Dan ben je toch ineens weer single

Misschien wel de gevaarlijkste blog post om hier online te gooien. Zo’n twee jaar geleden ontploften mijn site er door en er ontstonden kleine/grote discussies. Toch ga ik het vandaag weer hier delen. Al is het dit keer gelukkig wel een heel ander verhaal. Wel is het een gek idee om een soort van afscheid te nemen van iemand, die ik je nog geen eens echt heb voorgesteld. Goed het is een mooi verhaal, dus dat komt ooit nog wel goed. Het verhaal is nu alleen wel echt voorbij.

Bij het niet voorstellen ging het al een beetje mis. Normaal gesproken deel ik hier echt alles. Alle mooie dingen die ik mee maak of juist de treurige dingen. Alleen over de mooiste ervaring kon ik niet schrijven. Ik kon  geen woord zeggen over Thailand en dus ook niet over mijn nieuwe liefde. Ik kon het gewoon echt niet. Eerst dacht ik altijd dat het door Thailand kwam. Ik miste het te erg en wilde er eigenlijk niet over praten. Later heb ik dit heel vaak in twijfel getrokken. Misschien voelde ik gewoon al dat er iets niet klopte aan het sprookje. Het voelde namelijk wel echt als een sprookje. Een sprookje wat ik nooit had willen missen.

Mijn vriendin heten Sem en we kregen een relatie na 4 a 5 dagen. Totaal niet gepland en het paste eigenlijk ook totaal niet in mijn leven. Toch gebeurde het ineens. De vonk sloeg over, de kus kwam en we liepen ineens als vriend en vriendin. Onverwachts, maar zo omschrijf ik mijn leven eigenlijk altijd al. Je moet dingen niet moeilijker maken dan het al is. Als iets gebeurd kan je er maar beter gewoon in mee gaan. Het maakte mij niet uit dat ze precies 100 km van mij vandaan woonde en dat ze 3 jaar jonger was ook niet. Leeftijd is maar een getal. De liefde is veel belangrijker. Daarnaast had ze zelf ook al eens een relatie gehad. Dat scheelt toch een heleboel. Anders had ik het waarschijnlijk ook zeker geen 263 dagen vol gehouden ofwel bijna zo’n 9 maanden.

Bijna altijd zat ik weer even gespannen in de trein. Onderweg naar het verre Brabant. Zonder vertraging zo’n 2,5 uur a 3 uur reizen. Al werd dit vaak langer dan verwacht. Dat maakte mij alleen echt geen reet uit. Ik ging toch weer even mijn vriendinnetje 1 a 2 dagen zien. Dat was voor mij al meer dan de moeitewaard. Alleen één dingetje deed mij wel enorm pijn. Dat was het verdrietige gezichtje van Sem. Ze hield echt heel veel van mij. Elke keer voelde ze weer die pijn als we afscheid namen of als we elkaar even 3 a 4 weken niet konden zien. Ieder van ons heeft toch zo zijn afspraken. Die verdriet kon ik alleen nooit terug vinden in mijn eigen hartje. Ik kon eerlijk gezegd gewoon niet over die grote verliefdheid heen. Niet eens evenaren. Ja, dat zetten mij toch steeds weer aan het denken. Nachten lang lig je er toch aan te denken. Tot het moment dat je eigenlijk bang wordt dat ze je ooit gaat moeten missen. Wat zou er dan met haar gebeuren.

Daarnaast begon ik ook nog eens het leeftijdsverschil te zien. Zij is gelukkig echt 16. Daar is niks mis mee. Sterker nog ik had gewild dat ik dat ooit kon zeggen. Ik ben momenteel nog 4 weken 19 jaar. Alleen die leeftijd heb ik al heel wat jaartjes geleden achter mij gelaten. Tijdens de heftige gebeurtenissen vlogen mijn jaren voorbij. Het kind was verbannen en er ontstond een sterke volwassen geest. Ik verdiepte mij in volwassen dingen en werd super zelfstandig. Mijn doen en laten kon ik nooit echt aan har uitleggen. Daar heeft ze gelukkig nog te weinig voor mee gemaakt. Sommige dingen kon ze gewoon niet begrijpen. Logies, want niet veel mensen hebben moeten vluchten en de beslissing moeten maken om één van je ouders nooit meer te zien. Dat rugzakje draagt gelukkig niet iedereen.

