Eindelijk zei ik weer eens ja tegen een feestje

Afgelopen zaterdag was het weer eens zo’n dag. Een dag waarin ik moest kiezen of ik naar een feestje zou gaan ja of nee. Nou klinkt dit niet echt als een probleem. Zo zie ik het ook zeker niet. Alleen voor mij is zo’n uitnodiging toch vaak een lastige kwestie. Nou wordt ik ook niet zo vaak meer gevraagd voor een feestje en anders zeg ik vaak zelf al nee. Alleen dit keer trok het mij gedachtes toch ergens. Misschien kwam dat door de persoon of gewoon door het soort feestje. Voor het eerst wilde ik er toch maar weer eens ja op zeggen. Oké ja opzeggen en er ook werkelijk heen gaan. Die laatste stap zet ik soms net iets te weinig.

Dit keer besloot ik het alleen tegen het feestvarken zelf te zeggen. De afgelopen twee keer zou ik ook gaan, maar ben ik uiteindelijk toch niet gekomen. Als ik nu niet zou komen, zou maar één persoon het weten. Geef toch een stuk minder schuldgevoel. Alleen ergens wist ik wel dat ik sowieso zou gaan. Ik wilde mijn oude Luxor maatjes weer even zien. Gewoon weer even bij kletsen met de mensen waar ik waarde aan hecht en die ik gezellig vind. Normaal kon ik altijd elke week even kletsen met hun/ Dat gaat door het stoppen nu natuurlijk niet meer. Alleen het feestje zou pas in de avond zijn. Dat werd dus een beetje zenuwachtig thuis zitten en een mooie kaart uitzoeken. Je moet wat doen hé.

De weg ernaar toe werd ik gek genoeg toch nog een beetje zenuwachtiger. Nu niet zo zeer meer vanwege het feestje, maar meer vanwege Het Luxor Theater. De laatste keer was ik daar met ontzettend veel gevoelens naar toe gereden. Ik ging voor een gesprekje en ging weg met de tekst ik stop. Nou zou ik daar onaangekondigd weer gezellig naar binnen lopen. Zou ik überhaupt de lift wel kunnen bereiken. Wie weet wordt ik bij de deur wel al gewoon gestopt. Om mij zelf nog een beetje moet in te spreken liep ik langs het prachtige water. De zon stond echt heel mooi. Het was een mooie dag. Het doodstille water kalmeerde mij vanzelf alweer een beetje. Ook de receptie maakte mij rustig. Ik groeten de mensen en liep gewoon direct door. Nu zou niks mij meer tegen houden. De lift deuren gingen open en ik koos voor de vijfde verdieping. De studioruimte en mijn oude leslokaal.

Ze waren druk bezig met zingen. Nou is dit voor het aankomende optreden, dus ik bleef stilletjes achter een muurtje wachten. Ze eindigde het nummer met Alexander Hamilton. Dat was mijn teken. Ik draaide mijn schoenen, deed mijn rugzak beter om en liep door de twee openstaande groenen deuren. Mijn naam hoorde ik al snel rechts vallen, daarna volgde al snel het woordje verassing. Ik was het aangedurfd. Nu was er geen weg meer terug. Het feestje was een feit en het binnen lopen was gelukt. Mijn oude dans docent wilde het geheel wel eens bekijken. Gelukkig dacht ik nog, want dan kan ik het optreden toch nog wel zien. Ik mocht ze aankondigen en er rustig bij gaan zitten.

Dat rustig kan je wel weg laten. Ik zat daar denk ik met een enorm rood hoofd. Waar moet je in godsnaam naar kijken. Kijk je naar het gezicht of juist naar de dansende benen. Zit je dan als enige man te kijken naar allemaal dansende vrouwen. Goed dat blijf gewoon een beetje ongemakkelijk. Het zag er in ieder geval wel heel leuk uit. Wel was ik blij dat ik ben gestopt. Dit was zo niks voor mij geweest.

Na de les pakte we de trein naar het studentenflatje. Ik hou gewoon van dit soort plekjes. Er is volgens mij altijd wel iets te beleven. Al heb ik daar zelf niet zo veel ervaring mee. Ik kom er helaas te weinig. We gingen gezellig in het bekende kringetje zitten. Lekker typische Nederlands. Sorry, maar ik ben er fan van. Natuurlijk werd er wel wat gedronken, maar dat stoorde mij eigenlijk niet. Ik zat wel goed. Het was gezellig en ik kon gezellig af en toe via het raam in andere huisjes kijken. Lekker mensen observeren. Toch één van mijn favoriete dingen.

Het was echt gewoon een hele gezellige avond. Er werd gesproken, gegeten en waarheden verteld via het spel ‘’ik heb nog nooit’’. Eigenlijk een drank spel, maar de meeste hielden het lekker bij drankjes zonder alcohol. Dat maakte mij zeker niet uit. Ik hou gewoon enorm van dit soort spellen.

Natuurlijk wist ik ergens wel dat ik een gezellige avond tegemoet ging. Alleen zo gezellig had ik het nou ook weer niet verwacht. Dit was nou echt een avond, waarmee ik elke dag zou willen afsluiten. Dat had ik van te voren zeker niet gezegd. Dan had ik je waarschijnlijk uitgelachen. Het was alleen voor mij echt een top avond. Een avond die ik al veel te lang had ontweken. Ja, misschien moet ik dat maar gewoon niet meer doen. Gewoon dit soort avonden mee proberen te pikken. Het blijf zeker nog wel moeilijk, maar blijkbaar krijg ik er zo veel meer voor terug. Laat ik dat maar gewoon eens proberen. Een feestje kan toch nooit geen kwaad 😉

Fabian van der Gijze

volg mij verder ook via  Facebook,  Twitter en  Instagram

1 thought on “Eindelijk zei ik weer eens ja tegen een feestje

  1. Ik werd vroeger vaak niet uitgenodigd voor verjaardagen en/of feestjes. Ik had voorheen niet zoveel vrienden als dat ik nu heb. Nu heb ik sinds 2010 een grote vriendengroep van 8 man, en die vieren uiteraard allemaal apart hun verjaardagen. Zodoende heb ik geregeld feestjes. Ik heb bij sommige feestjes dat ik denk, moet ik daar wel heengaan? Maar ik ga altijd, ik vind het gezellig en kom zo ook eens het huis uit. En bij sommige feestjes blijkt het achteraf toch echt zo gezellig te zijn, dat ik langer blijf. Zo ben ik zelfs ooit pas na twaalven weggegaan omdat het zo enorm gezellig was, en waren slechts met 3 man. Die avond zou ik graag weer herbeleven, het was gewoon perfect

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.