Eindelijk mag ik mij na drie jaar voorstellen aan BNNVARA

Zo’n drie jaar terug begon ik aan mijn MBO opleiding. Ik geloofde nog niet echt in droom banen. Zo koos ik dus maar gewoon voor boekhouding. Zonder te leren haalde ik hoge cijfers bij economie. Dat zal dan wel mijn plek worden. Gelukkig was mijn eerste jaar zo vaag, dat ik rondom mij begon te kijken. Ik ging aan mijn tv/film droom werken. Zocht naar doelen en wilde in dat wereldje zien te komen. Nou heb ik altijd al een grote liefde gehad voor BNN, tegenwoordig BNNVARA. Vanaf toen werd ik al snel verliefd op hun opleiding BNN University tegenwoordig bekend als BNNVARA academy. Daar moest ik gewoon naar toe.

Helaas volgde ik al een opleiding. Voor dit mooie traject moet je alle tijd hebben. Het is gelukkig echt voltijds. De afgelopen jaren heb ik mij er dus wel veel in kunnen verdiepen. Alleen ik verdiepte mij er misschien iets te veel in. Ik werd echt verliefd op BNNVARA. Om de 6 maanden kwamen er weer een nieuwe talentday. De berichten stroomde dan weer voorbij. Ik had de bericht melding aan staan, dus ik pijnigde mij zelf er elke keer weer mee. Hierdoor wilde ik op een punt bijna stoppen met mijn opleiding. Ik wilde hier echt zo graag voor gaan. Het werd bijna al van de daken geschreeuwd. Gelukkig rond ik dit jaar eindelijk mijn opleiding af. Ik kies echt voor deze droom en ga dus voor een tussenjaar. Sowieso dus twee kansen om mij aan te melden bij BNNVARA Academy.

Dit jaar vierde ik mijn verjaardag niet echt. Had er niet zo veel zin in. Toch werd ik deze dag enorm blij gemaakt door BNNVARA. Ze stuurde mij laat in de avond ineens een mailtje. Ik mocht mij al een dag eerder inschrijven. Nou ik rende mijn bed uit en stuurde mijn gegevens gelijk op. Het was nog helemaal nergens voor, maar dan zou ik in ieder geval een mailtje krijgen als de inschrijvingen echt begon. Blijkbaar had ik mij vorig jaar toch al stiekem voor de helft ingeschreven. Ze hadden mij bijna helemaal overgehaald. Hierdoor kreeg ik nu dus wel een eerdere mailtje.

25 mei gingen de inschrijvingen dan echt open. Tijd om die uitdaging echt aan te gaan. Zo wachten ik de ‘’kermis’’ op het dorp af en stuurde ik zondag 27 mei mijn aanmelding op. Een foto + filmpje en wat tekst. Over mijn tekst was ik tevreden, maar over mijn filmpje zeker niet. Het was echt een simpel filmpje en het ging niet helemaal naar mijn zin. Op het begin zit ik ook echt alleen maar te wiebelen met mijn arm.  Goed er was nu gewoon geen weg meer terug. Door de korte tijd kon er even gewoon niks beters worden gemaakt. Voor uiterlijk 1 juni zou je het horen. De dagen telde heel snel af en ik hoorde maar niks. Het begon dus lichtjes al in mijn hoofd rond te spoken. Weer een gemiste kans. Tot dat ik 31 mei rond 23:00 nog even op mijn telefoon keek. Er waren drie de zelfde mailtjes binnen gekomen van BNNVARA. Een uur voor de countdown hadden ze rond gemaild. Ik mag mij eindelijk na drie jaar voorstellen bij BNNVARA.

https://twitter.com/fabiangijze/status/1002294888145346560

Er zijn echt niet veel dingen wat ik echt super graag wil, maar dit is wel zo’n dingetje. Dit bericht stelt zeker nog niet zo veel voor, maar voor mij is het zo iets groots. Natuurlijk wil ik nog een ronde door komen en uiteindelijk gekozen worden, maar mij voorstellen vond ik al zo belangrijk. Het deze kans gaat niemand mij meer afpakken. Ik ga er zo hard voor. Wie weet eindigt dit avontuur eindelijk op mijn droom plek. BNNVARA ik kom er aan 😉

PS DOE JE AL MEE MET DE ED SHEERAN WIN ACTIE?

Fabian van der Gijze

Volg mij verder ook via  Facebook,  Twitter en  Instagram

Naar de tv opname/première van shame/fame

Bijna een jaar geleden mocht ik naar de tv opname van my fucking problem. Een documentaire over vaginisme. Gisteren kreeg ik die kans weer. Dit keer niet over vaginisme, maar over het internet. Wat doet een viraal video eigenlijk een iemand. Zijn beide partijen er prettig onder of neemt het heel veel gevolgen met zich mee. Deze documentaire ligt zeker wat minder bij mijn interesses. Toch wilde ik er graag bij zijn. Het sprak mij namelijk wel heel erg aan. Persoonlijk kijk ik ook wel eens op sites zoals Dumpert en YouTube. Ben ik dan niet net zo schuldig? Ja, ik reserveerde zonder te twijfelen mijn kaartje. Bovendien vond ik het ook wel weer eens leuk om Sophie Hilbrand in actie te zien.

Net als de vorige keer ging ik er alleen heen. Volgens mij was ik ook weer de enige die er totaal niks mee te maken had. Ach wat kan mij dat schelen. Dit vind ik juist top avonden en het je nog leerzaam ook. Direct na mijn Engels examen ben ik de trein in gestapt. Op naar de  andere grote stad Amsterdam. Om nog even iets te kunnen eten, besloot ik naar de Burgerking te gaan. In dit soort restaurantjes zou je mij normaal gesproken echt nooit zien. Voor deze dag maakte ik graag een uitzondering. Gelukkig bleek er weer kippenboutjes te zijn, dus tot mijn verbazing heb ik best goed gegeten. Na dat ik alles achter mijn kiezen had, besloot ik mijn laatste metro te pakken. De opnames waren weer in de zelfde studio. Deze plek kon ik dus gelukkig wel weer makkelijk vinden. Al herken ik de laatste tijd steeds meer straatjes in Amsterdam.

Precies op tijd kwam ik aan bij de studio. Gelukkig kon ik dus zo doorlopen. Het was nou niet bepaald mooi weer. Dit keer kreeg ik ook netjes een consumptiemuntje. Dat was de vorige keer door een vergissing niet het geval. Deze dag betekende op tijd komen zo’n 30 minuten wachten. Ja, dan merk je wel dat je daar helemaal alleen ben. Verklaar me voor gek, maar ik ga niet zomaar bij een vrienden groep staan. Wel zag ik in mijn oog hoek een YouTuber, zie je hem dan is de ander er waarschijnlijk ook. Met de ander bedoel ik Paul Goudsmit, beter bekend als theking77nl/kingalert. Daar heb ik wel eens contact mee gehad, dus ik hoopte wel dat hij er zou zijn. Later bleek dit ook het geval te zijn. Ik bestelde in ieder geval mijn sinaasappelsap en zocht een tafeltje uit. Lekker asociaal op mijn telefoon de minuten afwachten.

https://www.instagram.com/p/BbiEvgbhGJ9/?hl=nl&taken-by=paulkingofficial

Iets later dan gepland gingen die deuren eindelijk weer open. De setting was iets anders dan bij my fucking problem. Toch herkende ik het wel weer terug. Ja, het voelde gelijk al weer goed. De vorige keer had ik het namelijk echt heel erg naar mijn zin gehad. Dit beloofde weer een leuke avond te worden. Vanwege mijn rode blouse moest ik tussen 3 vrouwen zitten. Dat zorgde voor wat kleur afwisseling en een fijnere kijk blik. Natuurlijk valt er dan de standaard grap. Zo jij zit goed. Later bleek dat ook echt het geval te zijn. Ik zat achter de maakster van de documentaire en Paul. Bovendien had ik ook echt een mooi uitzicht op de schermen.

Dit keer ging de promo en het geluid niet in één keer goed. Sophie kwam er nog niet echt lekker in en uit het niets kwam er een geluidsknal. Ja, we waren gelijk lekker wakker. Voor de grap dolde Sophie met een vloek. Gelukkig bleek dat niet zo te zijn. Verder ging het namelijk bijna vlekkeloos. Bij deze opnames gaan ze gelukkig bijna niks over filmen. Dat heeft natuurlijk ook met de ervaring van Sophie Hilbrand te maken. Wat blijft zij toch een topper en hopelijk ooit mijn collega.

Over mijn mening van de   documentaire zit ik nog een beetje te twijfelen. Ik vond hem namelijk goed, maar zit hem te veel te vergelijken. Al zou ik dat helemaal niet moeten doen. Dit is totaal anders gefilmd en heeft een heel ander onderwerp. Waarschijnlijk heeft het ook wat met mijn interesse te maken. Hier wist ik ook al bijna alles van. Dit keer was de film volgens mij ook veel korter. Er werd veel langer na gepraat. Hier merkte je wel een verschil. Sommige gasten hadden/hebben als doel bekend worden. Nou ben ik daar op deze manier al niet zo van, maar het was ook een heel groot contrast. Er zat bijvoorbeeld ook een meisje die slachtoffer was van een uitgelekte seks filmpje met haar ex vriend. Zij trok daarmee ook gelijk mijn aandacht. Wat goed en knap dat zij daar durfde te zitten. Ik zag aan haar houding dat ze het liefst soms wilde weg rennen. Natuurlijk was ze zenuwachtig en een beetje angstig. Haar verleden kwam toch weer boven water. Toch besloot ze daar te gaan zitten. Dat zorgt gelijk voor mijn waardering. Hoe knap is het als je daar voor je zelf, maar ook voor andere slachtoffers gaat zitten. Nou weet ik niet of ze dit ooit te lezen krijgt, maar je mag echt trots op je zelf zijn. Mocht je dat zelf niet zijn, dan ben ik dat wel voor jou en met mij vele andere.

Alles verliep perfect. Al kwam er op het laatst wel een groot meningsverschil. Hierdoor ontstond wat hectiek. Toen we klaar waren zag ik ook dat het sommige mensen heel erg had geraakt. Dat kon ik ook zeker begrijpen. De woorden waren niet echt bepaald slim uitgekozen. Bovendien viel de grap ook totaal verkeerd. Niet een slimme actie op zo’n avond. Al maakt dat wel weer het programma en je zag het effect hier door nog mee. Beetje actie en meningsverschillen kunnen natuurlijk nooit kwaad

Het einde was wel echt veel leuker dan de vorige keer. De vorige keer moest ik gelijk mijn trein halen. Na praten en netwerken zat er toen echt niet in. Dit keer zou ik niet de dag er na naar Boekarest gaan. Zodoende kon ik nog even blijven hangen. Nou had ik Sophie Hilbrand natuurlijk al leren kennen bij Het Instituut. Stiekem was ik wel benieuwd of ze mij zou herkennen. Ik bleef dus nog even op haar wachten. Toen ik mijn veters aan het strikken was kwam ineens iemand van de productie naar mij toe. Ze vroeg aan mij wat ik er van vond en wat ik hier kwam doen. Super onbeleefd was ik dus een gesprek aan het voeren met iemand van het team. Nooit het beste wat je kan doen. Het zelfde geld was deze vrouw super belangrijk. Aan de andere kant zijn dit wel weer de leuke dingen van het vak/netwerken.

Toen gebeurde er iets waar ik stiekem heel blij van werd. Sophie keek mijn kant op en herkende mij direct. In mijn ogen een goed teken. Al had ik natuurlijk wel een heel lang gesprek met haar gehad, maar als nog. Even een trots momentje. Nou was ze nog met Paul aan het na praten, dus wachten ik even op haar. Ik weet niet of ik Sophie Hilbrand fans heb tussen mijn lezers, maar ik kreeg gelijk weer een knuffel hoor. Sorry, maar dat blijf gewoon iets speciaals als een groot voorbeeld dat uit zich/haar zelf doe. Vooral als ze dat bij de rest niet heeft gedaan. Gewoon even een klein geluksmomentje. Na een kort bij praat gesprekje moest ze weer even weg. Even na kletsen met het team/de makers.

Hierna ging ik gelijk even Paul een hand geven. Met hem had ik al wat vaker online contact gehad, dus even voor stellen kon geen kwaad. Hij herkende mij natuurlijk niet gelijk. Toen ik mij naam zei begon er wel iets te dagen. Na dit handschut momentje was de avond wel weer mooi afgerond. Nam nog even afscheid van Sophie en ging er weer vandoor. Zoals ik binnen kwam vertrok ik ook weer. Stilletjes en onbekend 😉

Shame/Fame is Woensdag 22 november te zien op Npo 3 om 20:25. Ik zeg zeker even kijken

Fabian van der Gijze

volg mij verder ook via  Facebook,  Twitter en  Instagram

Als twee echte vips naar Rare jongens

Naast dat ik vaak tv/film werk doe. Ga ik ook altijd met liefde naar tv shows toe. Nou ben ik lid van BNN. (echt een aanrader). Ik steun ze gewoon graag en het is ook nog eens heel handig. Het is ook niet echt een geheim dat ik ooit voor BNN hoop te gaan werken. Op deze manier ben ik toch net weer iets dichterbij BNN. Nu kan je ook prijzen winnen. Zo won ik vip kaartjes voor de tv show Rare jongens. Ik besloot mijn zus mee te nemen en dat moest natuurlijk wel fout gaan.

