Hij een slechte vader en ik een slechte zoon

Staan we toch mooi quitte zou je denken na de titel. Over deze titel heb ik heel vaak na zitten te denken. Ergens zit er toch een vorm van waarheid in. Een vorm die ik hier ook soms wel eens naar mijn hoofd geslingerd krijg. Mijn vader kon gewoon niet voor ons zorgen en was zelf eigenlijk nog een kind. Som kon je hem zeker bestempelen als een goede vader, maar voornamelijk als een slechte vader. Dan kom ik ook nog mooi om het hoekje kijken als zoon. Een jonge die alles voor zijn vader over had, maar toch na een tijdje besloot om afstand te doen van zijn vader. Een slechte zoon zou je het kunnen noemen.

Regelmatig schreef ik al over de verstandhouding met mijn vader. Mijn vader dronk veel te veel, herhaalde zijn eigen jeugd bij ons en kon niet eens voor zichzelf zorgen. Na de scheiding ontfermde ik dus zelf maar over hem. We deden samen boodschappen, pakte de posten deed de huishouden. We waren veel hechter geworden en ik besloot dat ik eigenlijk bij hem in zou trekken. Een situatie die vast en zeker uit de hand was gelopen, maar ik had het voor hem over. Ergens wist ik als geen ander dat hij er zelf ook niks aan kon doen. Verslaving is een ziekte en hij had zelf gewoon te weinig liefde gehad. Liefde die ik mijn vader wel zou geven.

Alleen toen kwam er ineens een vakantie met mijn vader en mijn zus, waarin alles fout ging wat er fout kon gaan. Het werd zelfs zo erg dat mijn zus en ik bijna stiekem naar huis waren gevlucht zonder koffer. Gelukkig konden we dit op een mooie manier uitstellen. Nog één keer na de vakantie ging ik naar hem toe. Beetje fake lachen en leuk doen en stiekem al mijn dierbare belangrijke spullen verzamelen. Ik wist iets wat hij nog niet wist. Hij zou mij hierna nooit meer gaan zien. Ten minste niet door mij zelf. Mijn vader was het niet meer. Ik hoefde niet meer de zoon te zijn die zo lief en leuk was. Genoeg handen boven het hoofd gehouden en genoeg mijn ogen gesloten. Het was tijd voor actie.

Ik mocht dan wel nog zo jong en klein zijn, maar ik wist alles wat hij gedaan had. Tot de kleinste details had ik door wat hij ons aan deed. Ik wilde namelijk zelf ook altijd alles onder zoeken en door hebben. Het was gewoon te veel geworden en ik werd ineens de slechte zoon. De zoon die voor het zin koos, de zoon die zijn vader verliet en in de kou liet staan. Het start sein van een leven die voor hem alleen nog maar slechter werd. Was het terecht, Ja misschien wel, maar of ik het hem ook gunde dat weet ik nog steeds niet. Eigenlijk gun je dat niemand en al helemaal niet je eigen vader. Hier en daar werden we er dus ook schuin door aan gekeken. Mijn vader had weer een verhaal gemaakt dat wij hem hadden laten vallen en sommige wilde dus alleen naar zijn kant luisteren. Flikker dan maar snel een eind op dacht ik dan altijd maar. Alleen toch ga je er als kind over piekeren.

Na een tijdje nam mijn zus weer contact met hem en hierdoor kreeg ik ook een brief met wat geld erin. Geld wat ik eigenlijk niet wilde aanpakken, maar wat we wel echt hard nodig hadden en een brief die ik niet eens wilde lezen. Ik schreef een kort bedankt briefje, maar schreef er wel direct in dat ik mij mooi niet laat omkopen. Hij gaf later aan dat hij dit absoluut niet waardeerde, maar toch bleek het een aanzet te zijn voor een nieuwe start. Een start die we samen weer hebben om zeep gebracht. De ene week hadden we veel contact en zagen we elkaar soms, maar in een andere maand hoorde we elkaar helemaal niet meer. Hij voelde niet meer als een vader. Het was zo’n verre vriend geworden waar je eigenlijk geen contact meer mee wilde.

