Naar het Parlementspaleis en gezellig ziek zijn

De laatste twee dagen plak ik even aan. Helaas werd ik ziek en daar werd ik enorm sacherijnig van. Oké, dat enorm viel misschien nog wel mee, maar prettig voelde ik mij zeker niet. Het begon al in de nachten. Er werd gezellig gewoeld en niet geslapen. Helaas werd ik deze dag weer eens wakker gemaakt door de schoonmaakster, dus uitslapen zat er ook al niet echt in. De laatste dag vond ik gelukkig wel het niet storen hangertje, dus toen kon ik een beetje uitslapen. Met mijn zieke kop besloot ik er toch nog iets leuks van te maken. Ik wilde namelijk nog heel graag naar het Parlementspaleis en ik had nog veel te veel geld over gehouden. Dat moest natuurlijk wel nog uitgegeven worden.

Al snuitend liep ik door de straten van Boekarest. Gelukkig was
het Parlementspaleis een bekende plek en is het gebouw enorm. Al snel stond ik met mijn broodje voor het Parlementspaleis. Hier besloot ik even in het park te gaan zitten. Helaas zat het weer dit keer ook niet echt mee. Ik besloot maar een rondje om het Parlementspaleis te maken. Parlementspaleis Alleen dat gebouw was echt heel groot. Het werd dus weer een groot rondje. Nou liet het gebouw mij wel enorm twijfelen. Rondom het Parlementspaleis was een muur gebouwd met allemaal palen. Dit was echt de perfecte plek voor een Expeditie Robinson filmpje.

Je moet toegeven dat dit wel echt een hele goeie plek was geweest

Echter had ik al besloten dat ik niks zou insturen. Hier kreeg ik dan toch wel echt twijfels. Zou ik er gewoon even opklimmen en toch een filmpje maken. Achteraf heb ik die twijfels echt aan de kant moeten slaan. Je zou vijf weken afwezig moeten kunnen zijn en dat kan ik gewoon niet. Bovendien vind ik het heel jammer dat mensen hun bekendheid in zetten voor zich zelf en voor een ander. Ze vroegen specifiek om onbekende mensen. Vervolgens zie ik radio dj’s en bekende YouTubers zich zelf opgeven. Hopelijk woord een loodgieter en een baker uitgekozen, maar ik vrees voor half bekende mensen.

Al twijfelend vond ik eindelijk wel de weg weer terug. Ik besloot weer richting mijn hotel te gaan. Het zou hem gewoon niet meer worden. Een filmpje kijken en verder dutten leek mij een veel beter idee. Zo heb ik mij gelukkig nog wel even kunnen vermaken. In de avond wilde ik eens ergens anders gaan eten, dus ik wilde wel vol geladen zijn. Het was zo’n 30 minuten lopen, dus dit beloofde weer veel. Gelukkig was de route niet al te moeilijk en ben ik niet beroofd.

Het was echt een lokaal restaurantje. Persoonlijk vond ik het een beetje tegenvallen. Het was niet echt bepaald veel vlees en de patatjes waren voor de helft koud. Het brood vond ik daarin tegen wel erg grappig en lekker. Ze vroeg gewoon of ik een broodje er bij wilde. Nou dacht ik gelijk aan stokbrood en daar had ik wel zin in. Toen ze ineens met een lucht gevulde brood aankwam, keek ik toch even mijn oogjes uit. Gelukkig had ik nog geen toetje besteld, dus kon ik netjes alles op krijgen. Al zat mijn buik daarna wel echt helemaal vol.

De volgende dag besloot ik mijn koffer al in te pakken. Even alles netjes maken en foto’s van mijn kamertje maken. Hierna besloot ik voor de laatste keer de stad in te gaan. Hier heb ik echt voor de domste dingen met geld gesmeten. Zo ging ik naar een plaatselijke musea waar ik de balen van snapte, kocht ik speciale skittles, veel te dure kauwgom, scheermesjes en twee beeldjes. Hierna had ik nog wel geld over, maar dat besloot ik maar te houden. De dag erna zou ik toch nog een beetje nodig hebben voor mijn taxi en wat te drinken.

In de avond kocht ik voor het eerst een luxe gerecht en dook ik lekker vroeg mijn bedje in. 2:45 zou mijn wekker al weer gaan voor de terug reis. Toen de slaap niet gevat kon worden, besloot ik maar om waker te blijven. Een nachtje door halen kan geen kwaad. Gelukkig had mijn hotel ook een taxi regelaar, dus kon ik mijn reservering gewoon relax maken. Gelukkig kreeg ik een hele chillen chauffeur, dus dat was weer mooi mee genomen. Hij gaf mij nog een kleine rondleiding en zetten mij netjes af. Toen liet hij mij iets heel moois zien. Ik gaf hem een klein beetje fooi en de beste man ging gelijk bidden. Dat soort dingen vind ik echt mooi om te zien. Zo dankbaar zijn de meeste mensen hier niet hoor.

Vanaf dat moment zat mijn reis er dan echt op. De drukte zou mij weer gaan omringen en ik zou weer met mensen kunnen praten. Aan de ene kant zag ik er heel erg tegenop, maar aan de andere kant was het wel welletjes. Ik begon mij echt steeds kutter te voelen. De vlucht maakte dit niet veel beter. Hierdoor heb ik namelijk twee a drie dagen met dichte oren gelopen. Nou ben ik weer gezellig thuis. Gelukkig heb ik een paar hele leuke opnames op de planning staan, dus dat trek mij wel door de dagen heen.

Op naar de volgende uitdagingen!!

 

Fabian van der Gijze

Wil je meer vaan mijn gekke leven te zien krijgen. Volg mij dan ook via Facebook,Twitter,Instagram,google+en Bloglovin  tot daar 🙂

Eindelijk bij de Arcul de Triumf en lopen in het mooiste park van Boekarest

Dag 5 van mijn vakantie in Boekarest is misschien wel mijn favoriete dag. Het was zo’n 20 graden en mijn loop route was echt heel vermakelijk. Voor ik naar Boekarest was vertrokken had ik een paar monumenten die ik moest zien al uitgekozen. De Arcul de Triumf stond echt heel hoog op mijn lijstje. De nacht foto’s vond ik echt te gek en overdag zag hij er ook al zo mooi uit. Tijdens dag 5 was het dan eindelijk zo ver. Ik zou richting de Rome expo en de Arcul de Triumf gaan lopen. Gelukkig met de heerlijke zonnestralen op het gezicht.

Laat ik maar niet meer zeggen hoe laat ik wakker werd. Dit keer was het volgens mij zelfs nog later dan normaal. De griep ging steeds meer doorzetten. Helaas sliep ik hier door nog slechter. Alleen kon mij dat vandaag echt niet schelen. Ik zou eindelijk de Arcul de Triumf in het echt kunnen bewonderen. Mijn bed lag nog heerlijk, maar gelukkig kon ik mij dwingen op te staan. Nog even douche om waker te worden en dan lekker aan de wandel. Alleen plots kwam er paniek. Toen ik daar gezellig in mijn nakie stond werd er op de deur geklopt. Tegelijkertijd werd er iets Roemeens gezegd. Zo snel ik kon trok in mijn joggingsbroek weer aan. Gelukkig werkte die een beetje mee, want voor ik het wist stond er een vrouw in mijn kamer. Sta je dan in je blote bas. Gelukkig was dat het enige naakte wat er te zien was.

Nou lukte het mij niet   1 2 3 om haar weg te pesten, dus liet ik haar ding maar doen. Ze zoog de kamer even snel schoon en gaf mij een paar nieuwe handdoeken. Wat had dit Gênant kunnen uitpakken. Toen de douche eindelijk aangezet kon worden, schoot ik er stiekem ook van in de lach. Echt weer iets voor mij. Half slaperig de deur zonder T-shirt open doen. Hoe moest ik nou weer weten dat zij in eens voor mijn deur zou staan. Ach, het kan de beste overkomen hé. Al hoopte ik wel echt dat ze niet in eens weer terug kwam. Toen ze weg ging zei ze namelijk nog iets en ik had echt geen flauw idee wat ze zei. Gelukkig betekende het in ieder geval niet dat ze terug zou komen.

Toen alles dan eindelijk was gedaan kon ik toch nog vertrekken. Via de Arcul de Triumf kon je makkelijk bij de Romexpo komen. Gelukkig toonde Google Maps beide locaties ook zonder internet. Zo kon ik precies zien hoe ik moest lopen. Gelukkig was deze weg weer totaal anders dan ik tot nu toe had gezien. Het was heel groen en met een politieke achtergrond. Dat laatste vond ik vooral leuk om te zien. Zelf vind ik de politiek heel erg interessant. Bovendien speelt er nu in Roemenië zoveel in de politiek. Het is er gewoon zo corrupt en iedereen moet dat maar gewoon accepteren. Uit het niets kwam ik ook onze vriend Putin tegen. De Russische ambassade had namelijk aan een muur alle belangrijke mensen van nu en vroeger opgehangen. Helaas kon ik er niet lang naar kijken, want echt overal liepen mannen met geweren rond. Nou leek het mij niet zo’n goed idee om daar tussen te lopen. De ambassade van Canada had ik er trouwens niet verwacht. Over Canada weet ik ook gewoon niet zo veel.

Door al die gebouwen keek ik per ongeluk alleen nog maar naar
rechts. Toen ik weer naar voren keek werd ik even heel gelukkig. Tussen de bomen door kon ik hem al zien hoor. De Arcul de Triumf was in eens wel heel dichtbij. Nou valt dat ding wel al lekker snel op, maar ik was er echt bijna. Je merkte het ook al gelijk aan het verkeer. Hier moesten er zelfs verkeersregelaars aan de pas komen. De toeter geluiden waren ook weer flink aanwezig. Alleen dat kom mij nu echt niet meer schelen. Nu stond ik gewoon even oog in oog met de Arcul de Triumf. Wat hebben ze die mooie gejat zeg. Nou heb ik die in Paris nooit mogen zien, maar deze mocht er zeker wezen. Ik werd er zo vrolijk van dat ik er spontaan selfies bij begon te maken. Dat doe ik echt niet zo snel. Normaal haat ik echt foto’s. Eindelijk maak ik ze echt alleen als ik super vrolijk ben of voor mijn blog. Nou was het dit keer gelukkig door het eerste . Wat werd ik vrolijk van deze vakantie. Daar was helemaal niemand anders voor nodig.

Ondertussen had ik ook eindelijk wat eten kunnen regelen. Normaal zie je echt overal bakkertjes, maar hier kwamen ze maar niet op mijn pad terecht. Gelukkig was er vlakbij het olympische sportcentrum eentje te vinden. Het smaakte echt weer fantastische. Als ik het mij goed herinner was het een beetje een  uienbroodje. Tijdens het eten keek ik alvast een beetje om mij heen. Gelukkig zag ik al hel gauw een ronde koepel. Die ronde koepel staat ook wel bekend als Romexpo. Helaas kwam ik er achter dat er helemaal niks te doen was. Stiekem had ik gehoopt op een musea, maar het bleek een evenementenhal te zijn. Even een domper, maar achter de Romexpo waren al weer mooie gebouwen te zien

Zonder echt na te denken stond er daar al weer een kleine jongeman te loeren. Drie keer raden wie zich er helemaal in vast liep. Het bleek namelijk de plek te zijn waar alle grote kantoorpanden en studio’s stonden. Zo kwam ik voor het eerst iets Nederlands tegen. Blijkbaar was Heineken daar bevestigd. Nou wilde ik hier alleen helemaal niet meer zijn. Ik wilde gewoon even in het grote park gaan wandelen. Alleen was er één klein probleempje. Er lag helaas een snelweg in de weg. Dat werd dus gezellig omlopen.

Uiteindelijk belande ik dan eindelijk in het park. Nou wilde ik eigenlijk mijn Harry Potter boek gaan lezen, maar toch  wilde er iets in mij nog even door lopen. Één rondje kon toch geen kwaad? Alleen kwam er toen pas iemand achter hoe achterlijk groot dit parkje was. Gelukkig belande ik halverwege wel echt op een vette plek. Er was zo’n ijzeren brug waar een heel oud spoor overheen liep. Het deed mij een beetje denken aan the Walking Dead. Wat een mooie gebied was dit zeg. Het water was aan de zijkanten echt heel vies, maar het water zelf was echt schitterend. Het was echt een mooie dag vandaag. De perfecte dag om zo’n 20km te lopen. Wat heb ik er van genoten zeg. Die stille rust kon ik echt wel even gebruiken.

In de avond was ik wel echt kapot. Mijn voeten gingen steeds meer blaren krijgen, dus ik besloot lekker rustig aan te doen. Natuurlijk moest er wel nog gegeten worden. Drie keer raden waar ik heen ging. Precies, ik was weer te vinden aan de overkant. Dit keer wel iets origineler. Deze jongen nam namelijk gen vlees, maar eens een keertje vis. Al wist ik wel weer gelijk waarom dit niet zo vaak werd besteld. Graatjes zoeken in een restaurant is nou niet echt beleeft en netje. Na een tijdje was ik het wel zat en kreeg ik even scheid daar aan. Niemand kon mij daar toch, dus hop die graatjes uit mijn mond.

Uiteindelijk viel er iemand heel hard en snel in zijn hotel bedje. Helaas werd er niet meteen in geslapen, maar het liggen was al even genoeg. Wat had ik een pokke end gelopen zeg. Natuurlijk spookte er direct weer van alles door mijn hoofd. Gelukkig nam dit na een paar paracetamols af en viel ik diep in de nacht in slaap. Hopend dat ik de dag er na niet weer werd verast 😉

Fabian van der Gijze

Facebook,Twitter,Instagram,google+en Bloglovin gaat volgen 🙂

De eerste teleurstelling en het home alone gevoel

In de vorige blog post had je kunnen lezen dat ik per ongeluk in Boekarest belande. De terugweg zocht ik naar veel herkenningspunten. Hierdoor wist ik precies hoe ik in Boekarest kon komen. Wat ik de dag er na wilde gaan doen is dan natuurlijk wel een beetje te raden. Ik was natuurlijk niet voor niks hier heen gevlogen. Na houd ik een grote winkelcentrum gezien, dus dat was zeker mijn eerste doel. Eens even kijken wat dat grote gebouw nou precies in ging houden. Op naar Boekarest.

Natuurlijk werd ik weer pas rond 13:00 wakker. Wat is dat toch een
straf om te kunnen zeggen. Nadat ik mijn dingetje had gedaan, kon ik dan eindelijk weer op pad. Al snel kwam ik er achter dat ik iets heel doms had gedaan. Het bleek namelijk heel warm te zijn en nog warmer te worden. Loop je dan met een veel te dikke winterjas. Ik had de winter hier echt verwacht, maar blijkbaar was die juist net afgesloten. In plaats van -5 was het nu rond de 18 graden. Stiekem moest ik er wel weer even om lachen. Nadat ik mijn jas in mijn tas had gepropt, kon ik weer verder. Eindelijk kwam ik bij het park aan. De route was iets langer, maar de gezellige sfeer was top.

Het viel mij gelijk al op dat de mensen in Boekarest heel veel samen komen. Dit vond ik zelf echt mooi om te zien. In Nederland zie je dat helaas niet meer zo veel. Zelf doe ik het eerlijk gezegd ook veel te weinig. Waarschijnlijk heeft het in Boekarest wel te maken met de drukte. Er zijn maar weinig momenten dat het rustig is op straat. Ondanks de vele voetgangers, blijf het qua auto’s ook bizar druk. In de parken was hier helemaal niks meer van terug te zien. Jongeren zaten gezellig muziek te luisteren en te kletsen. Overal schoten er mensen op skeelers en steppen voor bij en sommige mensen lazen rustig een boek. Ik kreeg er een beetje het Home Alone gevoel. Dat gevoel werd nog meer versterkt toen ik bij de uitgang kwam. Hier staat namelijk altijd een man de duiven te voeren. De duiven wisten dit natuurlijk zelf ook en omringde de man. Het zag er echt lief uit. Volgens mij had de man het namelijk zelf ook niet al te breed. Toch besluit hij zijn eten te delen met deze diertjes. Echt mooi om te zien.

