Hey, sorry dat ik eerlijk was hé

Eerlijkheid duurt het langs, dat zei mijn moeder ten minste altijd. Vroeger hield ik mij daar zeker niet altijd aan. Ik kon goed liegen en vond het af en toe ook wel spannend. Toen ik eindelijk echt mij zelf werd, besloot ik het liegen zo veel mogelijk te verminderen. Wilde gewoon zo eerlijk mogelijk leven. Vooral tegen de mensenwaar ik om geef. Alleen hoe erg wordt eerlijk zijn eigenlijk gewaardeerd. Soms lijkt het er meer op dat je beter had kunnen liegen. Dan moet je haast sorry zeggen dat je gewoon eerlijk bent geweest.

Persoonlijk heb ik zelf altijd liever dat mensen gewoon gelijk eerlijk tegen mij zijn. Wanneer je mij bijvoorbeeld niet mag, dan heb ik liever dat je dat gewoon eerlijk in mij gezicht zegt. Je gaat het anders toch voelen en achter de rug om daar heb ik het niet zo mee. Ik zou er zelfs respect voor hebben als je zoiets gewoon durft te zeggen. Dat toont alleen maar moed. Nou snap ik ook wel als geen ander dat je dat niet altijd kan doen. Op het werk kan het bijvoorbeeld toch voor nare situaties zorgen. Al kan het misschien ook juist beter worden gemaakt. Je moet de eerlijkheid in ieder geval maar wel aan durven.

Zo had ik het eens een keertje op het gebied van liefde. Ik wilde even totaal niet bezig zijn met liefde. Het ging goed en dat wilde ik niet in de weg lopen. Op dat moment ontstond er eigenlijk voor de grap een date. Ik had namelijk buiten mijn relaties nooit echt een date gehad. We besloten er dus gewoon eentje te plannen. Ik besloot zelf dus wel gelijk eerlijk te zeggen dat het sowieso niks zou worden. Daar kon ik die gene te slecht voor, werd ik een beetje beïnvloed door verhalen en was ik er echt even niet op uit. De dag was leuk/gezellig en daar hielden we het bij.

Na die dag begonnen we wel wat meer met elkaar om te gaan. Ergens gaf het mij soms wel het gevoel dat de ander misschien wat meer kon gaan willen. Zo gaf ik misschien wat bot nog een paar keer eerlijk aan dat het vanaf mijn kant sowieso nooit wat zou gaan worden. Het contact verwaterde na een tijdje weer en we gingen beide weer lekker onze eigen weg. Uit het niks kreeg ik later dus een boze beste vriendin op de app. Ja, je verdient dit, want je behandel mijn vriendin als shit. Ik dus zeggen dat ik dat zeker niet doe. Op haar vraag hoe dan wel gaf ik dus gewoon het eerlijke antwoord als een normale vriendin. Nou toen waren de rapen gaar hoor.

Kijk dat die vriendin nou zelf altijd op het begin zei, ja ik zie het in jullie ogen, kan ik niet zoveel aan doen. Kan moeilijk gaan liegen om met hun mee te praten. Dan zou ik in mijn ogen juist iemand als shit behandelen, maar hey ieder zo zijn mening daarin. Dat ze er laats nog steeds mee bezig waren zegt al genoeg.

Nou praat ik er wel makkelijk over, maar bij dit soort dingen vreet ik mij zelf van binnen echt op van woede. Je mag mij altijd een lul noemen of wat dan ook. Alleen moet het dan wel ergens op gegrond zijn. Op basis van eerlijkheid en niet instemmen vind ik gewoon zo lomp. Ik was er al klaar mee en dan al helemaal. Juist dan ga ik je als shit behandelen. Oké, dan kan ik dit mooi als voorbeeld gebruiken,omdat je hier makkelijk over kan schrijven. Alleen het gebeurd natuurlijk in veel meer gevallen.

Zo probeer ik hier ook altijd zo eerlijk mogelijk een verhaal te vertellen. Sommige details mogen niet naar buiten worden gebracht en/of zou ik iemand mee beschadigen. Dan laat je dat stukje eventjes een keertje weg. Toch krijg je dan nog de berichten dat het fake is. Hé, sorry dat jij er in geloof dat iedereens leven roze is,maar ik vertel liever gewoon de waarheid. Op zulke momenten vraag ik mij altijd af wat we nou het liefste willen. Wil je dat iemand eerlijk is of liever met je mee praat? Sorry, maar ik kies dan liever voor eerlijk.

