Just-Mercy in de rechtbank

Mijn nieuwe lievelingsfilm Just Mercy (Monday movie time #2)

Weer een nieuwe maandag, dus ook een nieuwe film review. Dit keer wil ik heel graag Just Mercy behandelen. Vorige keer koos ik voor de slechtste film ooit genaamd Gretel and Hansel. Om die reden koos ik deze week juist voor het tegenovergestelde. De titel verklapt het al een beetje, maar ik vond Just Mercy echt een hele mooie film. Dit is waarom ik die mening heb.

Hallo eye opener

Just Mercy heeft een 7.5 gekregen op de site imdb. Wat denk ik ook enorm te maken heeft met het feit dat deze film een enorme eye opener is. Just Mercy gaat namelijk over een donkere afgestudeerde man die verhuist naar Alabama. Bryan Stevenson, de man in kwestie is afgestudeerd in advocatuur. Hij heeft daarom ook specifiek voor Alabama gekozen. Dit plaatsje is helaas net als een paas andere plekken in Amerika enorm racistische. Hij wil vechten voor de mensen die veroordeeld zijn met de doodstraf, terwijl er eigenlijk geen bewijs tegen hun is. Een eerlijk proces dat is wast hij wil. Alleen hoe vecht je tegen een staat wat maar in één richting kan kijken. De film is dus een mooie schop tegen deze manier van denken. Helaas is dit dan ook echt op een waargebeurd verhaal gebaseerd.

Niet alleen tranen in de ogen van Bryan

Persoonlijk kan ik heel moeilijk huilen. Nee, hier ben ik niet trots op. Ik had het juist liever anders gezien. Ik vind een echte traan namelijk één van de puurste emoties die je maar kan zien. Naarmate Just Mercy verder afspeelt, krijg je meerdere tegenslagen te zien. De pijn en emotie van Bryan is zo tastbaar. Zo puur gespeelt, misschien ook wel omdat hij de pijn herkend. Hij zal er vast en zeker ook vaaks genoeg mee te maken hebben gehad. Ik kreeg enorme rillingen van bepaalde gebeurtenissen in Just Mercy. Ik voelde na een tijdje vanzelf tot mijn verbazing een kleine traan over mijn wagen rollen. Wanneer dit mij overkomt weet ik dat ik naar iets moois zit te kijken. Dat gebeurd niet zomaar, daar heb je iets voor in huis nodig.

Just-Mercy voor de doodvonnis
Gelukkig ben ik blank

Misschien is dit kopje een gewaagde uitspraak. Alleen toen ik na de film naar huis liep, kwam deze zin in mijn hoofd gepopt. Ja, misschien kunnen mensen zeggen dat Just Mercy uit een bepaalde blik is gefilmd. Alleen het is gewoon een feit dat mensen met een kleurtje vaak al minimaal  0 – 1 achterstaan tijdens gebeurtenissen. Dat is helaas een label die er ooit is gekomen. Persoonlijk hou ik juist van alle soorten culturen en wil ik juist zo veel mogelijk leren van andere. Dat deze gedachten in mijn hoofd terecht kwam, vond ik eerlijk gezegd walgelijk. Zo wil ik niet denken. Toch is het wel een gedachten wat ik soms stiekem  hebt. Ik kan enorm slecht tegen onrecht en het feit dat je anders behandeld wordt. Als bepaalde dingen dan bepaald worden door mijn huidskleur zou mij gek maken.

Het blijft al die tijd boeiend

Sommige waargebeurde verhalen kunnen niet mijn aandacht er bij houden. Te langdradig of te voorspelbaar. Dat had ik bij Just Mercy geen enkele seconde. De bakstenen bleven maar neergelegd worden tot de climax er eindelijk was. Het was een meeslepend verhaal waar je openminded naar toe moet gaan. Voor mij zou deze film dan ook zeker een 8.6 krijgen en ik heb  Just Mercy  aan mijn favorietenlijst toegevoegd!

Fabian van der Gijze

Volg mij verder ook via YouTube, Facebook,  Twitter en  Instagram

Na 5 jaar werken eindelijk mijn KvK

Voor de mensen die mij al heel lang volgen, weten dat ik in 2015 mee deed aan zomerondernemer. Tijdens dit traject ging je een zomer lang werken aan een eigen bedrijf. Ik startte met het idee om een boodschappenservice te beginnen voor bejaarden mensen, maar later besloot ik mijn blog aan te pakken als bedrijf. Sinds die zomer wil ik mij zelf al inschrijven bij de KvK. Nu is het dan eindelijk zo ver, ik ben ik geschreven bij de KvK onder de naam FabianGijze.

Wat ben ik van plan met mijn eenmanszaak

Momenteel doe ik veel verschillende dingen. Dat maakt het enorm druk, maar wel uitdagend voor mij. Zo werk ik fulltime als Mediamanager, maar daarnaast ben ik online veel terug te vinden en sta ik gelukkig ook regelmatig voor de camera. Dit doe ik al voor een lange tijd. Het werd tijd om dit professioneler aan te pakken. Zodoende leek het mij verstandig om mij zelf eindelijk in te schrijven bij de KvK. Een droom die al langer stond maar er nog niet echt uitkwam. Nu ik echt vol aan het acteren ben geslagen, besloot ik dat 2020 een mooie start is voor mijn eigen bedrijf. Online gaat het gelukkig ook erg goed, dus die pak ik dan uiteraard mooi mee.

https://www.instagram.com/p/B7tBypBl_73/
Wat was mijn aanleiding

De laatste maanden van 2019 was ik te vinden bij de vooropleiding van Faaam. Als ik mij na 10 weken voor de echte opleiding zou plaatsen, wilde ik mij direct inschrijven bij de KvK. Belastingtechnische gezien was dat gewoon verstandiger. Helaas werd ik hier niet aangenomen, maar ik had nog een plan B. Ik had mij stiekem tussendoor al ingeschreven bij De Nederlandse Acteursschool. Ik kwam door de selectie ronde heen en een maand later zouden we al direct gaan beginnen. Dat was echt zo’n nu of nooit momentje. Ik besloot mijn inschrijving vast te leggen bij de KvK. Eigenlijk eerder dan verwacht, maar het werd dan ook eigenlijk wel eens tijd dat ik langs de KvK ging.

https://www.instagram.com/p/B7LhcSwphRb/
Word je nu dan ook een reclame bord?

Tuurlijk sla ik samenwerkingen met leuke bedrijven nooit af. Echter is dat voor mij altijd wel de gouden regel geweest. Het bedrijf moet echt bij mij passen. Zodoende heb ik in het verleden bijvoorbeeld samengewerkt met kinderorganisaties. Ik hoef zeker niet al die 10% kortingscodes op mijn pagina. Al zou ik er nog zo lekker voor betaald kunnen worden, dat ben ik gewoon niet. Op mijn pagina wil ik mijn leven laten zien en vertellen wie ik ben. Bedrijven wat ik mooi vind laat ik daar ook gewoon zien, zonder dat ik er iets voor terug krijg. Vind het leuk om dit soort bedrijven te promoten. Het wordt dus inderdaad wat makkelijker om samen te werken met bedrijven, maar ik weet 100% dat je niet te veel spam gaat krijgen.

https://www.instagram.com/p/B37HkzgJGDD/
Hoe loopt het?

Nou ben ik pas sinds 23-01-2020 actief bij de KvK. Echter moet ik zeggen dat ik niet mag klagen. Ik ben achter de schermen lekker aan het werk. Zo is mijn acteer opleiding begonnen en dankzij die opleiding en mijn KvK gaan de inschrijvingen bij castingbureaus ook lekker. Waar ik eerst niet werd toegelaten, daarvan krijg ik nu veel positieve reacties terug. Verder heb ik ook eindelijk een nieuwe laptop gekocht als investering. Hierdoor kan ik veel beter editen en mijn overige zaken aanpakken. Vandaag werd ik al gebeld voor een hele leuke acteerklus, dus laten we hopen dat 2020 een mooi jaar gaat worden!

Fabian van der Gijze

Volg mij verder ook via YouTube, Facebook,  Twitter en  Instagram

Auditie De Nederlandse Acteursschool

Dag vrije tijd, Hallo Nederlandse Acteursschool

Zoals je misschien al weet sta ik af en toe voor de camera. Momenteel werk ik dan wel fulltime als mediamanager bij een productiehuis, maar voor de camera staan laat ik dit keer zeker niet varen. Vorig jaar heb ik daarom ook 10 zondagen lang de vooropleiding van Faaam gedaan. Een bekende acteursschool. Helaas kwam ik daarna alleen niet door de auditie heen. Balen, maar ik had gelukkig nog een plan B, namelijk de Nederlandse Acteursschool. Ik mocht op auditie komen en drie keer raden wie dit keer wel door de auditieronde kwam. Yep dat was ik en vandaag was al gelijk mijn eerste lesdag.

Heel lang heb ik geroepen dat ik nooit meer terug zou gaan naar school. Oké er was één ding waar ik nog wel een uitzondering zou voor willen maken en dat was voor een acteer/toneelschool. Tijdens de vooropleiding van Faaam werd ik weer echt verliefd op het vak. Ik kreeg ook direct weer wat mooie kansen aangeboden. Ik ging er weer voor. Het weg vallen hiervan voelde stiekem echt als een gemis. Oké ik had eindelijk weer mijn vrije tijd terug, maar dat voelde niet echt zo boeiend. Ik moest en wilde door knallen. De auditie bij de Nederlandse Acteursschool kwam dus ook echt als geroepen.

Direct toen ik veel te vroeg binnen stapte bij de Nederlandse Acteursschool voelde het als thuis komen. Je merkte dat de locatie in Apeldoorn echt bedoelt was voor kunst. Alles stond er van in het teken. Ik vergaat direct dat ik mij echt klote voelde. Ik wilde het namelijk eerst afzeggen. Stiekem bang dat het toch zinloos was en ik voelde mij echt al een week beroerd. Gelukkig verplichte een paar collega’s mij toch om naar mijn auditie te gaan. Je wilt toch naar de Nederlandse Acteursschool dan ga je verdomme gewoon. Thanks daarvoor, want dat was uiteindelijk de redde dat ik toch mijn tekst in mijn hoofd kreeg en naar mijn auditie ging.

Achteraf bleek de auditie dus zeker niet zinloos te zijn. Sterker nog het was één van mijn leukste audities en ook met succes. De dag was echt heel leuk en de hoop werd daardoor weer extra groot. Ik ging door en schreef mij daardoor ook direct in als eenmanszaak. Iets wat ik stiekem al heel lang wilde, maar daar later meer over.

