Wandelen door de Dades Vallei en de eerlijkste nacht

Na een bijzondere dag kwam dag vier om de hoek kijken. Een dag die van te voren niet zo bijzonder bleek te zijn. Gewoon een mooie wandeling door de Dades Vallei en verder gewoon eens wat relaxen in het nieuwe hotel. Alleen een planning verklapt gelukkig nog niet alles. Het bleek namelijk wel een mooie dag te gaan worden. Een mooie, maar vooral ook een eerlijke. Dingen kan je niet uit de weg blijven gaan. Alleen moesten we eerst nog even afscheid nemen van deze bijzondere plek.

Bijna in elk hotel hadden we wel leuke gastheren gehad. Alleen door de vorige dag en avond waren dit wel echt de uitblinkers geworden. Ik weet niet of je het echt een band kan noemen, maar je bouwt toch iets op hé. We schudden elkaars handen, maakte wat foto’s en namen in het Arabisch afscheid. Trouwens even een goude tip. Ga altijd aan de zijkant van een foto staan. Kan je later nog eens lachen of juist niet. Ligt er aan hoe je het bekijk. Het was in ieder geval helaas weer tijd om te gaan. Het was een plek geworden om nooit meer te vergeten. Voor ons lag weer een paar kilometer te wachten, maar ook eens wat luxe. Er stond ons namelijk een mooi hotel op te wachten met een hoge beoordeling.

Na een tijdje kwamen we vanzelf terecht in de Dades Vallei. Een enorm gebied waar alles te zien valt. Het is er echt heel mooi. Wel moet ik eerlijk bekennen dat je deze plekken regelmatig tegen komt in Marokko. Het blijf mooi, maar het is niet iets waar je perse heen moet. We liepen door een enorme kloof om aan onze kleine klim te beginnen. Al snel kwamen we bij een lange trap aan. Nou was ik in Thailand aan iets begonnen. Als er een lange trap naar boven was, dan moest ik even met het kleine Broertje (Jorg) omhoog rennen. Hoe eerder je er ben, hoe beter het voelde. Zo begonnen we weer eens aan onze klim. Nou hou ik het tegenwoordig nog maar net vol. Ik sport helaas bijna nooit meer. Ik loop mijn dagelijkse stappen en dat is het eigenlijk wel. Qua conditie kon ik dat nu wel even voelen. Het gebrek aan slaap en conditie lieten mij behoorlijk naar adem happen. Goed even tot rust komen en de klim kon beginnen.

De rest van de groep had volgens mij niet zo veel zin om te klimmen. Jorg zijn vader probeerde nog wel een klein stukje mee te lopen, maar die hielt er al snel mee op. Jorg en ik waren ondertussen al een flink stuk omhoog geklommen. Wij moesten er natuurlijk weer voor kiezen om van het pad af te wijken. Een normale weg is toch saai en veel te langzaam. Na een behoorlijke sprint voelde ik deze klim wel echt hoor. Jorg zit zelf nog op voetbal, dus die kon de Dades Vallei nog wel makkelijk aan. Oké, makkelijk is misschien een groot woord, maar voor het eerst zag ik hem wel boven mij uit steken. Ik was in ieder geval al blij dat ik hem dit pleziertje even kon gunnen. Vooral toen die tegen mij zei dat die blij was dat hij een klimmaatje had, kon hij er ook eens gewoon op uit. Meer dingen hoef ik niet te horen hoor. Dat zou mij elk moment opnieuw kunnen raken.

Voor de rest gingen we maar eens een keer naar beneden. Het was nou ook weer niet mijn doel op het topje van de Dades Vallei te bereiken. Het was wel genoeg geweest. Ik liet Jorg maar even expres achter mij lopen. We waren steil omhoog gegaan, dus dat betekende ook weer steil naar beneden. Ik zag liever mij zelf vallen dan dat hij zou vallen. Dat vallen lukte mij gelukkig ook nog een paar keer goed. Voor je het weet beland je hand in een doornstruikje. Beetje bloed kon geen kwaad hé. Het brandende gevoel zou van zelf wel weer weg gaan en we leefde nog. Later liepen we ook nog samen door een lege rivier heen. Als hij toch leeg staat kan je er beter even gebruik van maken. De rest zou ons op het einde opwachten met de auto. Dan kan je toch even gezellig bijkletsen.

