Het eenzame kluizenaars leventje

Al van jongs af aan keek ik enorm uit naar het moment dat ik op mij zelf kon gaan wonen. Het grote avontuur mocht van mij wel beginnen en ik keek er enorm naar uit. Alleen dat veranderde na een tijdje steeds meer. Vorig jaar was ik zelfs een beetje bang voor de gevolgen wat het met mij zou doen. Persoonlijk ga ik heel goed op de kleine eenzame momenten. Zo zoek ik die natuurlijk ook zelf heel erg op door alleen op vakantie te gaan. Alleen door dat ik daar zo goed op ga was ik wel bang dat ik een eenzame kluizenaars leven zou creëren.

Momenteel is het zo dat ik op mij zelf woon. Ik vertrok naar Hilversum voor mijn droom en leef nu in een kamertje van 8 a 10 vierkante meter. Enorm klein natuurlijk en je wordt echt op je zelf gewezen. Ik woon met 7 andere mensen in een huis, maar deze mensen zie en spreek ik werkelijk waar nooit. Ik vind het eigenlijk gewoon knap dat ik bijna nooit iemand tegen kom. Wel heb ik het geluk dat ik enorm veel tijd op mijn werk door breng. Ik kom onder de mensen en de eenzame kant van het verhaal gaat er weer vanaf. In mijn weekenden ga ik gelijk door naar mijn moeders huis, dus die zijn gelukkig al helemaal niet eenzaam.

https://www.instagram.com/p/Bs0kp-TALO8/

Alleen de tussentijdse periodes zijn dat dus wel. De muren komen op je af, ik heb een koptelefoon op dus ik sluit mij zelf nog meer af en je zegt geen woord. Wel heb ik nog het geluk dat ik actief ben op sociale media’s. Hierdoor heb je gelukkig nog wel af en toe contact met andere. Al moet ik eerlijk toegeven dat contacten via de telefoon onderhouden niet echt mijn ding is. Iets houd mij tegen om gewoon even een berichtje te sturen naar mij. Misschien enorm stom, maar zo ben ik nou eenmaal. Het breid je cirkel uit maar het remmen houd het toch enorm klein.

Het eenzame leventje waar ik al die tijd bang voor was, kwam wel degelijk. Ik zat maar te niksen en kwam mij zelf enorm tegen. Ondanks ik zo veel leuke en mooie gespreken voerde op het werk, ik kwam steeds weer terug in die eenzame koude kamer. Hier en daar kocht ik wat uit verveling een deed ik maar iets om mij te vermaken. Toch kon ik het afgelopen weekend tegen mijn moeder zeggen dat ik momenteel echt in mijn gelukkigste periode ooit zit.

https://www.instagram.com/p/BphT3sFiGPS/
https://www.instagram.com/p/BuYfwnlF3QW/

Na een tijdje sloeg de eenzame tijd namelijk compleet om. Kreeg enorm veel contact met ander en deed lekker mijn ding. Zo werkte ik vaak in de nacht en overdag sprak ik gezellig met mensen af of kletste ik de hele avond door tot ik weer naar mijn werk moest. Tijdens die week moest ik inderdaad wat slaap in leveren, maar ik besefte mij ook iets heel belangrijks. Ik had deze drukte en gezelligheid, namelijk echt even nodig. Ik werd elke dag met een enorm goed gevoel wakker, keek lekker om mij geen en deed gewoon weer mijn ding. Ik hoop het ook echt vast te kunnen houden. Ik heb die eenzame momenten heel soms wel nodig, maar te veel is voor mij dus niet echt goed. Word er weer wat ingetogen van en laat alles maar een beetje gebeuren.

Voor nu is dat denk ik toch wel de belangrijkste les die ik in mijn huisje heb geleerd. Alleen is toch ook maar alleen.

Fabian van der Gijze
Volg mij verder ook via YouTube, Facebook,  Twitter en  Instagram

De eenzame oudjes

Vorige week zondag moest ik weer bij mijn omaatje slapen. Nou zeg ik moest alleen, omdat het ook echt zo was. Ik kon anders nooit op tijd op de set zijn van Penoza. Als ik daar dan op een zaterdag avond laat kom en ik zie haar daar zo zitten, breekt mijn hartje wel een beetje. Daar wordt je dan zo oud voor. Het kleine mensje ziet bijna niks meer en probeert toch iets mee te krijgen van een tv programma. Als ze mij dan binnen hoort komen springt ze al half vanuit haar stoel. De laatste paar jaren heeft ze het niet echt makkelijk gehad. Ze zag onze leed en ze kreeg zelf ook een hoop te verwerken. Dat ik haar dan op deze manier blij en trots kan maken maak mijn dag alweer goed.

Nou kan de familie helaas dit jaar niet bij elkaar zijn. Daar baal ik zelf enorm van, maar het is even niet anders. Toch ben ik wel ontzettend blij dat mijn omaatje bij ons komt eten. Ik zou het geen fijn gevoel vinden als ze in haar eentje deze dagen moest door brengen en ik haar lach niet zou zien. Ondanks alles doet ze dat namelijk wel nog. Ze loopt de laatste tijd wel meer te mopperen dan vroegen, maar dat begrijp ik wel. Je zit steeds meer mensen om je heen weg vallen en 9/10 keer moet je het toch in je eentje redden. Als wij haar dan op deze manier blij en gelukkig kunnen maken is mijn kerst al perfect.

