Een heel moeilijk begin met een mooi einde (2018)

Elk jaar moet je natuurlijk wel weer afsluiten met zo’n saaie samenvatting. Normaal gesproken zou ik het juist dan niet doen. 2018 was alleen voor mij persoonlijk een te bijzonder jaar om er niet over te schrijven. Het begon echt heel moeilijk en het draaide uit het niks ineens heel mooi om. Van niet zo veel kunnen doen naar dromen echt kunnen laten uitkomen. Een lach en een traan kwam zeker van pas dit jaar. Ja, het was een jaar wat ik nooit had zien aan komen. Dit was mijn 2018.

Een moeilijk begin is misschien nog wel heel zacht uitgedrukt. Het was zo gek. Ik zat nog helemaal in de goede flow van 2017. Ik had nog meer afstand gecreëerd van de problemen en bouwde mijn eigen veilige eiland. Een eiland waar ik het voor het zeggen had en deed wat ik echt leuk vond. Met heel veel geluk vond ik gelijk op het begin van 2018 een droom stage. Een stage wat media gericht was en waarschijnlijk weg kon lullen bij mijn financiële opleiding. Een droom start van het nieuwe jaar, ten minste dat dacht ik.

Mijn mooie eiland bel werd ineens uit het niks kapot geprikt met een hele scherpe spelt. Uit het niks kwam mijn vader mijn leven weer in geschoven. De man waar ik na veel nadenken, gesprekken en verdriet afscheid van heb genomen. Ik kreeg te horen dat hij mogelijk op sterven lag. Ineens uit het niks was hij weer compleet terug, zonder ook maar enige aanknopingspunt. Ik stond ineens voor een keuze. Ga ik hem proberen op te sporen en zijn mogelijk laatste dagen/maanden mee te beleven of blijf ik bij mijn beslissing. Over deze keuze deed ik misschien van buitenaf gezien heel licht, maar van binnen voelde het zo enorm zwaar. Ik vond het oprecht echt te moeilijk om de keuze te maken.

Ik kon er niet meer helder door functioneren, mijn lach was weg en mijn mooie eiland stortte weer volledig in. Mijn stage mocht niet meer door gaan van mijn school, ik verklootte al mijn audities voor de toneelscholen en ik kwam erachter dat mijn vriendin mij totaal niet kon steunen met deze keuze. Alles ging echt kapot. Een bezoekje bij de dokter of psygoloog was misschien wel weer verstandig geweest, maar zelfs daar had ik gewoon geen zin meer in. Ik was kapot en vond dit heel moeilijk om te zien. Het ergste van dit alles was dat ik nog steeds niet de keuze had gemaakt die ik moest maken en de tijd tikte maar door.

Mijn nieuwe zoektocht was begonnen. Een zoektocht die ik al dacht te hebben gehad. Het moest gewoon weer even op nieuw. Ik besloot met alles te stoppen. Alleen mijn school hield ik bij mij. De zaterdag lessen die ik volgde op mijn theaterschool zegde ik af. Ineens stopte ik met iets waar ik echt met plezier naar toe ging. Misschien niet helemaal wat ik wilde en de echte redde maar even achter wegen liet. Ik besloot maar gewoon te zeggen dat het niks meer voor mij was en dat ik mijn vriendin meer wilde zien. Die eerste redde klopte, maar die tweede niet echt. Ik was dat juist ook aan het afbreken. Onze levends klopte totaal niet met elkaar en als ze mij hierin niet kan ondersteunen, waarin dan wel?

Mijn leven bestond ineens uit nog maar een paar dingen. Mijn moeder, school en mijn stage op kantoor. Elke dag was bijna hetzelfde en ik leefde elke keer weer naar het moment dat ik zou gaan slapen. Dag in en dag uit leefde ik gewoon in een sleur. Hier en daar af en toe even een tv-opname, maar voor de rest was elke week hetzelfde. Iets wat ik blijkbaar even nodig had, terwijl ik zo’n leven juist enorm moeilijk en zwaar vind. Ik kan totaal niet tegen regelmaat. Mijn lach verdween dan ook totaal hierdoor.

Juist het moment wat de laatste druppel zou moeten geweest zijn, werd mijn omslag punt. Mijn lach kwam weer helemaal terug en ik bouwde weer een nieuw eiland op. Een eiland waar ik het weer zelf voor he zeggen had. Ik werkte toe naar mijn diploma en voor ik überhaupt wist of ik die zou mogen ontvangen verhuisde ik naar Hilversum en startte ik met een zomerstage bij Utopia 2. Ik werkte hard, vergat alles en kreeg mijn lach weer terug. Die twee maanden stage werd een fulltime contract en die geen lach werd een vraag of ik überhaupt wel eens boos/verdrietig was. Toen ik die vraag kreeg wist ik het zeker. Ik ben terug en hoe erg.

Het leven was ineens weer alles behalve moeilijk. Ik kreeg het echt goed voor elkaar en genoot weer van elk moment. Ik ademde weer en mijn familie werd een nog groter deel van mijn leven. Het gezin waar mee ik alles mee heb gemaakt en stiekem ooit voorbij ben gerend, kon ik ineens dingen geven. Geld maakt niet gelukkig, maar geld maakt wel blij. Daarom zei ik overal ook dat ik veel mooie dingen dit jaar mee heb mogen maken, maar dat niks tegen dit op kon.

Zij en wat mooie vriendschappen bleven altijd bij mij staan. Toen ik naar de moeilijke bodem zonk en toen ik ineens succes kreeg. Ik vergeet dat nooit. Nu kijk ik weer stralend door mijn ogen en naar bepaalde mensen net iets meer. 2018 kon dan wel enorm moeilijk en zwaar zijn, maar ik bestempeld het voor mij zelf als het mooiste jaar ooit. Een jaar waarin ik leerde en opnieuw begon.

Dus 2019 wat breng jij mij?

Fabian van der Gijze
Volg mij verder ook via  Facebook,  Twitter en  Instagram

3 thoughts on “Een heel moeilijk begin met een mooi einde (2018)

  1. Ik weet nog vele van deze dingen, omdat we er weleens over spraken. Immers was ik altijd geïnteresseerd in hoe het met je ging, en dat was wederzijds. Ik heb je zeker zien groeien. Ik sta dan misschien wel niet zo dichtbij, maar ik kan het echt met 100% zekerheid zeggen. En als iemand op afstand dat kan, is het zonder meer waar

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.