Moeten we de laatste dag in Marokko nog gaan vechten

De Marokko roadtrip kwam dan toch echt aan zijn einde. De reis die ik begon met enorm veel twijfels. Voor het eerst had ik bijna een vakantie gecanceld door mij zelf. Gelukkig ben ik dit avontuur niet uit de weg gegaan. Het bleek de meest rare vakantie situatie te zijn en een vakantie met zo veel antwoorden. Ja, wat verwacht je als je met je ex en haar gezin op vakantie gaat. Al hadden niet alle antwoorden met haar te maken. Marokko  was de perfecte land om even alles te overdenken. Gelukkig was er nog één dag over en op een laatste dag kan je alles doen. Hierna vlieg je terug en kan je er toch niks meer aan veranderen.

Het afscheidsmoment kwam steeds dichterbij. Hier wilde ik eerst weer over gaan piekeren. Tot ik weer even aan één van mijn vakantiemotto’s dacht. Alles kan de laatste dag. Juist de laatste dag vind ik altijd het meest bijzonder. Je neemt onbewust afscheid van alles en je geniet daardoor extra veel. Mijn lach kwam terug en ik ging goed gemutst in de auto zitten. Er stond ons nog een lange weg naar Marrakesh te wachten. Vele kilometers zouden weer onder ons door schieten. Samen met Sem keek ik nog wat afleveringen van ‘’That 70s show’’. We eindigde dus echt zoals we begonnen. Reizend, naast elkaar en een serie om de tijd te doden. Ja, je kan het er bij je zelf niet vaak genoeg bij in wrijven hé. Nee, ik vond het juist wel mooi om te zien. Het had toch voor zo’n 9 leuke maanden gezorgd en voor een mooie vriendschap.

We stopten nog even voor wat foto’s en dronken wat op een terrasje in Quarzazate. Marokko wat blijf je mij toch verassen. Ik  had het erg mooi verwacht, maar dit overtrof steeds weer mijn verwachtingen. Hier moet ik gewoon weer eens terug komen. Zonder twijfels, een goed gevoel en een goede Jazz muzieklijst. De afgelopen dagen had ik stiekem zo genoten. Daarnaast gelukkig ook weer zo veel geleerd. Ik was mij zelf echt weer even helemaal kwijt. Dit had ik echt even nodig. De therapie die ik nodig had. Mijn lach en mijn tranen had ik weer even terug gevonden.

Na wat uurtjes reizen kwamen we dan weer in Marrakesh aan. Vanaf dat moment ging het een beetje fout. Wij moesten onze leen auto op een bepaalde plek parkeren. We werden geholpen door twee gasten. Waarschijnlijk waren ze even oud als ik zelf. Ze brachten ons naar de juiste locatie. Dit was natuurlijk gewoon hun baan. Helaas hadden de ouders dat even niet door. Die wilde hun gewoon een kleine fooi geven. Ja, toen begon al het ellende een beetje. De sfeer sloeg langzaam om. Achteraf betaalde Sems vader de jongens wel netjes, maar één jonge was al boos weg gelopen. Die had het helemaal gehad. Toen kwam alleen nog het auto momentje. Wat deden we namelijk met de sleutels. Hun wilde die hebben, maar was dat wel betrouwbaar. Het is toch een leenauto van een ander bedrijf.

Zou wat zijn als hun hem de dag erna willen ophalen en hij is ineens verdwenen. Van beide kanten kon ik de irritatie dus wel begrijpen. Hun voelde zich beschuldig en wij wilde gewoon alles checken. Nou blijf ik gelukkig altijd wel kalm. Je bent toch op vakantie, dus dan moet je toch een beetje genieten hé. Wanneer je ruzie zoekt wordt je vanzelf later genaaid. Voordat een ander het door had kwam die voorspelling uit. De koffer service was ineens veel duurder geworden. De baas had ons gebracht en wilde gewoon van ons af. Tja, was ergens weer te verwachten. Op dat moment was ik volgens mij nog één van de weinige met een lach. Ik had ten miste weer wat om over te bloggen. Zo kan ik gelukkig veel dingen weg lachen. Zo heeft alles toch weer een voordeel.