Eerste les Nederlandse Acteursschool

Vandaag 2 februari begon voor mij dan eindelijk de lessen van de Nederlandse Acteursschool. Ik zit gewoon in klas DNA 4. Nou moet ik eerlijk zeggen dat ik mijn eerste docent voor de aankomende drie weken nog niet kon. Mijn docent is namelijk niemand minder dan Gaite Jansen. Je zou haar onder andere kunnen kennen van: Hoe duur was de suiker, Peaky Blinders en nog veel meer. Ik ben het lijstje even afgegaan op haar Wiki pagina. Uiteraard allemaal films die ik zou moeten hebben gezien, maar nog niet heb bekeken. Ik ging er dus lekker open in. Ergens ben ik daar achteraf heel blij mee. Zo had ik niks mee te vergelijken, maar wat een toffe chick is zij zeg. Nee, dat doe is zeker niet om te slijmen, dit ziet ze hoog waarschijnlijk toch nooit. Alleen haar energie level en manier van benaderen is zo fijn en leuk. Een betere eerste docent van mijn traject op de Nederlandse Acteursschool kon ik niet wensen. Vooral de lichte aanwezige enthousiaste ADHD stijl kan ik heel erg waarderen. Je ziet haar langs de kant ook gewoon genieten van ons.

Fotoschoot De Nederlandse Acteursschool

Ik weet nu eigenlijk nog maar één ding zeker. De Nederlandse Acteursschool gaat er weer voor zorgen dat ik 6 maanden lang maar 1 vrije dag heb in de week. Alleen ik denk dat het alle tijd en energie waard is. Het begin is er in ieder geval en dat belooft heel veel!

Fabian van der Gijze

Volg mij verder ook via YouTube, Facebook,  Twitter en  Instagram

Precies twee jaar geleden werd ik voor het eerst geboekt

Het mag dan twee jaar geleden zijn, maar ik weet het nog als de dag van gisteren. Een kleine jonge die zich zo erg verveelde tijdens zijn opleiding dat die op zich heen ging kijken. Een lange tijd had ik mij al ingeschreven bij figuratieforms. Eigenlijk voor de grap reageerde ik uit het niks op een oproep van GTST. Het programma waar ik al zo’n 10 jaar non stop naar keek. Een dag later werd ik geboekt en moest ik ineens vrij regelen bij mijn stage. Deze dag werd een mooie start van een droom waar ik momenteel nog steeds hard aan werk. 20 september blijft mijn dag.

https://www.instagram.com/p/BKaW2DHBXvT/?hl=nl&taken-by=fabiangijze

Het figureer verhaal van die dag kan je hier al lezen, dus laat ik dar niet weer een hele blog aan wijden. Al blijft deze klus wel een speciaal plekje in mijn hart houden. Het was echt gewoon het begin van mijn droom. Ik was bezig met een opleiding op het financiële gebied. Accountant was de doel die ik voor ogen had. Niet dat ik het echt leuk vond ofzo. Nee, zeker niet, maar ik was gewoon uit op het geld. Daar kan ik gewoon heel eerlijk over zijn, daarnaast heb ik het geluk goed met getallen te zijn. Een diploma halen door niks te doen en er later ook nog eens veel geld mee te kunnen verdienen. Hé wie wil dat nou niet hé. Nou ik kwam er al snel achter dat ik dat dus niet wilde. Mijn klas was echt ruk en ik verveelde mij dood. Dit was dus echt niet wat ik wilde. Mijn stage vond ik top, maar dat kwam ook meer door de collega’s en de vergoeding.

https://www.instagram.com/p/BKk7bWwBRT5/?hl=nl&taken-by=fabiangijze

Naast mijn stage en opleiding ging ik ineens zoveel mogelijk opdrachten erdoorheen knallen. Elke leuke klus die ik kon aannemen nam ik aan. Zo schreef ik mij gewoon in bij alle castingbureaus die ik maar kon vinden. Het is zo erg dat ik nu niet eens meer weet waar ik eigenlijk allemaal ben in geschreven. Het werden er gewoon te veel.

Bijna twee jaar lang heb ik dit non stop volgehouden. Op school had ik voor ene regeling gezorgd. Wanneer ik een leuke klus kon regelen, dan kreeg ik direct een verlof dag. Mijn stages waren er gelukkig ook altijd wel chill mee. Dat geluk had ik gelukkig wel met mij mee. Zo maakte ik een deal met mij zelf. Ik moest minimaal 1 a 2 keer geboekt worden per maand. Zo zou mijn C.V. up to date blijven. Ook legde ik er veel geld voor opzij. Wat ik verdiende investeerde ik weer in mij zelf. Geboekt worden is leuk, maar je moet natuurlijk ook beter worden. Ik wilde niet alleen maar geboekt worden voor langs loop klussen. Nee, ik wilde ook het grote werk. Zo boekte ik veel workshops en besloot ik een zaterdag opleiding te volgen.

Door deze investeringen kwam ik bij de grootste castingbureau van Nederland uit en werd ik uitgenodigd voor meerdere castingoproepen. Het gene wat ik met al die opdrachten wilde bereiken. Tijdens deze periode vond ik het enorm lastig om mij opleiding te blijven volgen. De twee werelden verschilde zo enorm veel van elkaar. Zo had ik een droomwereld gecreëerd en leefde ik ook in een enorm saaiewereld. Dankzij mijn moeder en de mogelijke schuld heb ik de drie jaar toch vol gehouden. Ik wilde gewoon zo snel mogelijk toe werken naar mijn tussenjaar. Het jaar waarin ik echt zou gaan knallen.

Zoals je misschien al een keer heb gelezen leef ik momenteel in mijn tussenjaar. Het jaar waarin ik echt vol voor dromen wil gaan. Zo kon ik binnen twee weken al direct terecht bij Utopia 2. Een stage die tot september zou duren, maar uit eindelijk een fulltimebaan werd tot mei 2019. Ik koos ervoor om die kans gelijk aan te pakken. Connecties opbouwen en eens kijken wat er achter de schermen te bleven was. Nu krijg ik soms wel eens de vraag of ik het acteren/figureren niet enorm mis. Heel eerlijk kan ik daar ja opzeggen. Ik heb iets opgebouwd, waardoor ik momenteel veel opdrachten door krijg, maar nu even niet kan aan nemen. Dat doet soms een beetje pijn, maar nog niet te veel. Ik geniet daar te veel van mijn baan voor. Misschien kan ik ernaast soms toch nog even geboekt worden, maar nu kies ik even voor dit. Vastigheid en een enorme lach.

We gaan zien waar het eindigt!!!

 

Fabian van der Gijze

Volg mij verder ook via  Facebook,  Twitter en  Instagram

Eindelijk kon ik weer naar SET Academy gaan

Bijna een maand geleden plaatste ik de blog genaamd: Het spijt me, maar ik stop er mee. Hierin vertelde ik dat ik gestopt was met de Luxor musical Academy. Set Academy is hier één van de grote oorzaken van. Ik was bijna elke zaterdag te vinden in het Luxor. Een grote opoffering, maar op het begin zeker de moeite waard. Echter begon ik wel te balen. De tweede editie van Set Academy moest ik hierdoor missen en de derde zou ik door ons optreden weer moeten missen. Ik wilde er juist veel te graag wel één. Dit is juist een plek waar ik super veel vakkennis mee opbouw en een netwerk. Gelukkig kon ik er nu toch wel bij zijn. Gelukkig kreeg ik weer geen spijt

Normaal sta ik op zaterdag zeker niet al 6 uur naast mijn bed. Om kwart voor tien in Amsterdam klaar te staan, moet die vroege tijd dus wel. In dit geval is dat zeker geen probleem. Een hele dag creatief bezig zijn en super veel leren. Sorry, maar daar teken ik altijd voor. Wel weer even balen als al jouw treinen zijn gecanceld. Gelukkig kwam ik nog wel net op tijd aan in het Park Hotel. Dit is namelijk de locatie van Set Academy. Echt een mooi hotel en lekker ruim. Dit keer bestond Set Academy uit de volgende workshops: camera acteren (Sanne Langelaar), theater acteren (Guido Spek & Melody Klaver), auditeren (Raynor Arkenbout)en interviewskills  & presenteren (Kimberley Klaver). Lekker breed en alle vier top.

Ik herkende niemand van de eerste editie, dus die waren waarschijnlijk niet meer aanwezig. Eerlijk gezegd vind ik dat vaak juist fijner, want dan kan je weer nieuwe leuke mensen ontmoeten. Je moet toch blijven netwerken hé. Wel sprak een jongen mij van te voren aan. Die stond vroeger blijkbaar altijd achter de bar bij nieuwe tijden. Hij herkende mij van een klus daar. Had ik in ieder geval even iemand om mee te praten. We mochten de zaal weer in en daar werden we weer begroet. Ik zat in de blauwe groep en dat betekende als eerst Theater acteren.

Nou werd ik van te voren al gewaarschuwd voor het ei momentje van de vorige keer. Blijkbaar moesten ze toen een ei na doen. Ja, hoor, na een tijdje lag ik een eitje na te doen, een sigaret en een dier. Het is net zo gek als het klink. Wel enorm fijn om je zorgen even te vergeten. Natuurlijk kan je geen ei spelen. Alleen je kan er wel vol voor gaan en uit je comfortzone stappen. Voor mij is dit enorm leerzaam. Theater is niet echt mijn comfortzone. Dat heb ik bij Het Luxor zeker wel gemerkt. Hierdoor leer je wel dat je er gewoon voor moet gaan. Je weet niet hoe het is om een eitje te zijn, dus er is eigenlijk geen goed of slecht. Verder deden we nog een paar kleine toneelstukjes en waren de 90 min alweer voorbij gevlogen. Guido Spek ken ik ondertussen wel al een beetje. Hij blijf echt gewoon een toffe gast. Lekker zich zelf en een stuiterbal. Melody Klaver kon ik daarin tegen nog helemaal niet. Ben blij dat ik haar nu wel heb leren kennen. Echt een leuke meid. Relaxt en goed in haar vak.

https://www.instagram.com/p/Ba3vwnGhLqP/?hl=nl&taken-by=fabiangijze

Hierna gingen we door naar Kimberley Klaver. Zij gaf gelukkig de workshop presenteren/interviewskills. Kimberley ben ik echt een topper gaan vinden. Haar kon ik eerst alleen nog maar van films. Na de eerste SET academie ben ik haar meer gaan volgen. Ze werkt echt heel hard. Echt een mentaliteit waar ik van hou. Daarnaast kan je gewoon echt veel van haar leren. Met veel plezier heb ik naar haar geluisterd. Zoveel mogelijk informatie uit haar plukken. Daarnaast moesten we bij haar ook zelf presenteren. Het vakgebied waar ik zelf het liefste heen wil. We moesten ons voorstellen, onze doel vertellen en een mooi einde er aan vast maken. Gelukkig had ik deze foto nog op mijn ipad staan. Ik ging staan en deed mijn ding. Real en zo persoonlijk mogelijk. Als ik het een beetje goed aanvoelde, vonden de mensen het een mooie presentatie en geloofde ze het wel.

Hierna gingen we snel even lunchen. Even onze buik weer vol gooien voor de volgende workshop. Dat was de workshop van Raynor. Nou had ik toevallig donderdag al een auditie gehad. Eigenlijk kwam deze workshop dus net iets te laat. Ach, laten we maar gewoon hopen dat er nog veel castings aan gaan komen. Deze les was in ieder geval wel enorm leerzaam. Helaas had ik wel te weinig tijd gehad om mijn tekst goed te leren. Hierdoor kon ik er nog niet helemaal voor gaan. Het ging dus gewoon goed. Niet perfect, gewoon goed.

https://www.instagram.com/p/Ba6mbZrBx2p/?hl=nl&taken-by=fabiangijze

Mijn groep mocht de dag afsluiten met Sanne Langelaar. Eerlijk gezegd kon ik haar helemaal nog niet. Ze heeft ooit de rol van Sjors over genomen in GTST, maar dat kon ik mij even niet meer herinneren. Wat een topper is Sanne zeg. Haar les was echt heel leuk, maar naar haar kijken was ook echt genieten. Nee, dit bedoel ik niet op die manier. Persoonlijk kijk ik heel graag naar mensen. Vooral als ze praten over hun vak of ermee bezig zijn. Sanne is hier echt een mooi voorbeeld van. Ze ging op de grond zitten en genoot gewoon van ons. Ze babbelde lekker en keek vol passie. Elke keer weer. Dat vind ik gewoon mooi om te zien.

Zo was de dag alweer voorbij gevlogen. Wanneer de volgende editie bekend wordt gemaakt ga ik mij zeker weer inschrijven. Nou weet ik niet of de derde keer weer even leerzaam wordt, maar aan de tweede keer had ik gelukkig weer heel veel. We gaan het mee maken.

Fabian van der  Gijze

volg mij verder ook via  Facebook,  Twitter en  Instagram

Dan ben je ineens coke snuivend op tv

Vorige week gooide ik een blog post online over mijn eerste grote tv rol. Gisteren werd dat gelukkig al gelijk uitgezonden. Ik was geboekt voor een hele toffe rol door Radar. Ze maakte een reportage over een jonge van 17 die verslaafd was geraakt aan cocaïne. Gelukkig kon hij afkicken in een kliniek in het buitenland. Echter wilt de verzekering daar nu niks van vergoeden, terwijl ze dat wel verplicht zijn. Dit bleek voor mij dus echt een hele grote kans te zijn. Ik mocht zijn leven vertolken in kleine stukjes film. Camera aan, geluid uit en de kleur weg gezogen. Echt puur een beeld uitbeelden.

Toen ik werd gevraagd voor deze rol heb ik meteen ja gezegd. Deze rol pas totaal niet bij mij, maar wel bij mijn interesse. Zoals je misschien wel al weet gebruik ik geen enkele drugs. Nee, zelfs geen alcohol. Wel weet ik hoe het is om verslaafd te zijn. Die verslavingsgevoeligheid heb ik helaas van mijn vader mogen erven. Vandaar dat ik nu geen enkele drugs gebruikt in mijn leven. Dat zou ik alleen proberen als ik voor spuiten en slikken mag werken. Onder begeleiding zou ik het zeker wel eens willen proberen. Ik weet er namelijk wel alles vanaf en mijn interesse ligt er zeker. Mede daardoor wilde ik deze rol ook zo graag vertolken.

Je ziet mij in de stukjes film meerdere keren snuiven. Ik heb dit ook werkelijk gedaan. Voor het eerst liet ik iets door mijn neus gaan. Nee, dit was zeker geen echte coke. Ze hadden poedersuiker voor mij geregeld. De zakjes vouwde de regisseur zelf. Waar zou hij dat nou geleerd hebben ;).  De poedersuiker hoefde ik gelukkig niet altijd op te snuiven. Om de lijntjes perfect weg te krijgen moest ik het met mijn mond opzuigen met een briefje van 10. De lijntjes zelf heb ik verkleind met mijn sleutelpas van mijn werk. Die gebruik ik daar ook niet dagelijks voor. Toch grappig om de dag erna tegen mijn collega’s te vertellen. Gelukkig hebben hun mij deze kans gegund. Ik moest toch weer even vrij krijgen.

