Je knokkels kapot slaan, vanwege een vakantie

Sinds ik mijn eigen geld verdient is mijn uitgavenspatroon automatisch mee veranderd. Ik verdien gelukkig genoeg. Eindelijk geef ik nergens anders echt mijn geld aan uit. Ik ben snel te vrede. Als ik er af en toe maar even op uit kan. Zoals afgelopen week. Ik kreeg weer de kans om te reizen. Dit keer naar het mooie Marokko. Ten minste dat kan ik nu zeker mooi noemen, want wat was dat land fantastisch. Met wie ik ging? Ik ging mee met mijn vriendin en haar familie. Oké, beter gezegd mijn ex-vriendin. We zouden onze relatie afsluiten zoals we begonnen. Tijdens een mooie reis met zoveel vragen, spanningen en geheimen. Een reis die je dus eigenlijk wel met mijn gekke leventje kan vergelijken.

Van oorsprong heb ik deze reis met veel te veel vragen geboekt. Moest ik wel mee en zouden mijn vragen deze reis beantwoord kunnen worden. Daarnaast voelde ik mij ook nog eens heel schuldig. Fabian ging weer lekker op reis, terwijl niemand anders van het gezin zo’n reis zou kunnen maken. Geld speelt alleen bij mij niet echt een rol. Bij de ander zeker wel. Ook zou ik mijn examen missen, de verjaardag van mijn lieve omaatje en dat allemaal om maar een mogelijke vraag te beantwoorden. Eigenlijk meer uit twee keuzes kiezen. De keuze van mijn hoofd of toch die vanuit mijn hart. Stoppen met een uitstekkende relatie of er gewoon lekker door gaan. Het keuze moment was alleen al twee weken te vroeg gemaakt. Het ‘’plannetje’’ had gewerkt. Ik had iemands visie kunnen verplaatsen en samen tot een keuze laten komen. De reis was niet meer nodig, maar die ging zeker wel door.

De laatste thuis dag leefde ik in mijn uppie. Moeders ging op pad en ik zou in de middag de reis richting Brabant afleggen. De helse drie uur zaten er weer aan te komen. Al voelde die drie uur niet alleen zo aan. Zo voelde al die uren aan. De secondes tikte weg en de uren slopen voorbij. Mijn koffertje was al goed genoeg ingepakt. Ik hoefde/kon er niks meer aan doen. Ik leef met heel veel vragen, maar stress momenten probeer ik zoveel mogelijk weg te houden. Als ik het onder controle heb kan ik het goed handelen. Alleen als ik er echt niks aan kan doen flipt mijn lichaam helemaal. Ik begin te zweten, te denken, zenuwachtig te worden en gewoon naar dingen te zoeken. Nou, doe ik aan geen enkele verdovend middelen, dus ik moet de rust toch ergens anders in vinden.

Ik liep eigenlijk zonder doel richting mijn schuurtje. In de hoop daar iets te vinden en weer wat minuten voorbij te laten gaan. Daar vond ik uiteindelijk zeker wel iets. Iets wat ik eigenlijk met elke vezel uit mijn lichaam haat, maar ik vond daar een gevecht. Er lag namelijk stro in nog een perfecte staat. Nog netjes geseald en bijna nooit aangeraakt. Ik legde het op de grond en begon uit het niks te boxen. Steeds weer opnieuw een stoot met al mijn kracht. Tot dat ik moest stoppen. Na een tijdje worden je knokkels van zelf te rood en moet je wel stoppen.

De laatste paar uren besloot ik maar gewoon lopend te doen. Sleutel in mijn zak, schoenen aan en gewoon rondjes lopen. Gewoon even lopen door het dorpje die ik als geen ander ken. Hier en daar wat geheimen, maar nog nooit ergens anders gewoond. Je komt vanzelf op de plekken met de meeste herinneringen. Mijn eerste huis met alle verhalen, mijn hut, mijn school en ga maar zo door. Genoeg momenten om de andere gedachtes even iets kleiner te maken. De overgebleven tijd hielt van zelf wel een keertje op.

Dat klopte zeker weten. Voor ik het wist zat ik rond 21:00 in Brabant op de bank. Gezellig ongemakkelijk tv te kijken. Ja, wat moet je er eigenlijk over zeggen hé. Wat je ook zeg, het zal niks of niemand boeien. In elke interesse zit ergens wel een kleine vleugje leugen en nepheid. Zo voelde het en zo is het ook gewoon. Alleen ik kon nu nog weg. Mijn wekker had al zo’n 6 a 8 uur vlucht tijd aangegeven. De deur is een optie, maar het raam is natuurlijk wel een leukere optie. Als je een Fabian actie uithaalt, kan je het maar beter gelijk goed doen.

https://twitter.com/fabiangijze/status/988155110751694849

Ik appte mijn ex-vriendin een kamer naast mij. Zou ik je nog even welterusten mogen wensen. Zodra ik langs kon komen keek ik haar aan en stelde ik de vraag. Wil je dat ik nog mee ga of zal ik gaan. Gaan naar de mensen van mijn gezin/familie. Waar ik zelf ook hard nodig ben. Nou weet ik niet waarom de keuze is gevallen, maar het viel op blijf. Ik keek nog één keer in die half blauwe ogen en liep terug naar mijn kamer. Vanaf dat hielden de gedachtes en zenuwen niet op, maar het keuze moment wel. De reis heb ik nooit nodig gehad om de keuze goed te kunnen maken. Alleen dit gevoel en die blik. Het werd tijd om mij zelf weer te worden en mij te laten zien. De irritante nep act aan de kant en zelf weer in de spotlights.

Zo van Hey, ik ben Fabian van der Gijze, dit ben ik en dit is mijn verhaal.

3 thoughts on “Je knokkels kapot slaan, vanwege een vakantie

  1. Ik hoef denk ik niet te zeggen dat ik je actie hierin herken (ahum oeps) maar ik moet wel oprecht zeggen dat ik de manier waarop je dit schreef, toch ook wel heel mooi vind. Al is de situatie verreweg van mooi geweest, gewoon de manier om dit te lezen is een bepaalde opening wat gewoon een fijne kijk geeft bij iemand. Waarschijnlijk klinkt dit heel onlogisch, maar misschien is dat het ook wel, ik heb zelf geen idee 😉

      1. Dit was nu echt iets wat ik nodig had om vandaag mijn dag toch nog een beetje positiever te starten. Ik ben allang blij dat het je even goed deed, dat doet me deugd. Dan weet ik in elk geval dat ik iets positiefs heb gedaan voor je 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge