De mooie momenten met mijn opa (verleden)

5 november kwam deze blog post online waar ik vertelde dat mijn opa helaas is overleden. Met mijn opa heb ik altijd veel gepraat en gelachen. Hierdoor heb ik veel leuke momenten met hem mee gemaakt en speciale verhalen gehoord van hem. Hier gaat de blogpost van vandaag over. Veel leesplezier

Mijn opa en ik hadden altijd één ding heel erg gemeen en hij heeft dit mij ook geleerd. Ik heb het over fluiten. Altijd was hij aan het fluiten en ik luisterde dan altijd vol lof naar hem. Fluiten kon ik namelijk vroeger niet, maar ik wilde het zo graag. Hij heeft het mij toen zo lang laten proberen tot ik het kon. Sinds die dag gaan er maar weinig dagen voor bij dat ik niet fluit. Zeker als ik bij hem was floot ik altijd, maar dan niet alleen, maar samen met hem. Dit is zeker iets wat ik nooit zal vergeten.

Het volgende ben ik hem vooral dankbaar. Mijn opa had namelijk al snel door dat ik niet meer het kind was als voor alle gebeurtenissen. Hij had namelijk door dat ik al veel volwassener was en over hele andere dingen dacht dan koetjes en kalfjes. Met mijn gedachten was ik namelijk al veel veder dan dat. Mijn opa wist ook dat ik altijd erg geïnteresseerd ben in levends verhalen. Hij praten daarom altijd met mij over de Tweede Wereldoorlog. Eigenlijk was ik veel te jong voor deze verhalen, maar hij wist dat ik het interessant vond. Andere mensen vonden dit af en toe wel raar. Een kind die daar nu al zo mee bezig was en over vertelde, maar aan deze mensen gaf ik geen aandacht. Dit was iets tussen mijn opa en mij en daar kwam niemand tussen.

Mijn opa vertelde altijd ook andere verhalen aan mij. Deze gingen vaak over vroeger. Hij vertelde altijd aan mij zijn kattenkwaadstrekken en verhalen over zijn kameraden. Dankzij deze verhalen ben ik anders gaan denken. Je ziet niet aan iemand wat hij mee heb gemaakt, maar als je aandacht in iemand stel dan komen er vaak hele interessante verhalen naar boven. Een van de grappigste verhalen van mijn opa zal ik met jullie dellen. Mijn opa had namelijk 6 zussen en 1 broer. Hij was net als mij altijd de plaaggeest van het gezin. Hij hoorde dat één van zijn zussen naar een sollicitatie gesprek moest. Zijn zus had borst opvullingen en hij had gezien waar ze lagen. Er lag nog in zijn kamer nog toevallig jeuk poeder. Al snel kreeg hij het briljante idee om dit zakje jeukpoeder te legen in haar borst opvullingen. Zijn zus had haast en deed ze snel die ochtend aan en ging op weg naar haar sollicitatie gesprek. Ze heeft die dag de hele dag jeuk gehad en mijn opa hoofdpijn op het einde van de dag door de rakken klappen op zijn hoofd die hij weer eens kreeg, omdat ze hem door had.

20141225_175744
Dit moment zal ik zeker nooit vergeten. Hij viel namelijk hier inslaap tijdens het kerstdiner met de familie, want het duurde naar zijn mening te lang

Zoals je hier kan lezen was mijn opa erg ondeugend en vrolijk. Mijn familie vergelijk mij daarom graag met hem. Ik moet net als mijn opa altijd van die ondeugende dingen uithalen of weer even de lol broek uithangen. Samen met hem was ik altijd vrolijk. Ik kon geen betere opa wensen dan hem. Hij leefde altijd met mij mee en respecteerde mij hoe ik was. Dit en nog veel meer zal ik nooit aan hem vergeten.

Fabian van der Gijze
Je kan mij ook volgen op Facebook, Twitter, Instagram en Bloglovin

Wat vind ik van mijn leven en van mij zelf? (mijn mening #11)

Zo ver je misschien al heb  gelezen op mijn blog is mijn leven niet erg makkelijk verlopen. Van onderduiken tot smeken om hulp langs de snelweg in Frankrijk. Er was elk jaar wel weer iets. Dat is nu nog steeds het geval. Mijn leven is altijd wel zo geweest, maar kreeg het besef denk ik pas echt  toen ik 7 a 8 jaar oud was. Is niet altijd even makkelijk geweest, maar hoe kijk ik er op terug en wat vind ik van mij zelf. Hier wilde ik het vandaag eens over hebben in alweer de  11de mijn mening.

