Bloggers meeting twee the great escape (heden)

Zoals je misschien al weet zit ik in een hele gezellige blog groep. Onze blog stijlen zijn heel anders, maar toch is het heel leuk om met elkaar in een WhatsApp groep te zitten. Zo kunnen we elkaar helpen en de grootste onzin vertellen. Zoals je de vorige meeting blog heb kunnen lezen vinden we sociale media contact niet genoeg. We willen elkaar ook heel graag zien. Helaas kon niet iedereen, maar toch zijn we weer met zijn vijven bij elkaar gekomen. Met hulp van the great escape en het bestaan van ns groep tickets.

Voor ik op bestemming was moest ik eerst nog  een reis maken van zo’n drieën half uur. Gelukkig ging onze vrolijke krullenbol Tessa weer mee, dus was ik een keertje niet alleen. De laatste tijd reis ik al genoeg alleen door figureren, dus ik vond het wel weer eens gezellig. Dit keer had ik weer de eer om Tessa op Dordrecht centraal op te wachten. Gelukkig duurde dit niet al te lang, want ik begon al te bevriezen. Dit keer kon Tessa mij in ieder geval goed zien. Ik had namelijk twee tassen en een slaapzak bij. Kleine mensen vallen dan toch even iets meer op. Die tassen moest ik dit keer even mee nemen, want ik had de dag erna weer een figuratie klus om zeven uur in de ochtend. Dit had ik nooit gehaald, dus besloot ik te couchsurfing. Hier hou ik nu alleen lekker mijn mond over. Die blog kom morgen weer online.

https://www.instagram.com/p/BLnfFNWBzxT/?taken-by=fabian_gijze

Op het begin vonden we de trein reis nog wel leuk, maar later werden we toch wel een beetje gek in die trein. Het was maar goed dat we naar de dokter gingen. Nu hoor ik je al denken dokter? Nee, ook dit keer zijn er geen gewonden. Wel bijna een Belg die in een lach schok raakte en niet meer op wilde staan en een Nederlander die iets te hard schrok, maar we zijn oké. The great escape speelde zich af in een ziekenhuis/gekke huis, maar je moest er al snel achter komen waar je werkelijk was. Zelf was ik de afgelopen dagen heel druk geweest, dus voor mij was alles een verassing. Later kwam ik er bijvoorbeeld achter dat we de langste en de moeilijkste escape room mochten doen. Ik was erg benieuwd geworden.

Voor we naar binnen mochten kregen we eerst nog wat te drinken en hadden we een klein gesprekje met de eigenaar. We waren ruim op tijd, dus hier hadden we de tijd voor. De vorige groep was namelijk nog niet klaar. Daarna begonnen we aan de horror mini puzzels die op tafel lagen. Gelukkig kregen we te horen dat die niet meer terug zouden komen, want geen één hebben we kunnen oplossen. Elke keer was er  net weer een klote stukje over die niet pasten. Na dat onze drinken op was en de vorige groep klaar was, werden we gelukkig weg gesleept van die horror puzzels. Ik had er anders nog steeds gezeten.

Mocht het jou wel lukken. Wat fijn voor jou. Dan word ik even heel verdrietig ;)
Mocht het jou wel lukken. Wat fijn voor jou. Dan word ik even heel verdrietig 😉

We moesten een vragenlijst naar eerlijkheid invullen. Ik had mij zelf de hoogste  cijfer gegeven voor zelfstandigheid. Nou, dat heb ik gemerkt. Ik mocht dus gezellig in mij eentje in een kamer vast zitten. Niet normaal vast. Nee, ik werd vast geboeid in een rolstoel. Hebben we dat ook weer eens gehad. Volgens mij was ik één van de fanatiekste van de groep. Het spel was nog niet begonnen en ik was overal al dingen aan het zoeken. Blijkbaar had ik daardoor al bijna iets gevonden wat nog niet mocht. Ook zodra ik alleen kwam te zitten scande ik direct heel mijn omgeving, zodat ik gelijk kon beginnen.  Veder hou ik lekker mijn mond over het spel zelf. Als je het kan betalen en je heb het er voor over zou ik echt naar deze escape gaan. Niet omdat ze zo vriendelijk zijn en ik gratis mocht. Nee, dit was echt heel vet om te doen. Hier kon ik echt lekker fanatiek spelen en mijn hersenen overuren laten maken. Ik hou er van.

Wel wil ik onze Belg Silke nog eventjes in het zonnetje zetten. Af en toe zat ik haar een beetje te plagen, maar ik vond haar echt geweldig. Toen ik voor de grap schreeuwde dat ze één van de acteurs een knuffel moest geven, deed ze dat nog serieus ook. Bovendien toen we ontsnapt waren met nog maar vijf secondes over ging ze op de grond zitten en niet meer stoppen met lachen. Later sprak ik de acteur nog en die had dit ook nog nooit mee gemaakt. Hij was/zal haar in ieder geval niet vergeten. Dit kon ik hem namelijk de dag er na vragen. Blijkbaar was hij  ook geboekt in de zelfde film als figurant. Daar kwamen we op het laatst in eens achter, dus dat was wel even een verbaasde schok. Gelukkig kon ik dit keer in ieder geval al één iemand.

Zoals gezegd ging ik na Zwolle gelijk door naar mijn couchsurfing slaap plek. Eerst wilde ik dat hier ook al vermelden, maar dit maakt de volgende blog net iets leuker. Die hou je nog even te goed van mij. Ik heb in ieder geval heel erg genoten van de dag en van de angst voor duiven van Celine. Het was weer een dag om niet snel te vergeten. Bedankt hiervoor the great escape room!!

 

Benieuwd naar wie er mee gingen en naar hun blog posten? Klik dan hier onder op één van hun namen.

Tessa, Celine, Silke en Naomi

 

Fabian van der Gijze

Je kan mij ook volgen via Facebook,Twitter,Instagram,google+en Bloglovin

Hier kan je trouwens de trailer van onze escape bekijken

Mijn eerste blogger meeting (heden)

Vrijdag was het dan eindelijk zo ver. Ik ontmoeten vijf  andere bloggers. We konden elkaar via onze blogs en onze WhatsApp groep, maar we hadden elkaar nog nooit in het echt gezien. We besloten vrijdag met zijn alle naar Utrecht te gaan.

Het leek echt nog heel ver weg, maar de dag was dan eindelijk gekomen. Vandaag zou ik in Utrecht andere bloggers ontmoeten. Tessa zou ik als eerst ontmoeten. Ze woont vlakbij mij, dus besloten we samen te reizen. Gelukkig heeft Tessa heel veel krullen, dus ik kon haar al snel spotten. Tessa is echt van de openingszinnen en begon gelijk over mijn stem. Mijn stem is heel zwaar, maar ze had hem juist heel hoog verwacht. Ik kan er altijd wel om lachen als mensen zo openen. Ik schakel snel, dus heb mijn woordje altijd wel klaar.

We hadden samen al op Facebook gezegd dat we hoopte dat we aan zouden komen. Nou het begon al goed, want  de eerste trein miste we al. Gelukkig kwam er vijf minuten later een nieuw trein. Voor onze vervolg trein waren we gelukkig ruim op tijd. Tessa en ik konden elkaar al een klein beetje, omdat we wel eens hadden gesproken op WhatsApp en we reageren wel eens op elkaars blog. De krullenbol had net als mij een vlotte babbel, dus gespreksstof was er genoeg

.mijn facebook bericht

Gelukkig hadden we helemaal geen vertraging en waren we zo in Utrecht. Blijkbaar hadden we twee uurtjes gereisd, maar door de gesprekken had ik dat helemaal niet door gehad. Dat is echt het voor deel van een eerste ontmoeting. Je heb altijd wel een verhaal die hij of zij nog niet heeft gehoord. Sowieso is het wel fijn om een keertje iemand te spreken die ook een blogger is. Voor andere is het soms toch een beetje raar om te praten over bloggen, want niet iedereen snapt het. Waarom zou je heel je levens verhaal vertellen op internet en er zo veel tijd in steken.

Toen we in Utrecht aan kwamen waren we als eerste. Even een goede Starbucks uitkiezen als verzamel plek en het wachten kon weer beginnen. Ik ben heel slecht in namen en ik was vergeten om te kijken hoe iedereen er ook alweer precies uit zag. Gelukkig had Tessa dat wel uit gezocht. Het werd een soort van zoeken naar Wally. Zoek maar eens op een te druk station een paar bloggers. Gelukkig reisden er nog twee samen, dus dat is makkelijker te vinden. Dankzij WhatsApp konden we ook contact houden met elkaar.

Toen we elkaar eindelijk allemaal hadden gevonden, elkaar al een beetje persoonlijk hadden gesproken en de krullenbol haar raken openingszinnen had gemaakt. Gingen we veder lopen naar onze bestemming. We hadden namelijk bedacht om de Domtoren te beklimmen. Ik vond alles wel goed. Ben nooit zo moeilijk en ik vond het al heel leuk dat ik hun mocht ontmoeten. Zo vaak ontmoet je internet vrienden niet.

