Er zijn maar weinig mensen die zo je ogen open

De wekker ging voor in een vakantie al vroeg af. Onze ogen moesten helaas weer open. Dat  heb je nou eenmaal tijdens een geplande roadtrip. Als je dan iets extra’s wil mee maken, moet je tijd vrijmaken. Achter ons hotel lag een klein afgelegen dorpje. Het was een klein dorpje die tegen een rots want opliep.  Zo’n eiland dorpje die je normaal alleen in films zie. Ja, daar moesten we natuurlijk wel even langs gaan. Later op de dag hadden we een geplande wandeling, dus we hadden een klein beetje haast. Snel ontbijten en direct door naar Ait ben haddou tours (het dorpje)

Er liep een klein beekje voor het dorp. Je moest hier eerst doorheen komen om er überhaupt te kunnen komen. Gelukkig hadden ze stenen en zandzakken in het water neergelegen. Dit betekende in mijn geval dus lekker springen en rennen. Deze reis had ik toch ineens een klein broertje er bij, dus dan moet je gewoon een beetje gek doen. Is voor hem ook alleen maar leuker. Hij wilt net als ieder ander ook gewoon een beetje los kunnen gaan. Voor mij was het daarnaast ook een mooie afleiding. Zonder watervallers kwamen we aan in Ait ben haddou. Ergens voor het gezicht wel jammer, maar voor de snelheid wel fijn. Op naar het hoogste puntje van de berg en van het dorpje.

Voor we het wisten stonden we in iemands huis. Ze gaf een kleine rondleiding door haar huis. Trots liet ze haar kinderboerderij zien. In haar kleine ‘’tuin’’ waren namelijk geitjes en kippen te vinden. In Nederland zou je dat toch niet zo snel tegen komen op zo’n plek. Natuurlijk moesten we ook weer even haar dak op. Vast en zeker de normaalste zaak van de wereld in Marokko. Je kreeg er in ieder geval wel weer een mooi uitzicht door. Natuurlijk probeerde ze ook nog even wat kleedjes te verkopen, maar dat paste zeker niet meer in onze koffer. Verder was Ait ben haddou niet zo’n speciaal dorpje. Het zag er gewoon mooi uit. Je moet er eventjes heen, maar meer is het ook niet. Het werd dus maar weer tijd om in ons busje te stappen. We hadden nog een hele lange rit voor de boeg.

Het was weer een schitterende weg om af te leggen. Nou zal ik je de lange weg besparen, maar ik moet wel even een klimmomentje benoemen. We kwamen na een tijdje namelijk enorme rotsblokken tegen. Het zag er direct bijzonder uit. Bij die rotsen was ook een mooie steile rotswand te vinden. Hier moesten Jorg en ik natuurlijk even opklimmen. Gelukkig kregen we hem er al snel op en kwam ik er bebloed ook op. Op de rotswand zelf had ik het nog niet echt door, maar door de foto’s kreeg ik wel een klein traantje. Wat zijn we eigenlijk ook gewoon klein. Veel te klein om alles maar alleen te dragen. Laat ik daar nou juist net mee worstelen. Door die worsteling was ik ook in Marokko uitgekomen. Die foto doet mij dus behoorlijk veel. Al bleek deze dag sowieso mijn ogen te gaan open.

We kwamen na uren reizen eindelijk bij ons hotel aan. Hotel/camping Berbere de la montagne. Dit hotel verdient echt alle credits. Wat een fijne plek was dit zeg. We kwamen aan en kregen gelijk onze loopgids aangewezen. We waren wat later dan gepland, dus die zat daar al relaxt op ons te wachten. Natuurlijk heten deze man ook weer Mohamed. Dat is de Piet en Klaas van Marokko. Alleen wat heb ik het met hem getroffen. Nou zeg ik expres even specifiek ik. Deze man had ik echt even nodig. Hij was echt de gene die mijn ogen weer even opende. We gingen een paar uur met hem op pad. Eerst door de bergen en de akkers en daarna richting het dorpje. Ik besloot zo goed en zoveel mogelijk met hem te praten. Hij zag er wel uit als een toffe wijze kerel. Zo begon ik met mijn Arabische woordenschat. Ik vroeg hem wat woorden en hij legde het mij uit. Als we er nu toch zijn, kunnen we net zo goed gelijk even de taal leren. Dit bleek tijdens de reis voor veel leuke momenten te zorgen.

We spraken een beetje over het leven en over de lokale bevolking. Juist hij was de aangewezen persoon daarvoor. Hij had niet zoveel nodig om van het leven te genieten. Hij liep de dagen gewoon een beetje vol, daarnaast was hij ook nog eens de held onder de lokale kinderen. Ze kwamen steeds weer op hem afgerend. Zodra ze dan bij hem aankwamen toverde hij een muntje uit zijn zak. Met dat muntje toverde hij dan weer een glimlach bij de kids. Dat vind ik altijd bijzonder om te zien. Zo kocht hij later ook wat ouderwetse zuurtjes voor ons. Dat zorgde dan bij mij weer voor een brede glimlach. Ook nam hij ons mee als visite. Gezellig even wat drinken bij een moeder en haar dochter. Super lief gezinnetje. Bij hem bleef ik eigenlijk maar gewoon hopen op dat er weer een nieuwe route zou gaan komen. Ik had nog wel uren door willen lopen. Gewoon genieten van zijn levenservaringen. Helaas kwamen we vanzelf weer een keertje aan.

 

De avond werd ook weer zo speciaal gemaakt. De werknemers in het hotel waren zo aardig en gezellig. Ik oefende op mijn geleerde Arabische woorden en hun spraken weer gezellig terug. Hier en daar een tip en een nieuw woordje. Toen we klaar waren met het avondeten basten het feest pas echt los. Ze kwamen met kleine raadsel spelletjes en we maakte muziek met zijn alle. Nou heb ik thuis een kleine Jambe staan, maar die van hun waren toch iets groter en beter. Voor we het wisten maakte we met iedereen muziek en werd het een bijzondere avond. Even de dag door laten dringen en alles vergeten. Gewoon alleen genieten en luisteren. Ja, het was een bijzondere dag. Een dag die mijn ogen meerdere keren opende

 

Fabian van der Gijze

Volg mij verder ook via  Facebook,  Twitter en  Instagram

1 thought on “Er zijn maar weinig mensen die zo je ogen open

  1. Weer onwijs mooie foto’s. Verdorie ik kreeg steeds meer de drang ook te gaan reizen haha. Maar zonder dollen, wat heb je weer mooie dingen mogen meemaken. Maar over dat bloed hé (ja dat lees ik dan weer, hoe raad je het ook) was het een schaafwondje? Of had ik mij zorgen moeten maken 😉 Prachtig hoe je spreekt over de gids, zoveel lof en liefde is gewoon echt onwijs mooi om te lezen. Daarom geniet ik zo van je artikelen, juist omdat je dat zo mooi kan omschrijven

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge