Verwateren is makkelijker dan kwijtraken

Persoonlijk geef ik enorm veel om de mensen die om mij heen staan. Als ik je eenmaal toe laat in mijn leven, dan doe ik dat met een reden. Praten met iemand is niet zo moeilijk, maar echt in je leven laten is natuurlijk een ander verhaal. Vroeger vond ik dit wat makkelijker. Tijdens mijn verleden verhalen ben ik een hoop mensen kwijtgeraakt. Mensen stierven, konden mij leven niet aan of het ging gewoon niet meer. Ik kwam er al snel achter dat ik dit persoonlijk enorm slecht trek. Hierdoor doe ik al jaren iets heel doms. Ik laat vriendschappen expres verwateren, want dat is altijd makkelijker dan iemand kwijtraken.

Het begon eigenlijk al toen ik naar mijn middelbare school ging. Mijn leven stond op één van zijn pieken van heftigheid. Hierdoor slot ik mij zelf op in mijn hoofd, begon ik enorm dik te worden en wist echt niemand meer wie ik was. Alleen thuis hadden ze dit denk ik niet echt door. Daar was ik alleen wat aan de agressieve kant, maar verder nog wel mij zelf. In deze periode raakte ik enorm veel mensen kwijt. Zo ook mijn beste vriend. Hier ging ik al jaren mee om en we deden echt alles samen. Onze denkwijze veranderde, zaten niet meer bij elkaar op school en onze werelden waren echt te verschillend. Dit was niet alleen verwateren maar ook heel hard kwijtraken. Ik begreep het als geen ander, maar vandaag de dag kan ik er nog steeds wel eens pijn om hebben. We hadden toch zeker iets moois opgebouwd.

Hiervoor was ik alleen een veel grotere vriend verloren. Nee, nu heb ik het zeker niet over mijn vader, maar wel over degene die ik als mijn vader zag. Mijn oom was namelijk aangereden en in één klap uit mijn leven verdwenen. Nu ik er over schrijf voel ik stiekem ergens nog een kleine traan op komen. De eerste keer dat iemand in één klap uit mijn leven verdween en ook nog eens de man die altijd voor mij had gezorgd als vader. Misschien niet de beste persoon op de wereld voor andere, maar dat was hij wel voor mij. Hij had mij nog zo veel moeten leren. Alleen dat kon ineens niet meer. Die pijn was onbegrijpelijk en kon het stiekem ondanks alles niet aan.

Mijn opgesloten situatie verergerende voor 2,5 jaar dat het echt niet goed met mij ging. Gelukkig vond ik de knop in mijn hoofd en startte mijn verandering. Ik viel enorm veel af en ging weer voor vriendschappen. Zo kreeg ik ook ineens een serieuze relatie. Een relatie die het eerste jaar echt perfect was en daarna veranderde in iets ongezonds voor ons allebei. Ik wilde alleen niet nog iemand kwijtraken. Dan maar uitgemaakt worden voor alles en deze pijn voelen dan de pijn voelen van iemand kwijtraken. Alleen achteraf gezien niet het handigste waar ik voor heb kunnen kiezen. Na een tijdje raak je elkaar dan toch kwijt. Ik wist het, we waren al aan het verwateren, maar toch ging ik kapot. Sliep enorm lang nog slechter dan ik al deed en kon niks met mijn gevoel. Na een tijdje besloot ik het gevoel door te hakken en de deur voor altijd en eeuwig dicht te gooien. Ik pakte haar op de plek waar ik haar het meest kon raken.

Weer had ik dat kut gevoel gehad van kwijtraken. Weer iemand die ik echt in mijn leven had toegelaten en die bijna alles over mij wist. Bij zo’n breuk raak je niet alleen je partner vaak kwijt maar ook hechte vriendschappen, dus het was ook nog eens dubbel op. Dit gevoel wilde ik niet ook nog eens bij mijn eigen vrienden krijgen. Niet nog eens. Zo starten het verwateren. De middelbare was voorbij en deze lieve mensen zou ik niet zomaar tegen het lijf aan lopen. Verwijderde stiekem alle gesprekken en online banden, zodat ik nergens iets tegen zou komen. Stuurde sporadische een berichtje en zo verwateren ze allemaal wel van zelf.

Eerst deed ik dit ergens bewust onbewust, maar later kreeg ik dit toch door. Misschien een gekke zin, maar bedoelde het wel echt zo. Uit het niks kon ik namelijk weer vorig jaar iemand verliezen. Mijn echte vader lag waarschijnlijk ineens zo slecht dat hij kon overlijden. Het afstand van hem doen was makkelijk. Er was te veel gebeurd en hij had het laten verwateren bij zijn nieuwe kansen. Alleen het echt kwijt raken was toch stiekem een heel ander verhaal. Achteraf bleek het niet het geval te zijn, maar ik was hem alleen in mijn hoofd wel ineens echt voor altijd kwijt. Ik had er voor gekozen om er echt niks meer mee te maken te hebben.

Viel in een gat, raakte daardoor mijn nieuwe relatie kwijt en nog wat mensen die er omheen stonden. In die periode besefte ik mij pas wat ik al die tijd al die jaren had gedaan. Ik was aan het verwateren, zodat ik niemand meer kwijt hoefde te raken. Tijdens dat ik dit deed bij mijn vriendin kwam het besef. Iets wat ik met mijn huidige vriendschappen probeer te voorkomen, maar merk wel dat ik het stiekem enorm lastig vindt. Het blijft toch een feit. Verwateren is makkelijker dan kwijtraken en verwateren doet ook nog eens veel minder pijn.

Fabian van der Gijze  
Volg mij verder ook via YouTube, Facebook,  Twitter en  Instagram

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.