oma

De begrafenis van mijn oma

Na 4 uurtjes slapen was het dan toch echt zo ver. Mijn wekker ging af om weer terug naar Rotterdam te gaan. Dit keer niet vanwege mijn weekend, maar vanwege de begrafenis van mijn oma. Nou was ik door mijn werk nog in Hilversum, dus moest op tijd vertrekken. Geen probleem, want voor mijn lieve omaatje heb ik dat natuurlijk over. Het voelde wel weer een beetje gek aan. Ik wist dat ik naar een begrafenis ging, maar voelde mij er heel licht over. Het was goed en ik gunde haar deze rust gewoon. Het was anders veel te veel voor haar geweest. Zelf geloofde ze er ook in dat ze mijn opa weer tegen zal komen, dus daar keek ze zelf ook enorm naar uit.

Eenmaal in Rotterdam aangekomen, moest ik even wachten op het gezin. Die kwamen een kwartiertje later aan in Rotterdam. Gezamenlijk reden we naar mijn oma’s oude kamertje. Hier lag ze namelijk tot de begrafenis opgebaard. Samen met mijn tantes en mijn nicht en haar vriend bleven we even op de gang wachten. De begrafenisondernemer was binnen bezig om haar in de kist te leggen. Toen dit gebeurde was ik nog even snel aan het omkleden, maar vanaf daarna wilde ik overal bij zijn. Vraag mij niet waarom, maar dat wil ik altijd bij een begrafenis. Ik vind het heel erg interessant en iets heel moois. Toen ze vroegen wie er alvast een kijkje wilde nemen en de kist wilde dicht schroeven kwam ik gelijk mee gelopen. Mijn oma lag er gelukkig mooi en netjes bij, dus dat was een hele geruststelling. Samen met mijn tantes en mijn nicht draaide wij de kist dicht voor de reis naar het begraafplaats. Hier zou die dan weer open worden gemaakt voor de belangstellende.

Onderweg herkende ik het gelijk alweer. Dit was dezelfde plek waar mijn opa ook is begraven. Toch mooi dat ze weer bij elkaar in de buurt zijn. Via de zijkant mochten wij naar binnen, zodat we ongestoord bij konden komen. De eerste tranen waren rondom mij al gevallen. Zelf was ik benieuwd of ik verder op de dag zelf ook eens een keertje ging breken. Ik vind een traan altijd iets heel moois en baal er dan soms ook echt van dat ik ze bijna nooit laat vallen. Niet om stoer te doen, maar gewoon oprecht om dat ze niet komen. Ach, dat is voor iedereen natuurlijk weer iets anders.

Voor de begrafenis ging beginnen mochten we gezamenlijk weer naar de kist lopen. Uiteraard wilde ik hier weer bij zijn en liep met de familie mee. Met de bloemen erbij en de setting zag het er heel mooi uit. Precies zoals mijn oma het ook had gewild. Hierna moesten wij weer even weg en mochten de kennissen en andere familieleden komen kijken. Toen dit ook was gebeurd, werd het officieel. We mochten de kist dicht schroeven en zal daarna nooit meer opengaan. Gezamenlijk deden wij dit op een mooie manier. Dit was de tweede keer dat ik zoiets heb mogen doen, maar het blijft iets heel moois om te doen. Je krijgt toch de kans om echt afscheid te nemen voor de begrafenis begint.

We mochten plaats nemen op de voorste banken, de muziek starten en de gasten kwamen binnen. De begrafenis was begonnen. Dit stond vooral naar mijn mening in het teken van de klein kinderen. Wij mochten namelijk echt heel veel doen. Later kom ik hier nog op terug, maar we begonnen gelijk met kaarsjes aansteken. Voor elk kleinkind stond er namelijk 1 kaarsje op de kist. Een grote kaars werd aangestoken en hiermee mochten wij alle kleine kaarsjes 1 voor 1 aansteken. Bij mijn neef zijn kinderen ging het alleen even fout. Ze hadden namelijk met zijn drieën 1 kaarsje aangedaan. Zo bleven er voor mij ineens drie kaarsjes aan. Geleidelijk stak ik deze aan en blies de grote kaars uit.