Weer verbrak ik het contact en weer voelde het als een enorme opluchting. Van één van zijn scharrels kreeg ik toen ineens een brief. Een brief die mij vertelde hoe slecht ik eigenlijk voor mijn vader was en het niet waard was om zoon genoemd te worden. Een scharrel die zelf haar man en kinderen bedroog voor mijn vader en mijn vader daarentegen weer in de maling nam. Maar hé dat terzijde hé. Alleen met één ding had zij en mijn vader wel ergens gelijk. Ik had zelf ook soms kunnen bellen. Alleen ik had toen wel de leeftijd dat ik niet eens zelf beltegoed kon betalen en ik had geen zin om alle woonlocaties af te bellen. Je wist namelijk nooit waar hij moest verblijven. Alleen het zoon gevoel ontbrak denk ik ook te erg.

Ik koos ervoor om mijn eigen leven op te bouwen en hem de zijne te gunnen. Met mij erbij bleef die steeds weer hangen en dingen verkloten. Hij werd te veel herinnerd aan hoe die was/is. Dat remde hem vervolgens weer heel veel af. De slechte zoon stempel werd weer gezet en het boeide mij eigenlijk geen eens meer. Eindelijk had ik echt de keuze voor ons gemaakt. Een keuze die ons beide een mogelijkheid gaf tot iets moois op te bouwen. Bij mij is dat gelukkig gelukt en bij hem helaas niet. Het verleden en de eenzaamheid heeft hem waarschijnlijk te veel opgeslokt. Wanneer hij door zou zijn knallen had het misschien iets kunnen betekenen, alleen het level verschil is te groot geworden en de gevoelens te slecht. Hij was de slechte vader en ik de slechte zoon en daar ben ik te vrede mee. Ik weet ten minste hoe het zit.

Fabian van der Gijze

Volg mij verder ook via  Facebook,  Twitter en  Instagram

2 thoughts on “Hij een slechte vader en ik een slechte zoon

  1. Als jij een slechte zoon zou zijn omdat je koos voor jezelf, je eigen geluk en om te voorkomen dat dingen niet nog erger uit de hand zouden lopen, en hij ziet dat niet in waardoor een hulpmiddel per brief laat weten dat je net als alcohol een slechte invloed zou hebben, dan ben ik Beatrix en eet ik mijn schoenen op. (Kortom: iets wat ongeloofwaardig is). Het beste is nog dat je zelf weet hoe het zit, dat je hem maar lekker laat praten. Je hebt de juiste keuze gemaakt. Want je merkt gewoon dat je op deze manier veel beter in je vel zit. En iedereen kan een mening hebben. Ze kunnen ze uiten, of lekker daar steken waar de zon niet schijnt. Hoe je het ook wend of keert, jij maakte de juiste beslissing. Daar gaat het om. Ik heb juist bewondering hierin, hoe sterk je bleef en voor jezelf koos
    creabeaatje34 onlangs geplaatst…Doe dit niet wanneer je je haar wilt laten groeienMy Profile

  2. Een erg herkenbaar verhaal (ik ga in het openbaar niet te zeer op detail in). Ik vergeet zelf nog vaak ‘voor mezelf’ te kiezen (weer contact opnemen e.d.) en wil ik nog steeds een goede dochter zijn. Niemand die dáár wat aan heeft..

    Ik denk juist dat je wanneer je je vasthoudt aan een ‘giftige’ ouder, je de opvoeding die je (hopelijk) van je andere ouder hebt mogen genieten geen eer aan doet. Is dat niet een stukje ‘slechter’? (stom eigenlijk, dat iets ‘goed’ of ‘slecht’ moet zijn – zeker wanneer het om iemand gaat die niet eens weet wat ‘goed’ inhoudt).

    Goed dat je achter jezelf blijft staan, laat je niet gek maken.
    Anne Aelise onlangs geplaatst…Het belang van down to earth spiritualiteitMy Profile

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.