Hier kocht ik dan ook eindelijk mijn ontbijt/middag eten. Dit keer had ik voor een chocolade croissantje gekozen. Aan dit soort ontbijtjes wilde ik wel wennen. Het had gewoon iets gezelligs. Bij ons zie je wel winkeltjes die dit soort producten verkopen, maar hier heeft het echt een sfeertje. Bovendien is de variatie ook echt groot. Elk raampje heeft weer andere producten. Momenteel ben ik alweer in Nederland en toen ik waker werd baalde ik er echt al van. Hier in Nederland zou het ook te duur zijn om elke dag zo te ontbijten.

Toen ik mij ontbijtje weer geregeld was, ging ik richting het warenhuis. Eerst moest je natuurlijk wel het verkeer overleven. Nou had ik er deze dag eens voor de grap een foto van gemaakt. Zie nu pas hoe die man richting mij keek. Gelukkig kreeg ik achteraf geen klap van hem. Nadat er een paar keer half renend de overkant was behaald, kwam ik aan bij het shopping center. Dit viel mij een beetje tegen. Ik kon alleen de winkels vinden die ik al kon. Hier besloot ik dan maar niet in te gaan. Persoonlijk Was ik juist benieuwd naar iets nieuws. Al moet ik mij nu misschien wel voor mijn kop slaan. Nu is de site een beetje onduidelijk, maar volgens mij moet er een hele binnen verdieping zijn. Die heb ik echter nooit kunnen ontdekken. Ik dacht dat het echt alleen de winkels waren die je van buiten kon zien. Wel echt weer een faal die goed bij mij pas.

Toen ik de teleurstelling verwerkt had, besloot ik weer door te lopen. Gewoon even de sfeer  van Boekarest proeven. Sorry voor de tegenstanders, maar ik ben echt van Boekarest gaan houden. Er hangt echt een energieke sfeer. Hier ging ik persoonlijk heel lekker op. De stad deed mij echt aan een mix van Amerika en Rusland denken. Qua reclame was het echt op de Amerikaanse tour. Overal gingen er grote billboards en spandoeken van bekende merken. Echt heel vet om te zien. Al weet ik niet of het voor de bewoners zelf ook zo fijn is. Ook kwam ik hier weer veel kleine speel en honden plaatsen tegen. Je ziet echt dat dit wordt gestimuleerd. Misschien is het niet door heel Roemenië het geval, maar hier zeker wel.

Ook werd ik even verliefd op een bioscoop. Noem mij maar gek, maar ik ben echt gek op oude gebouwen. Tussen alle oude gebouw viel er mij een soort gebouw echt op. Ze hebben hier nog allemaal oude bioscopen. Dit vond ik echt heel leuk om te zien. Als ik er nu  aan terug denk, word ik er nog steeds vrolijk van. Helaas versta ik de taal hier echt niet, dus het had niet echt veel zin om er naar binnen te gaan. Hopelijk draaien ze er ook ooit eens Engelse films. Dan zou ik er zeker wel eens langs willen gaan.  Ben reten benieuwd hoe het er binnen uit zal zien.

Uiteindelijk eindigde ik in een klein restaurantje. Het was volgens
mij een Italiaanse restaurant. Lekker origineel nam ik een pizza. Van mij hoef het gewoon niet zo speciaal gerecht te zijn. Mij maak je net zo lief blij met een pizza salami. Zolang het maar lekker is toch? Al moet ik wel eerlijk vertellen dat ik deze pizza iets te vettig vond. Misschien had ik toch maar beter naar de pizza hut moeten gaan. Ach, achteraf is altijd makkelijker praten hé

In de avond ging ik nog even bloggen en programma’s terug kijken. Hierna ging ik lekker slapen. Helaas voelde ik een griepje op komen, dus dat beloofde veel. Voor de volgende dag stond wel weer een lekkere loop route op de planning. Ik wilde namelijk heel graag richting de Arcul de Triumf. Voor ik weer naar huis zou gaan, zou ik die gezien hebben!

Fabian van der Gijze

Facebook,Twitter,Instagram,google+en Bloglovin gaat volgen 🙂

Per ongeluk in Boekarest en ik wordt gelijk geïnterviewd

De tweede dag werd mij al snel iets duidelijk. Mijn vakantie dagen in Boekarest gaan niet vroeg beginnen. Ik had mij maar gewoon voor genomen om geen wekker meer te zetten. Tijdens mijn eerste wandeling had ik allang door dat je hier overal eten kon halen. Vroeg opstaan zat er gewoon even niet in. Persoonlijk heb ik daar gewoon even niet de energie voor en eigenlijk is vroeg opstaan ook nergens voor nodig. De winkels zijn toch nog niet open en hoe later je vertrek, des te later ik weer terug zal gaan. Zo vertrok uiteindelijk pas rond 14:00. Ja, ik weet het, veel te laat. Het is ook maar een vakantie hé.

Nou dacht ik tijdens mijn zondag wandeling iets leukst te hebben gezien. Net als in Antwerpen dacht ik een Chinese plek te hebben gespot. Nou ben ik gek op Chinese en Japanse dingen, dus daar wilde ik heel graag even koekeloeren. Achteraf bleek het gewoon een station te zijn. Helaas dus geen Chinese mini stad. Wel zag ik weer zo’n leuke bakkers winkeltje. Eindelijk had ik mijn ochtend/middag eten gescoord. Ze hebben hier dus allemaal verschillende bakkertjes zitten. Ze zitten in en klein hokje waar een gat uit gesneden is. Hierdoor kan je betalen en je eten aanpakken. Persoonlijk vind ik dit echt leuk om te zien. Bovendien kopen de mensen hier ook meestal hun broodje. Om direct goed in te burgeren, besloot ik om twee vanille Croissantjes te kopen. Die dingen plakte als een gek, maar ze smaken wel echt heerlijk. Nou had ik er aan ééntje al genoeg, dus besloot ik de tweede even te bewaren in mijn tas.

Gisteren was het mij helaas niet gelukt om de Carrefour te halen. Het voetganger pad hield er gewoon mee op. Nou zag ik met een gelukje weer een bord van de Carrefour staan. Dit keer stond er direct al dat het nog maar een paar minuten rijden was. Deze moest dus wel dicht bij zijn. Zodoende was mijn loop richting bepaald. Bij de Carrefour moest wel een winkel centrum zijn, dus misschien was dat wel even leuk om te checken.  Gelukkig bleek dit inderdaad het geval te zijn. Dit keer was ik er dus niet voor niks heen gelopen. Nou moet ik wel eerlijk bekennen dat er gewoon geen leuke winkels in zaten. Wel ging ik nog even de Carrefour in. Hier kocht ik een twee liter fles water zonder bubbels en een tropical skittles zak. Persoonlijk ben ik echt gek op snoep en al helemaal aan Skittles. Ik spaar de verschillende zakken ook thuis. Nou was ik in Gran Canaria verliefd geworden op de Tropical zak. Drie keer raden wie er dus even een vreugde dansje deed in de winkel 🙂

Natuurlijk was het ook echt lekker slim om dit al te gaan kopen. Hierna besloot ik nog even een stukje door te lopen. Gelukkig zijn twee liter flessen niet zo zwaar hé. Achter het winkel centrum zag ik in ieder geval een hele mooie route om te bewandelen. Er was daar namelijk een hele lange gracht te vinden. Ik koos een richting en begon weer gezellig verder te wandelen. Nou mag ik dan wel geen internet hebben, maar Google Maps doet het gelukkig prima. Zo kwam ik er ineens achter dat ik richting Boekarest aan het lopen was. Dit was zeker niet mijn originele plan, maar als we er nu toch al bijna zijn. Zo werd mijn kleine wandeling, toch nog een hele lange wandeling.

Uiteraard was ik nog helemaal niet bekend met alle straatjes hier. Gelukkig is mijn richtingsgevoel dik in orde. Bij de overstekplekken ging ik gewoon lekker naast andere mensen staan. Zo wist ik precies wanneer ik moest lopen en als er iemand aangereden werd, dan was ik zeker niet de eerste persoon. Het voelt tenslotte hier toch een beetje als overleven. De verkeerssituatie blijf mij hier echt verbazen. Toeteren en door reiden is hier echt heel belangrijk. Al hebben de voetgangers hier wel echt de macht. Wat zijn de mensen daar brutaal in zeg. Stiekem moet ik er elke keer weer om lachen. Vooral om die oude boze mannetjes. Ze lopen vol door rood heen, maar toch helemaal gaan schelden als je bijna wordt aan gereden.