Voor ons doen begon de dag gelukkig nog goed. We haalde onze bus en de metro was natuurlijk ook weer van de partij. Eenmaal op Rotterdam centraal begon het gezeur hoor. Ze wist nog van vroeger dat ze met 40% korting reisde, vanwege dat ik een student ben. Wij naar zo’n klote ns apparaat. Het was even struggelen, maar uiteindelijk vonden we de optie. Nou is mij zus niet zo bekend met dit soort apparaten, terwijl ik er lekker vlug door heen ga. Ik rukte het kaartje uit haar handen en trok haar daarna weer mee. Vol ongeloof sjokte ze maar een beetje mee. Ze geloofde niet dat het gelukt was. Gelukkig was het echter wel echt gelukt.

Eindelijk konden we kijken welke trein we moesten pakken. Mevrouw moest natuurlijk alleen wel weer eerst  even langs bij de starrbucks. Stomme hipsters 😉 Terwijl zij aan het afreken was en op haar koffie zat te wachten, zag ik de eerste trein al weg reiden. Dat begon dus al weer goed. Dat werd een extra overstap op Hilversum. Een overstap die ik in ieder geval nooit meer zal vergeten. Voor nu stond onze trein richting Utrecht centraal al klaar. Eerlijk gezegd heb ik aan Utrecht centraal altijd echt een hekel. Loopt altijd vast daar en het brengt ongeluk. Bovendien let ik er ook altijd extreem veel op de mensen massa. Wie weet zie ik toch eens de persoon die ik wil ontmoeten.

https://twitter.com/fabiangijze/status/877123864391815169

Zodra we in de trein stappen kon mijn Twitter momentje beginnen hoor. Mijn zus is een schat, maar ze kan van die opmerkingen maken, waarvan ik denk ’’jij bent niet mijn zus’’. Nou weet ik niet in welke tijd zij met de treinen reisde, maar dit kwam er onder andere allemaal uit

https://twitter.com/fabiangijze/status/877128089653960704

https://twitter.com/fabiangijze/status/877129333801988097

Ik vermaakte mij in ieder geval wel deze reis. Normaal zit je toch maar een beetje zielig films te kijken. Wonder boven wonder ging alles op Utrecht centraal perfect. Helaas zag ik de gene waar ik naar zoek nog steeds niet, maar de trein hadden we gehaald. Toen zei ik de magische zin ‘’ het gaat gelukkig allemaal goed’’ Ja, dat moet je nooit zeggen hé. Bij onze overstap op station Hilversum ging het dus compleet mis

https://www.instagram.com/p/BVj4JnrBBm8/?taken-by=fabiangijze&hl=nl

We stapte uit en mijn zus zocht gelijk naar haar peuken. We moesten tenslotte de trein van het spoor ernaast hebben. Ik wordt dan altijd een klein beetje geïrriteerd. Van mij mag ze echt wel roken, maar niet zo overdreven en als we haast hebben. We moesten de trein richting Amsterdam hebben. Die zou namelijk 1 halte later stoppen op het mediapark waar rare jongens werd opgenomen. Iemand zat continu iemand op te jagen dat de trein er al stond richting Amsterdam. Er stond een mooie grijze trein. Je moest hem nog zelf open trekken en de airco was verrot. Met een raar onderbuikgevoel stapte ik al in. Daar zag ik direct allemaal van die aparte wagons. Met hele families er in. Het voelde echt te slecht.

Zo slecht dat ik terug wilde rennen. Op de gang kwam ik alleen mijn zus tegen. Ze vroeg wat er was. Precies op dat moment werd er op het fluitje geblazen en reden we weg. Eerste wat ik dat was KUT. Dit was het punt dat alles mis zou gaan. We zaten in de verkeerde trein. Niet zomaar een trein, nee de Berlin expres. Hé echt weer top dit. Blijkbaar kwam een minuut later pas onze trein. Deze trein zou echter pas stoppen in Amsterdam. Oh, wat zat ik te koken en te balen. Zo maak je wel weer lekkere in druk bij BNN. Het bedrijf waar ik van droom.  Het meest kutten van deze rit vond ik het zien van de mediapark. Ja, daar hadden we moeten uit stappen, maar nu reed hij er mooi aan voor bij. Daar zou zomaar eens de opnames van Rare jongens voorbij kunnen gaan.

