Met zo’n minidocu moet je ook gewoon door gaan

Persoonlijk ben ik van mening dat je altijd je waardering moet uitspreken. Als je iets echt goed of mooi vind, mag je dat zeker melden. Vandaag weer eens een blogpost waarin ik dat ga doen. Ja, Robin je voelt het hopelijk al een beetje aankomen. Ik ga het eindelijk hebben over je minidocu of beter gezegd je auditie filmpje voor BNNVARA Academy. Als dit alleen nog maar je auditie was, mogen ze nog heel veel van je gaan verwachten. Je hebt echt iets heel moois neergezet. Iets waar ik alleen maar bewondering voor kan hebben.

Robin en ik kennen elkaar vooral via het bloggen. Zodoende hebben wij elkaar ooit leren kennen. Toen der tijd zat ze nog in het prachtige Afrika. We voegde elkaar overal op toe en hielden zo een beetje contact. Op 28 Maart ontmoeten wij elkaar dan ook eindelijk eens in het echt. Ze had een paar mensen nodig die geïnterviewd wilde worden. Een grappige manier om elkaar ooit eens in het echt te ontmoeten. Daarnaast wonen wij niet eens zo heel gek ver weg van elkaar.

Nou was het voor ons eindelijk eens tijd om auditie te gaan doen voor BNNVARA. We hadden elkaar er al eens een paar keer over gesproken. Ze had ook interesse in de BNNVARA academie. We hielden elkaar deze tijd dus goed op de hoogte. Als er iets gebeurde gaven we elkaar even een seintje. Zo moesten we beide een auditie filmpje maken. Ik stelde mij als altijd kort en krachtig voor, maar Robin zetten even een meesterwerkje neer met haar lieve vader. Iets waar ik alleen maar grote respect voor kan hebben.

Super lief ook dat haar vader zich zo toonde voor haar auditie. Ze hebben samen namelijk een minidocu gemaakt over zijn depressieperiodes. Je kon aan alles zien dat het echt puur was en niks van tevoren besproken. Van het begin tot het einde heb ik geboeid zitten te kijken. Persoonlijk vind ik depressie altijd een heel boeiend/mooie onderwerp. Het is zo ontzettend zwaar, maar je hebt er vaker mee te maken dan je zou denken. Persoonlijk heb ik gelukkig nooit een hele zware depressie gevoelt, maar ik ben inderdaad die kant ook zeker wel eens opgevallen. Daar durf ik zeker wel eerlijk over te zijn. Daarnaast heb ik ook regelmatig contact met andere die er last van hebben.
Nou moet je deze minidocu eigenlijk gewoon even gelijk zelf bekijken. Alleen wil ik zelf nog iets uitlichten. Voor mij maakte één ding deze minidocu nog veel mooier. Robins vader was echt heel open. Daar hou ik persoonlijk enorm van. Door die openheid zag ik iets gebeuren bij Robin. Zij wist zelf ook nog niet alles. Je kon dat heel mooi terugzien. Misschien een kleine worsteling van binnen, maar dit maakte het zo puur en oprecht. Je spreekt de verbazing dan ook zelf later uit. Dat maakte deze minidocu voor mij net iets specialer.

Gelukkig mocht ik haar werk voor de Talentday ook al lezen en beoordelen. Ik vond dit oprecht ook weer heel goed. Niet omdat ik haar ken, maar echt door wat er stond. Gelukkig mocht ik ergens ook nog een beetje mee denken met haar. Deze richting had ik naast presenteren zelf ook stiekem willen proberen. Zo kreeg ik er al iets van mee. Één ding durfde ik haar wel te beloven. Met dit idee moest ze eigenlijk wel door gaan en anders moest ze het echt zelf uitbrengen. Gelukkig had ik het goed gegokt. Ze mag naar de laatste ronde en dat is echt heel erg terecht. Waarschijnlijk de meest uitgebreide plannen van allemaal. Ik geloof er in ieder geval in!

Ik durf mijn geld wel op haar in te zetten

Fabian van der Gijze

Volg mij verder ook via  Facebook,  Twitter en  Instagram

Helaas nog niet door bij BNNVARA

Eindelijk na drie jaar was het zo ver. Ik mocht eindelijk eens naar het hoofdkantoor van BNNVARA. Echt een bijzonder gebouw, waar je voor mijn gevoel eigenlijk niet binnen kom. Het was mij nog maar één keer eerder gelukt. Toen zat ik ineens in het bioscoopzaaltje. Mijn Liefde voor BNNVARA werd alleen maar groter. Ik werd lid en verdiepte mij er volledig in. Nou was het mijn beurt om auditie te doen. De titel verklapt het natuurlijk al. Helaas ben ik niet door naar de volgende ronde. Al baal ik daar eerlijk gezegd niet eens zo heel erg van.