 

Als ik terug kijk naar mijn jeugd zie ik dat mijn moeder er echt alles h2015-09-02 17.28.04eeft aan gedaan om mijn kindertijd leuk te houden. Ze offerde zich zelf vaak op om dit voor elkaar te krijgen (soms ook te veel). Toch vind ik mij zelf veel minder leuk dan hoe ik nu ben. Pas de laatste paar jaar denk ik dat ik echt mij zelf ben geworden. Ik was hier erg naar opzoek toen ik in de eerste kwam. Voor andere is dit niet altijd even gezellig geweest of leuk. Ik werd erg stil en zat vaak boven. In deze tijd heb ik veel gegamed en muziek gemaakt. Dit heeft denk ik 2 a 3 jaar geduurd. Tot ik mij zelf helemaal zat was en besloot te veranderen.

 

Zoals ik hier al had beschreven besloot ik af te vallen. Naar mijn mening heb ik dit snel en goed voor elkaar gekregen. Ik verdiepte mij in deze tijd meer in het leven en in andere. Dit heb ik altijd al interessant gevonden, maar had mij er nooit echt mee bezig gehouden en al helemaal niet in verdiept. Wat vond ik nou eigenlijk van mijn eigen leven. Ik kan zeker zegen dat ik mijn leven leerzaam vind en aan de ene kant ook weer heel spannend. Blijf altijd scherp en bekijk het eerst even allemaal aan. Dat zijn van de dingen wat ik heb geleerd. In mijn leven moest je altijd over je schouder kijken voor gevaar en kijken hoe iemand is. Tenminste zo heb ik het ervaart.

 

Misschien klink het heel raar wat ik nu ga zeggen, maar ik hou wel van mijn leven. Zou ik hem anders willen zien. Nee, ik denk van niet. Ik vind mij zelf daar voor nu te sterk en veel leuker dan

vroeger. Ik help nu mensen die mij nodig hebben, ben veel meer IMG-20150831-WA0010meelevend, Ik luister naar mensen en weet welke mensen bij mij passen. Ik ben hier trots op. Eindelijk kan ik zeggen dit ben ik en respecteer dat maar. Mijn kalmte heb ik eindelijk gevonden. Dankzij alles heb ik ook een nieuwe grote hobby gevonden. Ik heb het
natuurlijk over bloggen. Dankzij mij blog kan ik mensen helpen, inspireren, laten denken, lachen en soms zelfs laten huilen. Dit is het gene wat ik altijd al heb willen bereiken.

 

Oke mijn leven is niet altijd zo makkelijk verlopen, maar ik ben er wel nog steeds. Een saai leventje zou niks meer voor mij zijn. Een 10955137_329619500560610_817276938_nuitdaging of spanning hoort gewoon bij mijn leven. Heb fantastische dingen mogen meemaken en mogen doen. Zelfs een interview dit jaar gehad over de scheiding van mijn ouders bij Paulspuberkookshow. Dit had ik nooit verwacht.
Ik ben echt super sterk geworden en oordeel niet meer over mensen. De mensen waar ik om geef die passen ook echt bij mij. De mensen waar ik echt alles tegen vertel zou ik voor het vuur voor gaan. Ik denk/ hoop dat hun mij nooit zouden verraden. Mensen hebben mij geholpen in moeilijke tijden. Dankzij hun heb ik in gezien dat het helpen van andere mensen het mooiste is wat er bestaat. Zelf weet ik donders goed wat het met hun doet als ze door hebben dat er iemand is die om hun geef en steun bied. Dit geeft mij op recht een heerlijk gevoel.

 

Mijn leven is niet makkelijk, maar het is mijn leven. Hier ben ik trots op en ben blij met wat ik nu al heb mogen bereiken en mogen20150920_141507 mee maken. Zou het voor geen goud willen ruilen of vergeten. Ben trots op mijn Familie, mijn vrienden en het belangrijkst trots op mij zelf, want ik sta hier mooi wel.

 

Fabian van der Gijze

Je kan mij ook volgen op Facebook, Twitter, Instagram en Bloglovin

De begrafenis van mijn opa (heden)

Mijn opa werd afgelopen maandag (10-11-15) begraven in Rotterdam zuid. Voordat we hem reden naar de begraaf plaats kregen wij als familie de laatste kans om hem te zien. Ik heb deze kans zeker aan gepakt. Persoonlijk vond ik het iets moois hebben. Dit was dan echt het laatste moment voor dat hij diep in de grond gaat. later kregen we de kans om de doekjes die over de kist heen waren gevouwen in de kist te vouwen. Ik wilde dit persé doen. Vond het iets moois. Wij als familie die hem een van de laatste eerbetoon mochten bezorgen.

Hierna ging de kist dicht. De plank kwam er op te liggen. Er waren 6 of 8 kopen die in de plank moesten worden gedraaid zodat deze goed vast bleef zitten. Wat ik een hele eer vond was dat ik één van die knoppen er in mocht draaien. Hier na werden de bloemen er weer op gelegd en moesten we naar buiten. Mijn zus, mijn nichtje en ik mochten het eerste stuk voor op lopen en hem af danken. Hier na gingen ook wij in de auto  richting de begraafplaats. Eenmaal hier aan gekomen mochten we weer voor op lopen. Dit maal liepen er nog een paar familie leden naast en achter ons.

We liepen tot we aan kwamen bij het gebouw waar we echt afscheid namen van hem. Er werd foto’s getoond aan de muur op een groot tv scherm. Natuurlijk werd er muziek voor hem gedraaid en we mochten nog iets over hem zegen. Ik had eigenlijk besloten om het bij deze blog post te houden en niet te spreken. Hier in had ik hem al bedankt en dacht dat het voor mij zo de beste manier was. Wel zou ik mijn zus steunen om naast haar te staan als ze sprak. We waren als tweede koppel aan de beurt.

Met mij zelf had ik enkele dag al iets voor genomen. Als ik twijfel die dag of ik iets moet zegen. Dan ga ik het gewoon daar te plekken verzinnen en gelijk uit spreken. Toen ik daar zo zat vlak voor de kist dag ik aan mijn opa en de momenten voor hem. Ik moest wel iets zegen. Ik fluisterde aan mijn zus ‘’ik ga toch spreken’’. Goed zei ze. Mijn zus was klaar met spreken en ging naast de spreektoren staan. Ik ging er netjes voor staan en begon met de woorden ‘’ ik zou hier eigenlijk niet spreken, maar ik heb net besloten dat ik dit toch ga doen’’. Mijn opa behandelde mij altijd net zoals hij volwassenen behandelde. Hij besprak ook dingen die eigenlijk niet voor mijn leeftijd bestemd waren, maar hij wist het. Ik was door alles veel ouder en veder dan mensen dachten. Altijd vecht ik voor gelijke behandeling. Mijn leeftijd deed er niet toe, maar mijn gedachtenis en wijsheid daar moest je bij mij naar kijken en dat deed hij. Ik vertelde dit recht uit mijn hart en nog veel meer.  Een ding wat hij mij altijd leerde kon ik niet weg laten bij mijn speech. Hij zei altijd tegen mij wees je zelf en vecht voor wat je wil, daar kom je het verste mee. Heb schijt aan alles en iedereen en bereik je doelen, maar wel netjes binnen de lijnen blijven. Toen ik dit uit had gesproken zag ik veel mensen lachen en hun duim naar mij op stekken. Wetende dat ik mensen had laten na denken over hem en had geraakt besloot ik weer af te stappen en terug te gaan zitten.

Toen iedereen had gesproken en het laatste nummer werd afgespeeld gingen we staan. De dragers duwde de soort brancard waar zijn kist op lag naar buiten. Hier namen de dragers en mijn 2 neven de kist op hun schouders en bleven staan tot we in een nette rij stonden. De brandcard die even ergens anders stond besloot er toen van door te gaan. Gelukkig kon mijn moeder er nog achter aan rennen en hem tegen houden. Toen we dit hadden gedaan gingen we lopen. In een lange rij liepen we richting het graf. Zijn kist werd op de twee ijzeren kabels gelegd. Deze waren op gehangen zo dat wij hem niet naar beneden zagen gaan. Iedereen nam nu echt voor het laatste afscheid van hem en liepen weer terug naar het gebouw om nog even wat te drinken en na te praten.

Veel mensen kwamen op het einde nog naar mij toe. Ze vonden het mooi hoe ik had gesproken en herkende hem er in. Ook vonden ze het mooi om te zien dat ik mijn pak voor hem had aan getrokken. Een paar keer hoorde ik later ook dat ik mocht huilen, want ik was eigenlijk de enigste die dit nog niet had gedaan. Mijn woorden kwamen inderdaad recht uit mijn hart. Mijn houding tijdens het spreken was recht op staand. Ik straalde trots uit. Mijn opa had een geweldige, maar ook een heel moeilijk leven mogen leven. Hij was trots op zijn daden en ik was nu trots op hem en klaar om hem vaarwel te zeggen. Iedereen van binnen wist dat het beter was voor hem. Met deze gedachten en de herinneringen aan hem kon ik gewoon niet huilen. Trots dat was het enige wat ik kon zijn en ik vond het fijn dat ik er nu voor iedereen kon zijn. Ik heb gesteund en geholpen waar ik kon en ik heb alles mogen doen en mogen zien tijdens de begrafenis. Was voor bij hij is gegaan en ons leven gaat weer veder en wij knokken weer veder.

Fabian van der Gijze

Je kan mij ook volgen op Facebook, Twitter, Instagram en Bloglovin

Bloggerslife tag

Vandaag weer een nieuwe tag online. Heb gekozen voor de Bloggerslife tag. Deze is een jaar geleden verzonnen door makemeblush.nl 

 

Hoelang blog je al?

In januari begon ik met mijn blog. Bloggen deed ik dan af en toe. Ze kwamen vooral online als ik weer iets bijzonders had mee gemaakt. Later besloot ik mij er meer in te verdiepen en mee bezig te zijn. Ik zocht hulp bij een vriend om mijn site zelf te hosten en er dus ook voor te gaan betalen. Vanaf toen ging ik heel serieus bloggen en komt er nu om de dag een nieuwe blog online.

 

Wat vind je het leukste aan bloggen?

Vind het heel leuk als ik zie dat ik veel mensen er mee bereikt en af en toe een reactie krijg van mensen die het ooit of op dat moment lezen. Ook hoor ik soms dat ik mensen er mee raakt en dat vind ik mooi om te horen. Ook vind ik het leuk als ik soms zie dat bekende bedrijven mijn blog posten lezen zoals de voedselbank.

 

Wat vind je het minst leuk aan bloggen?

Tot nu toe vind ik eigenlijk alles wel leuk. Van het schrijven tot aan het delen van de blog op alle sociaal media. Vind het wel jammer dat er vaak meer mensen liever naar een filmpje kijken op YouTube dan een blog lezen. Daarom is het af en toe moeilijk om kijkers te krijgen op je blog als je eenmaal begind

 

Hoeveel reacties krijg je gemiddeld per artikel?

Dit is bij mij lastig te zeggen. In totaal heb ik 18 reacties op mijn blog gekregen. Dit komt van de laatste tijd dus dit is aan het groeien. Op Facebook waar ik mijn blog posten op deel krijg ik wel heel vaak een reactie terug. Een gemiddelde per artikel is bij mij dus nog niet te zeggen.

 

Wat voor camera gebruik je?

Nu gebruik ik gewoon mijn telefoon (Samsung s4 mini ). Ik heb wel nog een andere camera maar die heb ik eigenlijk nog niet gebruikt. Voor bij het bloggen. Ook omdat mijn blog vaak over dingen gaat van vroeger vind ik het vaak lastig om dat ergens nog een foto te maken die er dan bij pas.

 

Welk product vindt je het leukst om te fotograferen?

Die heb ik nog niet voor mijn blog.

 

Welk product vindt je het minst leuk om te fotograferen?

Niet qua het maken vind ik het irritant, maar soms lukt het niet om een foto online te krijgen op mijn blog of hij wilt niet draaien. Verschrikkelijk vind ik het dan. Dan ben ik gelijk haast de hele dag saggerijnig

 

 Heb je je lay-out zelf gemaakt en ben je er blij mee?

nee, dit heb ik niet zelf gemaakt, maar ik ben er druk mee bezig dat ik hem ooit zelf wilt gaan maken. Ik ben namelijk met de huidige wel te vrede, maar niet voor de 100%. Plus ik wil heel graag een persoonlijke lay-out

 

Heb je visitekaartjes? Zo ja, heb je ze zelf gemaakt?

Nee, ik denk dat het daar nog te vroeg bij mij voor is. Ik ga ze pas bestellen als ik naar workshops of naar evenementen voor bloggers gaat.

 

 

Hoeveel bloggers heb je in het echt ontmoet?

Nog geen 1, wel heb ik met 3 a 4 mensen contact via de mail/facebook gehad

 

Naar hoeveel events ben je geweest?

Nog geen 1 maar ik wil dit zeker een keertje gaan doen.

 

Hoeveel artikelen staan er al online?

Dit word de 65 blog post die ik heb geschreven en online komt.

 

Hoeveel filmpjes heb je al gemaakt?

Nog geen een. Ik zit er wel over na te denken om misschien YouTube er bij te gaan doen, maar daar wil ik mij eerst heel erg in verdiepen.

 

Dit waren mijn antwoorden op de bloggerslife tag. Hopelijk vonden jullie het leuk om te lezen en misschien tot de volgende post

 

Fabian van der Gijze

 

 

Movember (mijn mening #10)

Sinds 2 jaar (nu het eindelijk kan 🙂  )doe ik zelf ook mee aan  Movember, maar waarom eigenlijk. Vandaag geef ik mijn mening over Movember en waarom ik er aan mee doe. Veel lees plezier

 

Maar eerst waar komt Movember eigenlijk vandaan en waarom is het er.

Movember is in 2003 ontstaan in Melbourne door een groep van 30 mannen. Ze lieten hun snor  30 dagen staan om aandacht te vragen voor prostaat en teelbalkanker. Ze deden dit met succes.

Al snel werden ze de Movember Foundation en een jaar later hadden ze al 409 miljoen euro opgehaald. Nu is Movember een groot succes geworden en laten veel mannen hun snor staan de maand november. In totaal heeft de Foundation al meer dan 1000 projecten gesteund waar ze prostaan en teelbalkanker onderzochten.

 

Waarom doe ik mee?

Zelf vind ik mee doen aan Movember een mooi gebaar en een kleine moeite om aan dacht te brengen aan deze 2 soorten van de ziekte kanker. Is mooi om te zien dat er veel mannen hun snor laten staan als symbool. Dat het zo groot zou worden hadden ze denk ik niet verwacht. Vind het zelf echt mooi om te zien dat iets wat begon met 30 mannen nu is uit gegroeid tot iets waar  miljoenen mannen  aan mee doen. Hopelijk gaan er nog veel meer mannen mee doen en word er nog vele euro’s gedoneerd zodat er nog meer onderzoeken en projecten kunnen komen. Hopelijk komt er ooit een dag waar het niet meer hoef, omdat de ziekte helemaal is verdwenen. Tot die tijd probeer ik elk jaar weer mee te doen door mijn snor te laten staan.

 

Benieuwd naar meer informatie neem dan eens een kijkje op de site https://nl.movember.com/?home

 

Bedankt voor het lezen en hopelijk tot mijn volgende blog post

 

Fabian van der Gijze

Je kan mij ook volgen op Facebook, Twitter, Instagram en Bloglovin
 

Mijn opa is overleden (heden)

Dinsdag 3 november was het weer zo’n dag. De dag wat het leven van mij en van mijn familie weer eens overhoop zou gooien. Kwart voor zes ging mijn werker om wakker te worden voor school. Ik bleef liggen. Had geen zin in de dag en voelde me echt niet lekker. De wekker verschoof ik door naar 6 uur, maar inslaap viel ik niet meer. Vijf  minuten voor ik er echt uit moest werd er gebeld. Ik wist gelijk wat er aan de hand was. Mijn opa moest wel overleden zijn. Ik hoorde de telefoon 3 keer over gaan. Ik voelde gewoon dat mijn moeder het ook wist wat er zou worden verteld als ze op nam. Ze nam op en hoorde haar in huilen uit barsten. Mijn gevoel had gelijk hij was overleden.

Er werd geklopt op mijn deur. Het was mijn moeder. Ze kon het met moeite uitbrengen. Hij is overleden. Ik weet het zei ik. Mijn moeder moest gelijk mensen gaan bellen en dingen regelen. Zonder na te denken liep ik naar de badkamer en deed de deur op sloot. Deed de douche aan en met de gedachten aan de leuke momenten met hem bleef ik langer dan normaal er onder staan.

Het rare is dat ik er niet echt kon om huilen en nu nog steeds niet. De man had de 85 behaald en ook nog eens een 20151006_150617huwelijk van 60 jaar. De laatste tijd had hij zoveel moeten weerstaan. Zijn lichaam was gewoon op. Hij vergaat steeds meer en kreeg een herseninfarct. Hij wilde zelf nog heel lang mee, maar dit is gewoon beter. Door de herseninfarct heeft hij een paar dagen in een soort van coma gelegen. Hij kwam er wonder boven wonder weer boven op. Dit bleek echter later anders te zijn. Hij zwakte af en er bleef een heel dun lichaampje achter zonder ziel.

Dit was ook de rede dat ik gelijk wist dat hij overleden was. Hij kon niet meer naar huis en voor het zieken huis was hij te goed. Hij heeft ongeveer 2 a 3 weken in een verzorg te huis gelegen en zoals ik net al zei hier werd hij er niet beter op.

Helaas heeft hij niet de 100 bereikt wat hij wel graag had willen bereiken, maar ik weet zeker dat hij door onze herinneringen nog heel lang blijft. Zijn humor en vrolijkheid blijft in onze familie hangen. Zelf werd ik altijd vrolijk van hem. We floten altijd samen of we zongen een oud liedje samen. Heel vaak luisterde ik heel vaak naar zijn mooie verhalen. We sproken altijd over de Tweede Wereldoorlog of hij vertelde oude verhalen over zijn kameraden Prachtig vond ik ze en zou ze nooit vergeten. Mede dankzij hem ben ik in gaan zien dat je moet genieten van de mooie momenten en van vriendschappen.

Hij kon vaak door zijn strenge opvoeding  nooit zijn gevoel uiten, maar ik zag soms een andere kant van hem. Hij begon dan meestal over mijn vader. Hij wilde mij er vaak mee helpen. Hij wilde zo graag weten wat er was gebeurd en of ik hem nog sprak of zag. Altijd zag ik die bezorgde/vragende blik in zijn ogen. Hij kon niet begrijpen wat en waarom wij zo veel al mee hadden gemaakt.

 

Hij was een opa om nooit te vergeten en zal hem altijd met mij mee dragen. Rust in vrede opa en misschien tot ooit.

 

11 januari 1930 / 3 november 2015

Let’s Get Very Personal 3/3 (blog tag)

Dit is alweer de laatste deel van de  Let’s Get Very Personal tag. Hopelijk word deze weer net zo goed ontvangen. Voor de duidelijkheid de vragen heb ik op donderdag 15 oktober ’15 beantwoord. Deel 1 is hier te lezen en deel twee hier. Veel lees plezier.

Mis je iemand op dit moment? Zo ja, wie?

Ja, oude vrienden/vriendinnen die ik haast nooit meer zie/spreek

 

Laatste persoon die jou aan het huilen heeft gemaakt?

Mijn oom, maar daar kan hij zelf niks aan doen. Moest huilen bij het schrijven van deze blog over zijn dood.

 

Maakt de gedachte aan je ex je woedend?

Nee, zou niet weten waarom.

 

Wat doe je morgen?

Ik ga weer na 3 dagen  bij mijn vriendin weer naar huis. Eenmaal weer thuis denk ik werken aan mijn blog en aan school.

Ben jij zo’n persoon die om de haverklap een nieuwe vriendin heeft?

Nee, ik ben heel trouw.

 

Is er iemand die jij graag zou willen zien op dit moment?

Ja, een vriend en een vriendin waar ik altijd super leuk en goed kan mee praten.

 

Heeft je ex je ooit bedrogen?

nee, maar wel gelijk binnen een dag veder gegaan met een ander.

 

Houd je van suikerspinnen?

Ja, ik hou haast van alles wat zoet is.

 

Wie was de laatste persoon waarmee je een serieus gesprek hebt gevoerd?

Mijn vriendin

 

Ben je ooit zittend tegen iemand aan in slaap gevallen?

Ja, tegen mijn moeder tijdens deze terug weg van uit Frankrijk

 

Hoe was je week? Geef een cijfer van 1 tot 10.

Een 6,7. Het had pieken en dalen

 

Heb je een vriend van het andere geslacht waarmee je goed kan praten?

ja, ik heb twee vriendinnen waar ik heel goed mee kan praten buiten mijn eigen vriendin natuurlijk.

 

Wat deed je gisteravond om twaalf uur?

Toen lag in net in mijn vriendin ‘s bed een YouTube filmpje te kijken

 

Wat is je stemming op dit moment?

Neutraal haha

 

Wie was de eerste persoon tegen wie je praatte vandaag?

Dat was mijn vriendin die veel te vroeg honger had en mij daarvoor wakker maakte

 

Met wie was je gisteravond?

Mijn vriendin, haar ouders en haar hond

 

Heb je met iemand gepraat tot je in slaap viel gisteren?

Ja, wederom mijn vriendin

 

Wie moet beginnen met een kus? Het meisje of de jongen?

Ik vind dat het van zelf moet gaan. Niet gebonden aan een geslacht.

 

Heb je plannen voor dit weekend?

Ja zeker. Ik ga naar snowword voor snowboard les. Anders komt het in de winter niet goed tijdens de wintersport

 

Bedankt weer voor het lezen en hopelijk tot overmorgen of bij een andere blogpost.

 

Fabian van der Gijze

Je kan mij ook volgen op Facebook, Twitter, Instagram en Bloglovin

 

May de Graaff (vriend/vriendinnen boek)

Dit is een nieuwe blog rubriek. In deze blog posten beantwoorden mijn nieuwe en oude vrienden vragen. Komt een beetje neer op het oude vriendenboekje. Dit heb ik gedaan, omdat vrienden altijd belangrijk voor mij waren. Zonder vriendschappen zou ik het leven maar saai vinden. Ik zit wel nog meer vragen te bedenken, dus heb je suggesties laat het voor achter in de reacties. De eerste die de vragen beantwoorden is mijn vriendin. Veel lees plezier.

 

Hoe heet je?

May de Graaff

 

Hoe oud ben je?

16 jaar

 

Welke stad/dorp woon je?

Ridderkerk

 

Hoe heb je mij leren kennen?

Op schoolkamp in Oostenrijk.

 

Hoe zijn wij bevriend geraakt?

In Oostenrijk en in de bus van Oostenrijk naar huis.

 

Wat is het mooiste, leukste, grappigste moment met mij?

In de bus van Oostenrijk naar huis. Dat we elkaar toen beter leerde kennen en drie dagen later een relatie kregen.

 

Hoe zou je mij beschrijven?

Als een jongen met een sterke mening en die iedereen wil helpen.

 

Wat zou je nooit vergeten aan mij?

Je verhaal, en hoe lief je altijd voor mij bent.

 

Wanneer was de laatste keer dat je mij sprak?

Vandaag

 

Wanneer was de laatste keer dat je mij zag?

Vandaag

 

Fabian van der Gijze

Je kan mij ook volgen op Facebook, Twitter, Instagram en Bloglovin

 

 

 

 

 

Ik ga niet meer met mijn vader om (heden)

Deze zin moet ik de laatste tijd weer vaak zeggen. Dit had ik al zien aan komen. Dit is namelijk altijd als je nieuwe mensen leert kennen. Is toch een dingetje als je het zegt. Iedereen gaat er altijd van uit dat iedereen een vader heeft en er ook mee om gaat. In praktijk is dit zeker anders. Heel veel mensen hebben geen vader meer of gaan er niet meer mee om. Ik ben er één van

Vind ik deze vraag vervelend om te antwoorden. Zeker niet. Ik heb mijn verantwoordelijkheid genomen om de relatie stop te zetten en hem achter mij te laten. De keuze had ik eerder al genomen, maar hem toch weer in mijn leven gelaten. Ik heb toen al heel lang getwijfeld of ik dit wel zou doen. Toch deed ik het. Iedereen verdient een tweede kans toch, maar de hoeveelste kans was dit eigenlijk al. Het werd gewoon te veel en een te moeilijke relatie.

Toevallig heb ik nu een vriendin die haar vader is verloren. Ik schrok hier zelf best van toen ik het hoorde. Misschien had zij wel een hele lieve vader en is die te vroeg gegaan. Als ik eerlijk ben heb ik hem vaak genoeg dood gewenst. Dat zou een hoop rust geven. Niet alleen voor mij, maar voor heel veel mensen. Als je dan hoort van een vriendin dat haar vader dood is dan schieten die gedachtenis gelijk weer door mijn hoofd. Mag ik dit wel denken. Natuurlijk niet, maar het gebeurd gewoon vanzelf.

Misschien is het juist wel een fijn gevoel dat hij hier nog is. Elk moment kan ik hem op bellen en zeggen ‘’ hé zullen we het weer proberen’’. Nu zou ik er niet aan moeten denken, maar je weet het nooit. Toch zegt er iets in mij dat dit nooit meer gaat gebeuren. Denk dat het beter is zo. Ik ben beter af zonder hem. Geeft te veel onrust en teveel stress.

De dood wens heb ik niet meer voor hem. Zo ben ik niet en mag ik niet denken. Zeker niet voor de mensen waar het echt is gebeurd. Waarschijnlijk wilde die gewoon heel houd worden met hun vader. Dan ga ik even zegen dat die van mij dood had gemogen. Nee dat mag echt niet.

Het blijf gewoon een heel lastig onderwerp. Tot hoever kan je zo iemand verbannen uit je leven. Op papier en in je bloed zal het altijd familie van je zijn. Hoe ik er mee om ga. Ik leef gewoon door. Je staat er af en toe bij stil, maar je moet door. Het is een gesloten hoofdstuk. Die heel af en toe weer open waait als iemand er een vraag over stelt. Maar ach das logies. Zou ik zelf ook doen als ik het hoor van een ander.

 

Hoezo ik niet meer met mijn vader om ga. Vertel ik in een blog post die er ooit zit aan te komen, maar dat duurt nog wel even denk ik. Met mijn verleden verhalen ben ik hier nog niet aan gekomen. Zit denk ik nu pas op de helft. Bovendien wil ik niet alleen maar slechte gebeurtenissen plaatsen bij verleden. Mijn leven is natuurlijk niet altijd slecht verlopen.

 

Fabian van der Gijze

Je kan mij ook volgen op Facebook, Twitter, Instagram en Bloglovin

Mijn grootste angsten (heden)

Iedereen heeft wel zo zijn angsten. Bij de gedachten aan je angsten ga je haren al omhoog staan en word je er al doodsbenauwd.  Mijn blog gaat over erg persoonlijke dingen waar de meeste mensen niet willen dat het op straat komt te liggen. Mij open stellen voor andere is geen angst van mij. Dat doe ik zelf graag. Ik merk dat ik er mensen mee kan helpen en kan raken. Angsten heb ik zeker en ik schaam mij er totaal niet voor, maar vele doen dat wel. Vandaar ga ik het vandaag hebben over mijn grootste angsten. Veel plezier met lezen.

Op een of ander manier zijn de foto’s niet zichtbaar. Ik ben hier van op de hoogte en druk mee bezig.

