Als je de vorige blog Machteloos langs de kantlijn toe kijken nog niet heb gelezen? Dan raad ik het je aan om die blogpost eerst te lezen. Dit is namelijk een vervolg er van en anders kan je sommige dingen niet begrijpen. Voor dat jullie door gaan lezen wil ik iedereen bedanken voor de steun en de lieve reacties. Ik waardeer het enorm en heb alles door gegeven aan mijn moeder en zus. Hun vonden de reacties ook super lief. Bedankt hier voor. Voor nu veel lees plezier, want het geluk stond weer aan onze zijde hoor. Niet dus.

Mijn blogpost had ik geüpload en ik dook snel mijn bed in. Gelukkig hoefde ik pas het tweede uur te beginnen, dus mijn wekker kon lekker een uurtje later. Ik wenste mijn vriendin welterusten en viel vrij snel daarna in slaap.

Ja hoor daar ging mijn weker dan. Het was alweer zeven uur. Zo als altijd rende ik snel uit mijn hoogslaper om mijn wekker uit te zetten. Niet iedereen hoefde natuurlijk waker te worden, omdat ik wakker moest worden. Nu zeg ik wel iedereen, maar eigenlijk was mijn moeder er alleen nog. Steef had ik al veel eerder op horen staan en weg horen rijden, maar dat even te zijde. Ik merkte dat ik nog heel erg moe was. Alles bewoog weer eens om mij heen, dus ging nog even snel liggen. Na een half uurtje rekken moest ik er toch uit. Snel kleden ik mij aan en vertrok ik richting mijn moeders kamer. Ze kon misschien niet zelf naar beneden komen, dus had ik beloofd om haar wakker te maken.

Eindelijk kon ik haar terug pakken. Ik maakte haar wakker en deed direct haar gordijn om hoog. Dit deed ze altijd bij mij, dus ik genoot er erg van. Mijn moeder was in de nacht al heel vaak naar beneden geweest. Mijn hulp had ze blijkbaar niet nodig. Toch dan maar eerst alles aan mij zelf doen. Mijn moeder ging net als mij naar beneden toe. Toen ik echt nog maar net klaar was met eten ging haar telefoon. Het was weer mijn zus. Haar kussen zat onder de rotzooi en haar wond was niet meer open. Dit had wel zo gemoeten. Het gaasje in haar nek was verdwenen en haar abces was niet gekrompen of gelijk gebleven, maar juist verspreid over de rest van haar nek. Ze moest met spoed weer naar de spoedeisende hulp.

Niemand kon rijden en steef was al weg. Mijn moeder en ik belde gelijk haar vriendin Sylvia. De schat van een vrouw wilde mijn zus wel brengen. Mijn zus mocht absoluut niet alleen gaan en blijven. Ik keek mijn moeder aan en die voelde het direct aan. Ik moest gewoon met mijn zus mee. Vandaag kon ik er voor haar zijn en die kans laat ik niet liggen. Mijn school spullen gooide ik uit mijn tas en stopte er snel spullen in die ik misschien nodig zou hebben. Sylvia zou half negen bij mijn zus zijn. Ik zei mijn moeder gedag en rende zo hard als ik kon naar mijn zus. Ze was behoorlijk duizelig, dus ik moest zo snel mogelijk bij haar zijn. Gelukkig was ze nog levendig, maar ze had behoorlijk veel pijn. Dat zag ik direct aan haar.

Een paar minuten later ging de deur bel. De zoon van Sylvia stond tot mijn verbazing voor de deur. Ik had hem al heel lang niet meer gezien. Vroeger waren we heel goed bevriend, maar door onze verschillende scholen en levensstijlen was dit al snel verwaterd. Hij nam ons mee naar de auto waar in Sylvia stond te wachten. Mijn zus ging voor in zitten en Haar zoon naast mij. We wisten niet echt iets te zegen tegen elkaar. Hij begon later een gesprek met mij. Na een kort gesprekje moesten we ons focussen op de route. We wilde er zo snel mogelijk zijn, dus moesten we de file omzeilen. Dankzij Sylvia hadden we een veel snellere route gepakt en waren we heel snel bij de spoedeisende hulp.

https://www.instagram.com/p/BDpjgk1kM5D/?taken-by=fabian_gijze

We melde ons bij de balie en werden al snel door een dokter mee genomen. Ze bekeek de abces en ging het door geven aan de chirurg. Ze vertrok rond 9:25Ze hadden onze kamer deur open laten staan dus we hadden al gezien dat er de kamer tegen over ons een oude dame met haar zoon was gekomen. Het mensje zat al een beetje te mopperen dat het allemaal zo lang duurde. Wij zaten al langer dan een half uur te wachten en zij was net komen opdagen. Mijn zus was natuurlijk al geïrriteerd en vermoeit. Ze zei tegen mij ‘’wat een zeikerd he’’. Het mooiste van alles was dat de zoon snel weg vluchten naar de koffieautomaat. Ze zag haar kans en liep snel naar onze kamer toe en besloot haar levens verhaal te vertellen en mijn zus probleem uit te horen. Ik kon er wel om lachen, want het was wel een bijzondere vrouw

Na een tijdje kwam er een bloedprik dame. De mensen die dit hebben gelezen weten hoe bang ik voor prikken ben. Bij het zien er van val ik al flauw. Dat werd dus even weg kijken. Na het prikken duwde ze iets in mijn arm zodat als mijn zus het nodig mocht hebben aan het infuus kon.