Deze dag was enorm belangrijk voor mij. Het kon toch zomaar de start van mijn carrière zijn. Al maakte dat deze dag niet eens zo belangrijk. Deze dag was belangrijk, vanwege dat ik daar al heel lang wilde zijn. De BNNVARA talentday was voor mij al zo lang iets om naar toe te leven. Echt de rede waarom ik altijd maar door ging op school of juist wilde stopen. Dit was het dingentje wat bewijs dat niemand mij meer in zijn/haar macht heeft. Dat is zo’n belangrijk ding geworden in mijn leven. Ik zou het mij niet meer voor kunnen stellen dat ik echt zo in de greep van iemands leven word gehouden. Zonder dat besef was ik waarschijnlijk nooit voor de mediawereld gegaan en had ik mij nooit zo verlangd naar de BNNVARA talentday.

Nou moet ik wel eerlijk zijn tegenover mij zelf. Eerlijk is eerlijk maar nu had ik mij echt voor de verkeerde richting opgegeven. Net als de meeste mensen die er die dag waren ging ik voor de presenteren richting. Dit was het dingetje waar ik al drie jaar naar uit keek, maar stiekem zelf al wist dat ik er nog niet helemaal klaar voor was. Ik zoek nog veel te veel naar wat ik precies wil. Dat kreeg ik gelukkig ook goed terug te horen in mijn lieve feedback.

Voor de richting presenteren moest je namelijk echt een kut tekst uit je hoofd leren. Zo kwam de volgende zin erin voor: Ik ben die vrij pratende, kritisch nooit aflatende, tekstueel vloeiende en visueel boeiende man-vrouw die houdt van de lens, van ieder mens, van inhoud en van buitenkant, jong en oud en ik ga voor goud. Je snapt denk ik zelf ook wel waarom deze zin omschreven woord als kut zin. Daarentegen vond ik het wel echt een lekkere zin om op te lezen. Ik hou enorm van dit soort rare teksten.

De tekst moesten we voor drie mensen voordragen. Ik had direct al een mooie binnenkomer door iets door het lokaaltje te schoppen. Het bakje van de nep hond. Voor een goede rede stond er voor de drie personen namelijk een nep Teckel. Ze vroegen mij om het beestje een naam te geven. Ik zou mijn god niet weten waarom, maar er zou vast een goede reden achter hebben gezeten. Ik noemde het beestje in ieder geval Boris. Die naam vind ik altijd zo goed bij zo’n beestje passen. Na de naam stelde ze zichzelf even voor. Ik begon hierdoor alleen maar meer te genieten en te lachen. De zenuwen voelde ik zeker wel trekken in mijn gezicht, maar ik genoot.

Zoals verwacht ging de tekst niet gelijk heel goed. Onder druk kan zo’n lastige tekst soms gewoon even kut gaan. Hierna moest ik hun als improvisatie opdracht uitleggen waarom je nooit een zwarte panty moet gebruiken. Dit ging voor mijn gevoel best lekker. Het sloeg nergens op, maar ik vond het echt leuk om te doen. Hierna had je een nog een mogelijkheid om iets te vertellen. Ik koos ervoor om hun te bedanken voor deze dag en hun mij iets beter te leren kennen. Dit vonden ze zelf erg fijn en gaf denk ik ook extra de doorslag om mij voor nu af te wijzen.

Ze konden goed aan mij zien dat ik echt hou van dit wereldje en ook echt hou van het bedrijf BNNVARA. Alleen konden ze nog niet zien of ik in dit wereldje terecht komt als presentator. Daar kon ik ze eigenlijk alleen maar gelijk in geven. Er valt ook nog ontzettend veel te leren en daarnaast weet ik soms ook niet of het wel helemaal bij mij zal passen. Het maken vind ik zeker fantastische. Alleen de aandacht zou voor mij zeker niet altijd hoeven. Soms zal het zeker wel handig zijn om bekender te zijn. Alleen kan je dan wel nog gewoon lekker rustig je boodschappen doen en je kind naar school brengen. Je zal altijd wel nagekeken worden en op de foto moeten. Als presentator ben je daarnaast ook op tv eigenlijk maar een pion. Je hebt wel een beetje invloed, maar je verzin het programma zelf niet echt. Dat creatieve deel mis ik er misschien voor mij zelf net iets te veel aan.

