Oma, later trouw ik met een blonde vrouw met blauwe ogen

Ik zie mij zelf nog helemaal voor me als klein hummeltje. Ondeugend, avontuurlijk, klein hartje en al een veel te grote liefde voor meisjes. Weet niet hoe het zo is gelopen, maar ik was op jonge leeftijd al bezig met mooie meiden. Mijn moeder moest er ook altijd weer van lachen. Dan kwam ik weer thuis met een nieuwe vriendin en bij elke blonde stoot keek ik even achterom. Ik had al een heel ideaalbeeld voor mij hoe het later zou gaan. Iedereen mocht mijn voorkeuren ook weten. Zo vraagt mijn oma nog steeds altijd naar een blonde meid, want ik zou later trouwen met een mooie blonde stoot.

In groep 8 begon ik lichtelijk te veranderen. In plaats van de leider te willen zijn, ging ik veel meer naar de achtergrond. Ik wilden meer onzichtbaar worden. Dat voelde ik altijd wel al, maar ik zetten het nooit echt door. Ik vond waarschijnlijk de aandacht en de macht stiekem wel fijn. Zodra ik in de eerste kwam zetten ik het helemaal door. Ik werd echt stil, had contact met max 4 mensen en verder hoefde het van mij allemaal even niet meer. Ik had het even te druk met mij zelf. Wie was ik nou en waar wilde ik nou eigenlijk heen. Zoals je misschien wel hier heb gemerkt zijn daar door veel verhalen door ontstaan. Die vertel ik hier dan ook altijd met liefde. Zo vertelde ik hier ook dat ik echt opzoek was naar dat ene meisje waar ik later oud mee zou worden. Één meisje was genoeg, verder hoefde ik geen ervaringen. Uiterlijk maakte mij eigenlijk niet zo veel uit. Als ik er maar mee kon lachen en werkelijk verliefd op haar ben. Alleen hoe zat het hiervoor dan eigenlijk.

Op de basisschool was ik altijd één van de oudste en had mijn mondje wel bij. Ik had echt een babyface en dat werkte blijkbaar enorm goed bij de meisjes. Zo zorgde ik er altijd wel voor dat ik elk jaar een vriendinnetje had en keek ik mijn ogen uit. Mijn droom vrouw kon ik heel goed omschrijven. Ze zou blond zijn, helderblauwe ogen hebben, mooie borsten en ze zou heel lief zijn. Muziek zou mijn grote liefde ernaast zijn, dus als ze daar nou ook nog even mooi kon zingen zou top zijn. Daarnaast wilde ik enorm graag kinderen hebben, dus dat was eigenlijk ook wel een pré.

Als ik daar nu zo op terug kijk schrik ik er toch best van. Zo klein en toch al zo’n grote lijst met eisen. Niet dat ik mij er echt aan hield, want als ik wist dat ene meisje mij leuk vond werd ik er vanzelf al verliefd op, maar toch. Dan ben ik eigenlijk alleen maar blij dat het compleet is bijgedraaid. Nu heb ik eigenlijk nog maar twee wensen. Gewoon een lief meisje die mijn leventje ook goed begrijp. Je kan een mooie relatie hebben, maar als je niet alles kwijt kan aan elkaar en elkaar daardoor niet begrijp heeft het totaal geen zin. Aan al die perfecte idealen heb je toch eigenlijk helemaal niks. Ja, misschien past iemand wel helemaal in het plaatsje, maar door daar achteraan te zijn gegaan mis je net je droom vrouw waar je een heel mooi leventje mee zou hebben gehad.

 

Dus oma misschien wordt het geen blonde, maar hopelijk wel een hele leuke/toffe meid 😉

Fabian van der Gijze

Volg mij verder ook via  Facebook,  Twitter en  Instagram

1 thought on “Oma, later trouw ik met een blonde vrouw met blauwe ogen

  1. Ik heb nooit uiterlijk idealen gehad voor een vriend. Op geen enkele leeftijd. Ik ben voor het innerlijk, dat is het enige wat telt voor mij. Binnenin zit de mooiste persoon die je je maar kunt bedenken. Het hart omvangrijkt de lieflijkheid van iemand. En dan doet het er bij mij niet toe hoe iemand eruit ziet. Het gaat erom wat er in zit, in het hoofd en in het hart. Daar zitten de verhalen, nergens anders

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.