Voor het eerst tijdens deze reis konden we echt gebruikmaken van ons hotel. Waarschijnlijk hadden we daarom ook een wat luxere hotel. Het deed mij een beetje denken aan een hotel in Thailand. Liet dat nou net het hotel zijn waar we sliepen toen ik met Sem kreeg. Zo waren we toch ineens weer op een oud bekend plekje. Hadden we nou net nodig. Ik werd al gek door mij zelf en dan kregen we dit er ook nog eens bij. Ik probeerde nog even gezellig mee te zwemen en te kletsen, maar ik moest mij gewoon even terug trekken. De tablet en Jazz zouden mijn redding worden. Voor ik het wist had ik de blog post keuzes geschreven. Nee, die staat nog niet online, maar die komt na de Marokko week zeker online.

Het voelde in ieder geval goed om even weer te schrijven. Er was nog niet echt een moment geweest waarop ik alles van mij af kon schrijven. Het hoofdje zat nu alleen echt te vol en er moest wat uit. Een betere manier dan dit kon ik  mij toen niet echt bedenken. Het terug trekken had ik echt even nodig. Zo schreef ik ook wat letters op mijn handen en tekende twee gezichtjes. Een boze en een blij. Je moet er altijd even naar kunnen kijken. Het help meestal voor mij, dus waarom zou ik het niet doen hé.

In de avond aten we ergens pizza en liepen we even door het kleine dorpje heen. Ik voelde mij gelukkig al weer iets beter. De tekst en gezichtjes hielpen gelukkig weer een beetje. Gewoon genieten joh. Voor je het weet krijg je later spijt. Na nog een spelletjes avond dook ik mijn hokje in. Ik sliep in een klein inhammetje. Voor het eerst kon ik eigenlijk niks of niemand zien. Het plafon was even mijn beste vriend. Op de achtergrond hoorde ik twee dingen. Je hoorde namelijk de krekels en Sem die haar neus snoot. Ze was behoorlijk verkouden geworden, dus de wc rol vloog er doorheen. Na een tijdje besloot ik maar gewoon gezellig mee te doen met het snuiven. Je moet toch iets hé als je niet in slaap kan komen.

Na een tijdje zag ik Sem ineens naast mij staan. Zo begon eindelijk het moment wat we eigenlijk beide gewoon nodig hadden. Even gewoon kletsen. Voor het eerst liet ik haar lezen wat ik had geschreven zonder dat iemand anders het had gelezen. Hierna gingen we samen buiten zitten en gewoon lekker praten. Eindelijk kon ik gewoon weer eens echt eerlijk zijn en alles vertellen. De afgelopen maanden speelde er zo ontzettend veel dat ik dit gewoon niet meer kon. Ik wilde haar er gewoon niet mee lastig vallen. Ja, dan verander je gewoon in iemand anders. Ze had zeker wel het recht om die verklaring te krijgen. Al vroeg ze daar niet eens om. Daarnaast besloot ik dat ze nog iets moest weten. Het verhaal waar maar 4 mensen van af weten (waaronder ik zelf). Dit was het moment gewoon. Eerlijker dan dit moment zou het waarschijnlijk nooit meer gaan worden. Gelukkig waardeerde we beide deze eerlijkheid en konden we gewoon weer eens lachen. De vakantie kon eindelijk dan echt beginnen.

Het bleef natuurlijk nog wel lastig, maar we keken elkaar ten minste wel weer recht aan.

Fabian van der Gijze

Volg mij verder ook via  Facebook,  Twitter en  Instagram

1 thought on “Wandelen door de Dades Vallei en de eerlijkste nacht

  1. Ik als freerunner had dat heel graag gewild, in zo’n gebied klimmen. Ziet er echt heel mooi uit daar en de perfecte locatie voor dat soort stunts en climbs. Wel heel leuk te lezen dat hij er ook zo gelukkig van werd. Ik denk trouwens net als jij. Toen ik met mijn vrienden bij het bevrijdingsfestival was afgelopen zaterdag, werden we op een gegeven moment gescheiden en keihard naar binnen geduwd. Alles waar ik op dat moment dacht, was dat ik hun wilde beschermen. Ik ben sowieso een kop groter en een stuk sterker, maar verloor ze uit het oog door de duwende menigte. Maar anderen beschermen, daarin deel ik zonder meer je mening en zorgzaamheid

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge