Dan heeft mijn vader toch eens mijn blog gevonden

Het heeft even geduurd voordat ik deze blog post wilde schrijven. Daarnaast wist ik het ook nog niet helemaal zeker. Alleen ik ben er vrij wel zeker van dat het mijn vader wel moet zijn. Mocht dat het geval zijn dan weet die mij sinds november 2017 toch weer eens te vinden. Toen had ik het zelf nog niet door. Sinds een paar maanden begind het alleen wel op te vallen. De juiste blogposten worden gelezen en de uren die erin worden gestoken zeggen denk ik genoeg. Ik schrijf ineens ook voor mijn eigen vader. De man waar ik jaren terug vaarwel heb tegen gezegd.

Op deze plek deel ik bijna echt alles. De dingen die ik kan delen deel ik. Dat vind ik gewoon fijn om te doen. Alles valt later terug te lezen, hou mensen op de hoogte en ik help ook nog eens andere. Dit is dus de perfecte plek om mij te vinden. Deze plek is eigenlijk mijn tweede gedachten geworden. Hier beleef ik mijn verhalen gewoon nog een keer. Mijn vader speelt daar toch vaak één van de hoofdrollen in. Moet ik hem en jou dan wel duidelijk maken dat ik weet dat dit plekje waarschijnlijk niet meer onbekend is. Misschien ga ik onbewust dan juist wel anders schrijven en verhalen weg laten. Nu ik het een tijdje heb mee gemaakt heb ik daar wel zo mijn mening over gekregen.

Ik ga er gewoon lekker schijt aan hebben. Waarschijnlijk is het voor hem ook alleen maar goed om sommige dingen terug te kunnen lezen. Het zal bij mijn vader zeker soms voor een traan zorgen, maar dat doet het bij mij ook zeker. Voor hem is het ook wel weer een mooie manier om toch een beetje op de hoogte te blijven. Dat wil je als vaderfiguur denk ik toch het allerliefste. Ik bekijk dit dan toch een beetje hetzelfde als hoe ik het ooit beschreef. Mijn vader was na een tijdje niet echt mijn vader meer. Dat was ik dan eerder juist een beetje voor hem. Het is meer als een verloren vriendschap geworden. Twee vrienden die samen voor een andere pad moesten kiezen om verder te komen. We hielden elkaar echt gewoon op dezelfde plek en kwamen niet meer verder. Dat vastlopen kan voor niemand goed zijn.

Uiteindelijk kan ik toch ook alleen maar hopen dat die het ergens allemaal begrijpt en misschien zelfs wel een beetje trots op mij is. Ik heb toch iets gedaan wat mijn vader helaas nooit echt is gelukt. Ik boog alle ellende om in iets moois. Een hulpmiddel voor andere en voor mij zelf is het een enorme drijfsfeer. Ik leef naar mijn mening echt optimaal en haal er alles uit. Soms lopen dingen daardoor stuk, maar ik maak wel echt de mooiste dingen mee. De kansen worden gepakt en dat kan niemand slecht vinden.

Ik kan nu alleen nog maar zeggen bedankt voor het lezen en ik hoop echt dat je er ook iets aan heb. Het is voor mij zeker geen manier om mijn vader even terug te pakken. Zoals wel vaker aan gegeven ben ik ergens wel blij met mijn verleden. Het heeft van mij een veel mooiere persoon gemaakt. Ik had deze Fabian in ieder geval niet willen missen. Daar kan ik je gek genoeg alleen maar voor bedanken. Bij deze dus bedankt.

Fabian van der Gijze

Volg mij verder ook via  Facebook,  Twitter en  Instagram

1 thought on “Dan heeft mijn vader toch eens mijn blog gevonden

  1. En als hij niet trots op je is, mag ik als een goede vriendin zijnde dan trots zijn op hoe je in het leven staat en alles omschrijft en doet vanuit je hart? Want dan heb ik dat bij deze gezegd en gemeend

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.