De locaties waren ook echt top. We hebben alles op het terrein van de Avrotros gefilmd. Met we bedoel ik vooral 2 cameramannen, de regisseur en ik zelf natuurlijk. Één van de cameramannen zie je ook terug in één van de tussenstukjes. Hij moest een maatje van mij spelen en een andere medewerkster moest ik een knuffel geven. Knuffels kunnen ze wel geven hoor in medialand. Ook kreeg ik een moeder toegewezen. Die werd achter haar bureau geplukt. Ik kreeg oogdruppels in mijn oog gespoten en ik mocht knuffelend gaan huilen.

Nou draaf ik alleen een beetje af van de locaties. Die kan ik echt niet vergeten. Ik vond het echt vet. We begonnen namelijk in het fietsenhok. We gooide wat fietsen aan de kant en ik mocht in een klein straaltje licht gaan zitten. Daar ging ik voor het eerst snuiven. Ze gaven mij een beetje aan wat ik kon doen en verder mocht ik het zelf allemaal bepalen. Zo begon ik heftig met mijn voeten te bewegen en wat zenuwachtig om mij heen te kijken. Verder moest ik dit ook in de kelder doen en in een auto. Voor het eerst zat ik ineens achter een stuur. Allemaal eerste ervaringen op één dag.

Ja, dit was weer even zo’n drempel momentje. We gaan steeds meer omhoog. Enorm bedankt voor iedereen die de tijd heeft genomen om naar mij te kijken. Mocht je het gemist hebben en het terug willen kijken kan dat hier vanaf minuut 20 🙂

Op naar de volgende klus

Fabian van der Gijze

 

Het spijt me, maar ik stop er mee

Een paar jaar geleden waren de meeste kut momenten achter de rug. Vanaf dat moment beloofde ik mij zelf iets. Wat er ook gebeurd ik volg vanaf nu mijn eigen pad. Vanaf dat moment hou ik mij daar heel erg aan. Zo volg ik mijn acteer dromen en reis ik van land tot land. Heerlijk voel ik mij daarbij. Zoveel mogelijk mijn eigen dingen doen en schijt hebben aan de mening van de rest. (zolang het maar binnen de lijntjes blijf hé) Nu kwam er weer zo’n momentje.

Zoals je misschien wel al weet volg ik een extra ‘’opleiding’’ bij het Luxor theater in Rotterdam. Hier ging ik eigenlijk elke week met plezier naar toe. Het dansen was alleen niet echt mijn ding en musical zang hoefde van mij niet persé. Ik hou echt van zingen, maar zing dan liever een ander soort genre. Alleen dat wist ik al ver van tevoren. We hadden ongeveer een maand de tijd om te kijken wat we ervan vonden. Nou zat ik als enige jonge in een meisjesklas. Blijkbaar durven mannen zich er niet voor op te geven. Ik besloot te blijven en het gewoon te proberen. Dan maar een uurtje balletdoor de vingers zien.

Nou misten ik 3 lessen door mijn audities, 1 week vakantie stop en ik besloot zelf daarna nog een weekje thuis te blijven. Daar begon ik het te voelen. De audities vond ik echt fantastisch. Ik genoot van elk moment. Die passie en zin miste ik heel erg de laatste weken bij het Luxor. Ik acteer gewoon graag en improviseer zoveel mogelijk. Daar deden we helaas niet meer echt aan. Er kwam namelijk een grote show aan en daarin zouden we gaan dansen en zingen. Een weekje extra vrij vond ik daarom wel eventjes lekker. Lekker uitslapen en niks doen. Alleen had ik het misschien wel even mogen laten weten aan iemand. Normaal zou ik mij in allertijden afmelden. Dit keer deed ik gewoon lekker mijn telefoon uit en was eventjes helemaal verdwenen.

De week erna moest ik alleen wel echt aanwezig zijn. Dit zou één van de belangrijkste dagen worden van onze Academie. Ik beloofde aan twee van mijn klasgenootjes dat ik echt zou gaan komen. Als ik iets beloofd dan probeer ik mij er ook echt altijd aan te houden. Ik beloof dan ook eigenlijk alleen echt dingen waar ik echt achter sta en wat ik waar kan maken. Met deze belofte zat ik stiekem wel iets meer dan ik zou willen. In mijn geval betekend dat heel veel denken en nog meer denken. Dat deed ik dus ook. Gelukkig had ik wel nog even afleiding tijdens mijn opnames voor Radar. Daar kon ik mij even helemaal in uitleven. Daar ligt toch echt mijn hartje. Hilversum mediastad. Ik genoot echt weer als een klein kindje van mijn werk/bezigheid.

https://twitter.com/fabiangijze/status/974970767296335873

Afgelopen zaterdag zat ik dus weer in de bus en in de metro om bij het nieuwe Luxor aan te komen. Ik wist dat ik een gesprek zou aanknopen op mijn gevoel met mijn drie docenten te delen. Echter wist ik alleen nog niet wat ik hun zou willen vertellen. In de metro begon ik het echter steeds meer te voelen. Dit zou ik niet meer langer gaan trekken. Ik besloot expres een halte eerder uit te stappen en langs de mooie waterkant te gaan lopen. Ik kwam weer binnen en ging naar boven. Lang niet gezien, ja dat klopt.

