Terug naar mijn oude basisschool waar alles begon

Mijn weekend viel dit keer op een maandag en dinsdag. Dit betekent dan meestal dat ik alleen thuis zit bij mijn moeder. Meestal ga ik dan even bloggen of foto’s maken. Dit keer besloot ik eindelijk naar de plek terug te keren waar ik sinds 2011 nooit meer terug ben gekeerd. Ik besloot terug te keren naar mijn basisschool. Mijn basisschool was eigenlijk niet mijn hoofddoel. Nee, dat was namelijk de gene die mij en mijn gezin in die tijd zo erg heeft geholpen, namelijk mijn oude docent van groep 7 en 8.

Het plan was ineens mijn hoofd ingeschoten om terug te keren bij mijn oude basisschool. Ik had mij zelf namelijk ooit één ding beloofd. Ooit op een dag zou ik teruggaan naar mijn oude leraar om te laten zien dat nu alles gaat zoals ik het wil. Dat heeft niks met trots of opscheppen te maken, maar puur met het feit dat ik hem zo graag wilde bedanken. Door de jaren heen leer je mensen kennen die je steunen of juist helemaal niet steunen. De mensen die je steunen heb je simpel gezegd nodig om door alles heen te komen. Hij was één van die mensen die ik nodig had in mijn leven en die ik nooit meer zou vergeten. Ik denk dat ik 90% van alle verhalen nog in details na kan vertellen. Mijn basisschool was niet zo bijzonder. Alleen hij en nog een paar leraren wel voor mij.

Met een kleine trilling, zenuwen en een hart die er bijna uitklopte stond ik op mijn oude schoolplein. Bepaalde dingen waren nog precies hetzelfde en andere dingen waren helemaal veranderd. Zo zit er nu een enorme hek om mijn basisschool. De schoolbel ging en ik besloot naar binnen te lopen. Even aan een kennis vragen waar groep 8 zich bevond en daarna was er geen weg meer terug. De kinderen zaten mij aan te kijken hoe ik een vreemde vroeger zelf kon aankijken. Vol verbazing en 1001 vragen, want wie is dat nou weer. Alleen daar kwam hij ineens zelf het klaslokaal uitgelopen. Het huiswerk printen voor de kinderen die het thuis vergeten waren. Hij liep recht op mij af en herkende mij toe gelukkig al erg snel. Hoe awkward zou het anders geworden zijn zeg.

Ja, wat ga je dan in godsnaam zeggen hé. Ik stond na 8 jaar ineens weer oog in oog met één van mijn jeugd helden. Misschien is het woord held in jouw ogen iets te overdreven, maar zo zag ik hem echt. Ik was niet voor niks zo hard aan het juichen toen ik wist dat hij van groep 7 ook mee zou gaan naar groep 8. Hij was eerlijk en oprecht en ik kon altijd bij hem terecht. Hij wist denk ik zelf wel dat hij bijzonder voor mij was en ergens was ik dat denk ik ook voor hem. Dat kon ik in ieder geval altijd wel merken uit zijn daden. Die blik zag ik gelukkig ook terug nu ik ineens uit het niks voor hem stond. De verbazing en de verhalen die we samen hadden.

Hij gaf zijn leerlingen het huiswerk en we liepen even naar buiten. Zijn plekje waar die altijd rookte mocht niet meer, dus we liepen even iets verder weg. De oude verhalen vlogen al snel voor bij. Ineens begon hij zelf over het verhaal wat voor mij nog steeds zo bijzonder is. Zoals je waarschijnlijk wel weet ga ik niet meer met mijn vader om. Die keuze had ik in die tijd al zelf gemaakt als klein ventje. Dit betekende alleen dat al mijn spullen nog bij mijn pa in huis lagen. Die spullen konden mij alleen gestolen worden er was iets veel belangrijkers. Mijn konijntje die ik van mijn neef gekregen had stond ook bij mijn vader. Daar kon ik echt nachten wakker van liggen. Mijn vader kon niet voor mij zorgen, dus ook niet voor zo’n klein lief beestje. Mijn leraar kwam op een dag dus ineens naast mij lopen, toen we onder weg waren naar onze dansles. Zou ik je konijn anders wegpikken bij je vader. Dan komt die weer op de plek waar die hoort, namelijk bij jou.

Die dag zou ik nooit meer vergeten. Ik vond het zo enorm lief van hem. Mijn kinderhartje schreeuwde die dag ook ja, maar ik zei nee. Ik wist waar mijn vader toe instaat was. Ik was en ben nog steeds enorm beschermend richting de mensen die ik lief heb. Hij vroeg wat echt wilde, alleen ik kon hem voor geen cent in gevaar brengen. Simpel gezegd wilde ik nooit dat hij pijn door mij zou krijgen. Dat dit verhaal mij altijd zal bij blijven wist ik wel, maar ik had nooit gedacht dat hij daar nu ineens zou over beginnen.

Misschien was ik net iets te laat teruggetrokken nar mijn basisschool. Een paar jaar eerder had het gekund en dan waren er meer mensen geweest die ik kon bedanken. Alleen ik kon het tot op de dag van vandaag niet. Er waren ups, maar ook nog te veel downs. Zat niet lekker in mijn vel en zocht nog steeds naar de juiste ik. Momenteel durf ik wel te zeggen dat ik echt mijn leven leef. Dat komt niet alleen door mijn drang. Dat komt vooral door de mensen die mij liefde gaven, mij steunde, mee trokken en mij lieten zien dat alles kon als je er maar voor vecht. Vandaag was de dag dat ik dat kon laten zien en het stiekem deed met een kleine traan.

Zo hoop ik dat mijn oneindige dank zichtbaar was en anders bij deze nog 1001 maal dank. Je was mijn held, maar stiekem nog steeds. Over 50 jaar zou ik alle verhalen nog steeds kunnen navertellen. Het waren moeilijke jaren en ik was zeker niet de makkelijkste, maar ik hielt stand mede dankzij jou 🙂

Dank daarvoor

Fabian van der Gijze
Volg mij verder ook via YouTube, Facebook,  Twitter en  Instagram

Jeugdherinneringen van de basisschool (verleden)

Dit is al weer de laatste blogpost van deze thema week over jeugdherinneringen. Mij is het heel erg bevallen en volgens mij jullie mijn lezers ook. Op de blogs kwamen veel reacties van mensen die dingen herkende. Zelf vond ik het super leuk om te maken. Met deze blogs wilde ik ook iets duidelijk maken. Mijn blogposten zijn soms misschien heftig om te lezen en het lijkt soms dat ik geen leuke jeugd heb gehad. Met deze blogposten wilde ik laten zien dat ik ook super veel leuke tijden heb gekend. Hoeveel er ook fout kan gaan er zijn altijd nog dingen die wel leuk zijn. Hopelijk heb ik dat een beetje kunnen laten zien. Het is mij dus heel goed bevallen, dus ik ga vaker een week in thema bloggen. Welke weet ik nog niet. Het moet natuurlijk wel passen bij mijn blog net als het thema jeugd. De vorige blogposten van deze thema zijn hier te lezen.

De laatste blogpost van deze thema wilde ik afsluiten met iets wat andere sowieso ook herkende. Ik ging dus weer eens denken. Wat heeft bijna elk kind gemeen met elkaar. Toen ik deze week op school kwam wist ik het ineens. Bijna iedereen heeft natuurlijk op school gezeten. Hier heb ik heel veel herinneringen aan over gehouden. De meest voorkomende herinneringen heb ik op mijn telefoon bij gehouden om vandaag te gebruiken. Ben benieuwd of jullie het met mij delen. Hopelijk vinden jullie deze laatste ook weer leuk om te lezen. Veel lees plezier gewenst en hopelijk kan ik je weer even naar toen terug brengen 🙂

Drinken is voor mij altijd al een probleem gehad. Hier was op schoolSchoolmelk een oplossing voor. Je had namelijk schoolmelk. Gelukkig was dit in de verloop van de jaren beter geworden, want ik heb verhalen gehoord van mijn moeder over schoolmelk. Deze verhalen waren meestal niet om over naar huis te schrijven. In mijn tijd kon je gelukkig ook kiezen tussen meerdere pakjes drinken. Ik koos altijd voor een nep versie van Fristi. Hier was ik altijd en nu nog steeds gek op. De keuze was dus niet zo heel moeilijk. Had jij ook schoolmelk op school? Ik denk het wel.ijsjes uitdelen

Bij het bedenken van deze herinneringen vroeg ik af en toe aan andere of ze het herkende. De volgende herinnering had bijna iedereen die ik sprak. Op de basisschool had ik altijd veel vrienden, maar op één dag was je altijd heel erg populair. Namelijk op je verjaardag. Op mijn school moest je dan altijd trakteren. Als je klaar was met het uit delen in je klas mocht je een verjaardagskaart uitkiezen en twee mensen die met je mee mocht lopen om langs te gaan bij de andere docenten. Dit was de rede waarom je in eens zo veel vrienden had. Ze mochten dan de hele dag met je mee lopen. Ja dat wilde iedereen wel. Zelf vond ik het ook altijd helemaal geweldig om te doen. Ik verzamelde ook altijd heel veel stikkers en tekstjes op mijn kaart. Mijn geheim zou ik jullie vertellen. Ik ging niet alleen de leraren af, maar echt letterlijk elke werknemer die zich in het gebouw bevond. Wel zorgde ik dat er altijd nog genoeg over was om met mijn meelopers op te eten. Dit moment zou ik echt nooit willen vergeten.