Fabian van der Gijze 
Volg mij verder ook via  Facebook,  Twitter en  Instagram

Wandelen door de Dades Vallei en de eerlijkste nacht

Na een bijzondere dag kwam dag vier om de hoek kijken. Een dag die van te voren niet zo bijzonder bleek te zijn. Gewoon een mooie wandeling door de Dades Vallei en verder gewoon eens wat relaxen in het nieuwe hotel. Alleen een planning verklapt gelukkig nog niet alles. Het bleek namelijk wel een mooie dag te gaan worden. Een mooie, maar vooral ook een eerlijke. Dingen kan je niet uit de weg blijven gaan. Alleen moesten we eerst nog even afscheid nemen van deze bijzondere plek.

Bijna in elk hotel hadden we wel leuke gastheren gehad. Alleen door de vorige dag en avond waren dit wel echt de uitblinkers geworden. Ik weet niet of je het echt een band kan noemen, maar je bouwt toch iets op hé. We schudden elkaars handen, maakte wat foto’s en namen in het Arabisch afscheid. Trouwens even een goude tip. Ga altijd aan de zijkant van een foto staan. Kan je later nog eens lachen of juist niet. Ligt er aan hoe je het bekijk. Het was in ieder geval helaas weer tijd om te gaan. Het was een plek geworden om nooit meer te vergeten. Voor ons lag weer een paar kilometer te wachten, maar ook eens wat luxe. Er stond ons namelijk een mooi hotel op te wachten met een hoge beoordeling.

Na een tijdje kwamen we vanzelf terecht in de Dades Vallei. Een enorm gebied waar alles te zien valt. Het is er echt heel mooi. Wel moet ik eerlijk bekennen dat je deze plekken regelmatig tegen komt in Marokko. Het blijf mooi, maar het is niet iets waar je perse heen moet. We liepen door een enorme kloof om aan onze kleine klim te beginnen. Al snel kwamen we bij een lange trap aan. Nou was ik in Thailand aan iets begonnen. Als er een lange trap naar boven was, dan moest ik even met het kleine Broertje (Jorg) omhoog rennen. Hoe eerder je er ben, hoe beter het voelde. Zo begonnen we weer eens aan onze klim. Nou hou ik het tegenwoordig nog maar net vol. Ik sport helaas bijna nooit meer. Ik loop mijn dagelijkse stappen en dat is het eigenlijk wel. Qua conditie kon ik dat nu wel even voelen. Het gebrek aan slaap en conditie lieten mij behoorlijk naar adem happen. Goed even tot rust komen en de klim kon beginnen.

De rest van de groep had volgens mij niet zo veel zin om te klimmen. Jorg zijn vader probeerde nog wel een klein stukje mee te lopen, maar die hielt er al snel mee op. Jorg en ik waren ondertussen al een flink stuk omhoog geklommen. Wij moesten er natuurlijk weer voor kiezen om van het pad af te wijken. Een normale weg is toch saai en veel te langzaam. Na een behoorlijke sprint voelde ik deze klim wel echt hoor. Jorg zit zelf nog op voetbal, dus die kon de Dades Vallei nog wel makkelijk aan. Oké, makkelijk is misschien een groot woord, maar voor het eerst zag ik hem wel boven mij uit steken. Ik was in ieder geval al blij dat ik hem dit pleziertje even kon gunnen. Vooral toen die tegen mij zei dat die blij was dat hij een klimmaatje had, kon hij er ook eens gewoon op uit. Meer dingen hoef ik niet te horen hoor. Dat zou mij elk moment opnieuw kunnen raken.

Voor de rest gingen we maar eens een keer naar beneden. Het was nou ook weer niet mijn doel op het topje van de Dades Vallei te bereiken. Het was wel genoeg geweest. Ik liet Jorg maar even expres achter mij lopen. We waren steil omhoog gegaan, dus dat betekende ook weer steil naar beneden. Ik zag liever mij zelf vallen dan dat hij zou vallen. Dat vallen lukte mij gelukkig ook nog een paar keer goed. Voor je het weet beland je hand in een doornstruikje. Beetje bloed kon geen kwaad hé. Het brandende gevoel zou van zelf wel weer weg gaan en we leefde nog. Later liepen we ook nog samen door een lege rivier heen. Als hij toch leeg staat kan je er beter even gebruik van maken. De rest zou ons op het einde opwachten met de auto. Dan kan je toch even gezellig bijkletsen.

Voor het eerst tijdens deze reis konden we echt gebruikmaken van ons hotel. Waarschijnlijk hadden we daarom ook een wat luxere hotel. Het deed mij een beetje denken aan een hotel in Thailand. Liet dat nou net het hotel zijn waar we sliepen toen ik met Sem kreeg. Zo waren we toch ineens weer op een oud bekend plekje. Hadden we nou net nodig. Ik werd al gek door mij zelf en dan kregen we dit er ook nog eens bij. Ik probeerde nog even gezellig mee te zwemen en te kletsen, maar ik moest mij gewoon even terug trekken. De tablet en Jazz zouden mijn redding worden. Voor ik het wist had ik de blog post keuzes geschreven. Nee, die staat nog niet online, maar die komt na de Marokko week zeker online.

Het voelde in ieder geval goed om even weer te schrijven. Er was nog niet echt een moment geweest waarop ik alles van mij af kon schrijven. Het hoofdje zat nu alleen echt te vol en er moest wat uit. Een betere manier dan dit kon ik  mij toen niet echt bedenken. Het terug trekken had ik echt even nodig. Zo schreef ik ook wat letters op mijn handen en tekende twee gezichtjes. Een boze en een blij. Je moet er altijd even naar kunnen kijken. Het help meestal voor mij, dus waarom zou ik het niet doen hé.

In de avond aten we ergens pizza en liepen we even door het kleine dorpje heen. Ik voelde mij gelukkig al weer iets beter. De tekst en gezichtjes hielpen gelukkig weer een beetje. Gewoon genieten joh. Voor je het weet krijg je later spijt. Na nog een spelletjes avond dook ik mijn hokje in. Ik sliep in een klein inhammetje. Voor het eerst kon ik eigenlijk niks of niemand zien. Het plafon was even mijn beste vriend. Op de achtergrond hoorde ik twee dingen. Je hoorde namelijk de krekels en Sem die haar neus snoot. Ze was behoorlijk verkouden geworden, dus de wc rol vloog er doorheen. Na een tijdje besloot ik maar gewoon gezellig mee te doen met het snuiven. Je moet toch iets hé als je niet in slaap kan komen.

Na een tijdje zag ik Sem ineens naast mij staan. Zo begon eindelijk het moment wat we eigenlijk beide gewoon nodig hadden. Even gewoon kletsen. Voor het eerst liet ik haar lezen wat ik had geschreven zonder dat iemand anders het had gelezen. Hierna gingen we samen buiten zitten en gewoon lekker praten. Eindelijk kon ik gewoon weer eens echt eerlijk zijn en alles vertellen. De afgelopen maanden speelde er zo ontzettend veel dat ik dit gewoon niet meer kon. Ik wilde haar er gewoon niet mee lastig vallen. Ja, dan verander je gewoon in iemand anders. Ze had zeker wel het recht om die verklaring te krijgen. Al vroeg ze daar niet eens om. Daarnaast besloot ik dat ze nog iets moest weten. Het verhaal waar maar 4 mensen van af weten (waaronder ik zelf). Dit was het moment gewoon. Eerlijker dan dit moment zou het waarschijnlijk nooit meer gaan worden. Gelukkig waardeerde we beide deze eerlijkheid en konden we gewoon weer eens lachen. De vakantie kon eindelijk dan echt beginnen.

Het bleef natuurlijk nog wel lastig, maar we keken elkaar ten minste wel weer recht aan.

Fabian van der Gijze

Volg mij verder ook via  Facebook,  Twitter en  Instagram

Ik moet even stoppen met het ene om het ander te redden

Vandaag moet ik echt even heel eerlijk met mij zelf zijn en eerlijk tegenover jullie. Eerlijkheid vind ik persoonlijk erg belangrijk en is hier voor mij altijd een pré geweest. Acteren moet op tv en hier ben ik wie ik echt ben. 14 augustus kwam mijn tweede blog online over mijn reis naar Thailand. Hierna is niks meer online gekomen. Dit heeft zeker een rede. Ik wilde namelijk bijna stoppen met bloggen, omdat ik de vibes gewoon niet meer te pakken kreeg. Kwam echt nou door die maand rust of toch door iets anders. Ik kwam er echt in een dip van.

14/15 Aug ben ik tot laat bezig geweest met de derde blog post over Thailand. Tijdens het schrijven ervaarde ik iets wat ik in de 2 a 3 bloggen nog nooit had mee gemaakt. Ik schreef met echt te grote moeite en voordat ik het wist gooide ik in eens mijn pc uit. Een heel vreemd gevoel om mee te maken. Was het punt van stoppen dan toch echt bereikt. Bloggen was juist één van de weinige dingen waar ik nog nooit op was uitgekeken. De twijfel sloeg enorm toe en ik besloot om mijn blog vakantie nog even te rekken. Wel was ik ergens van binnen bang dat ik er echt op uit was gekeken. Zou het door opname week komen, waar ik een week zonder internet moest door brengen. Die rust en stilte had ik al heel lang niet mee gemaakt. Geen stres en geen gedachtes van je moet dit of dat nog online zetten. Heerlijk om weer even mee te maken en als kers op de taart mocht ik door Thailand reizen.