Eenmaal aangekomen bij Domtorende Domtoren zag ik hem voor het eerst. Oké, hij is best hoog. Hoeveel trappen zouden er in zitten. Toen pas kwam ik er achter dat de Domtoren 465 trappen heeft. Even snel gerekend zou ik deze dag minimaal 930 traptreden belopen. Ach, kon ik mijn spierpijn er uitlopen van de road to serie en mijn conditie testen.

 

We moesten heel even wachten tot onze toer begon. Wat ga je nou doen als je een hele lange tijd moet wachten. Naomi en ik starten dan gewoon even Pokémon go. Ja, ik speel het ook heel af en toe. Zelf heb ik geen 4g, dus ik speel het niet echt fanatiek. Meer als verveel spelletje en op plekken waar gratis internet is. Volgens mij is Utrecht echt een verzamel punt, want wat waren er veel mensen die het speelde. Zelf heb ik ook gehoord dat er in Utrecht de meeste plekken zijn, dus zoek je een plek. Utrecht is aangeraden, maar voor ons begon de toer door de Domtoren.

Onze groep werd geleid door20160715_130440 een hele aardige gids. Lekker vrolijk en hyper. Één beetje zo als ik zelf. Je zag dat die geniet van zijn werk of dat hij een hele goede toneel speler is ;). Zoals wij zelf al bij binnenkomst als grap hadden gezegd. Zei hij direct dat we de eerste twee traptreden van de Domtoren al hadden afgelegd. Als je wilt weten wat er allemaal te beleven is moet je echt de Domtoren zelf bezoeken.

Wel wil ik onze krullenbol bedanken, want natuurlijk moest ze mij weer naar voren duwen en mijn naam zeggen toen hij hulp vroeg. Al vond ik het dit keer niet zo heel erg. Hierdoor mocht ik de klok luiden. Dit keer niet met een touw, maar er met een hamer op te slaan. Kan ook weer van onze bucketlist af worden gestreept. Het is niet echt een instrument, maar het is wel iets om bij de bespeelde instrumenten te voegen.

utrechtrondleiding

Na de Domtoren gingen we opzoek drinkennaar een leuk terrasje. Natuurlijk keuze zat. We kwamen uiteindelijk bij het terrasje uit van Café ’t Neutje. Vergeleken met de rest een klein terrasje, maar deed de andere zeker niet te min. Misschien was het juist wel gezelliger. De serveerster was erg aardig en deed goed haar werk. Toen we klaar waren met drinken zaten we nog een tijdje na te rusten. Soms hebben terrasjes dat liever niet, maar zij bleef niet de hele tijd terug komen om nog meer water aan te bieden. Zeker een terrasje die het bezoekje waard is. Als je er toch ben om de Domtoren te bezoeken 🙂

Veder hebben we gewoon lekker gelopen door Utrecht en gekletst. Na heel wat menu kaarten te hebben gelezen. Besloten we toch wat te eten bij een Vlaamse friet kraam te eten #teamfriet. Het was niet de beste friet, maar het was te eten, want ik leef nog.

Utrecht centraal is aan het verbouwen, dus reden sommige treinen nogal raar. Hierdoor konden we helaas niet langer blijven. Angela moest bijvoorbeeld weer helemaal terug naar Friesland. Achteraf kwam ze door een uur vertraging echt pas in de avond thuis, dus dat was wel even balen.

Voor nu kan ik nog maar één ding zeggen. Ik kan niet wachten tot de volgende meeting. Wat vond ik het gezellig en leuk. Kijk dit vind ik nou leuk om te doen. Niet veel mensen zouden dit zo snel doen, maar ik juist daarom wel. Ik vind het juist leuk om met mensen te praten die ik anders nooit zo snel zou spreken. Een tweede keer moet er van mij echt komen. Natuurlijk hadden we het iets beter kunnen plannen, maar van alle eerste keren valt te leren.

Graag tot ziens bij één van mijn volgende blog posten. Om de dag komt er nog steeds een blog post online. Nog een prettige dag toe gewenst en wat knap dat je hem helemaal heb kunnen uit lezen. Er was ook zoveel om over te schrijven.

20160715_152054
Kunnen we trouwens meer van zulke zebrapaden krijgen

Fabian van der Gijze

Benieuw naar de bloggers die mee gingen. Klik dan zeker hier op hun namen.

Tessa/Krullenbol

Naomi

Angela

Celine

Rosanne

https://www.instagram.com/p/BH7xTsxBsXa/?taken-by=fabian_gijze

Zelf ben ik hier altijd te vinden of via Facebook,Twitter,Instagram,google+en Bloglovin