Daarom is het misschien ook wel heel stom van mij dat ik niet helemaal heb geluisterd naar Sophie Hilbrand. Die had mij stiekem al de tip gegeven om misschien eerst via een andere richting binnen te stromen bij BNNVARA. Presenteren is zo groot geworden en hoe groter iets is hoe moeilijker het wordt. Zo was ik bijvoorbeeld kandidaat 154 en zeker niet de laatste, terwijl er een andere richting maar 21 kandidaten waren. Ik wilde mij ook het liefst voor twee richtingen inschrijven, maar helaas mocht je er maar echt eentje kiezen. Nou hoop ik mij gewoon eerst te kunnen ontwikkelen bij Talpa. Die kans wil ik zeker gaan pakken. Dan kan ik over 6 maanden vanzelf wel kijken of ik de andere richting toch eens wil proberen. Een nieuwe BNNVARA talentday en hopelijk weer een stuk wijzer.

We gaan het zien waar we eindige!

Fabian van der Gijze

Volg mij verder ook via  Facebook,  Twitter en  Instagram

Eindelijk mag ik mij na drie jaar voorstellen aan BNNVARA

Zo’n drie jaar terug begon ik aan mijn MBO opleiding. Ik geloofde nog niet echt in droom banen. Zo koos ik dus maar gewoon voor boekhouding. Zonder te leren haalde ik hoge cijfers bij economie. Dat zal dan wel mijn plek worden. Gelukkig was mijn eerste jaar zo vaag, dat ik rondom mij begon te kijken. Ik ging aan mijn tv/film droom werken. Zocht naar doelen en wilde in dat wereldje zien te komen. Nou heb ik altijd al een grote liefde gehad voor BNN, tegenwoordig BNNVARA. Vanaf toen werd ik al snel verliefd op hun opleiding BNN University tegenwoordig bekend als BNNVARA academy. Daar moest ik gewoon naar toe.

Helaas volgde ik al een opleiding. Voor dit mooie traject moet je alle tijd hebben. Het is gelukkig echt voltijds. De afgelopen jaren heb ik mij er dus wel veel in kunnen verdiepen. Alleen ik verdiepte mij er misschien iets te veel in. Ik werd echt verliefd op BNNVARA. Om de 6 maanden kwamen er weer een nieuwe talentday. De berichten stroomde dan weer voorbij. Ik had de bericht melding aan staan, dus ik pijnigde mij zelf er elke keer weer mee. Hierdoor wilde ik op een punt bijna stoppen met mijn opleiding. Ik wilde hier echt zo graag voor gaan. Het werd bijna al van de daken geschreeuwd. Gelukkig rond ik dit jaar eindelijk mijn opleiding af. Ik kies echt voor deze droom en ga dus voor een tussenjaar. Sowieso dus twee kansen om mij aan te melden bij BNNVARA Academy.

Dit jaar vierde ik mijn verjaardag niet echt. Had er niet zo veel zin in. Toch werd ik deze dag enorm blij gemaakt door BNNVARA. Ze stuurde mij laat in de avond ineens een mailtje. Ik mocht mij al een dag eerder inschrijven. Nou ik rende mijn bed uit en stuurde mijn gegevens gelijk op. Het was nog helemaal nergens voor, maar dan zou ik in ieder geval een mailtje krijgen als de inschrijvingen echt begon. Blijkbaar had ik mij vorig jaar toch al stiekem voor de helft ingeschreven. Ze hadden mij bijna helemaal overgehaald. Hierdoor kreeg ik nu dus wel een eerdere mailtje.

25 mei gingen de inschrijvingen dan echt open. Tijd om die uitdaging echt aan te gaan. Zo wachten ik de ‘’kermis’’ op het dorp af en stuurde ik zondag 27 mei mijn aanmelding op. Een foto + filmpje en wat tekst. Over mijn tekst was ik tevreden, maar over mijn filmpje zeker niet. Het was echt een simpel filmpje en het ging niet helemaal naar mijn zin. Op het begin zit ik ook echt alleen maar te wiebelen met mijn arm.  Goed er was nu gewoon geen weg meer terug. Door de korte tijd kon er even gewoon niks beters worden gemaakt. Voor uiterlijk 1 juni zou je het horen. De dagen telde heel snel af en ik hoorde maar niks. Het begon dus lichtjes al in mijn hoofd rond te spoken. Weer een gemiste kans. Tot dat ik 31 mei rond 23:00 nog even op mijn telefoon keek. Er waren drie de zelfde mailtjes binnen gekomen van BNNVARA. Een uur voor de countdown hadden ze rond gemaild. Ik mag mij eindelijk na drie jaar voorstellen bij BNNVARA.

