Slapen in de grootste zandbak genaamd de Sahara

Eindelijk was het tijd voor dag 5 .  De kamelentocht was voor mij niet meer nieuwe. Dat hadden we nou al een paar keer achter de rug. Slapen in de Sahara was zeker wel iets nieuws voor mij. Ik heb nog nooit eerder een nacht door gebracht in een woestijn. Dan kan je ook maar beter gelijk de Sahara uitkiezen. Een grotere eerste keer bestaat haast niet. Laat die Sahara dus  maar komen.

Na het korte nachtje was het wel even tijd om bij te komen. We zouden pas laat vertrekken, dus er was nog wel even tijd om te relaxen. Ik voelde mij door het gesprek al veel beter. De lach was weer te zien hoor. Het scheelde toch weer een paar kilo’s op de schouders. Daarnaast hadden we de Sahara op het oog, dus er was ook geen reden om sip te wezen. Oké, zand in je onderbroek zou wat minder zijn, maar dat neem je dan maar voor lief hé. Via bronnen had ik al vernomen dat de Sahara nogal droog is. Nog even liggen bij het zwembad kon dus geen kwaad. Beetje de tijd wegzwemmen. Ja, aan alles voelde ik dat het een top dag/nacht zou gaan worden. Kom maar op.

Gelukkig tikte de minuten een beetje door. Na een offroad rit kwamen we op de locatie aan. Hier trokken de meeste mensen hun lange broek aan. Dit hadden ze blijkbaar als tip meegegeven. Nou zag ik daar alleen niet echt een reden voor. Ik had nog nooit voor zo’n ritje een lange broek aangetrokken. Leek mij eerder juist een slecht plan. De Sahara zou zeker niet de koudste plek gaan worden. Samen met nog een paar andere mannen negeerde ik gelukkig de tip. Achteraf had het zeker geen nut. Ten miste ik had nergens last van.

 

Mijn kameel bracht mij gelukkig heelhuids aan. De rit duurde wel even een tijdje, dus dan bouw je toch maar een band met die besten op. Ik noemde die van mij ouwe dibbes. Zo noem ik mijn moeder ook altijd, dus was ze er stiekem toch nog een beetje bij. De weg zelf was erg mooi, maar na een tijdje was je het zand wel gewend. Het was namelijk behoorlijk zanderig in de Sahara. Je zag eigenlijk alleen de zon en het zand. Het leverde natuurlijk wel weer een paar mooie foto’s op. Onze reisgids stopten dan ook regelmatig, om even wat foto’s van ons te maken. Na een tijdje mochten we zelf gelukkig ook nog even rondlopen. Na het lange stilzitten kon ik dat wel even gebruiken. Ik kon amper bewegen op ouwe dibbes. Niet vanwege het lieve beestje, maar ik begon bij elke bewegen de trillen. Had er niet echt last van, maar het was toch wel even een gek gezicht.

Al was dat niet het enige wat gek was in de Sahara. Na een lange loop, liepen we weer eens een zandheuvel op. Je verwacht aan de andere kant weer gewoon zand te zien. Alleen nu stond er ineens een hele tentenkamp. Dat is toch een hele openbaring. We hadden letterlijk een uur naar zand lopen staren. Eindelijk zie je dan gewoon weer eens wat nieuws. Daarnaast kan je je eigenlijk gewoon niet voorstellen dat er echt mensen wonen in de Sahara. Hoe valt er daar nou te wonen. Wij waren in ieder geval het eerste ‘’gezin’’ wat aankwam. Onze gids was echt een prima kerel en liep lekker door.

In mijn ooghoek zag ik direct twee snowboarden staan. Nou heb ik in Zwitserland gelukkig al een paar keer de sneeuwbergen mogen betreden. Alleen ik op mijn bucketlist staat sandboarden nog hoog boven aan. Regelmatig kijk ik weer met grote ogen naar sandboard filmpjes. Dit zou zomaar mijn kans kunnen zijn. Mijn tas gooide ik af en samen met Jorg klommen we de berg op. Helaas was de beveiliging afgebroken. Je moest je voeten dus goed klemmen om er op te blijven staan. Gelukkig hadden wij wel het juiste board te pakken. De ander had geen beveiliging en ging niet eens meer vooruit. De berg was maar een bergje, maar ik heb het in ieder geval al een beetje kunnen doen. Een kleine oefening voor later. Ooit ga ik er weer staan met een goed board en hogere bergen. Het was in ieder geval lachen om mee te maken.

Meest lelijke foto ooit, maar we delen gewoon alles hier

Na wat uurtjes zand lol gingen we eten en eindelijk drinken. Ze kwamen het gewoon even met de quad brengen. Waarschijnlijk de thuisbezorg in de Sahara. Door de hitte had ik alleen niet zo veel trek. Ik at wat nodig was en sloeg de rest maar even af. Ik had veel meer interesse  in het water. Dat mocht van mij wel door blijven stormen. Na een tijdje sprak ik onze gids in het Arabisch aan. Die kwam toen direct naast mij zitten. Spreek altijd Arabisch met mensen in Marokko, want je gaat echt veel leuke dingen mee maken. Je komt in de grappigste situaties terecht. Daar later nog meer over. Stond later de reis  ineens als een echte strijder verkleed.

In de avond kwamen de trommels weer tevoorschijn en staken we het vuur aan. Voor de grap zei ik toen nog Jeroen doe nou niet, pas nou op met dat vuur. Toen hoorde ik ineens aan mijn zijde ken je dat filmpje. Bleken de Nederlanders waar wij mee omgingen uit Jeroens dorp te komen en hem ook te kennen. Mij kon je weg dragen. Toeval bestaat niet hé. Al was het bij het vuur wel gelijk wat minder veilig 😉

Het werd in ieder geval weer een hele gezellige/mooie avond. In de nacht zijn we nog met ons jeugdclubje de woestijn in gegaan. Super dom eigenlijk, maar natuurlijk wel leuk om te doen.  Al zat ik wel met hun ouders in mijn maag. Zou je net zien dat we nu ruzie zouden gaan krijgen. Gelukkig bleken die achteraf al op één oor te liggen. Ik ging in ieder geval slapen in de Sahara. Dat kon niemand mij meer afpakken. Sahara wat lig je lekker

Fabian van der Gijze

Volg mij verder ook via  Facebook,  Twitter en  Instagram

1 thought on “Slapen in de grootste zandbak genaamd de Sahara

  1. Sandboarden is inderdaad zo gaaf om te doen, evenals snowboarden en skateboarden. Alles met boarden is goed haha. Zijn zeker wel leuke foto’s, prachtige omgeving daar. En kamelen rijden, wie wil dat nu niet 😀

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.