Uiteindelijk kwam ik bij een heel groot gebouw aan met alleen maar jongeren. Dit bleek de universiteit te zijn. De gebouwen zijn hier echt niet normaal. Overal waar mee gepronk kan worden, verdiend zo’n groot gebouw. Zo viel ik gelukkig niet op tussen de menigte. Iedereen kreeg juist het gevoel dat ik hier gewoon woonde. Zo hebben er al een paar mensen de weg aan mij gevraagd. Hier ben ik eigenlijk wel heel blij mee. Het maakt de kans op oplichting en/of diefstal toch net ietsjes kleiner.

Toen kreeg ik even het Duitse gevoel. Ik kwam namelijk bij een festival/marktje aan. Je rook de worsten al van een afstandje en er stonden van de kerstmarkthuisjes. Dit had ik wel eens op tv gezien en er hing ook een beetje een Duitse feest sfeer. Nou was er alleen niet zo heel veel voor mij te doen. Ze verkochten er nou niet echt interessante dingen. Wel zag ik dat 3 maart veel ingepland stond. Dat is toevallig mijn laatste dag hier, dus dan heb ik nog iets leuks te goed. Voor nu liep ik er maar gezellig door heen. Beetje lachen naar de mensen en rond kijken wat er nou precies was te vinden. Het was alleen niet heel erg groot, dus voor ik het wist stond ik er alweer buiten. Één ding was in ieder geval wel zeker. Boekarest had ik gevonden.

Toen gebeurde er ineens iets. Er kwamen twee vriendelijke meiden op mij af gelopen. Op dat moment dacht ik echt dat ik opgelicht of gerold zou worden. Echt altijd als je iets over oplichters bekijk, start het precies zo. Gelukkig bleek niet het geval te zijn. Ze spraken mij alleen aan, vanwege mijn geschatte leeftijd en hun gewoon vrolijk aan keek. Ze zaten bij een organisatie genaamd România CARP. Wat het precies in hielt zou ik niet meer weten, maar het was in ieder geval bedoeld voor studenten die met elkaar iets wilde betekenen. Hiervoor wilde ze mij graag interviewen. Zodoende kwam er een leuk gesprekje opgang. Ze stonden wel even raar te kijken toen ik vertelde waar ik vandaan kwam. Nederlanders komen hier niet echt vaak.

Sommige vragen waren een beetje standaard en andere krijg je niet vaak gevraagd. Zo vroegen ze bijvoorbeeld wat ik hierna verwacht. Is er een god of lig je stil in je graf. Nou had ik hun ook in mijn beste Engels uitgelegd, dat ik nu echt genoot van het leven en zelf mijn richting bepaalde. Vroeger was dit zeker niet het geval, dus dat ik hier echt heel veel waarde aan hechte. Vervolgens gingen we het hebben over wat ik kan doen om andere te helpen. Nou moest ik daar niet erg lang over na denken. Mijn antwoord was heel simpel. Ik zei namelijk alleen het woordtje smiling. Iedereen loop elkaar maar voorbij en er wordt heel veel op een ander neer gekeken. Kinderen worden genegeerd en op zwervers kijk je neer. Ik probeer juist naar iedereen te lachen. Wat maakt het nou uit dat iemand op straat leef of nog niet kan praten. Een glimlach is juist voor hun één van de fijnste en de warmste dingen om te krijgen. Gelukkig werd mijn antwoord goedgekeurd en vonden ze het ook nog eens een mooi antwoord. Achteraf vroeg ik nog even of ik een foto van ze mocht maken voor mijn blog. Nou had ik niet verwacht dat ze mij gelijk tot een selfie zouden dwingen, dus dankzij hun zie je mij ook nog eens. Hi

Het was nu wel al iets te laat om door de stad te lopen. Daarom besloot ik gewoon alles een beetje te verkennen. Even overal langs lopen en mijn route voor morgen al een beetje verkennen. Nou viel mij gelijk al iets op. De Roemenen houden zelf echt heel veel van seks of de vraag van de bezoekers is gewoon heel hoog. Overal zag je massage plekken en seksshops. Wel vond ik het grappig om te zien dat er in één shop een combinatie was ontstaan. Het was een seksshop, maar tegelijkertijd verkochten ze ook alle telefoons. Nou heeft dit misschien met de trilfunctie te maken, maar anders zie ik er geen logische verklaring voor. Nou werden sommige plekken de redstreet  genoemd, dus zo leek het toch even dat ik weer in Amsterdam terecht was gekomen. Dit gevoel kwam al helemaal toen ik restaurant Artis tegen kwam. Achteraf bleek dit ook opgericht te zijn door Nederlanders.

Aangezien het al wat donkerder werd en ik de weg zeker nog niet wist, besloot ik maar eens om terug te keren. Gelukkig kwam ik er achter dat ik rechtstreeks naar mijn hotel kon lopen. Als je Boekarest eenmaal weer uit was, hoefde ik nog maar één straat uit te lopen. Zodoende kwam ik eindelijk weer eens thuis. Mijn spullen dropte ik even in mijn hotel kamer en vulde mijn portemonnee weer met geld. Nog met de maaltijd van gisteren in mijn achter hoofd, ging ik weer gezellig eten aan de overkant. Griviţa Pub & Grill was mij echt heel goed bevallen. Een tweede keer eten zou zeker geen kwaad kunnen. Gelukkig rook het bij binnenkomst al weer heerlijk. Mijn plekkie van gisteren was al bezet, dus ging ik dit keer maar vlakbij de deur zitten.

De kaart kon ik nog goed herinneren van de dag er voor. Nou was ik de eerst dag safe voor kip gegaan, dus dit keer wilde ik wel eens wat anders. Het plaatje van de varken zag er wel leuk uit, dus daar ging ik dan maar voor. Eigenlijk had ik gewoon geen idee wat alles was. Mijn Roemeens is nou eenmaal niet zo goed hé. Gelukkig werden mijn ogen en buik heel blij gemaakt. De ober kwam namelijk terug met ribs. Nou ben ik daar van kinds af aan al dol op. Gelukkig mocht je wel gezellig met de handen eten, dus kon ik echt al het vlees er van afbijten. Dit keer smaakte het echt nog beter dan de dag ervoor. Het restaurant heeft trouwens echt een grappig concept. Iedereen mag gratis nootjes pakken. Ze hebben alleen één voorwaarde. Alle schillen moet je op de grond gooien. Nou voelde ik gisteren al iets kraken onder mijn schoenen, maar nu wist ik ook eindelijk eens wat het was.

Met een goed gevulde buik ging ik weer gezellig terug naar mijn kamer. Hier keek ik nog even the blacklist terug en daarna vielen mijn oogjes al vrij snel dicht. Nou sliep ik helaas niet in één keer door. Helaas voelde ik al de hele dag een griepje doorzetten. Zo werd ik vrij vaak waker door een droge keel en een snotterende neus. Dan ben je toch echt even blij dat er geen wekker klaar staat of dat iemand je wakker kan maken. Dat maakte mij stiekem wel een beetje blij.

 

Fabian van der Gijze

Het lijk mij ook leuk als je mij via  Facebook,Twitter,Instagram,google+en Bloglovin gaat volgen 🙂

Vooral mijn Twitter en Instagram zijn leuk joh. Krijg je allemaal van dit soort foto’s te zien en tweets te zien;)

https://www.instagram.com/p/BRBXvpghxFZ/?taken-by=fabiangijze&hl=nl

 

Even de buurt rondom Boekarest verkennen

Deze vakantie ga ik maar gewoon eens per dag bloggen. Sommige dagen gaan denk ik anders veel te lang worden. Bovendien is het voor mij denk ik zelf ook een stuk relaxter. Het is tenslotte toch vakantie hé. Al denken mij voeten daar nu anders over. De afgelopen dagen heb ik echt veel gelopen. Normaal kom je aan op een vakantie. Nou, ik denk dat ik juist afval deze vakantie. Genoeg geluld, laat ik nou maar gewoon eens beginnen met dag 2 van mijn vakantie avontuur in Boekarest.