Het wachten kon hierna weer beginnen na anderhalf uur wachten kwam weer iemand anders om teSnapchat-426186126374406372       kijken. Dit keer zag je duidelijk dat de vrouw schrok en ging weer in overleg. Na weer een half uurtje kwam eindelijk de chirurg. Ja hoor ze moesten het weer open snijden. Er kwam weer een grote spuit tevoorschijn getoverd om haar nek te verdoven. Ik keek naar mijn zus en mijn hartje brak echt. De pijn zag je in haar ogen en ze kneep stevig in het bed. Ze begonnen met snijden. Deze held op sokken zat ineens gewoon live bij een operatie. De chirurg haalde er weer een paar stukken abces uit. Wat heeft dit pijn moeten doen. Mijn zus voelde het eerst nog, omdat een verdoving toch net te weinig was. Na nog een spuit voelde ze het veel minder.

We maakte nog even een praatje met de chirurg over wat er nu ging gebeuren. Hij vermelde ons dat hij eerst nog even moest overleggen, maar waarschijnlijk moest mijn zus blijven en een echo ondergaan. Later kwam er nog een dokter langs om te vermelden dat ze hadden besloten dat ze moest blijven en een echo zou krijgen. Van 11:30 tot 13:08 hebben we moeten wachten tot ze eindelijk naar haar afdeling kon gaan. Het was zo bizar om te zien. Overal lagen spuiten, medicatie en kleine opereer attributen. Als we hadden gewild hadden we gewoon alles in onze tassen kunnen gooien. Tijdens deze lange zit was namelijk alleen de dokter geweest om alles te vermelden en veder heeft niemand meer in onze deur geweest. Stiekem besloten mij zus en ik om even een eierkoek te eten en wat water de drinken. We gingen maar de hele tijd praten en af en toe een grapje tussen door.

In eens kwam er toen om 13:08 iemand met een rolstoel ons halen. We dachten dat we naar de echo zouden gaan, maar achteraf gingen we naar mijn zus afdeling. We zaten midden in haar opnamen gesprek en toen zagen we ineens mijn moeder in een rolstoel binnen worden geduwd door een vriendin van haar. We dachten echt wtf is dit nou weer. We hadden gezegd dat ze thuis moest blijven en uit rusten. Mijn moeder was weer eens eigenwijs geweest hoor. Mijn zus werd geïnstalleerd en na een uurtje moest mijn moeder echt weer naar huis. Ik besloot met hun mee te rijden en mijn zus te verlaten. Het deed mij pijn om mijn zus achter te laten, maar ik was nu toch ook behoorlijk op.

Thuis had ik toch besloten om 20:00 uur de bus te pakken om naar mijn vriendin te gaan.  Veel tijd had ik niet, dus ik haasten mij met mijn klusjes. Ik deed alles in de was droger van mijn zus en gaf haar kat te eten. Thuis haalde ik juist alles uit de was droger, zetten de prullenbak binnen en begon met het koken. Daar was dan eindelijk steef weer uit zijn werk. Ik kon het eten afronden en we konden gaan eten. Kort na het eten moest ik mij haasten om mijn bus te halen.

 

Mijn bus had ik gehaald. De reis verliep goed en kwam op tijd aan op Zuidplein.  Mijn overstap bus zou vier minuten later komen. In plaats dat de tijd af nam liep het juist op, maar het werd nog erger. Met mijn geluk verdween ineens heel de bus tijd en alle mensen die hem ook wilde vertrokken ook. Daar zat ik dan alleen in een bus hokje machteloos toe te kijken. Tot overmaat van ramp zag ik dat mijn mobiel leeg was. Ik had nog één procent. Ik sms de snel mijn vriendin wat er aan de hand was en dat ik niet meer bereikbaar was. Ik kon wel janken. Wat waren dit twee hele slechten dagen. Ik begon maar een rondje te lopen rond om en in Zuidplein. Toen ik net weer aan kwam bij mijn bus halte zag ik in eens een klein meisje naar de bushalte lopen. Het was mijn vriendin! Van blijheid liep ik gelijk op haar af. Ze was mij komen halen met haar vader.

In deze dagen heb ik echt weer gezien hoe fijn het is om super lieve mensen om je heen te hebben. Als je de juiste mensen om je heen heb. Voel je echt de liefde en hulp van alle kanten komen. Hier ben ik echt blij en dankbaar voor.

Met mijn zus gaat het nu een stuk beter. Ze heeft al één saaie ziekenhuis dag er op zitten en morgen gaan ze kijken of ze naar huis mag ja of te nee. Via mijn sociale media’s hou ik jullie op de hoogte wat de stand van zaken is en mocht er nog een vervolg komen dan natuurlijk ook op mijn blog.

Nogmaals bedankt voor alle liefde en graag tot ziens,

Fabian van der Gijze

Je kan mij ook volgen op Facebook,Twitter,Instagram,google+ en Bloglovin

2 gedachten over “Machteloos, maar wel in het veld (Heden/Vervolg)

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

CommentLuv badge

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.