Door je koppigheid verlies je toch het mooiste moment

Net als vele heb ik een enorme koppigheid in mij. Hierdoor moet ik af en toe gewoon weg lopen bij dingen die mij enorm raken. Sommige veranderingen wil ik dan gewoon niet onder ogen komen. Zo heb ik één moment die mij altijd bij zou blijven qua puurheid en hoe mooi dat was. Ik hielp iemand van afstand altijd met een thuissituatie. Na een tijdje stond ik daar zelf ineens in huis en ervoer ik één van de mooiste momenten. Ik voelde oprechte dankbaarheid en enorm veel liefde.

Je weet wel zo’n gevoel waarvan je denkt dit wil ik echt nooit meer vergeten. De jaren gingen verder, het contact verwaterde steeds meer en de reddingspoging viel ligt stil. Niet zeker wetend er maar gewoon met koppigheid vanuit gaan dat het genegeerd werd en hup de prullenbak is ingegaan. Het mooiste moment kreeg een smetje en werd lekker naar achteren geschoven.

Koppigheid of niet. Elke keer als ik de zelfde naam hoorde, per ongeluk iets voor bij zag kopen of wat dan ook moest ik er toch steeds aandenken. Hoe zou het nu eigenlijk lopen en hopelijk komt het nooit op een ander moment terecht. Als je dan doorleeft en alles weg hebt gehaald dan worden de weken vanzelf jaren. Wanneer dat gebeurd valt het van zelf steeds moeilijker recht te breien en wil je dat eigenlijk nog wel. Überhaupt had ik dat met mijn koppigheid wel een poging gegund. Wat haal je allemaal uit de grond, hoeveel zin heeft het en moet je het gevoel wel weer willen ophalen.

Er zijn/waren een paar mensen die ik ooit de toestemming hebt gegeven om mij altijd te mogen bereiken. Het ging soms zelf zo ver dat ik ook oprecht wakker bleef voor het geval dat het nodig was. Een belofte kom je na, wat dan wel weer een voordeel is van koppigheid.

Gisteren was dan weer zo’n dag dat ik die naam weer voorbij zag komen. Niks bijzonders just a follow. Direct pofte het aanhangende verhaal weer even in mijn hoofd. Hoe zou het nou zijn en hopelijk gaat het goed. Ach ja het zal wel. Tot dat je terug volg verzoek de dag er na een acceptatie krijg en tot je schrik juist die persoon is. Een follow stelt normaal niet zo heel veel voor natuurlijk, maar deze voelde dan toch stiekem net iets meer bijzonder dan een ander.

Alleen dan wordt stiekem de angst van heel wat jaren terug in één klap toch werkelijk. Iets wat ik had moeten weten en misschien juist dan er moeten zijn. Al was het alleen als dank voor het geven van één van de mooiste herinneringen ooit. Een gezin wat zich binnen had geworsteld in mijn hart en wat ik inderdaad nooit ben vergeten. Alleen het feit is wel dat de koppigheid toch het mooiste al had ingepikt. Wat er stiekem een kleine schok en schuld aan toe heeft gevoegd.

Soms is koppigheid zeker handig, maar soms mag het wel even verdwijnen.

Fabian van der Gijze

YouTube, Facebook,  Twitter en  Instagram

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.