oma

De begrafenis van mijn oma

Na 4 uurtjes slapen was het dan toch echt zo ver. Mijn wekker ging af om weer terug naar Rotterdam te gaan. Dit keer niet vanwege mijn weekend, maar vanwege de begrafenis van mijn oma. Nou was ik door mijn werk nog in Hilversum, dus moest op tijd vertrekken. Geen probleem, want voor mijn lieve omaatje heb ik dat natuurlijk over. Het voelde wel weer een beetje gek aan. Ik wist dat ik naar een begrafenis ging, maar voelde mij er heel licht over. Het was goed en ik gunde haar deze rust gewoon. Het was anders veel te veel voor haar geweest. Zelf geloofde ze er ook in dat ze mijn opa weer tegen zal komen, dus daar keek ze zelf ook enorm naar uit.

Eenmaal in Rotterdam aangekomen, moest ik even wachten op het gezin. Die kwamen een kwartiertje later aan in Rotterdam. Gezamenlijk reden we naar mijn oma’s oude kamertje. Hier lag ze namelijk tot de begrafenis opgebaard. Samen met mijn tantes en mijn nicht en haar vriend bleven we even op de gang wachten. De begrafenisondernemer was binnen bezig om haar in de kist te leggen. Toen dit gebeurde was ik nog even snel aan het omkleden, maar vanaf daarna wilde ik overal bij zijn. Vraag mij niet waarom, maar dat wil ik altijd bij een begrafenis. Ik vind het heel erg interessant en iets heel moois. Toen ze vroegen wie er alvast een kijkje wilde nemen en de kist wilde dicht schroeven kwam ik gelijk mee gelopen. Mijn oma lag er gelukkig mooi en netjes bij, dus dat was een hele geruststelling. Samen met mijn tantes en mijn nicht draaide wij de kist dicht voor de reis naar het begraafplaats. Hier zou die dan weer open worden gemaakt voor de belangstellende.

Onderweg herkende ik het gelijk alweer. Dit was dezelfde plek waar mijn opa ook is begraven. Toch mooi dat ze weer bij elkaar in de buurt zijn. Via de zijkant mochten wij naar binnen, zodat we ongestoord bij konden komen. De eerste tranen waren rondom mij al gevallen. Zelf was ik benieuwd of ik verder op de dag zelf ook eens een keertje ging breken. Ik vind een traan altijd iets heel moois en baal er dan soms ook echt van dat ik ze bijna nooit laat vallen. Niet om stoer te doen, maar gewoon oprecht om dat ze niet komen. Ach, dat is voor iedereen natuurlijk weer iets anders.

Voor de begrafenis ging beginnen mochten we gezamenlijk weer naar de kist lopen. Uiteraard wilde ik hier weer bij zijn en liep met de familie mee. Met de bloemen erbij en de setting zag het er heel mooi uit. Precies zoals mijn oma het ook had gewild. Hierna moesten wij weer even weg en mochten de kennissen en andere familieleden komen kijken. Toen dit ook was gebeurd, werd het officieel. We mochten de kist dicht schroeven en zal daarna nooit meer opengaan. Gezamenlijk deden wij dit op een mooie manier. Dit was de tweede keer dat ik zoiets heb mogen doen, maar het blijft iets heel moois om te doen. Je krijgt toch de kans om echt afscheid te nemen voor de begrafenis begint.

We mochten plaats nemen op de voorste banken, de muziek starten en de gasten kwamen binnen. De begrafenis was begonnen. Dit stond vooral naar mijn mening in het teken van de klein kinderen. Wij mochten namelijk echt heel veel doen. Later kom ik hier nog op terug, maar we begonnen gelijk met kaarsjes aansteken. Voor elk kleinkind stond er namelijk 1 kaarsje op de kist. Een grote kaars werd aangestoken en hiermee mochten wij alle kleine kaarsjes 1 voor 1 aansteken. Bij mijn neef zijn kinderen ging het alleen even fout. Ze hadden namelijk met zijn drieën 1 kaarsje aangedaan. Zo bleven er voor mij ineens drie kaarsjes aan. Geleidelijk stak ik deze aan en blies de grote kaars uit.

Ik mocht als één van de laatste spreken. Mijn hartje begon even heel snel te kloppen toen ik daar stond, maar gelukkig kon ik nog een mooie tekst verzinnen. Ik verzin dit soort dingen namelijk altijd te plekken. Een briefje is niks voor mij en ik kan veel beter gewoon uit mijn hart spreken. Één ding wist ik alleen wel van tevoren. Ik zou de familie erop aanspreken dat we bij elkaar moesten blijven. Dat had ik namelijk beloofd aan mijn oma en daar droom ik zelf ook echt van. Achteraf dacht ik wel nog shit ben wat vergeten, maar de woorden waren in ieder geval recht uit mijn hart verteld.

Na het laatste liedje werden wij als klein kinderen weer naar voren geroepen. Wij mochten namelijk de kist naar het graf brengen. Wij zouden met het karretje richting het graf gaan lopen. Iets heel bijzonders en wat ik nog niet eerder op een begrafenis had mee gemaakt. Achter ons liep een heleboel mensen achter ons aan. Mijn oma was geliefd en dat was hier alweer aan te merken. Gelukkig lukte het ons zonder problemen om mijn oma bij haar graf te brengen. Hier kreeg ik ineens nieuwe informatie door. Wij zouden als kleinkinderen ook de kist in het graf neerzetten. Ik vond dit oprecht heel mooi om te doen. Was alleen wel even bang dat ik zelf erin zou vallen. Het was namelijk behoorlijk breed en wij net iets te klein. Er kwam nog een kleine speech, wij legde gezamenlijk een witte roos neer en daarna was de begrafenis toch echt tot zijn einde gekomen.

Bij het condoleren heb ik gelukkig weer zoveel mensen kunnen zien en kunnen spreken. Het was echt iets heel moois. Nou weet ik dat veel van deze mensen dit zullen lezen, dus even speciaal voor jullie. Heel erg bedankt voor het komen en voor de lieve woorden. Mijn oma verdiende dit en wij stellen dit zeker op prijs. Zelf vond ik het ook enorm lief wat sommige van jullie tegen mij zeiden. Het was een eer om te horen dat jullie mijn blog mooi vonden om te lezen en zeker het berichtje over mijn oma. Sommige had ik nog nooit in het echt ontmoet, maar het was mooi om het toch eens te kunnen. Bedankt voor alles xxx

Fabian van der Gijze
Volg mij verder ook via  Facebook,  Twitter en  Instagram

1 thought on “De begrafenis van mijn oma

  1. Mooi geschreven Fabian en dat heeft je oma zeker verdient!..er is een mooi mens heen gegaan..ik heb bij mijn beide ouders ook de kist dicht gemaakt en gedragen en uit mijn hart wat gesproken en ja het is mooi om zo afscheid te kunnen nemen ..sterkte komende tijd en hoop dat de wens uit komt ..het was voor mij ook bijzonder en bijzonder fijn om er bij aanwezig zijn. ..was een mooi afscheid!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.