Ik mocht als één van de laatste spreken. Mijn hartje begon even heel snel te kloppen toen ik daar stond, maar gelukkig kon ik nog een mooie tekst verzinnen. Ik verzin dit soort dingen namelijk altijd te plekken. Een briefje is niks voor mij en ik kan veel beter gewoon uit mijn hart spreken. Één ding wist ik alleen wel van tevoren. Ik zou de familie erop aanspreken dat we bij elkaar moesten blijven. Dat had ik namelijk beloofd aan mijn oma en daar droom ik zelf ook echt van. Achteraf dacht ik wel nog shit ben wat vergeten, maar de woorden waren in ieder geval recht uit mijn hart verteld.

Na het laatste liedje werden wij als klein kinderen weer naar voren geroepen. Wij mochten namelijk de kist naar het graf brengen. Wij zouden met het karretje richting het graf gaan lopen. Iets heel bijzonders en wat ik nog niet eerder op een begrafenis had mee gemaakt. Achter ons liep een heleboel mensen achter ons aan. Mijn oma was geliefd en dat was hier alweer aan te merken. Gelukkig lukte het ons zonder problemen om mijn oma bij haar graf te brengen. Hier kreeg ik ineens nieuwe informatie door. Wij zouden als kleinkinderen ook de kist in het graf neerzetten. Ik vond dit oprecht heel mooi om te doen. Was alleen wel even bang dat ik zelf erin zou vallen. Het was namelijk behoorlijk breed en wij net iets te klein. Er kwam nog een kleine speech, wij legde gezamenlijk een witte roos neer en daarna was de begrafenis toch echt tot zijn einde gekomen.

Bij het condoleren heb ik gelukkig weer zoveel mensen kunnen zien en kunnen spreken. Het was echt iets heel moois. Nou weet ik dat veel van deze mensen dit zullen lezen, dus even speciaal voor jullie. Heel erg bedankt voor het komen en voor de lieve woorden. Mijn oma verdiende dit en wij stellen dit zeker op prijs. Zelf vond ik het ook enorm lief wat sommige van jullie tegen mij zeiden. Het was een eer om te horen dat jullie mijn blog mooi vonden om te lezen en zeker het berichtje over mijn oma. Sommige had ik nog nooit in het echt ontmoet, maar het was mooi om het toch eens te kunnen. Bedankt voor alles xxx

Fabian van der Gijze
Volg mij verder ook via  Facebook,  Twitter en  Instagram

De begrafenis van mijn opa (heden)

Mijn opa werd afgelopen maandag (10-11-15) begraven in Rotterdam zuid. Voordat we hem reden naar de begraaf plaats kregen wij als familie de laatste kans om hem te zien. Ik heb deze kans zeker aan gepakt. Persoonlijk vond ik het iets moois hebben. Dit was dan echt het laatste moment voor dat hij diep in de grond gaat. later kregen we de kans om de doekjes die over de kist heen waren gevouwen in de kist te vouwen. Ik wilde dit persé doen. Vond het iets moois. Wij als familie die hem een van de laatste eerbetoon mochten bezorgen.

Hierna ging de kist dicht. De plank kwam er op te liggen. Er waren 6 of 8 kopen die in de plank moesten worden gedraaid zodat deze goed vast bleef zitten. Wat ik een hele eer vond was dat ik één van die knoppen er in mocht draaien. Hier na werden de bloemen er weer op gelegd en moesten we naar buiten. Mijn zus, mijn nichtje en ik mochten het eerste stuk voor op lopen en hem af danken. Hier na gingen ook wij in de auto  richting de begraafplaats. Eenmaal hier aan gekomen mochten we weer voor op lopen. Dit maal liepen er nog een paar familie leden naast en achter ons.