Het hotel was daarin tegen wel echt perfect. De gastheer was echt super aardig. Echter dacht hij wel dat we langer bleven dan één kort nachtje. Hij had niet verwacht dat we rond 4 uur al weg gingen en richting het vliegveld moesten rijden. Dat werd voor ons beide dus een kort nachtje. Hij wilde ons toch nog even zijn mooie hotel showen. Voor het eerst kregen we dus nog even een rondleiding. Hij had een prachtig plekje te pakken hoor. Helaas konden we alleen de Jacuzzi niet meer uittesten. Niet echt handig om nu nog alles nat te gaan maken.

De laatste uren vlogen echt weer voorbij. Voor ik het wist at ik mijn laatste avondmaal in Marokko. Gelukkig wel op ene schitterde plek. We keken zo over alles en iedereen heen. Ik heb het niet zo met Marrakesh, maar de avond wel. Ik kan moeilijk ontkennen dat dit er echt schitterend uit ziet. Nog even genieten van de taal, de mensen, het eten en de omgeving.

We gingen deze dag extra vroeg naar bed. Ik kan je alleen zeggen dat ik geen oog dicht heb gedaan. Ik moest toch nog even een nieuw afscheidsbriefje schrijven. Ik gaf Sem stiekem altijd briefjes. We zouden elkaar dan weer even niet gaan zien, dus dan moest ik altijd iets liefs achter laten. Dat verdiende ze en dan keek ze weer even naar iets uit. Nou was ik deze reis begonnen met een brief in mijn koffer. Die brief is echter nog steeds in mijn koffer te vinden. De brief was zeker mooi en eerlijk geschreven. Alleen deze vakantie had mij zoveel dingen laten zien. De brief klopte voor geen meter meer. Het zou voelen als een brief vol leugens. Het werd veel kleiner, maar zo eerlijk mogelijk. Deze laatste nacht zal mij in ieder geval altijd blijven herinneren. Hij was eerlijk, echt, kort en liet mij weer zoveel dingen zien. Een perfecte laatste nacht van een veel te gekke vakantie. Daar was bijna niks voor nodig.

Uiteindelijk stonden we dan op het vliegveld. We vertrokken de zelfde tijd, maar met een ander vliegtuig. Ik was veel goedkoper uit  door een overstap te maken. Daarnaast heb ik het niet zo met Ryanair. Ik vloog dus lekker met Royal Air Maroc. Even een tussenstop maken in Casablanca en dan 4 uur later richting Amsterdam vertrekken. Alleen dan kwam eerst nog het moeilijke afscheid. De laatste dagen waren zo puur geweest dat dit gewoon een ontploffing was. Voor ik het wist zag ik de tranen komen op de wangen van Sem. Helaas lukte het mij weer alleen om ze in mij te laten vallen. Ach, het moment was gewoon mooi. Ik zag weer de mooiste emoties. Bij iedereen was dat terug te lezen. Dat doet mij zoveel. Ik haat het als mensen door mij gaan huilen, maar het blijf ook mijn lievelingsemotie om te zien. Het is zo mooi en puur. Doei en tot ooit hé.

Over de terug vlucht valt niet zo veel meer te vertellen. Wel kan ik je echt Roual Air Maroc aanraden. Naar Casablanca vloog ik echt in een privé vliegtuig en het vliegtuig richting Amsterdam was ook echt top. Er was geen gezeik en alles zat er bij in. Ik kreeg eten en had een koffer van 30 kilo mogen mee nemen. Dit had ik anders nooit gehad. Voor dit en €100 minder bleef ik graag nog even in Marokko. Dit vliegtuig was gewoon genieten en dit veroorzaakte een hele mooie afscheid. Twee mensen die door alles afscheid moesten nemen. Te grote afstanden en te grote gebeurtenissen had dit veroorzaakt. Er was door ons weinig aan te doen. Het loopt toch wel zoals het loop. In ieder geval enorm veel geleerd en we gaan weer op zoek naar dat laatste puzzelstukje. We zijn helaas nog niet compleet.

Fabian van der Gijze

Volg mij verder ook via  Facebook,  Twitter en  Instagram

1 thought on “Moeten we de laatste dag in Marokko nog gaan vechten

  1. Ook dit verslagje vond ik weer zo mooi geschreven, zeker bepaalde punten. Ik vind emoties tonen ook iets heel moois. Maar ook gewoon de oprechtheid van iemand, de eerlijkheid en blijheid. Alles wat je met elkaar deelt, wat een goed gevoel geeft. Ik moest ook wel een beetje lachen om de situatie met de leenauto. Is ook typisch iets voor mij, lachen in dat soort situaties dat je het misschien beter niet kunt doen. Maar soms kan je het gewoon niet helpen 😉

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.