Ik kreeg de nieuwe nummers in mijn handen en zong met 1 nummer nog mee. Hierna stopte ik er mee en luisterde ik gewoon lekker. Gewoon even luisteren naar de rest. Mijn keuze stond echt vast. Na deze les zou ik hier geen lessen meer volgen. Ik vind het echt teleurstellend, alleen het past gewoon net iets te weinig bij mijn einddoel.

Na de zangles kregen we even pauze. Mijn docenten zaten even met elkaar te overleggen. Met een brok in mijn keel liep ik naar hun toe en bleef bij hun staan. Ze moesten even hun verhaal afmaken. Die minuut leek wel een eeuwigheid te duren. Tot dat mijn toneeldocente zei ‘’ja Fabian wat is er’’ Toen kwam het moment. Ik denk dat ik moet stoppen. Ze schrokken even, maar ze wisten ook wel dat het dansen niks voor mij was. Ik verdween dan liever dan dat ik verscheen en met acteren leefde ik dan weer helemaal op. Ze probeerde het nog even, maar zagen aan mij dat mijn besluit vast stond. Ze vroegen hoe en wanneer ik afscheid wilde gaan nemen. Zet mij straks maar voor de groep neer. Dan improviseer ik wel iets.

Zodoende lieten ze de groten en de kleintjes van de academie komen. Het werd stil gemaakt en ik mocht naar voren komen. Daar sta je dan ineens voor heel wat meiden. Met de ene heb je net wat meer contact gehad dan met de ander, maar stuk voor stuk heb ik toch van hun karakters genoten. Ik maakte veel grapjes tussen door en observeerde heel veel. Ja, dat ga ik wel enorm missen. Ik begon gewoon met mijn hart te spreken. Hopelijk hebben ze dat een beetje gemerkt. Misschien was het niet mijn beste toespraak, maar ik meende echt elk woord. Ik heb van hun, van de lessen en van het Luxor genoten. Meer dan wat dan ook. Alleen ik moest even heel eerlijk zijn tegen over mij en tegenover mij zelf.

Mijn hoofd zat gewoon even de laatste tijd vol met alles en iedereen. De keuze om mijn vader op te zoeken in het ziekenhuis bleef ook maar door mijn hoofd spoken. Als ik daar een moeilijke keuze in kon maken, dan moest ik dat op dit gebied ook eens aan durven. Die keuze heb ik nu gelukkig dan ook gemaakt. Vanaf nu ga ik gewoon lekker workshops volgen en klussen aannemen. Echt de focus leggen op mijn droom.

Natuurlijk ga ik de meiden wel in de gaten houden. De eindshow wil ik zeker niet missen. Het Luxor zelf ook niet. Ik ben er stiekem toch echt van gaan houden. Hopelijk wordt het in ieder geval een hele mooie show. Dat verdienen ze echt, want ze werken er heel hard voor.

Wel moet ik nog even een mooi momentje kwijt. De kleintjes kwamen later nog even verhaal bij mij halen. Waarom ga je nou precies weg? Daarna vonden ze mijn tv-ervaringen wel echt heel erg tof. Toen vertelde ze ook waarom ze extra baalde. Als ze de tekst even kwijt waren gingen ze blijkbaar naar mijn stem luisteren. Mijn lage stem viel nogal op in de groep. Zo wisten hun altijd waar we waren. Nooit geweten, maar toch heel erg leuk om te horen. Ik ga hun ook zeker heel erg missen.

Hopelijk is het gemis van beide kanten

Fabian van der Gijze

Jaaa, ik ben eindelijk op het grote witte doek te zien

Het is alweer eventjes geleden dat ik heb gewerkt voor een grote productie. Dat betekent meestal iets leuks. De projecten komen dan uit. Nou is het witte doek natuurlijk voor elke acteur de droom. Ik heb het geluk dat ik er stiekem al even op mag verschijnen. Om goed te beginnen starten we gewoon gelijk met twee films. In de aankomende weken/maanden komen er twee films uit waaraan ik mee heb geholpen. Toch wel een grote droom die al een klein beetje uit mag komen.

In de ene film zou ik waarschijnlijk herkenbaar in beeld komen en in de andere zal ik niet zo snel herkend gaan worden. Dat komt door de soort film. Ik heb het namelijk over de film bankier van het verzet. Voor deze grote film mocht ik komen figuren. Toen dat nieuws door kwam werd ik echt heel erg blij. De oorlog heeft mij namelijk altijd al bezig gehouden. Vroeger gingen al mijn werkstukken en presentaties over de oorlog. Het interesseerde mij zo erg. Dit kwam mede door mijn lieve opa. De film bleek echter wel iets professioneler dan ik gewend was. Ik moest namelijk twee dagen opkomen dagen. Één dag voor de kleding pas en de andere dag op te komen figureren.

Zo’n kleding pasdag had ik nog nooit mee gemaakt. Daarnaast werd ik ook nog eens bijgeknipt. De film werd alleen maar leuker. Ik werd steeds enthousiaster. Dan sta je ineens in een oud pakje. Ik voelde mij echt een ouwe schooier en een beetje als mijn opa. Het leek wel of ik Ciske de Rat was. De rollen verschilde alleen een beetje. Ik was nu namelijk een verzetsman. Een rol die op mijn lijf was geschreven. Als klein kind zag ik mij zelf al helemaal voor me als verzetsman. Nu mocht ik ook nog eens de belangrijke rol als wachter op mij nemen. Een top dag dus.