Er zijn echt niet veel dingen wat ik echt super graag wil, maar dit is wel zo’n dingetje. Dit bericht stelt zeker nog niet zo veel voor, maar voor mij is het zo iets groots. Natuurlijk wil ik nog een ronde door komen en uiteindelijk gekozen worden, maar mij voorstellen vond ik al zo belangrijk. Het deze kans gaat niemand mij meer afpakken. Ik ga er zo hard voor. Wie weet eindigt dit avontuur eindelijk op mijn droom plek. BNNVARA ik kom er aan 😉

PS DOE JE AL MEE MET DE ED SHEERAN WIN ACTIE?

Fabian van der Gijze

Volg mij verder ook via  Facebook,  Twitter en  Instagram

Eindelijk mag ik audities gaan doen

Het is hier al even stil op gebied van filmwerk. Mijn rol bij Radar was de laatste die ik hier heb gedeeld. Verder zijn er gelukkig wel nog wat beelden eindelijk uitgekomen. Hier heb ik nog niet zo veel over gezegd. Op de set zelf sta ik momenteel niet zo heel vaak. Toch ben ik er meer dan ooit mee bezig. Het is gelukkig een niveau omhoog gegaan. Ik ben druk bezig met audities en met leren. Een paar audities zijn al achter de rug en gelukkig staan er alweer wat audities ingepland. Het is dus zeker wat serieuzer geworden.

Vorig jaar volgde ik eind september nog een workshop audities. Dit kreeg ik van een belangrijke casting director. We spraken toen echt alleen over audities doen en we moesten nog een nep auditie uitvoeren. Ik vroeg die dag hoe je überhaupt aan audities kwam. Persoonlijk zag ik ze helaas niet echt voor het oprapen. Ja, die moeten op je afkomen, was het antwoord. Zo ver was ik dus nog helemaal niet. Een beetje teleur gesteld hoorde ik toen zijn antwoord aan, maar met trots kijk ik er nu wel op terug. Momenteel gaat het qua audities echt lekker. Ze belanden in mijn mailbox en ik wordt er ook echt voor uitgenodigd. Dat moet je na een tijdje toch echt krijgen. Zonder audities beland je nergens. Ten minste niet op de hoge plekken.

Een paar weken terug had ik bijvoorbeeld een auditie voor Spangas. Één van de langst lopende jeugd series. Een serie waar ik als kind veel naar heb gekeken. Helaas werd ik uiteindelijk niet voor de rol gekozen. Het was natuurlijk leuk geweest, maar het is zo als het is. Daar kan ik gelukkig niet echt wakker van liggen. Het is toch al een eer dat ik hiervoor auditie mocht doen. Je houd er alleen maar ervaring aan over. Het is weer een manier om teksten te leren en beter te worden in auditeren. Het was nu ook nog eens met een tegenspeler. Zo hou je er ook weer eens leuke connecties aan over. Hij is het zelf helaas ook niet geworden. Dit was in ieder geval wel echt voor een rol geweest waar ik bij paste.

Nog net niet welkom bij banana split

Bij de vorige audities was dat niet altijd het geval. Uit het niks kreeg ik bijvoorbeeld een uitnodiging voor een hele grote rol. Hiervoor had ik dan ook een tijdje in Indonesië moeten gaan wonen. Hier werd de film namelijk voor de helft gedraaid. Mijn liefde voor Azië was dus al aan het feesten. Al kwam ik er door de beschrijving er al snel achter dat de rol niet echt bij mij zou passen. Ik was natuurlijk net weer voor de sterkste en de grootste personage gevraagd. Ja, ik weet van mij zelf ook wel dat dat niet echt van mijn lichaam en houding is te lezen. Toch pak ik dit soort audities altijd met beide handen aan. Je leert deze dagen ontzettend veel. Bovendien bleek deze dag ook nog eens super leuk te zijn. De auditie was met drie andere en mijn tekst was zo bizar. Ik moest vooral over hoeren en beffen praten. Één van de leukste en makkelijkste teksten die ik ooit heb moeten leren. Het was zo bizar dat je het niet kon vergeten. Oké, bizar is misschien overdreven, maar bij een eerste ronde verwacht je dit niet echt. Stond ik ook nog eens met een leger outfit aan.

Nou staat er volgende week gelukkig weer een auditie op de planning. Al is het stiekem heel veel audities in één. Het is een open auditie voor meerdere series. Een flink aantal mensen mogen komen. Al is dit wel in de leeftijdscategorie 12 t/m 21, dus hoe groot de concurrentie gaat zijn zal ik niet weten. Het is in ieder geval bij één van de plekken waar ik zou willen eindigen. Daar stel ik mij dus heel graag aan voor. Wie weet is er net een serie die mij wel ziet zitten. Voor je het weet kan het dan ineens heel snel gaan.

https://twitter.com/fabiangijze/status/995762077439537153

De belangrijkste auditie mag ik natuurlijk niet vergeten. Na drie jaar wachten kon ik mij eindelijk opgeven voor BNNVARRA. Hier kijk ik al zo lang naar uit. Elk jaar ontving ik weer de uitnodigen en steeds weer moest ik nee zeggen. Ik moest eerst mijn opleiding afmaken. Nou is dat eindelijk achter de rug en kan ik er voor gaan. Ik zou dit zo geweldig vinden om te mogen doen. Het is voor mij echt de droom plek en ik kijk er al vele te lang naar uit. Ik zat echt te juichen in mijn bed toen ik de uitnodiging weer ontving. Beste verjaardagscadeau die ik kon krijgen!