Toen kwam laatst de vraag of ik mee ging naar Marokko. Nou hou ik echt heel veel van reizen. Alleen hier moest ik behoorlijk lang over na denken. Ik besloot dat het misschien wel een mooie kijk moment was. Wie weet miste ik haar stiekem wel gewoon te veel en lieten angsten mij dit allemaal denken. Ik zei ja tegen een aankomende mei vakantie. Alleen toen werd de stress en gedachtes juist veel erger. Mijn paspoort was kwijt en ik werd steeds kwader. Waar ben ik nou allemaal mee bezig. Ik kon die afstand tranen niet meer zien. Mijn hartje brak door haar grote liefde. Zo puur en zo echt.

https://twitter.com/fabiangijze/status/985567200227536896

Vanaf dat moment voelde ik mij steeds meer veranderen. Ik werd afstandiger en ging mij nog ouder gedragen. Er kwamen meer klussen en dus minder tijd. De weken waarin ik tijd had, had zij geen tijd en andersom klonk het zelfde liedje. Ergens hoopte ik maar gewoon dat ze het ook begon te zien. Ik kon het niet maken om tijdens belangrijke momenten zo’n bom te gooien. Nee, niet tijdens zoveel liefde. Daarnaast voelde ik die liefde wel telkens weer als ik haar zag. Zo lief en zo mooi. Gewoon een kleine opdonder en mijn Brabo.

We waren zondag avond nog even aan het Skype. Sem ging voor Marokko eerst nog even met school naar Londen. Dan moeten we toch even afscheid nemen. Het internet vloog dus weer zo’n 100 kilometer. Alleen die 100 kilometer was niet genoeg. We zaten veel verder van elkaar vandaan. Gelukkig had ze de pijn ook gezien. We namen afscheid en ik begon te bloggen. Tot dat ik weer een paar appjes kreeg.

Fabian…

Kunnen we zo n keer skypen… k moet je wat vertellen

Fabiann

Trillend las ik de berichtjes vol verdriet. Natuurlijk wist ik allang wat er zou gaan gebeuren. Ik had het zelf zo lief mogelijk veroorzaakt. Niet expres, maar het gebeurde toch. Daar ging het internet weer. Zo trof ik een lief meisje aan met een paar tranen op het gezegd. We wisten beide genoeg. Dit zou de laatste vriendje en vriendin dag zijn.

https://twitter.com/fabiangijze/status/985522407757828098

Gelukkig kan ik nu wel echt zeggen dat wij zeker een mooie vriendschap overhouden. We geven nog om elkaar, maar dan als maatjes. De vakantie gaat ook nog gewoon door. Ik ga nog steeds met haar gezin mee naar Marokko. We begonnen ons avontuur in ene mooi land en we sluiten onze verkering dus ook weer in een mooie land. Op weg  naar een paar mooie hoofdstuk. Hopelijk zit daar voor ons een groot hoofdstuk vriendschap tussen. Dat willen we allebei en daar ben ik ontzettend blij mee. Geen blokkeer sessies en de mooie momenten gewoon lekker laten bestaan. Daar ben ik persoonlijk echt heel blij mee. Anders dan dit had ik het niet willen hebben.

Het was een tijd die ik niet had willen missen. Het was mooi zolang het duurde.

Fabian van der Gijze

1 thought on “Dan ben je toch ineens weer single

  1. Als mensen hierover vallen en een mening hebben dan is dat hun probleem. Het is jouw leven, en ik vind dat je onwijs goed gehandeld hebt. Er zijn oprecht niet veel jongens die zijn vriendin niet aan het lijntje wil houden. Je bent eerlijk geweest, en echt er zijn niet veel jongens die dat doen. Dat is wel een mooie eigenschap. Natuurlijk is het jammer dat het uit is, maar dat jullie vrienden blijven is heel fijn. Ik hoop dat jullie vakantie heel leuk mag worden en ik denk zeker dat er voor jullie als vrienden zijnde net zoveel moois gaat plaatsvinden als in een relatie 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.