ik mik lorelandDe volgende herinnering was misschien vroeger een nacht merrie van jou, maar nu een leuke herinnering. Als je in groep 3 kwam ging je namelijk bij mij twee programma’s kijken. Één programma komt jullie denk ik wel bekend voor. Ik heb het natuurlijk over Ik mik loreland. Het programma waar heel veel kinderen nachtmerries door heeft gekregen. Karbonkel de slechterik was namelijk zo lelijk en eng dat iedereen er aan bleef denken. Het programma is hier voor ook aangeklaagd. Zelf vond ik het altijd super leerzaam en leuk om naar te kijken.

apenkooi
bron: judoclubboekel.nl

Op school deed ik ook altijd heel veel spelletjes. Een paar van deze spellen heeft iedereen wel gedaan. Bijna iedereen kent natuurlijk deze volgende spellen wel: Apenkooien, Schipper mag ik over varen, trefbal en zakdoekje leggen. Zoals ik in de vorige blogpost al aan gaf ben ik gek op spellen. Dit zijn dan ook een van de leukste herinneringen. Even alles vergeten en gewoon lekker rennen en gek doen.

leraarJe had altijd met een paar leraren een betere klik dan andere. Dit had ik vooral met mijn leraar van groep 7 en 8. Hij wist wat er speelde bij mij thuis en hielp mij dit te vergeten. Hij liet mij lachen en nam mij serieus. Hij was echt een geweldige man die ik voor bepaalde dingen echt dankbaar ben. Één van die dingen wil ik graag nog even kwijt waar ik hem echt dankbaar voor ben. Mijn konijn stond nog bij mijn vader en zo als de meeste wel weten ga ik niet meer met hem om. Hij had dit te horen gekregen en nam mij apart en stelde mij de volgende vraag: ‘’zou ik binnenkort eens naar je vader gaan om het konijn van hem terug te stelen’’. Veel te bang voor de gevolgen zei ik nee, maar dat hij het aanbood heeft mij echt diep geraakt. Hij was echt een geweldige leraar en zeker een bijzonder persoon.

Op de basisschool had je ook heel veel buitenspeeltijd. Hier heb ik heel veel herinneringen aan te danken. Over deze herinneringen wil ik het nu niet over hebben, maar wel over het speelgoed waar ik het te danken aan heb. Heb jij ook leuke herinneringen te danken aan de zandbak, de mini voertuigen, het springtouw, de slechte voetbal en stelten . Elke basisschool heeft dit standaard in zijn schuur staan. Daarom weet ik wel zeker dat jullie hier ook veel herinneringen aan hebben te danken.

play-227243_640

wat maak je menuHet laatste jaar van de basisschool was in mijn tijd groep 8. Er waren veel dingen leuk aan groep 8. De twee leukste dingen vond ik zelf kamp en de eind musical. Over kamp groep 8 komt binnen kort een andere blogpost, dus hier ga ik nu niks over zegen. Wel over mijn musical. Hierin had ik één van de hoofdrollen gekregen. Hier was ik zo blij mee. Ik hou er van om op het podium te staan. In plaats van een microfoon kregen de hoofdrolspelers een eigen microfoontje. Er werd een kastje aan je broek vast gemaakt en je kreeg een microfoontje langs je oor geplaatst. Mijn musical heten Wat maak je menu. Het ging over een verjaardag van een grote kok die al lang met pensioen was. Alles moest goed gaan, maar natuurlijk ging er van alles mis. Één van de grootste probleem werd veroorzaakt door mij. In plaats van een mooi cadeautje te kopen kocht ik heel veel kapotte magnetrons.

Een paar van deze momenten waren denk ik ook heel herkenbaar voor jou. Hopelijk hoefde je niet te ver te graaien naar deze herinneringen en maakte ik je een beetje blij met jou herinneringen. Was dit het geval en vond je het een leuke blog post. Laat het mij dan zeker weten door middel van een reactie en een like. Lees gerust nog even veder en anders hopelijk tot ziens.

Groetje 🙂

Fabian van der Gijze