Als je bij veel tv dingen staat in geschreven, heb je het geluk dat je vaak wordt uitgenodigd. Zo had ik een uitnodiging ontvangen om aanwezig te zijn bij de speciale aflevering van puur geluk. Een programma wat ik zeker niet wilde afslaan. Ik vind dit soort programma’s altijd zo mooi om te zien. Hoe bijzonder is het dan wel niet als je daar voor wordt uitgenodigd. Bovendien is het voor mij gelijk heel leerzaam en kan je ook nog eens zelf in het zonnetje gezet worden. Als je de aflevering gisteren heb gezien , weet je al dat dat niet bij mij het geval was. Als nog was het een hele bijzondere gebeurtenis.

Door Hemelvaartsdag was ik afgelopen donderdag  gelukkig vrij. Hierdoor hoefde ik mij gelukkig een keertje niet te haasten uit school. Normaal is dat namelijk altijd wel het geval. Nou mag je alleen nooit je tassen mee nemen naar de Hilversum studio’s. Een filmpje kijken zat er dus even niet in. Gelukkig heb ik muziek genoeg op mijn telefoon staan, dus ik hoefde mij zeker niet te vervelen. Voor je het weet ben je alweer in het prachtige Hilversum. De frietzaak (#teamfriet) was gelukkig nog open op station mediapark. Het zou een late avond worden, dus ik kocht daar nog even snel frietjes met pindasaus. Fijn he al die details. Nee, die frietjes hadden later nog een leuk effect.

De verzamel tijd was namelijk tussen 18:30 en 19:00. Niet veel mensen hadden dus echt de tijd gehad om te eten. De zon scheen weer eens helder, dus ik kon nog lekker mijn frietjes buiten op eten. Tijdens het eten werd ik in eens aangesproken. Hé, kan je niet even een paar patatjes door schuiven. Ja, mijn avondmaal had de aandacht getrokken van de buikjes en de neusgaten van de andere. Zodoende ontstonden er een paar kleine gesprekjes buiten.

Toen alles een beetje gezakt was ging ik mijn envelop halen. Hierin zat een kaartje met mijn stoelnummer en vak verstopt. Het was in ieder geval goed geregeld. Toen ik mijn ticket had rende ik weer vlucht naar buiten. Nog eventjes van het zonnetje genieten. Nou weet je altijd wel bij zulke dingen dat het iets uitgaat lopen. Alleen met dit weer hoorde je mij echt niet klagen. Binnen werd gelukkig wel al alles gekoeld. Uiteindelijk mochten we rond 19:20 naar binnen. Noem me een gek, maar ik vond het toch wel heel speciaal dat mijn naam daar op een stoel lag. Nou was dat bij iedereen zo, maar ik vind dat stiekem toch iets speciaals. Al noemde ze mij daar liever ook Fabian Gijze. Ach, ik ben het ondertussen wel gewend.

Daar kwam die hoor Ruben Nicolai. Nou was ik persoonlijk echt heel benieuwd naar hem. Lang niet iedereen is in het echt net zo leuk en grappig. Gelukkig viel dit bij hem zeker niet tegen. Hij was heel relax en maakte hier een daar een grapje. Hij was vooral opzoek naar iemand die de tekst wist van jij krijg die lach niet van mijn gezicht. Aan het einde kwam hij daar dan ook eindelijk achter. Hiervoor heeft hij het wel een paar keer moeten zingen. Nou its take 2 was er in terug te horen hoor 😉

Hopelijk heb je de show zelf ook gezien, maar er waren echt mooie verhalen bij. Je zag het niet op beeld terug, maar ik heb zeker een paar traantjes moeten weg pinken. Bij het verhaal van de man met ALS bijvoorbeeld. Ik zag hem met zijn vrouw aankomen toen ik nog mijn frietje zat op te eten. Toen keek ik al vol bewondering naar hem. Alleen toen ik zijn verhaal hoorde werd ik nog meer door hem geïnspireerd. Wat een mooi gezin moet dat zijn. Het is wel een bizarre feit dat je iemand hoort/ziet praten die er over een paar maanden waarschijnlijk niet meer is. Sorry, maar mij raakt dat enorm. De tranen staan dan bij mij al snel in mijn ogen, terwijl ik dat thuis nooit zo snel zou hebben. Alleen dit kwam voor het gevoel nu wel ineens heel dicht bij.

Alleen bij het laatste item ontsnapte het water ook echt mijn oog. Een vrienden groep die zo hecht was. Niet veel vrienden zouden een maats billen afvegen op vakantie en hem overal heen tillen. Echt respect voor hun band. Het zag er zo mooi en lief uit. Ja, zo hoort vriendschappen te zijn. Altijd en overal voor elkaar door het vuur. Daar kan menig mens nog een puntje aan zuigen. Ja, daar hoor ik ook zeker regelmatig bij. Ik heb veel voor mij vriendschappen over, maar helaas laat ik er ook regelmatig eentje verwateren. Je kan helaas niet altijd alles bij houden. Al zou ik dat wel graag willen.

Ik moet wel nog echt mijn complimenten geven aan de editors van puur geluk. Wat hebben hun dit mooi kunnen knippen zeg. Het is dat ik wist wat er allemaal gebeurd was, maar je zag dit echt niet terug op beeld. Zo heeft Ruben haast heel de contactenlijst afgebeld voor dat hij eindelijk iemand aan de lijn kreeg. Op tv kwam het gelukkig minder pijnlijk over. Je begon in de studio ook echt te denken dat het gespeeld was. Dit soort feitjes zou je zonder er live bij te zijn of mijn blog nooit weten. Persoonlijk zou ik dat nu echt een gemis vinden.

Één ding weet ik in ieder geval zeker. Ik ben RTl en Puur Geluk heel erg dankbaar voor de kaartjes. Dit had ik zeker niet willen missen. Ik heb weer een hoop van Ruben kunnen leren en het was echt heel mooi om te zien. Wat een prachtig programma was dit om bij te wonen. Ja hier hoop ik toch wel vaker heen te kunnen. Nou krijg Ruben dit waarschijnlijk niet te zien hoor, maar ik zeg het toch maar even. Ruben ik zou echt heel graag een weekje met jou willen mee lopen/stage lopen. Ik vind je stijl echt heel leuk om te zien en zeker leerzaam 🙂

 

Fabian van der Gijze

 Facebook,  Twitter,  Instagram,  google+en Bloglovin 

2 gedachten over “Met een lach en een traan in de puur geluk studio

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

CommentLuv badge

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.