oma

Dag lieve oma

20 januari 2019 was het dan toch echt zo ver. Mijn lieve oma is helaas overleden. Ik lag na mijn nachtdienst net in bed en toen ging mijn telefoon over. Op mijn scherm zag ik Ma staan en ik wist al genoeg. Ik hoorde aan de andere kant iemand met al haar kracht naar de juiste woorden zoeken. Een kleine snik en een slik en de woorden kwamen eruit. Fabian, oma is net rond 6 uur overleden. Iets wat geen geheim meer was. Een paar dagen geleden zat ik namelijk vierdagen lang elke dag naast haar bed. Te genieten van onze laatste dagen en voor haar te hopen dat ze snel zou gaan.

Een ander zou het misschien heel moeilijk hebben gevonden, maar ik vond dit de één van de mooiste vierdagen ooit. Je ziet iemand wel afglijden naar beneden, maar wel op een bijzondere manier. Ze was op en daardoor lag ze op haar sterfbed te wachten tot haar hart er mee zou stoppen. Eerst had ze het besef nog niet helemaal, maar vanzelf kwam dat besef wel. Uit mijn werk rende ik naar de trein en vloog richting Rotterdam. Daarvoor had ik namelijk te horen gekregen dat we waren begonnen en dat het zomaar voorbij kon zijn die dag. Bij aankomst leefde ze gelukkig nog. Ze keek mij aan, gaf een compliment over mijn kleding en wilde een knuffel. Ik kreeg de mooiste en de fijnste knuffel ooit. Trillend probeerde ze mij zo goed mogelijk te pakken, gaf haar een kus op haar wang en ik voelde dat ze de juiste knuffel had gevonden. Ze liet niet meer los tot ze het genoeg vond. Een kleine traan rolde over onze wangen. We wisten het. De maatjes moesten afscheid gaan nemen.

Gelukkig duurde mijn weekend vier dagen en die heb ik allemaal nog met haar mee kunnen maken. Ik zat naast haar en kreeg haar hand in mijn hand gedrukt. Normaal aaide ze mijn bol, maar nu was het andersom. Ik mocht alleen niet bozig van haar kijken, want dan zei ze dat gelijk. Met een brede glimlach bleef ik dus naar haar kijken en genoot van elk moment. Ze gaf hier en daar nog wat wijze advies. De derde dag stak ze haar duim naar mij op en seinde ze dat ik iets dichterbij moest komen. Wat zorg je goed voor je moeder, bedankt daarvoor lieverd. Die woorden kwamen inderdaad wel aan. Ik beloofde haar dat ik dat altijd zou blijven doen. Tevreden zag ik een knikje.

Na vier dagen afscheid nemen moest ik weer terug naar mijn eigen huisje. Wachtend op het belletje wat sowieso eraan zat te komen. Verdrietig kon ik niet zijn. Ik was blij voor mijn oma. Geen pijn meer, geen angst meer en hopelijk weer terug bij mijn lieve opa. Mijn oma was mijn grootste fan en één van mijn voorbeelden. Een vrouw die er altijd was, zelf geen makkelijk leventje heeft gehad en daarom extra goed voor ons zorgde. Zij ving ons op tijdens het onderduiken en stond altijd paraat. Ze was een schat en soms veel te goed voor iedereen op deze wereld. Als ze iets liefs kon doen dan deed ze dat. Niemand mocht ontevreden weg gaan. Het was een schat en ik ga haar zeker niet vergeten.

https://www.instagram.com/p/Bs2q8OpggWP/

Ik leefde al altijd met haar in mijn hart, maar zal dat nu nog meer doen. Het is goed zo, ze heeft het goed gedaan. Dag lieve oma, hopelijk tot ooit.

Fabian van der Gijze

Mijn vader redden mijn leven en ik die van hem

Vandaag ga ik het weer eens hebben over mijn vader. Dit is volgens mij al weer een lange tijd geleden. Het is dit keer weer eens een positieve blog post, maar tegelijkertijd ook een moeilijke om te schrijven. Zoals je misschien wel weet heb ik het contact verbroken met hem. Zonder hem had ik dat helemaal nooit kunnen doen. Sterker nog, dan had niemand hier van mijn bestaan geweten.

Je heb je leven natuurlijk altijd te danken aan een man en een vrouw. In mijn geval zijn dat gewoon mijn ouders. Mijn vader heeft mij alleen twee keer een leven gegeven. Heel wat jaartjes terug zou ik namelijk verdronken zijn. Godzijdank is dat niet gebeurd. Dan had ik dit alles moeten missen. De sterke man die mij toen redde was mijn vader. Ik was namelijk door een vis de rivier in getrokken. Mijn vader en ik waren vroeger altijd aan het vissen. Dit keer waren we met het gezin op vakantie en dan moest het water natuurlijk getest worden. Zoals altijd straalde ik van oor te oor.  Tot dat ik in eens in het water belande met mijn hengel.

De rivier was echt heel erg krachtig. Er stond een enorme stroming. Op dat moment had ik nog geen zwemdiploma en kon ik totaal niet zwemmen. Ik kwam twee keer weer boven water en verdween daarna onder water. Het verdrinkingsmoment weet ik nog exact te herinneren. Ik kan nog zo voor mij halen dat ik onder water aan het spartelen was, de belletjes om mij heen verschenen en hoe donker het wel niet was. Vanaf dat moment wordt het zwart. Het eerste wat ik mij weer kan herinneren is een telefoon gesprek tussen mijn ouders . Ik was in een hele diepe slaap geraakt. Achteraf lijk het wel een kleine schrik coma. Dat moment was ik echt helemaal weg.

Vroeger

bron: Soepkippenshop

droeg ik gelukkig altijd petten. Deze dag had ik mijn Ernsten Bobbie petje op. Het petje was bijna helemaal zwart, maar gelukkig bevatten het ook witte dieren pootjes. Later bleek dit één van mijn reddingen te zijn. Mijn vader kon mij daar door nog net op tijd zien en uit het water trekken. Gek genoeg zijn we daarna gewoon weer heel normaal door gegaan. Dat klink misschien niet heel gek in jou oren, maar dit is de eerste keer dat er weer over wordt gesproken. Zo ver ik mij kan herinneren is hier echt nooit meer over gesproken. Eigenlijk echt zonde, want een paar seconde later had mijn leven zomaar al eens voorbij kunnen zijn. Iets in mij zeg dat ik heel blij moet zijn dat het nooit zo ver is gekomen. Niet vanwege mijn leven, maar dat van het gezin. Ik gok dat het verlies te groot was geweest. Misschien waren de problemen dat wel nog groter geworden.

Dit verhaal was nog nooit naar buiten gebracht. Mijn verhaal heb ik hier wel al eens gezegd. Ik heb namelijk samen met mijn zus mijn vaders leven gered. Hij heeft namelijk een aanval gekregen terwijl wij in Frankrijk over de snelweg reden. Dat verhaal is hier te lezen, dus laat ik dat maar niet nogmaals uit typen. Hier over heb ik persoonlijk veel over gesproken. Niet omdat ik er zo graag over praat, maar omdat het gewoon te spraken val. Alleen het woord Frankrijk is daar al genoeg voor. Er is alleen één iemand die ik daar nooit over heb gesproken. Net als het verdrinkingsverhaal hebben mijn vader en ik dit dood gezworen. Er is echt nog nooit één woord overgevallen. Geen bedankje, maar misschien nog wel raarder geen enkele vraag. Hij weet er zelf namelijk helemaal niks van.

Het was als of we quitte stonden. Ergens is dat natuurlijk ook wel zo, maar het blijf raar. Hoezo wil je niet weten wat er is gebeurd? Je had haast je tong er af gebeten. Als ik mijn vader was geweest, dan was ik echt helemaal gek geworden. Al had ik er misschien zelf eens over moeten beginnen. Mijn vader is namelijk net als mij een binnen vechter. We kunnen het zelf wel oplossen. Nou is dat bij mij gelukkig de laatste paar jaren wel afgenomen. Bij hem weet ik dat natuurlijk niet.