Kijk misschien heb ik nog geen rol gepakt, maar de uitnodigingen pak ik nu gelukkig wel. Hopelijk wordt het harde werk dan van zelf ooit gezien. Anders waren het in ieder geval hele mooie ervaringen 🙂

Fabian van der Gijze

Volg mij verder ook via  Facebook,  Twitter en  Instagram

Je eerste auditie verpesten

Zaterdag was het zo ver. Eindelijk mocht ik voor het eerst een school auditie gaan doen. Zoals je misschien al weet hou ik van de tv/filmwereld. Ik heb er heel veel voor over om daar ooit in terecht te komen. Nou kan dat via veel verschillende manieren. De toneelschool is daar een grote in. Dit haal je vaak niet in één keer en met dat gevoel ging ik gelukkig naar Arnhem. Je kan er ten slotte alleen maar van leren.

Om 9 uur moest ik in Arnhem zijn. Vanaf 9 uur zou het dan moeten gaan gebeuren. De bussen reden helaas niet vroeg genoeg, dus mijn lieve moeder moest mij afzetten in Rotterdam. Nou zeg ik expres lieve er bij, want ze had zelf door het stappen maar 3 uurtjes geslapen. Stiekem kon ik zelf ook nog wel wat slaap gebruiken. Met veel geluk had ik een trein met een bank er in. Zo kon ik dus nog even languit liggen. Van Rotterdam naar Utrecht en van Utrecht naar Arnhem. Voor je het weet is er zo weer 2 uur voorbij gevlogen. Helaas was ik zelf nog nooit bij ArtEZ geweest. Google Maps zou dus mijn grote vriend worden in Arnhem. Toch had ik Google dit keer niet nodig.

Naar dit soort scholen gaan vaak een bepaald type mens. Bij elke type past ook zo zijn kledingstijlen. Toen ik uitstapte viel een meisje gelijk op. De bovenkant was kleurrijk, ze had een wijde streepjes broek en ze had een rugzak van FjallRaven Kanken. Die moest er gewoon bij horen. Zonder nog te twijfelen ben ik haar stiekem gaan volgen. Trager dan normaal begon ik gewoon lekker mee te lopen. Ging zij links, dan deed ik dit zo’n 1 a 2 min later ook. Je kan misschien denken wat is dit nou weer voor een tactiek, maar ik kwam mooi wel bij ArtEZ uit. Persoonlijk beoordeel ik nooit graag mensen, maar deze oordeel had ik mooi wel goed.

Nou ken ik niet echt veel mensen die dit avontuur ook aandurven. Dit avontuur beleef ik dan ook helemaal alleen. Dan is er maar één ding wat echt je grootste nachtmerrie is. Dat is natuurlijk dat iedereen elkaar al kent. Dat was natuurlijk net die dag het geval. Je komt binnen in een volle aula. Alles is bezet en iedereen praat druk met elkaar. Kom jij dan mooi aan met twee tassen en je jas in je hand. Goed het zal wel. Straks leer ik van zelf nieuwe mensen kennen. Ik ben op een geluidsbox gaan zitten en wachten het seintje af.

Met mijn geluk zat ik nou net weer in de groep die begon met de monologen. Die hadden we een paar weken terug opgestuurd gekregen en die moesten we nu uit onze hoofd kennen. Nou speelde er zoveel in mijn  hoofd dat ik maar 1 tekst echt goed wist. Goed dat zou pas na de warming-up plaats vinden. We deden een paar naam spellen en schudde ons zelf lekker los. Één meisje schuurde waarschijnlijk helaas weer haar achillespees, dus die kon direct weer weg. Ze was er net twee weken van af en was dus veel te vroeg weer begonnen. Jammer maar helaas. Wij moesten in ieder geval weer verder.

Je mocht zelf naar voren stappen als je klaar was voor je monoloog. Al gauw kwam ik achter twee dingen. Sommige waren (naar mijn mening) echt goed en ze waren van één monoloog niet zo fan. Laat dat nou net de  monoloog zijn die ik heel graag wilde doen. Na lang zweten ging ik toch ook maar eens een keer naar voren. Zoals verwacht kreeg ik niet mijn favoriete monoloog. Oké, even goed adem halen, het eerste stukje kon ik gelukkig nog goed.