De andere bioscoopfilm heet: Taal is zeg maar echt mijn ding. Mijn eerste klus in mijn eigen stadje. Het speelde zich namelijk af in een echt Rotterdams straatje. Een top dag vond ik het. Ik heb die dag echt heel veel plezier beleefd. Dat kwam mede door de hele leuke crew. Ik begon namelijk helemaal achter in de winkelstraat en moest dan naar voren lopen. Hier stonden ook twee mensen van de crew. Eentje die de auto’s en mensen moest begeleiden die er niet bij hoorde en een vrouw die voor ons zorgde. Heel eerlijk gezegd kan ik mij har niet helemaal meer voor mij zien, maar ik weet wel nog dat ze echt heel aardig was. Nou gebeurde deze dag wel echt heel veel, dus hier komt vast nog wel een andere blogpost over online. Hopelijk vind ik ergens ook nog de tijd om naar de bioscoop te gaan. Als ik erin te zien ben, dan hoop ik toch even stiekem een foto/filmpje ervan te kunnen maken. Lekker groot op het witte doek.

Nou is de tv-wereld natuurlijk echt mijn grootste droom. Dit soort dingen vind ik alleen echt heel leuk om ernaast te doen. Daarnaast heb je ook niet echt kleine opdrachten voor de tv. Daar doe ik meer ervaring op door naar tv-shows te gaan. Verdient soms lekker en het is ook nog eens heel leerzaam. Toch hoop ik ooit wel echt op het witte doek te verschijnen. Niet als figurant, maar echt als acteur. Dat lijk mij zo enorm vet. Nou heb ik laatst wel een auditie gehad voor een hele grote rol, maar dat zou denk ik iets te mooi zijn. Daar ga ik dus nog niet van uit. De droom is er in ieder geval wel en de kansen ook. Ik zal er in ieder geval enorm hard voor strijden. We zijn in ieder geval nu wel al twee keer op het grote witte doek te zien 🙂

Blijf altijd dromen!!

Fabian van der Gijze

volg mij verder ook via  Facebook,  Twitter en  Instagram

Je zou maar net nieuw bij Kemna Casting komen

Met een hele brede glimlach kwam ik laatst thuis. Na een workshop en gesprek met Marc van Bree was ik eindelijk ingeschreven bij Kemna Casting. Het castingbureau waar je bij wilt komen. Een paar weken later staat dat zelfde castingbureau  ineens in alle kranten. Een oud medewerker van Kemna Casting is tijdens castingen buiten zijn boekje getreden. Hij liet mensen dingen doen die zeker niet de bedoeling was. Seksueel misbruik gemaakt van mensen die auditie deden. Je kan een beetje fout gaan, maar dit is wel heel fout. Gelukkig had ik mijn gesprek gewoon bij Marc van Bree. De man die gisteren bij RTL Late night aan tafel zat en zijn verhaal vertelde.

Laat ik maar eerst even vertellen dat ik totaal niet achter de gebeurtenissen staat. Ik vind het oprecht heel erg voor die mensen die dit hebben moeten mee maken. Achteraf voelde ze zich vast ook enorm stom. Al snap ik wel waarom je er in mee gaat. Voor mijn droom zou ik zeker seks willen hebben met een casting director. Alleen wanneer kom je er achter. Met sommige rollen moet je eenmaal naakt. De seksscène kan wel eens de belangrijkste scène van de hele film zijn. Dan snap ik wel dat er een kans is dat je naakt moet bij je auditie. Das simpel gezegd heel normaal. Alleen dan kwam er in dit geval een punt waarbij het door sloeg. Ja, je zit toch bij Kemna Casting, het grootste casting bureau van Nederland, dan zal het toch wel kloppen hé.

Na de uitzending van RTL Late Night heb ik Marc even persoonlijk een bericht gestuurd. Hij heeft het naar mijn mening echt goed verwoordt. Bovendien heeft hij het ook maar aangedurfd om daar te gaan zitten. Het is niet echt een klein verhaaltje. Nee, het gaat hier over misbruik. Daarnaast is het ook nog eens een oud collega en een vriend die het heeft gedaan. Je houd je dan niet echt heel makkelijk staande. Zeker niet nu heel veel mensen een slecht beeld hebben over het bedrijf. Natuurlijk begrijp ik ook wel dat iemand er iets over moet zeggen, maar je moet het maar wel doen. Naar mijn mening heeft die dit echt heel goed gedaan. Humberto Tan had namelijk echt hele goede/pittige vragen voor hem.

Nou betekend dit alles niet ineens dat ik mij gelijk weer laat uit schrijven. Het is ten eerste lang geleden en ten tweede ga ik nu ook niet in eens mijn droom weg gooien. Wel is dit gelijk een goede les voor mij. Blijf echt bij je zelf en ga nooit te ver. Je weet nooit wat er eigenlijk gebeurd. Nou ben ik door mijn verleden sowieso wel heel waakzaam, maar op dit gebied zou ik ook niet weten wat ik had gedaan. Wel zou ik het altijd belangrijk vinden om er over te praten. Dat wordt gelukkig door #metoo wel gedaan

 

Wat vind jij van de hele gebeurtenis en begrijp jij het waarom ze naakt zijn gegaan?

 

Fabian van der Gijze

volg mij verder ook via  Facebook,  Twitter en  Instagram