Blijft de familie wel nog bij elkaar

Bij sommige blog onderwerpen denk je wel eens, moet ik dit nou wel of niet schrijven. In de meeste gevallen schrijf ik die blog post dan juist wel. Dit keer was het weer het geval. Voor mij is familie altijd een heel belangrijk ding geweest. Ik had eigenlijk alleen die van mijn moeders kant, dus die waren bij alles waard. Ze steunde ons in leuke tijden, maar ook zeker in de minder leuke tijden. Alleen na mate we ouder worden, veranderd er steeds meer. We groeien echt enorm uit elkaar.

Mijn lieve omaatje is alweer richting de 90 aan het gaan. Ze is hier en daar wat zwakjes aan het worden, dus je kan wel spreken van een mensje van de dag. Je weet dat het er ooit aan zit te komen. Hiervoor probeer ik en vele andere gelukkig vaak bij haar langs te komen. Zo is haar idee ontstaan om weer eens gezellig met een paar familieleden te gaan eten. Mijn tante maakte daar een groepsapp voor aan. Van die dingen waar je normaal nooit in wil terecht komen, maar bij familie zal dat wel anders zijn. Ik was gezellig aan het werk, dus ik wist niet eens dat ik erin was gegooid. Toen ik later terug zat te lezen schaamde ik mij dood voor mijn eigen familie. Binnen 10 berichtjes was er al een hele discussie gaande. Iets wat enorm gezellig moet worden begint al met een enorme smet. Kan ik één van de jongste zijn in de familie, maar je bent gek als je niet ziet dat dit niet klopt.

Mijn leventje is behoorlijk raar gelopen, maar helaas is dat bij de meeste in mijn familie wel het verhaal. Iedereen heeft wel een paar verhalen die hij/zij met zich mee draagt. Persoonlijk zou ik juist verwachten dat dit voor een mooie hechte band zou zorgen. Helaas blijkt dat niet het geval te zijn. Er ontstaan hier een daar scheurtjes en we groeien uit elkaar. Te triest voorwoorden eigenlijk. Het begon mij gewoon steeds meer op te vallen. Één van mijn neven heb ik bijvoorbeeld echt al meer dan een jaar niet gesproken en dat voelt voor mij dus eigenlijk niet oké.

Net gaf ik al aan dat mijn oma een mensje van de dag is geworden. Ik ben echt bang voor het moment dat zij op een dag weg zal vallen. Niet vanwege haar, want ik weet dat ze er wel achter zal staan. Alleen wat gebeurt er dan met de familie. Sommige zie ik echt alleen nog maar bij mijn oma. Als dat weg valt, heb ik het idee dat hun in de stilte verdwijnen. De familie is dan gewoon te veel uit elkaar gevallen en iedereen gaat zijn eigen leventje tegemoet. Misschien moet je dit soort dingen niet altijd hard op uitspreken, maar ik weet eigenlijk wel zeker dat dit gaat gebeuren. Volgens mij voelen we het allemaal zo en wie ben ik dan op erover te zwijgen. Praat liever dan dat ik alleen maar zwijg, want dat doen we al te veel naar elkaar.

Dan mis ik wel eens de tijden van mijn jeugd. In ons gezin ging het zeker niet oké, maar ik genoot wel echt van die familie dagen. Soms kijk ik stiekem even naar mijn oude verjaardag foto’s. Iedereen leefde nog gewoon en we kwamen nog gezellig bij elkaar. Mijn vader mocht er dan soms wel niet bij zijn door een ruzie, maar mijn familie was er ten miste altijd. Een familie waar ik toen kon opbouwen, In de moeilijke tijd en hopelijk daarna nog steeds. Al voelt dat nu soms even anders.

Fabian van der Gijze

Volg mij verder ook via  Facebook,  Twitter en  Instagram

2 thoughts on “Blijft de familie wel nog bij elkaar

  1. Hoi Fabian , ik denk ook wel dat je gelijk hebt.
    Ik zie sommige van mijn ooms en tantes, nichten en neven helaas ook te weinig en soms meer dan een jaar niet en wat ik liever anders zou willen zien
    Je ziet mekaar helaas alleen nog zo goed als op begrafenissen en dat vindt ik ook wel eens jammer hoeveel moeite jezelf er ook voor doet maar het is helaas niet anders
    Iedereen heeft het druk of zijn eigen leventje helaas
    Begrijp helemaal wat je bedoeld en ja zoals eerder we zagen het al een beetje aankomen
    Geniet nog van je oma en ga gezellig bij haar langs zolang ze nog leeft, nu kan het nog en straks niet meer!
    Vindt ze wel er goed uitzien op de foto!

  2. Dan snap ik zeker dat je extra geniet van de tijden die er nog zijn met familie, het samenzijn. Ik heb zelf bijna geen familie meer. Mijn oom en tante en nichtjes heb ik al jaren niet meer gezien. Mijn andere oom en tante oppervlakkig. Mijn oma en opa en ouders dagelijks. Zeker momenten blijven beleven en creeëren zoveel je kunt. Het is het mooiste. En het is zeker jammer, maar die herinneringen van vroeger zitten altijd vast in je hart. Gelukkig blijft dat bestaan. Daar houd ik me ook altijd maar aan vast

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.