Misschien kwam het door het te lang wachten, maar zelfs het eerste stukje kwam er niet meer lekker uit. Ik stopte en verzamelde de moet om iets te vragen. Vol verbazing keek de jury mij aan toen ik vroeg of ik misschien toch die andere tekst mocht doen. Ze keken elkaar aan en besloten mij de gunst te geven. Nadat ik de monoloog één keer had gedaan kreeg ik een tegenspeelster toe gewezen. Iemand die ik mocht uitschelden/lief hebben.

Toen herinnerde ik mij gelukkig weer even iets. Geniet gewoon en we zien het volgend jaar wel waar we terecht komen. Vanaf toen ging ik gewoon lekker mijn eigen ding doen. De monoloog gewoon naar mijn eigenhand draaien. De hatelijke tekst veranderde ik naar een lieve/grappige tekst. Aan het gelach te horen vond iedereen het in ieder geval leuk om te zien. Op dat moment kwam er een leuk idee in mij op, maar daar zeg ik nu nog lekker niks over.

De dag bestond verder nog uit spel en improvisatie les.  Hier heb ik gewoon lekker van genoten en super veel van geleerd. De uitslag was naar mijn mening al bekend voor mij. Dat bleek later dus ook het geval te zijn. Echter gebeurde er wel iets bijzonders. Niemand uit mijn groep was namelijk door naar de volgende ronde. De verdriet kon je van sommige hun gezicht lezen. Ze hadden dit echt als enige doel voor over. Gelukkig heb ik dat niet gedaan.

Ik heb nog een gesprek gehad met de docenten. Die hadden inderdaad ook gezien dat ik het in de middag veel meer naar mij zin had. Ik was wat losser en lekker mij zelf. In ieder geval weet ik nu waar ik mij op moet gaan focussen. Daarnaast heb ik nog twee audities, dus tips gaan we in ieder geval genoeg krijgen.

We zullen het mee gaan maken.

Fabian van der Gijze

volg mij verder ook via  Facebook,  Twitter en  Instagram

Het is eindelijk tijd voor de toneelschool audities

Dan is het eindelijk toch zo ver. De audities staan voor de deur. Na die drie MBO jaren kan ik eindelijk een poging doen voor de HBO toneel scholen. De Nederlandse scholen zijn deze maand aan de beurt. De Vlaamse scholen zijn misschien wat later aan de beurt. Eerst dit maar eens bekijken. Vandaag (3-2-18) is de eerste school aan de beurt. Vandaag ben ik namelijk helemaal afgereisd naar Arnhem voor ArtEZ. Ten miste ik hoop dat ik daar ben aangekomen. Ik schrijf dit natuurlijk een dag van tevoren.

In deze maand heb ik in ieder geval 3 audities in mijn agenda staan. Ik ga het naast ArtEZ ook nog proberen bij HKU (Utrecht) & AHK (Amsterdam). De meeste mensen zien deze audities als een alles of niks opgave. Ik zie dit persoonlijk meer als een voorbereiding. Mocht ik het in één keer halen zou het te gek zijn, maar mocht dit niet het geval zijn vind ik het eerlijk gezegd ook niet erg. Ten eerste halen de grootste acteurs het niet de eerste keer en ten tweede zou ik een rust jaartje ook niet erg vinden. Al zie ik dit zeker niet als een rust jaartje. Dat jaar zou ik dan zo hard knallen. Eerst qua geld verdienen en daarna met audities/workshops.

Misschien kom ik nu niet zo vastberaden over. Waarom zou ik een tussen jaartje nou ook niet erg vinden. Falen is toch geen optie. Naar mijn mening zou dit zeker geen falen zijn. Ik vind deze dagen gewoon te gek om mee te maken. Van elke seconde ga ik genieten. Natuurlijk kan ik zo’n auditie helemaal verkloten. Alleen vallen is niet falen, maar niet meer opstaan wel. Je wordt er nooit dommer van, daarnaast leer je er superleuke mensen door kennen.

Alleen dan blijf er nu misschien wel nog één vraag voor je over. Waarom doe je dan zo veel mogelijk audities. Ik kan een tussen jaar dan wel niet erg vinden, maar ik wil wel eerst alles uit de kast hebben gehaald. Wat de ene school zoek, zoekt de ander juist totaal niet. Ik wil alle audities mee hebben gemaakt. Alleen maar handig als ik het volgend jaar misschien wel weer overnieuw moet proberen. Daarnaast komen er niet zo veel audities op je pad. Hier wil ik gewoon steeds beter in worden. Wat trek je aan, hoe gedraag je je en hoe kan je het beste voor bereiden.

