Dan ben je ineens coke snuivend op tv

Vorige week gooide ik een blog post online over mijn eerste grote tv rol. Gisteren werd dat gelukkig al gelijk uitgezonden. Ik was geboekt voor een hele toffe rol door Radar. Ze maakte een reportage over een jonge van 17 die verslaafd was geraakt aan cocaïne. Gelukkig kon hij afkicken in een kliniek in het buitenland. Echter wilt de verzekering daar nu niks van vergoeden, terwijl ze dat wel verplicht zijn. Dit bleek voor mij dus echt een hele grote kans te zijn. Ik mocht zijn leven vertolken in kleine stukjes film. Camera aan, geluid uit en de kleur weg gezogen. Echt puur een beeld uitbeelden.

Toen ik werd gevraagd voor deze rol heb ik meteen ja gezegd. Deze rol pas totaal niet bij mij, maar wel bij mijn interesse. Zoals je misschien wel al weet gebruik ik geen enkele drugs. Nee, zelfs geen alcohol. Wel weet ik hoe het is om verslaafd te zijn. Die verslavingsgevoeligheid heb ik helaas van mijn vader mogen erven. Vandaar dat ik nu geen enkele drugs gebruikt in mijn leven. Dat zou ik alleen proberen als ik voor spuiten en slikken mag werken. Onder begeleiding zou ik het zeker wel eens willen proberen. Ik weet er namelijk wel alles vanaf en mijn interesse ligt er zeker. Mede daardoor wilde ik deze rol ook zo graag vertolken.

Je ziet mij in de stukjes film meerdere keren snuiven. Ik heb dit ook werkelijk gedaan. Voor het eerst liet ik iets door mijn neus gaan. Nee, dit was zeker geen echte coke. Ze hadden poedersuiker voor mij geregeld. De zakjes vouwde de regisseur zelf. Waar zou hij dat nou geleerd hebben ;).  De poedersuiker hoefde ik gelukkig niet altijd op te snuiven. Om de lijntjes perfect weg te krijgen moest ik het met mijn mond opzuigen met een briefje van 10. De lijntjes zelf heb ik verkleind met mijn sleutelpas van mijn werk. Die gebruik ik daar ook niet dagelijks voor. Toch grappig om de dag erna tegen mijn collega’s te vertellen. Gelukkig hebben hun mij deze kans gegund. Ik moest toch weer even vrij krijgen.

De locaties waren ook echt top. We hebben alles op het terrein van de Avrotros gefilmd. Met we bedoel ik vooral 2 cameramannen, de regisseur en ik zelf natuurlijk. Één van de cameramannen zie je ook terug in één van de tussenstukjes. Hij moest een maatje van mij spelen en een andere medewerkster moest ik een knuffel geven. Knuffels kunnen ze wel geven hoor in medialand. Ook kreeg ik een moeder toegewezen. Die werd achter haar bureau geplukt. Ik kreeg oogdruppels in mijn oog gespoten en ik mocht knuffelend gaan huilen.

Nou draaf ik alleen een beetje af van de locaties. Die kan ik echt niet vergeten. Ik vond het echt vet. We begonnen namelijk in het fietsenhok. We gooide wat fietsen aan de kant en ik mocht in een klein straaltje licht gaan zitten. Daar ging ik voor het eerst snuiven. Ze gaven mij een beetje aan wat ik kon doen en verder mocht ik het zelf allemaal bepalen. Zo begon ik heftig met mijn voeten te bewegen en wat zenuwachtig om mij heen te kijken. Verder moest ik dit ook in de kelder doen en in een auto. Voor het eerst zat ik ineens achter een stuur. Allemaal eerste ervaringen op één dag.

Ja, dit was weer even zo’n drempel momentje. We gaan steeds meer omhoog. Enorm bedankt voor iedereen die de tijd heeft genomen om naar mij te kijken. Mocht je het gemist hebben en het terug willen kijken kan dat hier vanaf minuut 20 🙂

Op naar de volgende klus

Fabian van der Gijze

 

Mijn allereerste hoofdrol voor tv

Dan zat je toch ineens in het hoofdgebouw van de AvroTros. Niet echt wetend wat er komen zal. Wel wist ik één ding. Alles wat gefilmd zou worden, zou om mijn personage gaan. Voor het eerst in mijn ‘’acteer carrière ‘’ was ik een beetje zenuwachtig. Dat voel ik echt bijna nooit. Ja, dit zou echt mijn eerste grote rol worden. Gelukkig gingen de zenuwen mij niet in de weg staan. Die waren gelukkig al snel weer verdwenen. Het werd een topdag.

