De stilte van een donkere nacht

Dit ben ik helemaal in mijn element. Bijna geen licht meer in mijn omgeving en je zou een spelt horen kunnen vallen. Echt niks of niemand om mij heen. Zo schrijf ik bijna al mijn verhalen. Soms wat Jazz op de achtergrond en een kaarsje aan. Verder is dit eigenlijk de situatie. Ik voel mij er enorm prettig bij. Waarom dat ga ik in deze blog post proberen uit te leggen.

Momenteel heb ik bijna 450 verhalen over mijn leven gedeeld. Er zit stiekem dus al behoorlijke wat tijd/geschiedenis in mijn stukje internet. Mijn schrijfstijl is zeker wel wat veranderd, maar de manier van schrijven eigenlijk niet zo zeer. Op het begin wist niemand wat van mijn blog af. Ik begon het gewoon ineens. Ergens had ik de liefde voor schrijven gekregen en wilde dit ook proberen. Alleen dit mocht hier echt nog niemand weten. Zodoende begon ik met het nacht werk. Mijn pc/laptop starten ik pas rond twaalf a één uur in de nacht op. De meeste mensen gaan dan andere dingen doen, maar ik begon dan met schrijven. Echt overal kon je de stilte voelen. Buiten mijn scherm was er niks wat licht gaf.

Hierdoor kon ik mij enorm focussen. Terwijl ik de woorden tikte speelde het verhaal zich voor mij af. Ik kon mij weer helemaal in het moment verplaatsen. Je kon de mensen bijna letterlijk alles weer horen zeggen. Ik begon echt van deze stilte te houden. Stiekem heb ik het ook gewoon regelmatig even nodig om alles weer even te overdenken. Sommige mensen doen aan yoga, maar ik doe gewoon aan pure stilte. Oké, heel vaak ook met rustige/zware muziek, maar dat is voor mij ook een vorm van stilte. Mijn schrijf tijd moest alleen wel echt veranderen. Soms was ik pas rond 3 a 4 uur klaar. Nu schrijf ik altijd rond een uur of tien. Dan is het gelukkig vaak al donker en stil genoeg.

De avond is mijn beste vriend, maar ook zeker mijn grootste vijand geweest. Vroeger keek ik uren uit het raam naar buiten. Ik was zo bang dat iemand het gezin iets zou aan doen. Dit mocht nooit gebeuren, dus ik hielt maar gewoon de wacht. Ondanks de rede is mijn liefde voor de nacht toen wel ontstaan. De adrenaline gierde niet meer door mijn lijf. Het uren staren in het donker zorgde voor een enorme rust in mij. Ik speelde de dag nog eens even in mijn hoofd na. De dag werd een soort van script. Wat is er gebeurd en wat had er anders gekund.

Dat zelfde gevoel heb ik dus nou ook altijd bij het schrijven. Misschien is dat ook wel één van de redenen waarom ik elke blog maar een paar uur van te voren schrijf. Ik wil die puurheid er inhouden en echt mijn emoties voelen. Wanneer ik alles al een week van tevoren klaar zou hebben staan verlies ik dit gevoel. Het moet geen ram werk worden. Er moet tijd en een traan in zitten. Ik weet natuurlijk als geen ander dat ik niet de beste blog heb. Mijn header alleen al is het voorbeeld daar van. Mijn eerste vriendinnetje staat daar zelfs nog op. Die heb ik echt nooit meer gezien en gesproken. De teksten zitten vol fouten en soms zijn ze eigenlijk alleen maar boeiend voor twee a drie personen. Alleen om één ding ben ik wel trots. Ik zorg dat er altijd eerlijkheid en een stukje persoonlijkheid in terug te lezen is. Het moet net zo eerlijk zijn als de stilte van een donkere nacht.

Zolang ik dit maar kan blijven voelen. Zal ik dit altijd zo blijven doen en blijf ik houden van die donkere nachten.

Fabian van der Gijze

 

2 thoughts on “De stilte van een donkere nacht

  1. Boeiend zijn je verhalen zeker, dat ligt niet aan je verhaal, de schrijfstijl of het onderwerp. Je eerlijkheid, oprechtheid en puurheid maken elk bericht weer tot iets unieks. Ook nu, waarin ik kan begrijpen waarom het donker, de stilte, zo fijn is.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge