Hey, sorry dat ik eerlijk was hé

Eerlijkheid duurt het langs, dat zei mijn moeder ten minste altijd. Vroeger hield ik mij daar zeker niet altijd aan. Ik kon goed liegen en vond het af en toe ook wel spannend. Toen ik eindelijk echt mij zelf werd, besloot ik het liegen zo veel mogelijk te verminderen. Wilde gewoon zo eerlijk mogelijk leven. Vooral tegen de mensenwaar ik om geef. Alleen hoe erg wordt eerlijk zijn eigenlijk gewaardeerd. Soms lijkt het er meer op dat je beter had kunnen liegen. Dan moet je haast sorry zeggen dat je gewoon eerlijk bent geweest.

Persoonlijk heb ik zelf altijd liever dat mensen gewoon gelijk eerlijk tegen mij zijn. Wanneer je mij bijvoorbeeld niet mag, dan heb ik liever dat je dat gewoon eerlijk in mij gezicht zegt. Je gaat het anders toch voelen en achter de rug om daar heb ik het niet zo mee. Ik zou er zelfs respect voor hebben als je zoiets gewoon durft te zeggen. Dat toont alleen maar moed. Nou snap ik ook wel als geen ander dat je dat niet altijd kan doen. Op het werk kan het bijvoorbeeld toch voor nare situaties zorgen. Al kan het misschien ook juist beter worden gemaakt. Je moet de eerlijkheid in ieder geval maar wel aan durven.

Zo had ik het eens een keertje op het gebied van liefde. Ik wilde even totaal niet bezig zijn met liefde. Het ging goed en dat wilde ik niet in de weg lopen. Op dat moment ontstond er eigenlijk voor de grap een date. Ik had namelijk buiten mijn relaties nooit echt een date gehad. We besloten er dus gewoon eentje te plannen. Ik besloot zelf dus wel gelijk eerlijk te zeggen dat het sowieso niks zou worden. Daar kon ik die gene te slecht voor, werd ik een beetje beïnvloed door verhalen en was ik er echt even niet op uit. De dag was leuk/gezellig en daar hielden we het bij.

Na die dag begonnen we wel wat meer met elkaar om te gaan. Ergens gaf het mij soms wel het gevoel dat de ander misschien wat meer kon gaan willen. Zo gaf ik misschien wat bot nog een paar keer eerlijk aan dat het vanaf mijn kant sowieso nooit wat zou gaan worden. Het contact verwaterde na een tijdje weer en we gingen beide weer lekker onze eigen weg. Uit het niks kreeg ik later dus een boze beste vriendin op de app. Ja, je verdient dit, want je behandel mijn vriendin als shit. Ik dus zeggen dat ik dat zeker niet doe. Op haar vraag hoe dan wel gaf ik dus gewoon het eerlijke antwoord als een normale vriendin. Nou toen waren de rapen gaar hoor.

Kijk dat die vriendin nou zelf altijd op het begin zei, ja ik zie het in jullie ogen, kan ik niet zoveel aan doen. Kan moeilijk gaan liegen om met hun mee te praten. Dan zou ik in mijn ogen juist iemand als shit behandelen, maar hey ieder zo zijn mening daarin. Dat ze er laats nog steeds mee bezig waren zegt al genoeg.

Nou praat ik er wel makkelijk over, maar bij dit soort dingen vreet ik mij zelf van binnen echt op van woede. Je mag mij altijd een lul noemen of wat dan ook. Alleen moet het dan wel ergens op gegrond zijn. Op basis van eerlijkheid en niet instemmen vind ik gewoon zo lomp. Ik was er al klaar mee en dan al helemaal. Juist dan ga ik je als shit behandelen. Oké, dan kan ik dit mooi als voorbeeld gebruiken,omdat je hier makkelijk over kan schrijven. Alleen het gebeurd natuurlijk in veel meer gevallen.

Zo probeer ik hier ook altijd zo eerlijk mogelijk een verhaal te vertellen. Sommige details mogen niet naar buiten worden gebracht en/of zou ik iemand mee beschadigen. Dan laat je dat stukje eventjes een keertje weg. Toch krijg je dan nog de berichten dat het fake is. Hé, sorry dat jij er in geloof dat iedereens leven roze is,maar ik vertel liever gewoon de waarheid. Op zulke momenten vraag ik mij altijd af wat we nou het liefste willen. Wil je dat iemand eerlijk is of liever met je mee praat? Sorry, maar ik kies dan liever voor eerlijk.

Fabian van der Gijze 
Volg mij verder ook via  Facebook,  Twitter en  Instagram

Ik kan mij zelf nog in de spiegel aankijken (mijn mening 26 )

Één van de meest gehoorde zinnen in mijn leven is Ik kan mij zelf nog in de spiegel aankijken. Bijna elk jaar kwam deze zin zich weer even melden. Toch blijf ik het een nare en meest nutteloze zin vinden. Als ik kijk naar de mensen waar het tegen is gezegd zijn ze er niet slechter op achter uit. Het goede wint altijd van het kwaad. Zoals vele wel door hebben is dat echt de grootste boelshit die ooit is verzonnen. We leven hier niet in een sprookjes wereld of in een film.

Dit klinkt misschien wat depressief, maar het is wel de waarheid. Ik zit er nooit zo mee, maar met die twee zinnen wel. Het kan een troost zin zijn, maar helpt het je echt. Ik hoef mij niet zelf in de spiegel aan te kijken dat ik weet dat ik een goede persoon ben, maar ik heb ook mijn verhaal. Natuurlijk ben ik geen heilige boon. In mijn leven heb ik ook wel eens mensen voor het hak gezet om er zelf beter van te worden. Mensen ontkennen dit heel graag, maar iedereen heeft dit ooit gedaan. Soms kan je ook niet echt anders. Het is een stukje menselijkheid wat volgens mij iedereen wel bezit.

Zelf ben ik enorm goed met woorden en dingen in schatten. Ik zou liegen als ik nu zou zeggen dat ik dit nooit heb gebruikt. Het gaat hard klinken, maar als ik iets wil bereiken qua gesprek weet ik negen van de tien keer wat ik precies moet zeggen. Iedereen heeft bepaalde gevoeligheden of een woord waar je alarm van af gaat. Helaas heb ik hier soms iets te veel gebruik van gemaakt. Af en toe moest ik iets horen uit iemands mond of lezen via een bericht. Een paar woorden waren al genoeg om die tevoorschijn te toveren.

Maakt dit mij een slechter mens? Zelf ben ik er niet heel trots op, maar ik vind mij geen slecht mens. Natuurlijk zien andere mensen dit misschien weer anders. Laat dit niet zien dat die denkbeeldige spiegel voor iedereen anders is. Voor sommige mensen is vreemd gaan een normale zaak, maar uit mijn ogen één van de ergste en domste dingen die je kan doen. Als het kan leven we allemaal het leven wat we zelf willen leven. Één ander kan wel denken dat je eigen glazen in gooit, maar misschien opent het voor jou juist wel weer deuren. Een deur blijft een deur met of zonder glazen.

Bij heel wat mensen hoop ik inderdaad dat ze niet meer in de spiegel durven te kijken. Helaas is dit niet real. We blijven menselijk en iedereen leeft zijn leven op zijn of haar manier. Niemand kan hier iets aan veranderen. Diep van binnen blijf je de zelfde persoon die je altijd al ben geweest. Je gedrag kan wel veranderen, maar zonder reden ga je niet ineens anders gedragen dan je altijd al deed.

De zin ik kan mij zelf nog in de spiegel aankijken kan ik dan wel heel vaak horen en zeggen, maar ik zal er nooit achter staan. Het leven loopt zoals het loopt. Als ik echt bij alles die zin zou moeten onthouden zou ik gek woorden. Toch vraag ik mij af hoe andere hier nou over denken. Scheelt het echt enorm als je denk dat iemand zich zelf niet meer aan durft te kijken of is het één grote illusie. Ik ben erg benieuwd.

Sommige dingen kan je beter negeren dan er nog iets aan toevoegen!

 

Fabian van der Gijze

Volg mij verder ook via  Facebook,  Twitter en  Instagram

Wandelen door de Dades Vallei en de eerlijkste nacht

Na een bijzondere dag kwam dag vier om de hoek kijken. Een dag die van te voren niet zo bijzonder bleek te zijn. Gewoon een mooie wandeling door de Dades Vallei en verder gewoon eens wat relaxen in het nieuwe hotel. Alleen een planning verklapt gelukkig nog niet alles. Het bleek namelijk wel een mooie dag te gaan worden. Een mooie, maar vooral ook een eerlijke. Dingen kan je niet uit de weg blijven gaan. Alleen moesten we eerst nog even afscheid nemen van deze bijzondere plek.

Bijna in elk hotel hadden we wel leuke gastheren gehad. Alleen door de vorige dag en avond waren dit wel echt de uitblinkers geworden. Ik weet niet of je het echt een band kan noemen, maar je bouwt toch iets op hé. We schudden elkaars handen, maakte wat foto’s en namen in het Arabisch afscheid. Trouwens even een goude tip. Ga altijd aan de zijkant van een foto staan. Kan je later nog eens lachen of juist niet. Ligt er aan hoe je het bekijk. Het was in ieder geval helaas weer tijd om te gaan. Het was een plek geworden om nooit meer te vergeten. Voor ons lag weer een paar kilometer te wachten, maar ook eens wat luxe. Er stond ons namelijk een mooi hotel op te wachten met een hoge beoordeling.

Na een tijdje kwamen we vanzelf terecht in de Dades Vallei. Een enorm gebied waar alles te zien valt. Het is er echt heel mooi. Wel moet ik eerlijk bekennen dat je deze plekken regelmatig tegen komt in Marokko. Het blijf mooi, maar het is niet iets waar je perse heen moet. We liepen door een enorme kloof om aan onze kleine klim te beginnen. Al snel kwamen we bij een lange trap aan. Nou was ik in Thailand aan iets begonnen. Als er een lange trap naar boven was, dan moest ik even met het kleine Broertje (Jorg) omhoog rennen. Hoe eerder je er ben, hoe beter het voelde. Zo begonnen we weer eens aan onze klim. Nou hou ik het tegenwoordig nog maar net vol. Ik sport helaas bijna nooit meer. Ik loop mijn dagelijkse stappen en dat is het eigenlijk wel. Qua conditie kon ik dat nu wel even voelen. Het gebrek aan slaap en conditie lieten mij behoorlijk naar adem happen. Goed even tot rust komen en de klim kon beginnen.

De rest van de groep had volgens mij niet zo veel zin om te klimmen. Jorg zijn vader probeerde nog wel een klein stukje mee te lopen, maar die hielt er al snel mee op. Jorg en ik waren ondertussen al een flink stuk omhoog geklommen. Wij moesten er natuurlijk weer voor kiezen om van het pad af te wijken. Een normale weg is toch saai en veel te langzaam. Na een behoorlijke sprint voelde ik deze klim wel echt hoor. Jorg zit zelf nog op voetbal, dus die kon de Dades Vallei nog wel makkelijk aan. Oké, makkelijk is misschien een groot woord, maar voor het eerst zag ik hem wel boven mij uit steken. Ik was in ieder geval al blij dat ik hem dit pleziertje even kon gunnen. Vooral toen die tegen mij zei dat die blij was dat hij een klimmaatje had, kon hij er ook eens gewoon op uit. Meer dingen hoef ik niet te horen hoor. Dat zou mij elk moment opnieuw kunnen raken.

Voor de rest gingen we maar eens een keer naar beneden. Het was nou ook weer niet mijn doel op het topje van de Dades Vallei te bereiken. Het was wel genoeg geweest. Ik liet Jorg maar even expres achter mij lopen. We waren steil omhoog gegaan, dus dat betekende ook weer steil naar beneden. Ik zag liever mij zelf vallen dan dat hij zou vallen. Dat vallen lukte mij gelukkig ook nog een paar keer goed. Voor je het weet beland je hand in een doornstruikje. Beetje bloed kon geen kwaad hé. Het brandende gevoel zou van zelf wel weer weg gaan en we leefde nog. Later liepen we ook nog samen door een lege rivier heen. Als hij toch leeg staat kan je er beter even gebruik van maken. De rest zou ons op het einde opwachten met de auto. Dan kan je toch even gezellig bijkletsen.

Voor het eerst tijdens deze reis konden we echt gebruikmaken van ons hotel. Waarschijnlijk hadden we daarom ook een wat luxere hotel. Het deed mij een beetje denken aan een hotel in Thailand. Liet dat nou net het hotel zijn waar we sliepen toen ik met Sem kreeg. Zo waren we toch ineens weer op een oud bekend plekje. Hadden we nou net nodig. Ik werd al gek door mij zelf en dan kregen we dit er ook nog eens bij. Ik probeerde nog even gezellig mee te zwemen en te kletsen, maar ik moest mij gewoon even terug trekken. De tablet en Jazz zouden mijn redding worden. Voor ik het wist had ik de blog post keuzes geschreven. Nee, die staat nog niet online, maar die komt na de Marokko week zeker online.

Het voelde in ieder geval goed om even weer te schrijven. Er was nog niet echt een moment geweest waarop ik alles van mij af kon schrijven. Het hoofdje zat nu alleen echt te vol en er moest wat uit. Een betere manier dan dit kon ik  mij toen niet echt bedenken. Het terug trekken had ik echt even nodig. Zo schreef ik ook wat letters op mijn handen en tekende twee gezichtjes. Een boze en een blij. Je moet er altijd even naar kunnen kijken. Het help meestal voor mij, dus waarom zou ik het niet doen hé.

In de avond aten we ergens pizza en liepen we even door het kleine dorpje heen. Ik voelde mij gelukkig al weer iets beter. De tekst en gezichtjes hielpen gelukkig weer een beetje. Gewoon genieten joh. Voor je het weet krijg je later spijt. Na nog een spelletjes avond dook ik mijn hokje in. Ik sliep in een klein inhammetje. Voor het eerst kon ik eigenlijk niks of niemand zien. Het plafon was even mijn beste vriend. Op de achtergrond hoorde ik twee dingen. Je hoorde namelijk de krekels en Sem die haar neus snoot. Ze was behoorlijk verkouden geworden, dus de wc rol vloog er doorheen. Na een tijdje besloot ik maar gewoon gezellig mee te doen met het snuiven. Je moet toch iets hé als je niet in slaap kan komen.

Na een tijdje zag ik Sem ineens naast mij staan. Zo begon eindelijk het moment wat we eigenlijk beide gewoon nodig hadden. Even gewoon kletsen. Voor het eerst liet ik haar lezen wat ik had geschreven zonder dat iemand anders het had gelezen. Hierna gingen we samen buiten zitten en gewoon lekker praten. Eindelijk kon ik gewoon weer eens echt eerlijk zijn en alles vertellen. De afgelopen maanden speelde er zo ontzettend veel dat ik dit gewoon niet meer kon. Ik wilde haar er gewoon niet mee lastig vallen. Ja, dan verander je gewoon in iemand anders. Ze had zeker wel het recht om die verklaring te krijgen. Al vroeg ze daar niet eens om. Daarnaast besloot ik dat ze nog iets moest weten. Het verhaal waar maar 4 mensen van af weten (waaronder ik zelf). Dit was het moment gewoon. Eerlijker dan dit moment zou het waarschijnlijk nooit meer gaan worden. Gelukkig waardeerde we beide deze eerlijkheid en konden we gewoon weer eens lachen. De vakantie kon eindelijk dan echt beginnen.

Het bleef natuurlijk nog wel lastig, maar we keken elkaar ten minste wel weer recht aan.

Fabian van der Gijze

Volg mij verder ook via  Facebook,  Twitter en  Instagram

Eerlijkheid en vertrouwen (mijn mening #1)

Deze blog post is een keertje wat anders. Dit keer ga ik het echt over mijn mening hebben. Hierna wil ik dit wat vaker gaan doen. Gewoon simpel mijn mening geven. Ik hoop ooit een soort blog dag te krijgen waarop ik dan mijn mening geef en dan ook jullie mening terug te krijgen. Dit keer zal ik het over eerlijkheid hebben en vertrouwen.

In mijn leven heb ik ontdekt dat die twee dingen zo belangrijk voor mij zijn. Ik wil meestal gelijk door hebben wat ik aan iemand heb en of ik die ook kan vertrouwen. Zodra ik jou vertrouw dan heb je ook echt een goede vriend aan me, maar als dit niet het geval is zou ik je nooit echt als vriend beschouwen en je nooit de echte mij laten zien.

Eerlijkheid is ook echt iets waar ik waarde aan hecht. Zeg liever in mijn gezicht wat je van me vind en niet achter mijn rug of via een omweg zeggen. Met de omweg bedoel ik dat sommige het dan met andere woorden zeggen, maar wel zo formuleren dat ik het wel begrijp wat je eigenlijk wilt vertellen. Nee doe dat gewoon niet en zeg het gewoon gelijk. Hou echt niet van zulke dingen. Hou je niet in en hou geen geheimen voor me achter die mij eigenlijk ook aan gaan. Vertel het gewoon. Ik heb zat mensen al geholpen met hun problemen. Ik ben er vaak zat voor mensen geweest die iets kwijt wilde. Al is het om 3 uur s’ nachts ik reageerde zelfs dan nog om hem of haar te helpen.

Ik heb het over eerlijkheid, dus moet ik ook eerlijk zijn. Natuurlijk ben ik geen heilig boontje. Ik heb ook wel eens iets over iemand gezegd, terwijl ik er mee om ga. Ik ben dan ook echt van mening dat dit slecht is van mijn kant, maar soms heb je meer aan een vriendschap waar je niet zo veel voor voel dan een vijand om het maar zo te zeggen.

Ik heb het ook over het helpen van een vriend of een vriendin. Ik doe en deed dit altijd met liefde, omdat ik weet hoe het voelt om hulp te krijgen en begrip. Ik vind het dan wel heel moeilijk om te zien dat je er heel lang voor iemand ben en zij of hij je vervolgens een jaar later soort van laat barsten. Ik kan hier zo slecht tegen. Ik heb genoeg redens gehoord waarom dit zogenaamd gebeurd, maar ik vind dat zulke boel shit. Je heb geen tijd meer. F*ck af. Om 3 of 4 uur kon je me toch ook altijd vinden als je mijn nodig heb. Nu slaap je zeker als een roos.

Ga niet ineens me meer negeren, omdat ik bijvoorbeeld niet populaire genoeg ben. daar geef ik namelijk nu echt niet meer om. Had op de basisschool echt super veel vrienden en super veel mensen kenden mij., maar konden ze mee echt? Nee ze konden me niet echt, want echt haast niemand wist dat mijn vader  alcoholist was of dat ik ondergedoken was geweest. Mensen die om me gaven die wisten het. Vroegen ze het hoe het met me ging. Nee dat deden ze niet ze voelden het zelf wel en wisten dan ook dat je het niet hoefde te vragen, maar hielpen me aan een leuke dag om nooit te vergeten.

Fabian van der Gijze