Blijkbaar was mijn opdracht op een locatie waar ik al bekend mee was. Ik ben nooit zo van de spelshows. Alleen toen ik vorig jaar een uitnodiging kreeg voor een casting van een spelshow ben ik toch gegaan. Toen was ik daar namelijk heen gegaan voor het beste brein van Nederland. Op mijn verjaardag werd het toen al snel duidelijk dat ik niet door zou gaan. Nu was ik er gelukkig niet voor een casting toets, maar had ik de rol al. Door de buitenkant werd ik dit keer ook nog vrolijker. Alles stond er namelijk in het teken van Wie is de Mol. Als je mij een beetje volg op Twitter weet je één ding zeker. Ik ben echt een Wie is de Mol fan. Tijdens de afleveringen Twitter ik er lekker op los. Buiten stonden hier nu allemaal fotoborden met de kandidaten en de mol. Daarnaast zag je overal het logo van WIDM.

Alleen daarvoor waren we er helaas nu nog niet. Hoe vet zou dat ooit zijn. Mee doen aan één van de leukste/mooiste programma’s op de Nederlandse tv. Waar ik er wel voor was ga ik nu nog even niet zeggen. Dat mag ik simpel gezegd ook nog niet. Volgens mij wordt het wel al volgende uitgezonden, dus ik kan er al vrij snel over los gaan. Nu kan ik er natuurlijk wel een beetje omheen lullen. De dag was namelijk wel echt super leuk. Ben zo blij dat ik van mijn stage een middagje vrij kon krijgen. Anders had ik deze dag nooit kunnen mee maken.

De 3 mans crew leerde ik al heel snel kennen. Ik moest namelijk even zitten in de wachtruimte. Hier zaten ze dus blijkbaar te overleggen. We wisten alleen niet van elkaar wie we waren. Net toen ze weer naar boven wilde gaan, werd hij gebeld. Het was de gene die mij oorspronkelijk zou gaan ophalen. Zo kwamen we achter elkaars identiteit en kon ik mee met hun. Echt drie super aardige kerels. Mensen die je vaak achter de schermen tegen kom in dit wereldje. Echter merk je wel snel een verschil. Als het alleen om jou draai, is het gewoon wat gezelliger. Je bouw sneller een band en de focus ligt alleen op jullie samenwerking. Normaal ben je toch al snel met zo’n 10 man aan het werk. De connectie ontstaat dan eigenlijk niet.

We legde mijn spullen boven neer en begonnen gelijk met filmen. Het geluid zou wel opgenomen worden, maar dat krijg je niet te horen. Dit keer was het echt een bewegende beeld klus. De gene wie ik moest spelen, leek op geen enkel geval op mij. Al vond ik het daarom juist zo’n leuke opdracht. Het ging ook echt super goed. We knalde de stukjes achter elkaar door. Dit was hoe dan ook mijn beste en leukste filmervaring. Het ging gewoon echt heel erg goed. Dat mag ook wel eens gezegd worden.

Ik ben wel echt zo benieuwd hoe het zich gaat uitbetalen. De beelden krijg ik zelf natuurlijk ook pas op tv te zien. Daarnaast ga ik het dan niet alleen zien. Nee, elke aflevering wordt toch door zo’n 1,5 miljoen mensen bekeken. Noem mij gek, maar dan wil ik wel een beetje goed voor de dag komen. Al heb ik daar wel echt vertrouwen in. Ten miste als ze net zo goed kunnen editen als dat ze filmden 😉 Ze gingen mij in ieder geval onthouden. Daar alleen al van wordt ik heel erg vrolijk.

Fabian van der Gijze

volg mij verder ook via  Facebook,  Twitter en  Instagram