Toen ik hier aankwam was het al erg laat. Waarschijnlijk was het 2 uur in de nacht. Nou moet eerlijk toe geven dat ik normaal dan ook nog vaker ben, maar een vliegtuigdagje is best vermoeiend. Nou was ik met mijn stomme kop ook niet meteen gaan slapen. Gelukkig was ik niet vergeten om mijn wekker te zetten. Nou zeg ik gelukkig, maar het liefst zet ik helemaal niks in de vakantie. Helaas kan je in een hotel niet de hele dag ontbijten. Aan gezien ik er toch voor heb betaald is het een beetje zonde om de eerste dag al niet te komen opdagen.

Tenminste ik dacht dat ik er voor had betaald. Een uurtje later dan mijn weker ging, kroop ik eindelijk uit mijn bedje. Wat was ik nog moe zeg. Alleen het ontbijt beneden ging al bijna sluiten, dus ik moest een beetje haast maken. Gelukkig zat mijn haar wel nog een beetje goed. Zo hoefde ik mij nu alleen nog even aan te kleden. De rest komt wel na het ontbijt.

Het was nog even zoeken waar ik precies moest ontbijten. Gelukkig verstonden ze mijn gebrekkige Engels en wezen ze mij de weg. Blijkbaar moest je eerst een stukje buitenlopen voor je in het juiste gebouw belande. Hier kreeg ik alleen iets heel gezelligs te horen. Voor uw kamer nummer staat geen ontbijt gereserveerd. Blijkbaar had ik weer zitten te kutten tijdens het boeken van mijn kamer. Het vinkje ontbijt had ik mooi niet ingedrukt. Gelukkig was er nog net genoeg tijd om toch nog een ontbijtje te reserveren. Zo was mijn dag al lekker chaotisch begonnen. Ach, ik mag er ook niet over gaan zeuren. Het was waarschijnlijk mijn eigen schuld en het was nu toch gewoon geregeld. Mijn ontbijtje smaakte goed, de zon scheen lekker warm in mijn bakkes en ik was goed aangekomen Mij hoor de je echt niet klagen.

Oké, misschien wel over één klein dingetje. Mijn ogen gingen niet alleen dicht door de felle zon. Nee, ze werden ook tijdens het eten  door de moeheid dicht geduwd. Na mijn ontbijtje besloot ik dus eerst nog even een stukje film af te kijken. Gewoon nog heel even relaxen op mijn bedje. Dat is toch wel het voordeel van allen reizen. Je kan gewoon lekker doen waar je zelf zin in heb. Na een tijdje kreeg ik ook wel door dat het niet zo’n productief dagje zou worden. Vandaar besloot ik er maar gewoon een kleine verkenningen dagje van te maken. Gewoon lekker een rondje lopen en in de middag toch maar even naar Feyenoord-PSV kijken. Normaal vind ik voetbal nooit zo belangrijk, maar deze wedstrijd wilde ik stiekem toch even bekijken. Mocht ik nou niet zo moe zijn geweest, had ik hem waarschijnlijk wel geskipt. Alleen ik had er gewoon niet de kracht voor. De slapeloosheid begon nu toch eens op te spelen.

Toen ik alles in orde had besloot ik lekker de zon op te zoeken. Keek even naar lings en rechts en besloot dat links een mooie richting was. Hier zag ik de meeste bewegingen, dus daar zou wel het meeste te beleven zijn.  Die richting ben ik dus lekker opgelopen. Uiteindelijk bleek het een leuke wandeling te worden. Na een lange tijd kwam ik pas stil te staan. Vanaf daar kon ik gewoon niet meer verder. Gelukkig was dit niet door mijn moeheid, maar de stoep hielt er gewoon mee op. Dat werd de mooie routen weer terug lopen. Stiekem vond ik de weg nog leuker dan ik had verwacht. Wat keek ik mijn ogen al uit. Dat ik niet meer in Nederland was, was wel zeker. Al zag ik wel al een paar vergelijkingen met Nederland. De weg terug zakte alles al een beetje wat er al op mijn pad was gekomen.

Zo had ik mijn broek al een paar keer vol gescheten. Wat gebeurd er hier allemaal in het verkeer. Het is echt gekke werk. Overal hoor je mensen toeteren en zie je mensen haast aangereden worden. Blijkbaar valt de brutaliteit van oversteken in Nederland nog wel mee. Zodra het kan rennen mensen hier gewoon de weg over. Nou durfde ik dat nog niet te  doen hoor. De overkant is namelijk echt een stuk verder. Al viel mij al gelijk op dat je vaak alleen het groene poppetje kreeg te zien. Als je niet mag overstekken krijg je gewoon niks te zien. Alleen het gekke is wel dat er meerdere dingen op groen springen. De voetganger mag over, maar de auto’s mogen ook jou kant op rijden. Echt een heel gek systeem. Al weet ik nu ondertussen wel beter. Dit stelt echt nog helemaal niks voor, maar goed dat komt nog wel.

Na deze gevaarlijke overtocht, kwam ik bij een brug uit. De brug zelf was alleen voor auto’s bedoeld. Wel was er onder de brug nog een pad waar je kon lopen. Hier besloot ik dan vol goeie moet onderdoor te lopen. Er zat in de verte een man tegen een muurtje voor zich uit te kijken. Rechts lagen er allemaal kleine kussentjes en dekentjes. Blijkbaar liep ik in eens door een huis. Nee, natuurlijk geen echte huis, maar deze mensen zagen het waarschijnlijk wel als een klein huisje. Nou was er maar één iemand thuis, dus kon ik gewoon rustig door lopen. Al betwijfel ik wel of er anders wel iets was gebeurd. De mensen hier komen namelijk echt heel vriendelijk over. Al liep ik er niet helemaal op mijn gemakje. Dit kwam echter niet door de mensen. Ik kan echt heel hard zijn, maar als ik de pis lucht en de arme sfeer dan zo zie. Breek ook mijn hartje. Het liefste zou ik deze mensen willen helpen. Echter kan dit helaas niet altijd.

Verder kwam ik nog een paar andere dingen tegen. Zo kwam ik er achter dat er op elk hoekje wel een bloemen verkoper/verkoopster zat. Vaak waren het niet eens echte winkels. Het waren gewoon arme mensen die bloemen in kochten en weer verkopen. Het zag er eerlijk gezegd best vrolijk uit. Overal lagen kransen en lossen bloemen. Ze hebben hier ook de trambus. Je hebt losse bussen, maar ook bussen die aan de tram lijn vast zitten. Hoe deze dingen heten weet ik niet, maar ik wordt er vrolijk van. Het ziet er echt heel ouderwets uit. Gek genoeg liep ik ook bijna tegen een doodskist op. Blijkbaar kan je hier je kist bij het kerkhof kopen. De rillingen liepen toen wel even over mijn rug. Het was echt een raar rijtje. Eerst kreeg je een bloemen winkeltje, daarnaast zat deze zaak, links daarvan was het kerkhof bevestigd en daarachter hoorde je liedjes uit de kerk komen. Nee, dat wordt niet mijn favoriete plek.

Nou had ik wel een beetje dorst gekregen. Tijdens mijn terug loopje ging ik toch maar alvast de supermarkt in. Hier kocht ik een fles water en een pak sinaasappelsap. Helaas bleek dit later wel een fles te zijn met bubbels. Vraag mij niet waarom, maar ik lus gewoon niks met koolzuur er in. Gelukkig had ik toch nog die pak sinaasappelsap gekocht. Nu kwam ik tenminste niet droog te staan. Ik schonk mijn glas in en zetten voetbal op. Het was gelijk lekker leerzaam, want hier kon ik alleen de Engelse streams vinden. Gelukkig zag ik de mooie pot in een winst voor Feyenoord worden, dus ik was te vrede hoor. Al moet ik wel eerlijk bekennen dat er een paar minuten voor bij zijn gevlogen. Iemand hielt het even niet meer vol en was in slaap gevallen.