Die laatste zin zetten ik er expres bij. Dat laatste zie ik namelijk ook als een redding. Alleen was dit waarschijnlijk de redding voor twee mensen. De zelfde twee mensen die elkaar al eens hadden gered. Ik heb mij zelf hier namelijk enorm veel mee geholpen, maar volgens mij ook mijn vader. Zelf kon ik de onzekerheid gewoon echt niet aan en de pijn wat er omheen hoorde. Bij mijn vader heeft het denk ik andere gevolgen gehad. Die man zat hielt zich nog zo aan alles vast. Hierdoor viel hij steeds weer in het zelfde gat en kwam hij niet meer vooruit. Ik weet zeker dat hij nog elke dag aan mij zou denken, maar hij gaat nu wel meer door. Hopelijk zal dat ook altijd zo blijven, want één ding is zeker. Het was voor hem ook iets wat hem was aangedaan en dat weet ik als geen ander!

Fabian van der Gijze

Volg mijn avonturen ook via  Facebook,  Twitter,  Instagram,  google+en Bloglovin  tot daar 🙂

Mijn opa is overleden (heden)

Dinsdag 3 november was het weer zo’n dag. De dag wat het leven van mij en van mijn familie weer eens overhoop zou gooien. Kwart voor zes ging mijn werker om wakker te worden voor school. Ik bleef liggen. Had geen zin in de dag en voelde me echt niet lekker. De wekker verschoof ik door naar 6 uur, maar inslaap viel ik niet meer. Vijf  minuten voor ik er echt uit moest werd er gebeld. Ik wist gelijk wat er aan de hand was. Mijn opa moest wel overleden zijn. Ik hoorde de telefoon 3 keer over gaan. Ik voelde gewoon dat mijn moeder het ook wist wat er zou worden verteld als ze op nam. Ze nam op en hoorde haar in huilen uit barsten. Mijn gevoel had gelijk hij was overleden.

Er werd geklopt op mijn deur. Het was mijn moeder. Ze kon het met moeite uitbrengen. Hij is overleden. Ik weet het zei ik. Mijn moeder moest gelijk mensen gaan bellen en dingen regelen. Zonder na te denken liep ik naar de badkamer en deed de deur op sloot. Deed de douche aan en met de gedachten aan de leuke momenten met hem bleef ik langer dan normaal er onder staan.

Het rare is dat ik er niet echt kon om huilen en nu nog steeds niet. De man had de 85 behaald en ook nog eens een 20151006_150617huwelijk van 60 jaar. De laatste tijd had hij zoveel moeten weerstaan. Zijn lichaam was gewoon op. Hij vergaat steeds meer en kreeg een herseninfarct. Hij wilde zelf nog heel lang mee, maar dit is gewoon beter. Door de herseninfarct heeft hij een paar dagen in een soort van coma gelegen. Hij kwam er wonder boven wonder weer boven op. Dit bleek echter later anders te zijn. Hij zwakte af en er bleef een heel dun lichaampje achter zonder ziel.

Dit was ook de rede dat ik gelijk wist dat hij overleden was. Hij kon niet meer naar huis en voor het zieken huis was hij te goed. Hij heeft ongeveer 2 a 3 weken in een verzorg te huis gelegen en zoals ik net al zei hier werd hij er niet beter op.

Helaas heeft hij niet de 100 bereikt wat hij wel graag had willen bereiken, maar ik weet zeker dat hij door onze herinneringen nog heel lang blijft. Zijn humor en vrolijkheid blijft in onze familie hangen. Zelf werd ik altijd vrolijk van hem. We floten altijd samen of we zongen een oud liedje samen. Heel vaak luisterde ik heel vaak naar zijn mooie verhalen. We sproken altijd over de Tweede Wereldoorlog of hij vertelde oude verhalen over zijn kameraden Prachtig vond ik ze en zou ze nooit vergeten. Mede dankzij hem ben ik in gaan zien dat je moet genieten van de mooie momenten en van vriendschappen.

Hij kon vaak door zijn strenge opvoeding  nooit zijn gevoel uiten, maar ik zag soms een andere kant van hem. Hij begon dan meestal over mijn vader. Hij wilde mij er vaak mee helpen. Hij wilde zo graag weten wat er was gebeurd en of ik hem nog sprak of zag. Altijd zag ik die bezorgde/vragende blik in zijn ogen. Hij kon niet begrijpen wat en waarom wij zo veel al mee hadden gemaakt.

 

Hij was een opa om nooit te vergeten en zal hem altijd met mij mee dragen. Rust in vrede opa en misschien tot ooit.

 

11 januari 1930 / 3 november 2015