Angst nummer één is (bloed
)prikken. Als ik van de dokter hoort dat ik het maar weer eens moet gaan doen word ik gelijk al bang. Dit komt denk ik door de eerste keer. Ik was er al een beetje bang voor en toen ging de vrouw die mij ging prikken vertellen wat er wel niet fout kon prikkengaan. De naald kan bijvoorbeeld gaan breken in je arm. Ja dan ben je de lul zei ze. Ik hield het niet meer. Mijn armen gingen over elkaar en zei ik wil weg. Als ik iets niet wil dan ga ik het echt niet doen. Ik kreeg een zalfje wat tover zalf heet. Hier werd mijn arm mee verdoofd waardoor ik wat minder angstiger werd en de (pijn) niet zou voelen. Ik moest toen helemaal naar het ziekenhuis om te prikken, want hier behandelde ze je heel lief en weten ze heel goed wat ze moeten doen. Sinds dien wil ik eigenlijk alleen maar in het ziekenhuis prikken. Als er weer een dag aan breek waar ik moet prikken val ik altijd na de prik gelijk flauw. Nee het zit niet tussen mij oren dat dit gebeurd, want het is al 5 keer voor gevallen.

angst om kwijt te raken
Bron: proud2bme

De volgende angst is iemand kwijt raken die voor mij dierbaar is. Ik bedoel hier niet ouderdom sterfte mee, maar iemand kwijt raken door een ongeluk of door weinig contact. Ik probeer altijd hele goede vriendschapen op te bouwen. Dit doe ik alleen met de mensen die ik echt aardig vind en alles voor hun zou doen. Het gebeurd wel eens dat je zo iemand kwijt raak. Ik baal hier heel erg van. Helaas kan je hier niet altijd iets aan
doen. Het gebeurd, maar ik ben er altijd wel bang voor. Het meeste ben ik bij deze angst bang voor de dood van een ander. Ik moet er niet aan denken dat ik dit nog eens mee moet maken.

 

elkaar helpenIemand niet kunnen helpen is de derde angst van mij. Als ik iemand zie die hulp nodig heeft. Wil ik altijd helpen. Ik vind het dan heel moeilijk als ik dit niet mag of kan doen. Soms willen mensen gewoon geen hulp of heb je simpel weg niet de bevoegdheden om te kunnen helpen. Ik zou altijd alles proberen te doen voor iemand die hulp zoek en als dit dan mislukt dan ben ik echt heel boos op mij zelf. Had ik het niet anders moeten aan pakken. Zelfde geld komt iemand zo erg in de problemen dat hij het niet meer aan kan en zie ik die gene de volgende dag in de krant staan. Natuurlijk is dit dan niet mijn schuld, maar dat zou ik dan wel voelen.

 

Zoals ik hier heb geschreven is woeden een groot probleem van mij. Deze kantcsm_woedeaanvallen_bd7ea2f2ea van mij is één van de grootste angsten van mij. Ik kan er nu wel meer mee omgaan, maar de angst dat het terug komt is heel groot. Hoe ver zou ik kunnen gaan in een woede aanval. Ik ben best sterk en niet bang om als het zou moeten een klap te geven, maar wat als ik
niet meer kan stoppen. Hoe vaak zie je het niet voorbij komen op het nieuws dat iemand weer is door geslagen. De angst mij ooit zo op het nieuws te zien is toch wel een blijvende angst die ik altijd al heb gehad.

angst voor keuzesDe laatste angst is bij mij gegroeid in de loop van de jaren. Deze had ik eerder nooit gehad. Ik heb het over de angst om verkeerde keuzes te maken. Ik heb een bepaald beeld in mijn hoofd wat ik later heel graag zou willen hebben. Ik hoop later eindelijk een rustig leven te kunnen leiden. Een gelukkig leven met vrouw en kinderen en hopelijk een eigenzaak. De laatste tijd zie je  dit ook terug komen op mijn blog. Zo als deze blog over keuzes maken. Ik ben hier erg druk mee bezig in mijn hoofd. Moet je sommige dingen niet af slaan om iets te kunnen bereiken of juist helemaal te veranderen in je leven om zeker te zijn. Gooi ik hier door niet mijn eigen leven of die van een ander over hoop. Ik hoop dat ik goed bezig ben en later de bevestiging kan vinden dat ik het goed doe.

 

Zo als je kan lezen de meeste angsten zijn anders dan die van een ander. Ik heb niet de angst om dood te gaan door bijvoorbeeld verbranding of verdrinken. Mijn angsten gaan vooral om wat er gebeurd met een ander. Ik moet er niet aan denken.

Wil je zelf iets kwijt over mijn angsten of heb je zelf hele grote angsten. Ik ben benieuwd. Laat dan gerust een reactie achter onder deze blog post.

 

Dit was het einde alweer van deze blogpost. Hopelijk tot een volgende blogpost. Tot ziens

 

Fabian van der Gijze

Je kan mij ook volgen op Facebook, Twitter, Instagram en Bloglovin