Het werd vanzelf steeds later en later. Nou had ik eigenlijk niet echt veel honger, maar je moet toch iets eten hé. Nu had ik gezien dat je in mij hotel pizza’s kon kopen. Hier wilde ik dus voor de eerste dag maar gebruik van maken. Alleen toen ik in de lift de poster goed bekeek, bleek dit alleen van Maandag tot Vrijdag te kunnen. Gelukkig had ik tijdens mijn loopje al een restaurant gezien. Wat ben ik achteraf blij dat ik daar ben gaan eten. Wat smaakte dat goed zeg. Ik had voor de bbq kip gekozen. Mijn gerecht kreeg ik echt al snel voor mijn neus te zien. Wat ziet dit er voor een vleeseter er goed uit. Het water liep mijn mond al in. Gelukkig smaakte het ook nog eens goed. Het meest bizarre ervan vond ik de prijs. Samen met een glas water heeft het mij maar zo’n 6 a 7 euro gekost. In Nederland kost de Macdonalds zelfs al meer dan dat. Breng deze prijzen ook maar naar ons toe.

In de avond zetten ik nog even mijn blog post klaar en ging ik lekker een filmpje kijken. Toen het eten een beetje was gezakt, besloot ik lekker mijn oogjes dicht te doen. Morgen weer een nieuwe dag, met nieuwe kansen 😉

 

Groetjes uit Boekarest

 

Fabian van der Gijze

Het lijk mij ook leuk als je mij via  Facebook,Twitter,Instagram,google+en Bloglovin gaat volgen 🙂

KLM

De reis richting Boekarest

Nou had ik natuurlijk weer een twee dagen blog  post beloofd. Zoals je kan zien is dit alleen nog maar de eerste dag. De blog post was echt al heel groot zonder dag 2. Hierdoor heb ik even besloten om vandaag alleen over dag 1 te spreken. Moet nog even kijken hoe ik het de aankomende dagen ga aanpakken, maar dat is mijn zorg. Jou wil ik voor nu in ieder geval veel lees plezier wensen 🙂

Eindelijk kan  ik weer bloggen op één van mijn favoriete locatie. Momenteel zit ik namelijk in het vliegtuig. Persoonlijk word ik daar echt heel blij en relax van. Vliegen heb ik echt nog nooit erg gevonden. Al is het wel even wennen om alleen te vliegen. Bovendien spreekt er hier al bijna niemand Nederland, dus het is al lekker in de buitenlandse sfeer.

Vandaag vlieg ik ook voor het eerst met KLM. Stiekem vind ik dat echt leuk. Vraag mij niet waarom, maar KLM heeft gewoon net ietsjes extra’s. Normaal is de prijs ook iets hoger, maar daar heb ik gelukkig geen last van. Mijn vlieg tickets zijn gelukkig niet zo duur uit gevallen. Vandaag heeft KLM mij wel laten zien waarom ik altijd zo opkeek naar hun. Het inchecken en het vliegen voelt echt heel anders. Misschien is het ook echt wel iets anders. Voor het eerst heb ik ook helemaal geen vliegticket. Nee, alles ging vandaag via mijn telefoon. Je boarding pass krijg je via de KLM app te zien. Nou had ik mij al via de app in gecheckt, dus ik hoefde alleen maar mijn koffer in te leveren.

Koffers in leveren gaat bij KLM natuurlijk ook net weer even iets anders. Ik moest mijn koffer in een bak leggen.
Zodra ik dit deed, begon er iets te verschijnen op beeld. Toen ik hier mijn boarding pass scande, kwamen mijn gegevens op het beeldschermpje terecht. Toen alles bleek te kloppen kreeg ik mijn koffer label. Hierna schoof mijn koffer naar achteren en ging die er vandoor. Nou heb ik niet echt vaak gevlogen, maar dit was echt nog nooit zo snel gegaan. Eigenlijk verliep alles vandaag zo lekker snel. Alleen de paspoort controle duren een paar minuten langer, maar voor de rest was het lekker door lopen.

Van wachten op Schiphol ben ik alleen niet zo fan. De winkeltjes vind ik toch te duur en je zit echt opgesloten. Gelukkig zijn er een hoop mensen om naar te kijken. Daar hou ik namelijk wel van. Nou besloot ik dit eerst maar bij de Mac Donalds te doen. Hier eet ik persoonlijk eigenlijk nooit. Ben gewoon niet zon Mac mens. Alleen de rest vond ik gewoon iets te duur. Achteraf baalde ik wel van mijn gierigheid. Een paar minuten later begon ik gezellig alles alweer op te boeren. Gelukkig zakte dit na een tijdje wel een beetje weg. Ik besloot na een tijdje toch maar eens een beetje te wandelen. Even kijken waar ik straks heen moet. Nou was dit al helemaal vooraan, dus was er niet echt veel te zoeken.

https://twitter.com/fabiangijze/status/835544534603923456

Toen besloot ik om maar gewoon eens te relaxen. Er zijn gelukkig op Schiphol genoeg plekken waar je dit kan doen. Ik koos een mooie stoel uit en ging er eens lekker voor zitten. Nou is er aan WiFi ook geen gebrek, dus de afleiding was zeker aanwezig. Zo heb ik lekker een uurtje kunnen genieten van YouTube filmpjes en rond rennende mensen. Dan vlogen er weer een paar mensen naar rechts en voor je het wist viel er weer bijna iemand links. Geef mij aub een dvd van dit soort plekken. Stiekem lach ik mij altijd dood. Bij mij is stress altijd ver te zoeken, dus hier kan ik altijd zo verbaast naar kijken. Mensen vergeten door de stress soms gewoon hun vrouw en/of kinderen. De man is al bijna bij de gate, terwijl de vrouw nog een km terug te vinden is. Is dat nou echt nodig

https://twitter.com/fabiangijze/status/835569630936772609

Zelf kon  ik gelukkig lekker rustig naar mijn gate lopen. Ook hier stond wederom geen rij. Dit mag wel vaker het geval zijn hoor. Nou viel mij wel direct iets op. In het vliegtuig zelf is de Nederlandse taal al ver te zoeken. Het lijkt er  echt op alsof niemand naar Boekarest durf te gaan. Dit merkte ik thuis al, op het vliegveld en nu hier weer. Zodra ik mijn bestemming verteld, kijken de meeste mensen mij vragend aan. Zelfs de man bij de paspoort controle vroeg wat ik in godsnaam in Boekarest wilde gaan doen. Nou weet ik dat zelf ook nog niet zo heel goed, maar volgens mij staat er echt een mooi avontuur op mij te wachten. Dat hoop ik tenminste wel. Anders ben ik in ieder geval weer even weg geweest. Eerlijk gezegd was dat wel even nodig. Nederland vloog mij een beetje om de hals en ik was even alles helemaal zat.

 

Hoe dan ook is het vluchten in ieder geval gelukt. Het vliegtuig vliegt al een poosje door en de vlucht terug duurt nog wel even. Alleen moet ik wel oppassen dat ik niet ga wennen aan de luxe hier. Blijkbaar krijg ik hier gewoon gratis eten en drinken. Om de zoveel minuten komt het drinkkraampje even langs en wordt alles weer bij gevuld. Nou was ik stiekem wel een beetje bang voor mijn eten. Het zag er nou niet echt uitnodigend uit. Gelukkig kijk ik nooit zo naar het uiterlijk en heb ik het gewoon lekker opgepeuzeld. Vraag mij niet wat het precies was, maar het smaakte prima. Zo zie je maar weer dat je echt nooit op het uiterlijk af moet gaan. Iets lelijks kan iets heel moois hebben 😉

Misschien had je in mijn vorige blog ook al gelezen. Hierin vertelde ik over mijn vervoer probleem. Nou kwam er uit het niets een mogelijkheid om met iemand mee te rijden. Ik ben namelijk lid van  couchsurfing. Dit is een websites voor mensen die rond reizen. Nou gebruik ik het vooral in Nederland om een slaapplek te regelen als ik heel ver moet figureren. Nou besloot ik eens te kijken naar de Nederlandse mensen in Boekarest. Er waren twee Nederlanders actief geweest vandaag, dus besloot ik ze even toe te voegen. Wie weet kwamen ze later in Boekarest wel van pas. Tot mijn verbazing sprak één van die personen mij gelijk aan.

