Je moet een compliment krijgen als je hem verdient (mijn mening #24)

Persoonlijk vind ik het altijd leuk om een mening te delen. Dat je een mening kan geven die je ook kan onderbouwen vind ik erg belangrijk. Voor de lezers die wat langer mee gaan, weten dat ik dat voeger regelmatig deed in de rubriek ‘’Mijn mening’’. Gek genoeg is de laatste alweer van 14 februari 2017, dus het werd wel weer eens tijd voor een nieuwe. Het valt mij namelijk enorm op dat we veel te weinig complimenten geven. We gaan er soms maar gewoon vanuit dat iemand altijd doet. Laat ik daar nou net een sterke mening over hebben. Ben benieuwd of je mijn mening ook deelt.

Zo’n 2 a 3 maanden geleden zat ik nog stom te wezen op een kantoor. Ik zat er voor stage, maar verveelde mij dood. Het voordeel van een stage was daar wel dat ik gewoon vijf uur naar buiten kon lopen. De vaste mensen uit mijn team werkten er standaard altijd één a twee uur over. Ook een jong meisje en daar had ik enorm veel respect voor. Soms nam ze gewoon even iedereens taken over. Hier probeerde ik altijd een compliment voor te geven. Alleen dan hoorde ik altijd om mij heen, ja dat zijn we van haar gewend. Het compliment werd volledig van de tafel geveegd. Ze doet het altijd, dus je hoef er geen compliment over te maken. Hoe kan je er nou altijd maar van uit gaan dat ze 2 uur per dag overwerkt en zich maar blijft verbeteren. Daar mag je echt wel eens een compliment over maken.

Dat heeft mij toen wel meer aan het denken gezet. Ik gaf regelmatig wel een complimentje, maar kon dat eigenlijk niet iets beter. Als iemand er echt heel tof uit ziet of lekker rook dan durfde ik er zeker niet altijd iets van te zeggen. Voor je weet denkt iedereen weer dat je iets meer van die gene wil. Alleen wat maakt dat ook eigenlijk uit. Aan zulke meningen heb ik dan wel weer schijt. Wanneer je een compliment kan maken, dan moet je hem toch eigenlijk gewoon hard op zeggen. Bijna iedereen vindt het wel leuk om eens een compliment te krijgen. Waarom zou je dat heerlijke gevoel die gene dan ontzeggen.

Op mijn huidige werkplek lopen vaak echt de vrolijkste mensen rond. Ze lachen, zien er goed uit en zijn vaak lekker zichzelf. Soms doe ik het misschien net iets te veel, maar ik deel daar echt vaak complimenten uit. Als iemand echt superlekker ruikt, dan ga ik dat echt niet voor mij houden. Hetzelfde geld voor een hele leuke lach of iemand die stralende ogen heeft. Die lach en straal wordt echt alleen maar groter door een compliment. Daarnaast wordt de band met die gene waarschijnlijk alleen maar leuker. Complimenten worden zeker niet altijd zomaar vergeten. De volgende keer krijg je weer zo’n leuke glimlach te zien als ze je weer zien.

Wij houden altijd alles maar voor ons zelf. Waarom zal je een gevoel delen met een ander. Je valt er een ander alleen maar mee lastig, terwijl die gene het waarschijnlijk gewoon wil horen. We doen dat echt bijna met al onze gevoelens. Het is ergens een heel normaal menselijk iets, maar het slaat echt nergens op. Als iedereen nou eens gewoon meer zegt wat er in zijn of haar hoofd omgaat wordt het een veel leuker wereldje. Waarom zou je een compliment voor een ander alleen voor je zelf houden. Zelf heb je er toch niet zo veel aan hoor. Bij een lekker geurtje heb je alleen iets aan de geur, maar de woorden in je hoofd doen jou echt niks. Voor de ander betekent het misschien wel enorm veel, omdat het geurtje van een dierbare was.

Wat kan het kwaad om misschien wel iemands dag te maken?

