Maandag kwam ik er achter dat het deze week de week tegen Kindermishandeling is. Eigenlijk heb ik het nooit zo met speciale dagen of weken, maar dit zijn van die dingen waar ik uitzonderingen voor maak. Zelf ben ik gelukkig nooit geslagen, maar ik ken wel mensen die zijn geslagen. Mijn vader is bijvoorbeeld als kind vaak genoeg gelagen. Hierdoor zijn onze problemen later ook ontstaan. Hij had het namelijk nog nooit kunnen verwerken. Ik vind het erg belangrijk en mooi om over dit soort dagen en/of weken te schrijven.  Dit zijn van die dingen waar ik voor sta met mijn blog. Ik vind het heel mooi dat ik hier tegenwoordig zo mijn steentje kan bijdragen. Persoonlijk vind ik het ook erg jammer dat ik er bijna niks van merk bij andere bloggers, maar het blijft natuurlijk ook een lastige onderwerp.

Vaak zien denken mensen gelijk aan slweektegenkindermishandeling2aan, maar dat is niet de enige mishandeling die
er is. Je kan bijvoorbeeld ook seksueel of geestelijk mishandeld worden. De klap van een hand heb ik dan nooit gevoeld, maar wel de geestelijke klap. Er was vaak ruzie bij ons thuis en mijn vader herhaalde vaak dingen. Zo zou alles mijn moeders schuld zijn en zij zou alles bij elkaar liegen. Gelukkig was ik mentaal sterk genoeg, maar toch ga je twijfelen. Hier door ben ik een hele lange tijd heel agressief geweest en heb ik ook hulp moeten krijgen van een kinderpsycholoog.

Welke vorm erger is van mishandeling zou ik niet durven te zeggen. Die verschil is er denk ik ook niet. Mentaal is denk ik alleen moeilijker te zien van een afstand. Een blauw plek is toch sneller te zien dan bijvoorbeeld  gedachtes of iemand die vaginaal of anaal gescheurd is. Dat laatste is misschien heel hard gezegd, maar dat is wel het geval. Hoeveel kinderen worden er dagelijks wel niet weer seksueel mishandeld. Ik zie dit ook echt als een dubbele mishandeling. Je word zowel fysiek als geestelijk mishandeld. Je kan er namelijk op rekenen dat er allemaal dingen in je oor worden gefluisterd, waardoor je het hopelijk niet zegt.

kindermishandelingIedereen weet dat het gebeurd en bijna iedereen weet ook wat voor effecten het kan hebben. Een kind kan helemaal ontsporen en/of zelfs een eind aan zijn of haar leven maken. Nou gebeurd het natuurlijk ook regelmatig bij volwassenen, maar een kind is makkelijker beïnvloedbaar. Volwassenen weten vaak zelf wel dat het heel fout is wat er bij hun word aan gericht. Een kind weet dit serieus soms niet. Neem als voorbeeld even je moeders vader, dus jouw opa. Een hele geliefde man in jou familie. Iedereen is gek op hem en prijst hem de hemel in. Wat hun alleen niet zien is wat die met jou doe. Als opa komt oppassen leest hij niet alleen een verhaaltje voor, maar hij doet veel meer dan dat. Hij help je met uitkleden en hij raak je daar ook bij aan. Dit is toch heel normaal? Nee, natuurlijk is dat niet zo, maar dat denk je dan toch. Iedereen houd van hem en hij zegt dat het heel normaal is. Je moet gewoon niet zo raar denken dat dit gek is.

Bij de meeste gevallen gaat het na een tijdje opvallen. Dit is zowel fysiek als mentaal. Je gedrag gaat hoe dan ook veranderen en/of er komen plekken op je huid. Het stoerste jongetje, word in eens het stille jongetje die met niemand speelt. Zodra mensen bij hem in de buurt komen krijgen ze een stomp op zijn of haar neus. Dit gedraag hoort natuurlijk niet bij een kindje. Vaak gaat er dan wel een lampje branden bij andere mensen. Het zou toch niet? Nee, dat kan echt niet. Zijn ouders zijn zulke lieve aardige mensen. Nooit dat die dat zullen doen. Kijk dat is dus de fout en die fout MOET veel minder gemaakt worden. Daarom sta ik zo erg achter deze week. Je moet niet weg kijken, maar neem actie. Ja, misschien heb je het compleet fout, maar wat nou als je het wel goed heb? In deze week worden mensen aangespoord om eerder contact op te nemen met veilig thuis. De mensen die daar werken zijn gespecialiseerd in dit soort dingen. Hun kunnen aan de kleinste dingen soms al horen dat het echt foute boel is. Desnoods sturen ze iemand langs om eens een gesprekje te voeren. Ja, soms betekend dat het einde van een gezin. Dit klinkt altijd heel hard, maar wat is fouter een kind wat elke dag in elkaar word geslagen of een kind die op kan groeien in een ander lief gezin?

Hopelijk kan ik via deze weg sommige ogen wijder openen. Heb jij twijfels of weet je het zeker, maar durf je geen contact op te nemen? Kijk dan net als mij eens op de site van week tegen kindermishandeling of bel veilig thuis op het nummer 0800 2000. Dit kan anoniem, dus je hoeft niet bang te zijn om informatie te winnen. Hieronder zou ik nog twee 360 graden. De ene kant van het filmpje gaat over de plek waar de actie plaats vind en de andere kant over de mensen die het door hebben. Bekijk ze gewoon eens. Bij elkaar duurt het maar drie minuten. Sleep het beeld gewoon eens heen en weer en kom er eens achter wat er aan de andere kant gebeurd!

Daarnaast ga ik dit keer ook iets vragen. Gebruik zelf deze week ook eens de hashtag #ikkijknietweg. Dit kan door middel van een kleine tweetje of via een blog post. Laat gewoon eens zien dat jij niet weg kijkt. We kunnen allemaal wel gaan schrijven over hoe goed alles gaat, maar dat is niet het echte leven. Er gebeurd veel meer dan al die leuke dingetjes. Daar ben ik, maar ook jij mede verantwoordelijk voor! Iedereen zou het moeten melden. Dankzij een melding ben ik ook samen met mijn moeder en zus goed terecht gekomen. Misschien was het anders wel heel anders gelopen, dus ja ik zou altijd een melding maken. Jij ook?

Fabian van der Gijze

Je kan mij ook volgen via Facebook,Twitter,Instagram,google+en Bloglovin

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

CommentLuv badge

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.