Michael vroeg zich terecht af of hij mij kon. Ik hem dus netjes uitleggen waarom ik hem toe had gevoegd. We raakte aan de praat en hij stelde later voor om mij te komen ophalen. Zo zou ik in ieder geval niet kunnen verdwalen. Nou had ik op couchsurfing blijkbaar nog de foto staan van de bloggersmeeting 2. Om mij te kunnen herkennen stuurde ik mijn recente foto. Vanaf toen werd ik overal uit het niets geblokkeerd en was het klaar. Meneer had blijkbaar gedacht dat ik één van de dames was die om mij heen stonden. Nou Michael dit lees je waarschijnlijk niet, maar je bent nou al een lul. Sorry, maar wat maakt het nou uit dat ik een jonge ben. Dan ben je echt hopeloos. Stiekem ben ik nu wel blij dat ik geen meisje ben. Wie weet was hij wel heel iets anders van plan. Laten we hopen dat hij het ten minste op een aardige manier wilde proberen. Anders mogen zijn ballen er van mij afvallen 😉

Nou ga ik maar eens lekker een film kijken. Er valt verder nog niet zo veel te zeggen. Waarschijnlijk wordt de zoektocht naar de bus en hotel nog een hele uitdaging, dus ik kom vanzelf wel weer terug met iets nieuws. Tot zo 🙂

Laat die film ook maar zitten. Blijkbaar ga ik over een kwartier al landen. Had helemaal niet door dat de tijd zo snel voorbij was gevlogen. Nu is het hier wel een uur later, dus kom ik in de nacht aan. Nu hoop ik echt dat de bus nog rijd. Anders ga ik waarschijnlijk al opgelicht worden door een taxirit

Die bus werd hem dus mooi niet hé. Zoals ik al een beetje aanvoelde, reed mijn bus natuurlijk niet meer rond 0:30. Er reed wel een andere bus, maar dan moest ik 20 minuten lopen naar mijn hotel toe. Nou zou ik daar normaal gelijk voor kiezen, maar hier leek mij dat nou niet een strak plan. Gelukkig zag ik al snel een taxi automaat. Op de gok toe drukte ik op een paar knoppen en toen kwam er een ticket uitgerold. 3 minuten later zou mijn taxi naar mij toe komen. Gelukkig had mijn taxi een makkelijke kenteken, dus die herkende ik al snel. Raad eens wie er opgelicht is? Nou ik dus mooi niet. De lokale taxi heeft hier een vast tarief van 1.39 Leu. Hier hield mijn chauffeer zich dan ook netjes aan.

Nou ben ik echt heel blij dat ik voor een taxi rit heb gekozen. Met een beetje geluk kwam ik bij een hele vriendelijk man terecht. Nou spraken we allebei gebrekkig Engels, dus we verstonden elkaar goed. Heel af en toe moest hij zijn vragen weer even opnieuw stellen, maar het kwam uiteindelijk goed. We hadden het echt over van alles. De ene keer ging het over de politiek en dan weer over mij. Zodoende werd het echt een gezellige rit. De rit mocht er zelf ook wezen. Zo ben ik bijvoorbeeld al langs de boog van Boekarest gereden en langs een enorme winkelcentrum. Met een klein beetje fooi kosten mij dit maar 30 Leu. Nou was mijn wissel koers in Nederland 3,8 Leu, maar eigenlijk is het tegen de prijs van 4,5 Leu. De taxi rit had mij dus zo’n 6 a 7 euro gekost. Nou in Nederland heb je daar niet eens een bus kaartje voor.

Nou ben ik net heerlijk wakker geworden en heb ik al ontbeten. Ik ga al vast een beginnetje maken aan de volgende blog post. Als ik hier een twee dagen blog post van zou maken, zou die wel heel groot gaan worden. Misschien wordt het dit keer dus steeds een één dag blog post en anders gaat het gewoon steeds over twee dagen. We zullen het wel zien.

Groetjes uit Boekarest

 

Fabian van der Gijze

Het lijk mij ook leuk als je mij via  Facebook,Twitter,Instagram,google+en Bloglovin gaat volgen 🙂

Eindelijk ga ik dan richting Boekarest

Vandaag is het dan zo ver. Eindelijk ga ik weet eens vliegen. De bestemming zelf lieg er ook niet om. Ik ga namelijk naar Boekarest. Zonder dat ik iets over Boekarest wist, had ik er een reis heen geboekt. Voor het eerst in mijn leven heb ik me toch maar eens ingelezen. Sinds ik er mee aan de slag ging ben ik er echt al verliefd geworden op Boekarest. De meeste mensen weten niet echt wat ze met Boekarest aan moeten. Nu ik er meer over weet, weet ik zeker dat ik mij niet hoef te vervelen. De reis er naar toe begint in ieder geval al goed. Dat kon mijn geluk ook niet anders 😉

Via  de site Expedia heb ik mijn hotel geboekt. In de beschrijving hadden ze het over een shuttlebus die je naar het hotel brengen. Toen ik gisteren belde bleek dit helaas niet het geval te zijn. Blijkbaar had het hotel dit weg gedaan. Blijkbaar nam iedereen liever de bus. Dat begrijp ik ook wel, want de bus is ongeveer 2 euro. Nou wilde ik eigenlijk geen risico lopen en daarom toch maar een taxi via Expedia bestellen. Het is ten slotte mijn eerste keer in Boekarest en de eerst reiservaring in mijn uppie. Nou heb ik best veel geluk met dingen, maar in dit soort gevallen heb ik altijd pech. Je kon blijkbaar alleen een taxi reserveren via creditcard. Dat wordt vandaag/morgen dus een bus of taxi zoeken. Ben eigenlijk helemaal niet gestrest, maar dit wordt wel even spannend.

Mocht ik ooit in het hotel zien te komen, dan heb ik gelukkig gewoon WiFi. Ja, zelfs Boekarest heeft wifi. Nou heb ik al een paar dingen waar ik sowieso heen wil. Voor de rest zie ik het wel. Ik ben een geschiedenis liefhebber en Boekarest heeft een groot verleden. Zo heeft er ooit een revolutie plaatst gevonden. Tijdens de revolutie verzamelde iedereen zich op het plein. Misschien heb je het nieuws de afgelopen dagen gevolgd, maar laats stond deze zelfde plek weer vol met mensen vanwege protest. Deze bijzondere plek wil ik sowieso bezoeken.

Verder wil ik gewoon graag de stad verkennen. Boekarest is echt heel groot en zit vol met mooie gebouwen. Misschien ken je de boog die in Frankrijk staat wel. Volgens mij had dat in Frankrijk iets met Napoleon te maken. Nou, durf ik dat niet met zekerheid te zeggen, maar ik weet wel dat er een gelijke boog in Boekarest te vinden is. Mijn hotel ligt precies in het midden van alles, dus daar wil ik zeker even gaan koekeloeren. Nou wil ik dit waarschijnlijk wel in de avond gaan doen, want de avond foto’s zijn zo mooi. Met een beetje gelukkig ligt er ook nog sneeuw bij. Als dat het geval is, dan ben ik echt super blij.

Dit zijn eigenlijk de enigste plekken die ik sowieso wil bezoeken. De rest wordt voor mij ook een verrassing. Zelf ga ik hier eigenlijk nooit echt uit, maar ik wil het in Boekarest wel eens een kans geven. Gelukkig drink ik geen alcohol, dus ik kan niet dronken gevoerd worden. Bespaard me misschien weer een overval. Het uitgaansleven in Boekarest moet heel erg gezellig en groot zijn, dus ik ben echt benieuwd. Als je alleen gaat moet je zulke dingen wel een beetje gaan ontdekken. Kan je alleen maar nieuwe mensen ontmoeten. Bovendien is het misschien wel goed voor mijn Engels. Die is niet zo heel goed en ik leer graag via de praktijk. Daar moet ik waarschijnlijk Engels praten, dus dat komt wel goed. Zolang ik maar weet hoe ik ergens moet komen en hoe ik dingen kan bestelen.

