Helemaal alleen zittend op een stapel boomstammen (heden)

Even een stukje vooraf. Ik ben zomaar door mijn gevoel begonnen met bloggen op mijn telefoon. De tekst heb ik hierna zelf niet meer gelezen. Het kan dus soms onlogisch zijn, maar ik denk dat hij hier door juist mooi is geworden en erg persoonlijk. Veel plezier met lezen.

Ja dan zit je ineen20160911_202445s helemaal in je eentje op een stapel afgezaagde bomen. Het klinkt misschien gek maar aan deze
bomen heb ik een hoop herinneringen. Altijd als ik ergens mee zat of even weg wilde zocht ik een plekje om even helemaal alleen te kunnen zijn. Die bomen waar ik nu op zit vormde eerst een heel klein bosje .

De afgelopen tijd gebeurd er heel veel in mijn leven. Er gebeuren vreemde dingen waar iedereen gestrest van raakt en daarom heen gebeurd ook weer heel veel. Mijn school jaar is weer begonnen, maar het liefst zou ik nu een jaar weg willen gaan en even helemaal van de radar verdwijnen. Ik merk aan mij zelf dat ik het allemaal aan kan, maar mij zo erg op vreet aan alle onterechte gebeurtenissen.

Vandaag besloot ik weer even te rennen. Eerst wilde ik gewoon hardlopen, maar mijn gedachten zag mij heel erg in de weg. Na drie keer 3 min te hebben gerend kon ik geen stap meer zetten. Alles begon pijn te doen. Ik trilde van boosheid en ik moest gewoon even ergens afkoelen. Ik besloot veder te lopen naar het kleine bosje waar ik altijd kwam. Tot mijn verbazing was echt alles weg gehakt. Niks is meer van deze mooie en rustige plek over.

20160911_202355

Ergens raakte mij dit toch wel en ik besloot om even op de afgezaagde stappen te zitten. Gewoon even lekker staren naar de verte. De zon steeds verder onder zien gaan, maar vooral even helemaal alleen te zijn zonder ook maar enige afleiding. Op deze plek komt echt letterlijk niemand meer rond deze tijd. Momenteel zit ik hier al zo’n 30 minuten en zoals je ziet besloot ik te gaan bloggen.

Het leek wel mijn instinct die ineens mijn mobiel pakte en deze woorden er uit typte. Toch bijzonder dat de plek waar ik vroeger mijn rust vond nu weer de plek zal zijn waar ik mijn rust even kon pakken . Direct op deze plek werk ik helemaal kalm en rustig. Eigenlijk weet ik wel zeker dat je mij hier vaker gaat zien. Er mag dan niks meer staan, maar de gedachten en de rust zullen hier altijd wel blijven hangen. Ik vind het heel bijzonder dat ik na zo’n 5 jaar hier weer terug kom en mijn eerste buiten blog schrijf. De afgelopen jaar ben ik nooit meer zo rustig geweest als nu.

Het enigste lichttherapie wat hier in de omgeving te vinden is mijn schermpje en de lucht. Veder is het echt helemaal donker. Bijna met tranen in mijn ogen schrijf ik deze rare blog post. Het lijkt wel of ik letterlijk  al mijn gevoelens er net ineens uit heb gerend. Zodra ik net hier aan kwam begon ik als een gek te rennen. Steeds iets sneller, maar snel was niet genoeg. Het moest nog sneller. Precies op dit plekje hield ik op met rennen en viel ik half neer. Het was gewoon even klaar. Klaar met al het gezeik, klaar met alle gedachten, klaar met mijn gevoel, maar vooral klaar met de wereld. Het leek net als of dit eenzame plekje alleen nog bestond.

20160911_210804 20160911_212012

Met veel gevoelens en helemaal uitgerust besluit ik nu toch weer terug te gaan naar huis. Nog even afscheid nemen van alle beestjes, deze blog en de rust. We moeten weer terug. Terug naar het drukken en oh zo rare leventje wat ik leid.

Fabian van der Gijze