Zo snel ik kon zocht ik mail contact met de gene waarvan ik de VIP tickets voor rare jongens had gekregen.  De inloop zou eigenlijk tot 15:30 duren, maar om 16:00 zouden de opnames pas echt beginnen. Wij konden daar pas om 15:45 op station aankomen. Ik besloot het risico gewoon te lopen. Ik moest het gewoon geprobeerd hebben. Wij rennen over Amsterdam centraal om onze trein te halen. Op internet zocht ik naar studio 31 en we liepen daar vervolgens naar toe. Trap op en weer trap af. Nou was de route beschrijving blijkbaar voor de vrachtwagens bedoeld, dus stonden wij aan de verkeerde kant. Ach, alles zat toch al tegen.

Vanaf dat moment schrok ik wel even van mijn zus. Zoals je misschien wel weet heeft ze echt een kut situatie gehad en is ze er nog niet helemaal uit. Mede door deze tijdsperiode en operaties heeft ze echt geen conditie meer en krijg ze heel vaak steken in haar buik. Ze viel bekant dood neer. Ja, daar schrok ik echt heel erg van en ik vond het zeker niet tof om te zien. Zo pakte ik maar haar hand en trok ik haar mee. Zo hoefde ze niet meer zoveel moeite te doen en de kracht te zoeken om te lopen. Eindelijk waren we in studio 32 gekomen.

 

Normaal gesproken staat er dan zo’n mannetje bij de deur om je via de rode loper binnen te laten. Echt iedereen was al weg. Logisch natuurlijk, want de show zou gaan beginnen. Nou, waren we natuurlijk wel te gast bij BNN. De zender die lef uit wilt stralen en vroeger overal inbrak. Ik besloot dus even een BNN momentje te pakken. Ik zal de studio zelf wel vinden met behulp van de bordjes. Echt zonder iemand tegen te komen liepen we ineens in de tv studio’s. Mijn hartje begon steeds harder te kloppen. Dit alleen al vond ik fantastisch. Hier droom ik gewoon van.

De bordjes stopte alleen voor een witte deur. Nu moest ik er voor kiezen om hem open te duwen of weer terug te gaan. Je kon niet zien of horen wat er aan de andere kant was. Voor het zelfde geld liep je in eens de opnames in. Met mijn hard in mijn keel duwde ik de deur op. Godzijdank kwamen we in een kamer uit. Hier kwamen we iemand van de productie tegen en die haalde vervolgens de publieksleider. Ze nam ons mee door de regie/kleding kamer en loodste ons zo naar de opname plek. We maakte maar een grapje over het VIP zijn. Precies de VIP’s moesten weer zo laat aan komen kakken.

We waren ook werkelijk echt te laat, want ze waren al wat test shots aan het draaien van het publiek. Je kent het wel, gewoon van die shots dat iedereen aan het klappen is. Ja, dat kan zomaar fake zijn 😉 Wij moesten achter de camera blijven wachten naast de productie mensen. Een plek waar je normaal echt nooit sta en zeker ook niet mag komen te staan. Hier sta je echt alleen als je er bij hoort. Dat bleek ook echt zo te zijn, want we stonden in eens naast de rare jongens en Valerio Zeno. Nu sta ik met mijn acteur werk wel vaker naast BN’ers, maar dit was toch wel een leuk momentje hoor. Bovendien viel er ook nog eens wat te lachen.

Toen de publiek shots waren gefilmd konden we het publiek worden in geloodst worden. Niet meer op onze beloofde eerste rang VIP plekjes, maar we zaten er. Dar was voor mij het belangrijkste. Als publiek zijnde hoef ik niet persé vol in beeld. De show was in ieder geval erg leuk. Het publiek wat minder. Ik weet niet waar we in terecht waren gekomen, maar goed was het niet. Het was in ieder geval grappig om te zien.

Nou weet ik niet wat voor speciale VIP dingen er voor ons waren geweest. Dat maakte mij ook echt niet meer uit. We mochten er nog in en dat was voor mij het allerbelangrijkste. Ik hoef niet echt een speciale behandeling. Ben ook maar een gewone jongen. Ik heb mijn zus mee kunnen nemen en dat was voor mij het allerbelangrijkste!

Oh, mocht je ook eens naar Rare jongens willen, dan kan dat zeker. Ik zie de kaartjes vaak voorbij komen, dus gewoon even Google of via Facebook zoeken. Anders is Rare Jongens als het goed is rond oktober te zien op de buis

Zie hier ook mijn acteer ervaringen en hier mijn publiek ervaringen

Fabian van der Gijze

volg mij ook via  Facebook,  Twitter,  Instagram,  google+en Bloglovin