De sollicitaties ben ik in ieder geval al door bij 3 van de 4 scholen. Helaas is Maastricht mij niet gelukt. De school waar ik stiekem het meest fan van was. Mocht ik deze ronde door komen ben ik er zeker nog niet. Er zijn namelijk zo’n 4 rondes.  De 4 de ronde is eigenlijk alleen het laatste gesprek dus die telt niet echt mee. Ronde 2 & 3 is bij de meeste scholen verschillend. Bij deze school zou dit een week lang knallen zijn. Ronde 2 duurt van ma tot wo en dan krijg je advies om te blijven of weg te gaan. Mocht je groen licht krijgen dan mag je tot vr door blijven gaan. Zie het als een bootcamp. Als ik daarbij mag zijn dan zou ik het al te gek vinden.

We gaan het in ieder geval mee maken. Ik ga meer dan mijn best doen en meer kunnen we niet doen. Er zijn in ieder geval nog genoeg routes om te belopen. Welke route mijn route gaat worden zullen we gaan mee maken. De BNN academy is namelijk wel nog steeds mijn droom plek.

Hierdoor kan ik trouwens soms iets later zijn met een nieuwe blog post, maar dat is denk ik wel logies 😉

 

Fabian van der Gijze

volg mij verder ook via  Facebook,  Twitter en  Instagram

Dan krijg je in eens een telefoontje met geweldig nieuws (heden)

Op dit moment ben ik echt heel blij. Mijn glimlach staat de hele dag op mijn gezicht en voel mij enorm goed. Het liefst zou ik alles al vertellen, maar dat kan helaas nog niet. Wel kan ik er natuurlijk een beetje om heen praten. Waarschijnlijk ga je het anders binnenkort op mijn blog merken. Bovendien heb je er misschien al iets van mee gekregen via mijn sociale media. Daar kon je onder andere al lezen dat ik auditie ging doen.

De oproep

Laatst had ik namelijk een oproep gevonden bij een casting bureau. Ze zochten mensen die het leuk leek om te jureren bij een tv programma. Als je de afgelopen figureer blog posten heb gelezen weet je eigenlijk al dat ik dit niet kon negeren. Het was een oproep die echt naar mij schreeuwde. Er stonden allemaal dingen in waar ik steeds blijer van werd. Ik moest en zou er een gooi naar doen en besloot de vragen te beantwoorden.

De vragen kon ik echt heel gemakkelijk beantwoorden. Eigenlijk had ik overal wel een antwoord op. Zonder na te denken vulde ik alles achter elkaar in. Persoonlijk vind ik dat je dan de leukste antwoorden verzin. Als je te veel moet nadenken is dat later echt te zien. Alles ging goed tot ik bij de laatste vraag terecht kwam. Nou, het was eigenlijk meer een opdracht. Je moest namelijk een auditie filmpje maken, zodat ze wisten wie je was. Allemaal leuk en aardig, maar er was een probleempje. Ik was namelijk hartstikke ziek geworden en lag al vijf dagen in mijn bed. Het filmpje moest buiten worden opgenomen, dus dat kon een probleem gaan opleveren

Filmen tussen de polders

Toch besloot ik het gewoon te doen. Wat kan mij het ook schelen. Dit filmpje zou er hoe dan ook komen. Al zou ik kruipend naar mijn locatie moeten. Snel sprong ik onder de douche, want het begon al donker te worden. Daarna een grote klodder gel in mijn haar en een luchtje opgedaan (nee, dat laatste heeft geen nut). Daar was ik dan in eens onderweg op mijn fiets naar een plek vol herinneringen. Ze vroegen om een natuurlijke achtergrond, dus dan kregen ze die ook. Helaas merkte ik al heel snel dat het enorm druk daar was. Nou vind ik het niet erg als iemand mij gek ziet lullen tegen een camera, maar het is zo storend op beeld. Ik besloot gewoon door de polders heen te fietsen.

Daar stond ik dan in mijn eentje in een polder. Echt niemand in de weide omgeving te bekennen. Nee, je zag alleen mij met mijn telefoon. Zonder plan ben ik gewoon gaan filmen. Eigenlijk was ik na één opnamen al helemaal tevreden, maar toch wilde ik er nog eentje voor de zekerheid maken. Je weet anders maar nooit. De tweede keer ging het nog beter. Dit moest het filmpje worden waardoor ik uitgenodigd zou worden. Met mijn grote mond tweeten  ik nog dat ik het filmpje online zou gooien als het echt had gewerkt. Nou, kan ik je vertellen dat jullie dit filmpje binnenkort te zien krijgen. Er zijn namelijk een hoop leuke dingen gebeurd.

