Daar zit je dan schuldig in een kleine box

Daar zit je dan in een kleine kamer. Het voelt lichtelijk als een vierkante box. Een box waar ik mij zelf opsluit omringd met gedachtes. Normaal zou ik denken wtf doe ik hier. Dat gevoel heb ik nu niet. Nee, nu denk ik alleen ja ik ga straks gezellig koken en een mooie tijd tegemoet. Een mooie tijd die de dag er na al weer moet stoppen. Ik zie nog de melding op mijn telefoon tevoorschijn komen. KLM u mag nu gratis uw reis verplaatsen. Hoe erg kom ik in de problemen als ik denk fack it, ik ga niet meer terug voor mijn werk, nee ik blijf hier. 

Ja, daar zit je dan. Een kamer vol met kleding, beelden en andere spullen die ik nog niet kan plaatsen. De kat geef mij ondertussen kopjes. Zachtjes begin ik maar gewoon met hem te praten. Alleen ja, praat je Engels tegen zo’n beest of gewoon je eigen taal. Ik had belooft niks te zeggen over de rommelige kamer. Met smekende ogen werd er gezegd ik ruim eerst snel een beetje op en dan kom ik je 10 minuten later halen. Wel met de waarschuwing dat het nog steeds rommelig zou zijn. Ze had niet gelogen, zeker niet. Alleen ik zweeg er zoals beloofd over. Ik had ook totaal niet de behoefde om er maar 1 moment iets over te zeggen. Waarom zou ik er ook überhaupt iets over willen zeggen. Je moet momenten nooit willen verpesten.

Op naar de keuken. Een smalle gang door en dan sta je er al. Alles in een klein vormmaatje, precies groot genoeg en misschien heel af en toe net te klein. Waarom moeten wij in Nederland eigenlijk alles zo groot willen. Koken met het minimale en er toch iets van maken. Een deal wat ik wel durf te maken. Even de groente snijden, water met een rijstzakje in de pan en beginnen met het vlees. Een gerecht wat ik al zo vaak heb gemaakt, maar nu toch zo anders aan voelt. Het voelt gek en super vreemd. Het kan niet zo zijn dat het gemis van Ketjap dit gevoel aanwakkert.

Terug naar de kamer met twee borden eten. Een bord eten waar ik zelf niet trots op ben, maar in haar ogen waarschijnlijk veel beter dan wanneer ze zelf kook of haal. Daar zit je dan weer in de vierkante kamer. Op een kleine bank net naast het bed, waar ondertussen een enorme Boeddhabeelden je aankijkt. Het is iets kleins, maar zo groot qua emotie. Ondertussen hoor ik dat ze het geproefd  heeft en mij de goedkeuring geef. De deal wat ik had gemaakt. Eerst proeven en dan mag je pas je verslaafde ketchup er aan toevoegen. Ja hoor, daar is het geluid van de fles die open gaat.

Ondertussen lees ik mijn brief voor die ik snel had geschreven, toen ik moest wachten op het schoonmaken. Direct bij de eerste zin voel ik zenuwen die ik normaal nooit voel en tranen achter mij ogen. Ik moet het zo mooi mogelijk voor lezen, per letter net iets meer waarden geven. Met de gedachten dat ik net nog had vertelt dat ik helaas bijna nooit meer huil, probeer ik mijn tranen achter mijn ogen te houden. Waarom in godsnaam, terwijl het de mooiste emotie ooit is. Met een trillende hand scheur ik het stukje papier uit mijn boekje en geef het aan haar, terwijl ik een knuffel en een kleine kus voel. Ze staat op en hang het boven het voorwerp, wat je een bed kan noemen. Terwijl je denk de kamer kan niet voller heb ik het zo juist net iets voller gemaakt.

Daar is weer die heerlijke stilte die je normaal alleen kan horen als je helemaal alleen ben. Ik besluit de stilte te doordringen met mijn stem. Vind je mij rijk? Een verbaasde blik staart mij terug en krijg de vraag terug: wat zei je precies. Nogmaals heb ik de brutale lef het nog een keertje te vragen. Het antwoord is een twijfelachtige ja en zie de pijn terug in haar ogen die ik zelf nog niet zo lang geleden voelde. Ik hoor hoeveel ze waard is en een twijfelachtige ja op mijn vraag. Ik weet niet waarom, maar besluit voor het eerst in mijn leven een vreemde te vertellen hoeveel ik op het moment waard ben. Eerlijker en puurder dan dat kon ik verder niet meer zijn.

Het is gek om weer lekker naar huis te gaan en mijn leven verder op te pakken. Achterlaten wat je lief hebt, terwijl je het gevoel heb dat je situaties kan veranderen. Misschien is dat wel helemaal niet het geval, maar mijn gevoel zegt in ieder geval van wel. Zittend in een grotere box, met een nieuwe belofte in mijn hoofd en met haar amulet ketting om mij nek. Een nieuw voorwerp om met trots en een gevoel te dragen . Een herinnering naar een pure eerlijke moment , maar die stiekem te oneerlijk was.

Fabian van der Gijze

YouTube, Facebook,  Twitter en  Instagram

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.