Gelukkig had ik één week echt een mooie afleiding. Ik kon namelijk nog even een weekje met mijn vriendin door brengen. Zij kwam even hier heen en ik ging ook nog even naar Brabant toe. Even weer nergens mee bezig zijn. De vraag stoppen met bloggen stopte ik even heel diep weg in een achter kamertje. Alleen die week hielt natuurlijk ook weer eens een keertje op. Er kwamen twee lange weken zonder af te spreken aan. Het achter kamertje ging weer open en ik besloot er goed over na te denken. Alles heel relax doen en kijken wat er gebeurd.

Af en toe had ik met een paar mensen gespreken over mijn blog. Op de vraag: ‘’waarom blog je nu dan niet meer?’’ kwam een steeds beter antwoord waar ik achter begon te staan. Ook regelmatig kwamen er blog post onderwerpen in mijn hoofd voorbij die ik na de Thaise blog posten wilde gaan schrijven. Alleen ik begon niet meer met schrijven over Thailand. Nee, ik begon het juist steeds meer te missen en Nederland maar een dooie boel te vinden. Mijn lichaam was hier, maar mijn hoofd was in Thailand en bij mijn vriendin. Tot dat ik vandaag plots  mijn antwoord op de vraag helemaal compleet had. Ik starten voor het eerst weer word op en ben dit gaan schrijven. Mijn besluit was een feit.

Mijn blog en het schrijven ben ik gelukkig toch gaan missen. Hier ga ik dus zeker nog niet mee stoppen. Wel stop ik met een paar andere dingen. Nou zal ik nog niet alles gelijk zeggen, maar ik stop in ieder geval eventjes met de Thailand blog posten. Misschien komt dat nu heel raar over. Waarschijnlijk al helemaal voor de mensen die mij echt volgen. Ik ben namelijk echt lovend geweest over Thailand en ik beloofde iedereen om mee te nemen met mijn avontuur. Alleen ik kan het gewoon nu even niet. Thailand is en was een enorme droom voor mij. Een heel lief en leuk maatje vinden was een enorme droom van mij. De dromen en het avontuur waren allebei zo groot en mooi, dat ik het oprecht echt heel erg mis. Misschien kan jij dat helemaal niet begrijpen, maar ik heb oprechte heimwee. Mijn vriendin zie ik gelukkig vrijdag weer, maar Thailand duurt wel weer eventjes.

De verhalen zitten echt heel diep in mijn hart en praat er met liefde over. Echter gaat het schrijven er over op dit moment gewoon even niet. Het zit echt gewoon even te diep en nog te goed in mijn hoofd. Ik wil en kan het gewoon echt niet los laten. Het liefst ga ik nu weer het vliegtuig in en die 18 uur opgesloten zitten. De verhalen komen hopelijk ooit wel weer los en kan ik ze hier op een hele mooie manier vertellen. Dat verdienen deze avonturen namelijk wel echt.

Nu ga ik eerst even weer de blog draad beet proberen te pakken. Ik hoop dan ook dat ik gewoon weer om de dag iets de wereld in kan knallen. Het voelt in ieder geval wel weer normaal, maar of het mij direct lukt durf ik niet te beloven. Het kan dus heel soms even duren voor dat er weer een nieuwe blog post online komt. Mijn oprechte excuses hier voor. Ik heb dit echt even nodig. Ik beloof dat er in ieder geval wel echt een paar top verhaaltjes gaan tussen zitten. Zoals mijn Penoza verhalen en mijn avonturen van het instituut. Dat komt dus helemaal goed

Verder ga ik mij ook veel meer richten op de leuke kanten van het bloggen en wat minder van al het negatieve. Ik merk namelijk dat ik heel pissig en treurig wordt van sommige blog dingen en mensen. Altijd maar weer die getalletjes noemen, niet oprecht aan de ander vragen hoe het gaat om zelf je getalletjes te kunnen zeggen en alles maar doen om te groeien. Ik vind het veel gezelliger om met andere mensen te praten/ te spreken. Zo heb ik dat bijvoorbeeld met Robin, Chelsey en Demi. Daar merk ik gewoon de liefde voor schrijven en gewoon om leuke dingen online te delen. Gewoon plezier hebben en al het andere is mooi mee genomen. Zo zijn er nog zeker veel meer, maar met hun heb ik gewoon het meeste en het leukste contact.

Goed ik ga het weer proberen. Bedankt weer voor het lezen en hopelijk welkom terug op mijn blog. Ik ga weer proberen te knallen met mijn heden verhalen, maar ook zeker weer met mooie eerlijke blog posten uit het verleden. Dit en dat ben ik. Ik wil achter mijn content staan en liefde voelen bij het schrijven. Dat ga ik nu weer volledig doen.

Tot snel 🙂

Fabian van der gijze