Wel heb ik al een paar restaurantjes opgezocht. Nou heb ik het natuurlijk nog niet geproefd, maar qua prijs winnen ze van Nederland. Voor maximaal €10 heb je echt al een heel gerecht te pakken. Als ik de reacties moet geloven smaakt het ook nog eens goed. Als je hier uiteten gaat ben je echt veel meer kwijt. Misschien wil ik wel een dagje luxe uit eten, maar dat zie ik dan wel weer. Eerst maar eens de cultuur leren kennen en proeven. Wie weet vind ik het er wel zo leuk dat ik lekker weg blijf. Wie weet zijn de huizen daar ook wel goedkoop en zoeken ze nog een acteur 😉

Voor de zekerheid heb ik wel wat Roemeens geld gehaald. Het voelt een beetje naar plastic, maar verder vind ik het er wel leuk uit zien. Nou is  €1 daar zo’n 4 a 4,5 Leu, dus ik kreeg lekker veel geld terug. Toch altijd grappig als je geld stapeltje groter wordt. Als het kan hou ik je gezellig op de hoogte van mijn reis en anders weet je waarom ik zo stil ben.

 

Hopelijk tot over twee dagen en anders hopelijk tot over een week.

 

Fabian van der Gijze

Het lijk mij ook leuk als je mij via  Facebook,Twitter,Instagram,google+en Bloglovin gaat volgen 🙂

Wat een mooie/gekke nacht

Dat ik het gezeik van andere zat ben geworden is denk ik wel duidelijk. Hier ben ik vrij open over. Mijn leven is vaak uit gestippeld door een ander. Nou is het echt eens aan mij. Halverwege 2016 kon je dit heel goed merken. In  2017 ga ik hier lekker mee door. Ik weet nog niet wat 2017 allemaal gaat brengen, maar de nacht van 6 tot 7 januari zal ik niet snel vergeten. Het was echt bijzonder om het mee te maken. Echt heel deze nacht heb ik gedaan wat ik leuk vind en een ander waarschijnlijk heel gek zou vinden. De vallende sneeuw vlokken hebben deze nacht alleen maar beter gemaakt.

Als je nu op het internet zit, is het je vast niet ontgaan dat de werelddeal weken van KLM weer zijn begonnen. Vorig jaar kon ik het niet echt bekostigen en ben ik het gaan negeren. Dit jaar is dat heel anders. Dankzij mijn stage en studie kan ik tegenwoordig mooie getallen zien. Nee, ik ben zeker niet rijk. Verre van dat, maar in vergelijking met vroeger en het gezin kan ik trots zijn. Dit komt mede doordat ik nooit onzin dingen koop. Als ik iets koop is het vaak iets waar je voor moet sparen en dat komt zelden voor. Toen ik naar de goedkoopste reizen keek van wereld reizen viel mij een paar reizen op. Ik wilde iets geks doen. Het moest iets worden wat niet direct in je op kom. Die vakanties in Spanje zijn inderdaad leuk, maar daar zocht ik niet naar. Uit het lijstje vond ik de hoofdstad van Roemenië er echt heel vet uit zien. Misschien zou je denken waarom, maar eerlijk gezegd weet ik het zelf nog steeds niet.

Om advies in te winnen gooide ik het lijstje online op mijn sociale media. Wat zouden andere mensen kiezen. De dag erna zou ik dan wel gaan kijken en boeken. Kroatië en Schotland bleken al snel populair. Één plek was echter niet populair en drie keer raden welke plek dat was. Juist ja, de plek die gewoon schreeuwde naar mij. Volgens mij koos maar één iemand voor Boekarest. Misschien was dat wel de reden dat Boekarest steeds harder begon te schreeuwen. Zo hard dat ik het eindelijk niet meer kon houden.

Op één of andere manier kwam ik toen in eens op Expedia uit. Dit meen ik serieus. Hoe ik er ben gekomen weet ik niet meer, maar ik zag ineens een goed aangeschreven hotel voor een klein prijsje. Ik keek nog even naar andere, maar dit was toch echt de beste en de goedkoopste. Voor ik het wist had ik ineens mijn hotel kamer gereserveerd. De vliegtickets had ik nog niet eens in mijn bezit. Tien minuten later zat ik naar mijn rekening en mijn mail te kijken. Ik had zo juist rond 1:00 een vlucht en hotel geboekt. Terwijl ik het zelf nog niet eens bevatten gooide ik het al naar buiten. Iedereen lag bijna te slapen, dus eigenlijk wist ik het alleen zelf nog. Het gevoel was echt zo apart. Uit angst dat ik het anders nooit zou doen, heb ik het gewoon maar direct gedaan. Ik kan je vertellen, ik hou er van. Gewoon direct doen en niet wachten.

Voor als je mij wilt uitzwaaien of terug wilt verwelkomen. PS voor de inbrekers er zijn mensen thuis

Slapen kon ik nog lang niet en wilde ik ook echt nog niet. De blijheid gierden door mijn lijf. Bovendien moest er nog een blog post over twee peren en een kiwi worden geschreven. Ja, je lees het echt goed. De woorden vlogen zo op mijn beeldscherm. Het was een blog post wat ik echt heel graag wilde schrijven en zulke blog posten gaan altijd zo gemakkelijk. Binnen een uurtje stond hij netjes in gepland. Toen ik naar de  tijd keek zag ik dat het eindelijk 3:00 was geworden. Waarom eindelijk? Nou ik heb iets met 3:00. Het is de tijd dat ik meestal in slaap val en het doet gewoon iets met mij. Dit keer bracht het weer iets leuks met zich mee. Op Twitter zag ik enkele berichten over sneeuw. Ja hoor, ook hier sneeuwde het. Daar kwam het tweede Fack it momentje.

Zo stil mogelijk ging ik naar beneden. Voor ik het wist was ik klaar
om naar buiten te gaan. Onder de motto ‘’nu het nog kan’’ maakte ik een sneeuwengel en schreef ik dingen in de sneeuw. Dit zou ik mooi voor een blog post kunnen gebruiken. Aangezien het al laat was ging ik weer naar binnen. Alleen ik merkte dat dit met enorme tegenzin ging. Toen kwam ik op een briljant idee. Waarom zou ik niet gewoon een rondje gaan lopen. Voor ik het wist trok ik de deur achter mij dicht. Toen vond ik de beste manier voor mijn promotie uit hoor. Laat ik gewoon lekker groot mijn website in de sneeuw schrijven. Gelukkig liep er niemand langs, want het zag er heel vaag en verdacht uit. Normaal zou dit echt nooit in mij op zijn gekomen. Toch stond mijn naam echt op het parkeer terrein.

Wel jammer toen iedereen wakker werd het al lang weg was gesmolten 😉

Vanaf toen ben ik gewoon gaan lopen. Het verse sneeuw voelde zo lekker aan. Elke stap klonk ook zo lekker in mijn oortjes. De schaamte om foto’s te maken was ook ineens helemaal verdwenen. De sneeuw en de tijdstip maakte de nacht gewoon perfect. Alle lasten vlogen van mijn schouders en de brede glimlach kwam tevoorschijn. Dit soort momenten lach ik mij zelf altijd uit. Wat ben ik toch ook een idioot. Gelukkig wel een idioot die echt genoot van zijn actie. Na zo’n 30 a 45 minuten ben ik weer terug gegaan. Onderweg keek ik stiekem al een beetje naar de foto’s. Zowaar vond ik de meeste foto’s ook nog eens leuk om te zien. Op bed beluisterde ik voor de laatste keer de twee nieuwe nummers van Ed Sheeran (love it) en daarna gingen toch echt mijn ogen eens dicht.

Het kan zijn dat je mij nu echt een idioot vind. Wie boekt er nou zomaar een reis naar een locatie waar die niks van weet en wie gaat er nou om dat tijd stip wandelen. Nou ik ben echt blij dat ik het heb gedaan. De laatste tijd zat ik even niet lekker in mijn vel. De feestdagen verliepen kut en mensen zaten elkaar alleen maar af te zeiken. Hiermee liet ik echt aan mij zelf zien dat ik lekker mijn eigen ding moet doen, want daar wordt ik uiteindelijk het gelukkigst van!

Fabian van der Gijze

Je kan mij ook volgen via Facebook,Twitter,Instagram,google+en Bloglovin