Terug naar mijn oude basisschool waar alles begon

Mijn weekend viel dit keer op een maandag en dinsdag. Dit betekent dan meestal dat ik alleen thuis zit bij mijn moeder. Meestal ga ik dan even bloggen of foto’s maken. Dit keer besloot ik eindelijk naar de plek terug te keren waar ik sinds 2011 nooit meer terug ben gekeerd. Ik besloot terug te keren naar mijn basisschool. Mijn basisschool was eigenlijk niet mijn hoofddoel. Nee, dat was namelijk de gene die mij en mijn gezin in die tijd zo erg heeft geholpen, namelijk mijn oude docent van groep 7 en 8.

Het plan was ineens mijn hoofd ingeschoten om terug te keren bij mijn oude basisschool. Ik had mij zelf namelijk ooit één ding beloofd. Ooit op een dag zou ik teruggaan naar mijn oude leraar om te laten zien dat nu alles gaat zoals ik het wil. Dat heeft niks met trots of opscheppen te maken, maar puur met het feit dat ik hem zo graag wilde bedanken. Door de jaren heen leer je mensen kennen die je steunen of juist helemaal niet steunen. De mensen die je steunen heb je simpel gezegd nodig om door alles heen te komen. Hij was één van die mensen die ik nodig had in mijn leven en die ik nooit meer zou vergeten. Ik denk dat ik 90% van alle verhalen nog in details na kan vertellen. Mijn basisschool was niet zo bijzonder. Alleen hij en nog een paar leraren wel voor mij.

Met een kleine trilling, zenuwen en een hart die er bijna uitklopte stond ik op mijn oude schoolplein. Bepaalde dingen waren nog precies hetzelfde en andere dingen waren helemaal veranderd. Zo zit er nu een enorme hek om mijn basisschool. De schoolbel ging en ik besloot naar binnen te lopen. Even aan een kennis vragen waar groep 8 zich bevond en daarna was er geen weg meer terug. De kinderen zaten mij aan te kijken hoe ik een vreemde vroeger zelf kon aankijken. Vol verbazing en 1001 vragen, want wie is dat nou weer. Alleen daar kwam hij ineens zelf het klaslokaal uitgelopen. Het huiswerk printen voor de kinderen die het thuis vergeten waren. Hij liep recht op mij af en herkende mij toe gelukkig al erg snel. Hoe awkward zou het anders geworden zijn zeg.

Ja, wat ga je dan in godsnaam zeggen hé. Ik stond na 8 jaar ineens weer oog in oog met één van mijn jeugd helden. Misschien is het woord held in jouw ogen iets te overdreven, maar zo zag ik hem echt. Ik was niet voor niks zo hard aan het juichen toen ik wist dat hij van groep 7 ook mee zou gaan naar groep 8. Hij was eerlijk en oprecht en ik kon altijd bij hem terecht. Hij wist denk ik zelf wel dat hij bijzonder voor mij was en ergens was ik dat denk ik ook voor hem. Dat kon ik in ieder geval altijd wel merken uit zijn daden. Die blik zag ik gelukkig ook terug nu ik ineens uit het niks voor hem stond. De verbazing en de verhalen die we samen hadden.

Hij gaf zijn leerlingen het huiswerk en we liepen even naar buiten. Zijn plekje waar die altijd rookte mocht niet meer, dus we liepen even iets verder weg. De oude verhalen vlogen al snel voor bij. Ineens begon hij zelf over het verhaal wat voor mij nog steeds zo bijzonder is. Zoals je waarschijnlijk wel weet ga ik niet meer met mijn vader om. Die keuze had ik in die tijd al zelf gemaakt als klein ventje. Dit betekende alleen dat al mijn spullen nog bij mijn pa in huis lagen. Die spullen konden mij alleen gestolen worden er was iets veel belangrijkers. Mijn konijntje die ik van mijn neef gekregen had stond ook bij mijn vader. Daar kon ik echt nachten wakker van liggen. Mijn vader kon niet voor mij zorgen, dus ook niet voor zo’n klein lief beestje. Mijn leraar kwam op een dag dus ineens naast mij lopen, toen we onder weg waren naar onze dansles. Zou ik je konijn anders wegpikken bij je vader. Dan komt die weer op de plek waar die hoort, namelijk bij jou.

Die dag zou ik nooit meer vergeten. Ik vond het zo enorm lief van hem. Mijn kinderhartje schreeuwde die dag ook ja, maar ik zei nee. Ik wist waar mijn vader toe instaat was. Ik was en ben nog steeds enorm beschermend richting de mensen die ik lief heb. Hij vroeg wat echt wilde, alleen ik kon hem voor geen cent in gevaar brengen. Simpel gezegd wilde ik nooit dat hij pijn door mij zou krijgen. Dat dit verhaal mij altijd zal bij blijven wist ik wel, maar ik had nooit gedacht dat hij daar nu ineens zou over beginnen.

Misschien was ik net iets te laat teruggetrokken nar mijn basisschool. Een paar jaar eerder had het gekund en dan waren er meer mensen geweest die ik kon bedanken. Alleen ik kon het tot op de dag van vandaag niet. Er waren ups, maar ook nog te veel downs. Zat niet lekker in mijn vel en zocht nog steeds naar de juiste ik. Momenteel durf ik wel te zeggen dat ik echt mijn leven leef. Dat komt niet alleen door mijn drang. Dat komt vooral door de mensen die mij liefde gaven, mij steunde, mee trokken en mij lieten zien dat alles kon als je er maar voor vecht. Vandaag was de dag dat ik dat kon laten zien en het stiekem deed met een kleine traan.

Zo hoop ik dat mijn oneindige dank zichtbaar was en anders bij deze nog 1001 maal dank. Je was mijn held, maar stiekem nog steeds. Over 50 jaar zou ik alle verhalen nog steeds kunnen navertellen. Het waren moeilijke jaren en ik was zeker niet de makkelijkste, maar ik hielt stand mede dankzij jou 🙂

Dank daarvoor

Fabian van der Gijze
Volg mij verder ook via YouTube, Facebook,  Twitter en  Instagram

2 thoughts on “Terug naar mijn oude basisschool waar alles begon

  1. Ik vind het prachtig om te lezen dat jij zulke fijne leraren had. En nog steeds dit soort dingen kan oprakelen met hen. Mijn basisschool is weg, en ik kon daar niet blijer mee zijn. Was voor mij een hel plek, waar ik never nooit meer terug wil en zal keren. Daarom des te mooier te lezen dat het bij jou andersom was/is

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.