sunset

Een uitweg of gewoon een verlenging

Een uitweg zoeken is niet altijd even makkelijk. Je vlucht van een bepaalde gedachte of gebeurtenis. Alleen is die vlucht wel echt nodig of maakt het de vlucht alleen nog maar erger. Zoek je naar een vervangende probleem of kies je juist voor de juiste pad. Misschien kom je tijdens deze uitweg eindelijk je echte jij tegen. Alleen dat weet je dus nooit van te voren. Zie het als een gok in het casino of als een stap in de ondernemingswereld. Een uitweg is ook zeker niet iets wat fout is. Soms heb je het gewoon even nodig om de echte uitweg te kunnen aangaan of juist de uitdaging.

Hè ik herken mij zelf of juist niet

Zojuist keek ik een serie en één van de meest voorkomende uitweg kwam daar te spraken. Een uit weg die ik vaak zat ik mijn gezin heb gezien en zelf een lange tijd heb afgezworen. Toch kan ik nu ook terugkijken op die zelfde uitweg. Het verliep precies zoals ik altijd al verwachte. Een soort van nieuwe verslaving die goed voelde, maar in tegenstelling van dat ook zo fout. Als je al die tijd schreeuwde dat ga ik in ieder geval nooit doen, dan is het een moeilijke spiegel om je zelf dan als nog weer aan te kijken in die spiegel. Stiekem toch die teleurstelling in je hoofd en verwarring. Het gekke was namelijk wel dat ik ergens kon leven met deze uitweg. Ik deed niemand pijn er mee, inclusief mij zelf niet en ik ontdekte ook nog eens iets nieuws van mij zelf. Een uitweg waar je niet altijd naar toe kan happen, maar een uitweg wat je gegund moet zijn en je overkomt. Hoe heerlijk is dat.

Je zelf echt eens bekijken

Tijdens een uitweg ben ik zo’n persoon die gek gezegd mij zelf van boven af wil zien. Een kijkje naar je zelf met een vergrootglas en een andere visie dan normaal gesproken. Normaal gesproken kijk je toch met één oog dicht naar je zelf en dan ineens toch stiekem ineens met een bril op, zodat je alles net iets beter kan zien. Ik noem het een uitweg, maar noem het lekker zoals je zelf wil. Wie ben ik om daar over te oordelen. Kijk natuurlijk kan dit nog zo zweverig klinken of iets waarvan je denkt wtf lult deze gast nou allemaal. Alleen laat ik de backstory er bij vertellen van deze blog. Mijn aflevering was afgelopen en ik deed vervolgens mijn laptop uit. Ik was van plan om naar mijn badkamer te lopen, maar de eerste zin van deze blog kwam in mijn hoofd en mijn vingers wilde los gaan op mijn toetsenbord. Zo gezegd zo gedaan. Rammend op mijn toetsenbord met woorden die zomaar oppoppen en ondertussen rustgevende muziek op de achtergrond om de sfeer compleet te maken. Niets meer en zeker niks minder.

De terugblik

Als ik nu terug kijk naar mijn uitweg weet ik niet meer zo zeker of het een uitweg was, een verlangen of gewoon een ontdekking van mij zelf. Nu kan ik mij de vraag stellen of ik het nog een keertje zou doen, maar ja misschien heb ik mij zelf dat antwoord allang gegeven. Een avontuur wat je aangaat en waar je na een tijdje van zelf ook kan van genieten. Het is iets moois en ook nog eens iets tastbaars. Een ontdekking wat ik nodig had en waar ik stiekem ook altijd al naar verlangde. Oké, altijd is misschien een beetje overdreven. Toch zat het ergens wel in mijn achterhoofd. Hoe is die uitweg nou en ga ik die keuze ooit begrijpen. Die antwoord kan ik in ieder geval wel beantwoorden. Ik begrijp zeker deze uitweg, alleen of het echt dingen oplost vraag ik mij zelf af. Ik denk meer dat het een niet schadelijke manier is om even alles te kunnen vergeten en je focus volledig te richten op iets anders. Volledig voor iets nieuws gaan wat afwijkt van het onderwerp. Het onderwerp waar je een uitweg voor zocht, niet vond en waarvan je de route even iets langer wilde maken. Morgen is er weer een nieuwe dag voor die uitdaging, nu is het tijd om te leven.

Fabian van der Gijze

YouTube, Facebook,  Twitter en  Instagram

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.