 

Fabian van der Gijze

Volg mij verder ook via  Facebook,  Twitter en  Instagram

Één van de grootste blog compliment die ik kon krijgen (heden)

Afgelopen woensdag kwam de nieuwe fotosessie online genaamd de mooiste momenten met mijn vader. Dit  was weer een voorbeeld blog van hoe slecht het ook kan gaan dat er ook nog leuke dingen gebeuren. Rond 15:00 begon ik met reclame maken voor deze blog. Dit doe ik altijd in heel veel facebook en google groepen. Soms krijg ik reacties onder deze berichtjes. Dit keer was dat ook het geval. Ik keek en natuurlijk was het weer een oplichter die zogenaamd geld aan mij wilde lenen. Later kreeg ik weer een bericht onder het zelfde berichtje, maar dit keer wel in een andere Facebook groep. Ik dacht dat het weer een oplichter zou zijn, maar dat was dus niet het geval.

Dit keer was het een echt reactie op deze blog post en eigenlijk ook op de andere. Ze schreef dat ik mooie verhalen schreef en dat ze het zelf ook herkende van haar leven. Reacties vind ik altijd heel leuk om te krijgen en om te lezen. Vooral dit soort reacties, want ik schrijf ook voor de mensen die ook zoiets mee maken of hebben gemaakt. Ik stuurde gelijk een berichtje terug. Na een kort gesprekje. Ze vroeg mij of ik deels het verhaal later die dag wilde horen via een privé gesprek op Facebook. Ik was behoorlijk benieuwd en geïnteresseerd in haar verhaal, dus stemde er mee in. Na wat moeizaam heden konden we eindelijk elkaar privé berichten sturen.

Ze stuurde mij een heftig  en triest verhaal. Waar ik uiteraard niks over ga zegen, want anders had ze het zelf wel op internet gezet. Laten we zegen dat het verhaal wel leek op wat ik aan jullie vertel. Wel wil ik het hebben over een ander stukje van het gesprek. Ze schreef namelijk dat ze als enigste mijn blog stuk voor stuk las en af en toe een traantje heeft gelaten bij het lezen van sommige blogposten. Dit vond ik al een enorme compliment. Zoals je misschien al weet is dat ook een van mijn blog doelen. Mensen kunnen raken en zelfs af en toe een traan over de wang kunnen laten lopen. Nog nooit had ik het eigenlijk gehoord dat dit was gebeurd bij iemand. Dit was voor mij dan ook zeker bijzonder en zeker na het horen van haar verhaal.

Hier bleef het alleen niet bij. Na dat ik haar had bedankt voor de grote compliment en had verteld dat ik hoopte dat mijn verhalen een beetje hielpen bij het accepteren van haar levensverhaal. De reactie die ze hier weer op gaf was één van de grootste complimenten die je mij kan geven. Het had haar inderdaad geholpen. Ze vertelde namelijk dat ze dankzij mijn blog ook weer aan de leuke momenten kon denken. Ze had namelijk net als mij de moeite om dat nog te kunnen zien na al het ellende van haar geschiedenis.

Binnen een uur had ze 2 grote blog doelen van mij vervuld. Ze had mij geraakt met haar verhaal, maar ook ontzettend blij gemaakt. De motivatie om te bloggen is  na woensdag enorm geworden. De hoop was er altijd dat ik echt ook mensen er mee hielp of inspireerde. Nu was daar dan een lezer die dit bevestigden. Voor mij betekend dit echt heel veel. Het deed mij zoveel dat ik ook gelijk aan de slag ben gegaan met een soort van blog bucketlist. Binnen kort wil ik een lijst op mijn blog zetten met de doelen die ik wil halen met mijn blog.

Zo als je merk doet het echt wat met mij en daar wil ik jou als lezer voor bedanken. Dankzij dat jullie de tijd en moeite nemen om mijn blog aan te klikken en het ook gaan lezen. Heb ik altijd motivatie om door te bloggen. Oke ik ben dan nog wel  een kleine gup in deze grote bloggers wereld, maar de meeste mensen komen wel terug. Dankzij deze motivatie om te bloggen komen mijn blogs ook terecht bij mensen die er nu in zitten of het in dit geval ook hebben mee gemaakt. Bedankt hier voor.

Dit was misschien een andere blogpost dan anders, maar ik wilde het echt even kwijt aan jullie. Voor de zoveelste keer bedankt. Wil je zelf ook iets kwijt aan mij. Al is het dat je goudvis is overleden. Je kan mij altijd contacten door een reactie onder mijn blogposten te plaatsen, een privé bericht of door middel van een mailtje.  Bekijk gerust nog een andere blogpost van mij en hopelijk tot ziens.

Groetjes 🙂

Fabian van der Gijze
Je kan mij ook volgen opFacebook,Twitter,Instagram,google+ en Bloglovin