Alleen kijk ik ook altijd graag om mij heen. Sommige bejaarden mensen zitten dagen lang naar buiten te kijken en hebben echt bijna niemand meer. Die beelden en gedachtes doen mij echt pijn. Als ik iemand dan tegen kom in haar verzorgingshuis maak ik altijd even een babbeltje met hun. Soms zie je echt zo’n persoon een beetje schrikken. De mooiste vraag wat ik kreeg was zondag toch wel: ‘’ heb je het echt tegen mij?’’. De man was al een tijdje alleen en zag vrij wel niemand meer. Je zag hem gewoon opbeuren toen hij even een gesprekje met iemand had. Zijn blik hield mijn gedachtes heel lang vast. Wat voor verhaal zou er nou achter hem verschuilen en waarom is hij nou eigenlijk zo alleen. Het kan natuurlijk zijn dat hij enig kind is en nooit een relatie heeft kunnen opbouwen. Tijdens die gedachtes sprong ook weer even een project door mijn hoofd heen.

PostNL had bij ons een kerstkaartje in de brievenbus gegooid. Ze vroegen of je die naar iemand wilde sturen. Het kon naar een kennis, maar als je dat niet wilde vroegen ze je om het naar het ouderenfonds te sturen. Nou wilde ik dat sowieso doen toen ik die kaart had gelezen, maar waarom ook eigenlijk niet meer. Ik moest toch nog kerstkaartjes en postzegels kopen. Elke postzegel die ik over zou houden, zou hopelijk een blij ouderen op gaan leveren. Nou doe ik dit soort dingen altijd vrij laat in de avond en plaatst ik het meestal op Twitter. Tot mijn verbazing leverde dit een kort gesprekje op met het ouderenfonds. Blijkbaar zijn dat net als mij avondmensen.

Nou ben ik druk opzoek naar mooie doelen waar ik iets voor kan betekenen. Ik wil volgend jaar mijn blog meer gaan gebruiken voor dit soort doelen. Mijn blog is ontstaan om mensen te steunen en te helpen. Nou lukt dat aardig goed, maar ik zou ook fysiek meer willen doen voor andere. Tijdens het gesprek vroeg ik dan ook of ik niet een keertje langs kan komen. Hier uit kreeg ik een email adres die ik sowieso binnenkort even ga mailen. Nou heb ik het eigenlijk al reten druk, maar ik wil hier voor echt meer tijd voor vrij maken. Het doet mij goed, maar ook een hele boel andere mensen. Natuurlijk snap ik dat het niet een lang zullen ze leven avontuur gaat worden, maar het lijk mij een mooie uitdaging. De meeste mooie verhalen zijn te vinden in bejaarden te huizen. Nou zoek ik altijd naar mooie verhalen waar je iets van kan leren. Tijdens het helpen en vermaken van de oudjes hoop ik echt een boel van dit soort verhalen te horen en een hoop te leren.

Dit is dus de rede dat ik normaal type 😉

Het liefst zou ik bijvoorbeeld nu duizenden kerstkaartjes schrijven en naar hun toe gaan. Helaas is dat nu echt onmogelijk. Toch hoop ik zoiets wel ooit te kunnen doen. Misschien begin ik volgend jaar wel heel vroeg met schrijven, zodat ik dit dan al waar kan maken. Ik ben echt benieuwd wat dit met veel mensen zou doen. Sommige breken en storten in huilen uit en andere worden onwijs blij. Het levert echt momenten op die je niet meer wil vergeten. Wat het met mij zal doen zou ik echt niet weten. De meeste mensen die ik help en waarmee ik praat zie ik niet voor mij. Vaak is dat van een hele grote afstand. Toch heeft het mij al zulke mooie vriendschappen en momenten opgeleverd. Op een gekke manier ben ik daar mijn verleden wel ontzettend dankbaar voor. Dankzij mijn verhaal heb ik veel liefde gezien en kunnen weg geven. Heel soms handel ik door mijn verleden wel eens verkeerd, maar gelukkig pakt het vaak heel goed uit. Persoonlijk denk ik dat het daar heel goed kan uitpakken.

Nou ben ik tegenwoordig af en toe bij iemand op visite die in het ziekenhuis verblijf op een psychologisch afdeling. Daar zie ik echt de grappigste dingen en krijg ik hele mooie gesprekken. Doordat mensen mijn handelingen vaak niet snappen of begrepen, kijk ik niet meer naar de stempel van een persoon, maar echt naar de gene die ik voor mij zie. Waarom zou ik naar iemands verleden kijken of naar wat andere van die persoon kijken? Nou is dit een eigenschap waar ik heel blij mee ben en in dit soort gevallen echt goed kan gebruiken.

Hopelijk blijven mijn plannen niet alleen plannen in mijn hoofd. Het lijk mij enorm mooi om het ook echt te kunnen uitvoeren. Als ik mijn schouders er onderzet moet dit helemaal goed komen en dat is iets wat ik zeker weet. Ik kan niet tegen stil zitten en de dagelijkse sleur. Geef mij maar lekker veel drukte en een hele mooie uitdaging. Zo vind ik mijn leven het best en voel ik mij het beste. Zet de spelletjes maar klaar 😉

Trouwens mochten je nou nog kaartjes en postzegels over hebben, is het dan niet een ideetje dat jij ze ook opstuurt naar een eenzame ouderen? Bij deze krijg je in ieder geval de gegevens waar je het heen kan sturen: t.a.v het Nationaal ouderenfonds, Postbus 156, 3980 CD, Bunnik. Nee, ik wordt niet gesponsord. Dit zeg ik echt alleen omdat ik het meen. (bijna)Iedereen verdient toch een kaartje en een hoop liefde?

 

Fabian van der Gijze

Je kan mij ook volgen via Facebook,Twitter,Instagram,google+en Bloglovin