We liepen tot we aan kwamen bij het gebouw waar we echt afscheid namen van hem. Er werd foto’s getoond aan de muur op een groot tv scherm. Natuurlijk werd er muziek voor hem gedraaid en we mochten nog iets over hem zegen. Ik had eigenlijk besloten om het bij deze blog post te houden en niet te spreken. Hier in had ik hem al bedankt en dacht dat het voor mij zo de beste manier was. Wel zou ik mijn zus steunen om naast haar te staan als ze sprak. We waren als tweede koppel aan de beurt.

Met mij zelf had ik enkele dag al iets voor genomen. Als ik twijfel die dag of ik iets moet zegen. Dan ga ik het gewoon daar te plekken verzinnen en gelijk uit spreken. Toen ik daar zo zat vlak voor de kist dag ik aan mijn opa en de momenten voor hem. Ik moest wel iets zegen. Ik fluisterde aan mijn zus ‘’ik ga toch spreken’’. Goed zei ze. Mijn zus was klaar met spreken en ging naast de spreektoren staan. Ik ging er netjes voor staan en begon met de woorden ‘’ ik zou hier eigenlijk niet spreken, maar ik heb net besloten dat ik dit toch ga doen’’. Mijn opa behandelde mij altijd net zoals hij volwassenen behandelde. Hij besprak ook dingen die eigenlijk niet voor mijn leeftijd bestemd waren, maar hij wist het. Ik was door alles veel ouder en veder dan mensen dachten. Altijd vecht ik voor gelijke behandeling. Mijn leeftijd deed er niet toe, maar mijn gedachtenis en wijsheid daar moest je bij mij naar kijken en dat deed hij. Ik vertelde dit recht uit mijn hart en nog veel meer.  Een ding wat hij mij altijd leerde kon ik niet weg laten bij mijn speech. Hij zei altijd tegen mij wees je zelf en vecht voor wat je wil, daar kom je het verste mee. Heb schijt aan alles en iedereen en bereik je doelen, maar wel netjes binnen de lijnen blijven. Toen ik dit uit had gesproken zag ik veel mensen lachen en hun duim naar mij op stekken. Wetende dat ik mensen had laten na denken over hem en had geraakt besloot ik weer af te stappen en terug te gaan zitten.

Toen iedereen had gesproken en het laatste nummer werd afgespeeld gingen we staan. De dragers duwde de soort brancard waar zijn kist op lag naar buiten. Hier namen de dragers en mijn 2 neven de kist op hun schouders en bleven staan tot we in een nette rij stonden. De brandcard die even ergens anders stond besloot er toen van door te gaan. Gelukkig kon mijn moeder er nog achter aan rennen en hem tegen houden. Toen we dit hadden gedaan gingen we lopen. In een lange rij liepen we richting het graf. Zijn kist werd op de twee ijzeren kabels gelegd. Deze waren op gehangen zo dat wij hem niet naar beneden zagen gaan. Iedereen nam nu echt voor het laatste afscheid van hem en liepen weer terug naar het gebouw om nog even wat te drinken en na te praten.

Veel mensen kwamen op het einde nog naar mij toe. Ze vonden het mooi hoe ik had gesproken en herkende hem er in. Ook vonden ze het mooi om te zien dat ik mijn pak voor hem had aan getrokken. Een paar keer hoorde ik later ook dat ik mocht huilen, want ik was eigenlijk de enigste die dit nog niet had gedaan. Mijn woorden kwamen inderdaad recht uit mijn hart. Mijn houding tijdens het spreken was recht op staand. Ik straalde trots uit. Mijn opa had een geweldige, maar ook een heel moeilijk leven mogen leven. Hij was trots op zijn daden en ik was nu trots op hem en klaar om hem vaarwel te zeggen. Iedereen van binnen wist dat het beter was voor hem. Met deze gedachten en de herinneringen aan hem kon ik gewoon niet huilen. Trots dat was het enige wat ik kon zijn en ik vond het fijn dat ik er nu voor iedereen kon zijn. Ik heb gesteund en geholpen waar ik kon en ik heb alles mogen doen en mogen zien tijdens de begrafenis. Was voor bij hij is gegaan en ons leven gaat weer veder en wij knokken weer veder.

Fabian van der Gijze

Je kan mij ook volgen op Facebook, Twitter, Instagram en Bloglovin