Mijn eerst auditie

De volgende dag werd ik namelijk meteen al
gebeld. Ze wilden graag dat ik auditie kwam doen op het hoofdkantoor van fox Nederland. Nou is die locatie helaas niet door gegaan, maar de vervanger mocht er ook echt wezen. De nieuwe l
ocatie werd namelijk het jaz hotel in Amsterdam. Wauw, wat is dat een mooi en te luxe hotel. Daar zou ik echt een keer willen overnachten. Dat is even iets anders dan ik gewend ben. Ook al was het alleen nog maar een auditie, maar over de service kon ik echt niks op aanmerken. Er stond allemaal eten en drinken klaar. Dit heb ik zelfs nog niet mee gemaakt met mijn figuratie klussen. Hier ging ik dus mooi van genieten. Dan had ik dat te minste al gedaan.jury

Eerst moest je even een quitclaim invullen en nog een uitgebreidere vragenlijst beantwoorden. Nou kan ik mij voor stellen dat je nog nooit van een quitclaim heb gehoord. Zelf had ik er ook nog nooit van gehoord, voordat ik ging figureren. Dit zijn gewoon contracten met de voorwaarden en waar je bevestig te zwijgen. Echt tegen niemand mag ik iets over de inhoud vertellen. Gelukkig ben ik erg goed met geheimen, dus ik vind het niet erg om het te tekenen. Ik verwacht niet dat ik ooit zo’n boeten moet gaan betalen. Zodra dit allemaal was geregeld mocht je mee naar de auditie.

Tijdens de auditie moest ik een paar camera testjes doen, even babbelen en mijn mening geven. Het gaf mij eigenlijk direct een goed gevoel. Toen de camera uit stond heb ik ook nog even na gepraat met de beste man. We schudde elkaar de hand en namen weer afscheid. Daar kon ik mijn twee uur durende reis weer gaan maken, maar dit had ik er echt allemaal voor over. Misschien was het nu wel vier uur reizen voor iets wat drie kwartier opleverde, maar wie weet bracht het wel iets moois. Later bleek dat ook echt het geval te zijn!!

https://www.instagram.com/p/BML3DREhokU/?taken-by=fabian_gijze

Het verlossende telefoontje

Na ongeveer een week ging mijn telefoon eergisterenavond af. Het was een telefoonnummer uit België. Toen ik dit zag nam ik zo snel mogelijk op. Dit kon namelijk twee dingen betekenen. De uitslag was bekend of het was een radio station uit België waar ik waarschijnlijk binnenkort mag komen. Allebei de telefoontjes zou top zijn. Het bleek om het eerste te gaan. Al heb ik de uitslag al lang verklapt, maaaar ik mag komen!!! Zelf ben ik er enorm blij mee, maar de mensen om mij heen zijn ook zo blij. Dit doet mij echt heel veel. Hoe blij ik nu wel niet ben is in geen woorden te beschrijven. Misschien is het nog maar een kleine stap, maar het is er weer eentje om nooit te vergeten.

Dit betekend dat ik eind van deze maand twee dagen in een hotel in Antwerpen  mag verblijven, vier opnamen dagen heb en dus waarschijnlijk dan even niet kan promoten. Wel ga ik proberen om mijn blog posten door te laten lopen, maar dat kan ik nog niet beloven. Anders is het maar voor een paar dagen stil. Kan ook wel eens lekker zijn. Voor mij betekend dit echt enorm veel. Meer dan ik op papier kan verwoorden. Het voelt gewoon zo lekker om bezig te zijn met mijn grote droom. Wie weet mag ik dit hierna nog wel veel vaker gaan doen. Ik hoop het zo, maar laten we dit eerst maar weer eens bekijken.

Voor nu ben ik weer eventjes uitgeschreven. Zou nog zo graag door typen, maar dat kan helaas nog eventjes niet. Dit komt van zelf wel. Zodra ik los mag gaan en mijn filmpje online kan gooien zie je het van zelf wel verschijnen. Je bent de eerste die ik het zal laten weten. Misschien heb je het trouwens al opgemerkt, maar deze blog post heb ik een keertje anders geschreven. Ik heb voor de eerste keer eens kopjes gebruikt. Laats kreeg ik op mijn flikker dat ik dit nooit deed bij verslagen, dus ik dacht laat ik het hier eens proberen. Mocht je er een mening over hebben, deel die dan aub met mij. Ik vind het allebei wel iets hebben. Voor nu zeg ik dan alleen graag tot ziens 🙂

 

Fabian van der Gijze

Je kan mij ook volgen via Facebook,Twitter,Instagram,google+en Bloglovin