oma

De begrafenis van mijn oma

Na 4 uurtjes slapen was het dan toch echt zo ver. Mijn wekker ging af om weer terug naar Rotterdam te gaan. Dit keer niet vanwege mijn weekend, maar vanwege de begrafenis van mijn oma. Nou was ik door mijn werk nog in Hilversum, dus moest op tijd vertrekken. Geen probleem, want voor mijn lieve omaatje heb ik dat natuurlijk over. Het voelde wel weer een beetje gek aan. Ik wist dat ik naar een begrafenis ging, maar voelde mij er heel licht over. Het was goed en ik gunde haar deze rust gewoon. Het was anders veel te veel voor haar geweest. Zelf geloofde ze er ook in dat ze mijn opa weer tegen zal komen, dus daar keek ze zelf ook enorm naar uit.

Eenmaal in Rotterdam aangekomen, moest ik even wachten op het gezin. Die kwamen een kwartiertje later aan in Rotterdam. Gezamenlijk reden we naar mijn oma’s oude kamertje. Hier lag ze namelijk tot de begrafenis opgebaard. Samen met mijn tantes en mijn nicht en haar vriend bleven we even op de gang wachten. De begrafenisondernemer was binnen bezig om haar in de kist te leggen. Toen dit gebeurde was ik nog even snel aan het omkleden, maar vanaf daarna wilde ik overal bij zijn. Vraag mij niet waarom, maar dat wil ik altijd bij een begrafenis. Ik vind het heel erg interessant en iets heel moois. Toen ze vroegen wie er alvast een kijkje wilde nemen en de kist wilde dicht schroeven kwam ik gelijk mee gelopen. Mijn oma lag er gelukkig mooi en netjes bij, dus dat was een hele geruststelling. Samen met mijn tantes en mijn nicht draaide wij de kist dicht voor de reis naar het begraafplaats. Hier zou die dan weer open worden gemaakt voor de belangstellende.

Onderweg herkende ik het gelijk alweer. Dit was dezelfde plek waar mijn opa ook is begraven. Toch mooi dat ze weer bij elkaar in de buurt zijn. Via de zijkant mochten wij naar binnen, zodat we ongestoord bij konden komen. De eerste tranen waren rondom mij al gevallen. Zelf was ik benieuwd of ik verder op de dag zelf ook eens een keertje ging breken. Ik vind een traan altijd iets heel moois en baal er dan soms ook echt van dat ik ze bijna nooit laat vallen. Niet om stoer te doen, maar gewoon oprecht om dat ze niet komen. Ach, dat is voor iedereen natuurlijk weer iets anders.

Voor de begrafenis ging beginnen mochten we gezamenlijk weer naar de kist lopen. Uiteraard wilde ik hier weer bij zijn en liep met de familie mee. Met de bloemen erbij en de setting zag het er heel mooi uit. Precies zoals mijn oma het ook had gewild. Hierna moesten wij weer even weg en mochten de kennissen en andere familieleden komen kijken. Toen dit ook was gebeurd, werd het officieel. We mochten de kist dicht schroeven en zal daarna nooit meer opengaan. Gezamenlijk deden wij dit op een mooie manier. Dit was de tweede keer dat ik zoiets heb mogen doen, maar het blijft iets heel moois om te doen. Je krijgt toch de kans om echt afscheid te nemen voor de begrafenis begint.

We mochten plaats nemen op de voorste banken, de muziek starten en de gasten kwamen binnen. De begrafenis was begonnen. Dit stond vooral naar mijn mening in het teken van de klein kinderen. Wij mochten namelijk echt heel veel doen. Later kom ik hier nog op terug, maar we begonnen gelijk met kaarsjes aansteken. Voor elk kleinkind stond er namelijk 1 kaarsje op de kist. Een grote kaars werd aangestoken en hiermee mochten wij alle kleine kaarsjes 1 voor 1 aansteken. Bij mijn neef zijn kinderen ging het alleen even fout. Ze hadden namelijk met zijn drieën 1 kaarsje aangedaan. Zo bleven er voor mij ineens drie kaarsjes aan. Geleidelijk stak ik deze aan en blies de grote kaars uit.

Ik mocht als één van de laatste spreken. Mijn hartje begon even heel snel te kloppen toen ik daar stond, maar gelukkig kon ik nog een mooie tekst verzinnen. Ik verzin dit soort dingen namelijk altijd te plekken. Een briefje is niks voor mij en ik kan veel beter gewoon uit mijn hart spreken. Één ding wist ik alleen wel van tevoren. Ik zou de familie erop aanspreken dat we bij elkaar moesten blijven. Dat had ik namelijk beloofd aan mijn oma en daar droom ik zelf ook echt van. Achteraf dacht ik wel nog shit ben wat vergeten, maar de woorden waren in ieder geval recht uit mijn hart verteld.

Na het laatste liedje werden wij als klein kinderen weer naar voren geroepen. Wij mochten namelijk de kist naar het graf brengen. Wij zouden met het karretje richting het graf gaan lopen. Iets heel bijzonders en wat ik nog niet eerder op een begrafenis had mee gemaakt. Achter ons liep een heleboel mensen achter ons aan. Mijn oma was geliefd en dat was hier alweer aan te merken. Gelukkig lukte het ons zonder problemen om mijn oma bij haar graf te brengen. Hier kreeg ik ineens nieuwe informatie door. Wij zouden als kleinkinderen ook de kist in het graf neerzetten. Ik vond dit oprecht heel mooi om te doen. Was alleen wel even bang dat ik zelf erin zou vallen. Het was namelijk behoorlijk breed en wij net iets te klein. Er kwam nog een kleine speech, wij legde gezamenlijk een witte roos neer en daarna was de begrafenis toch echt tot zijn einde gekomen.

Bij het condoleren heb ik gelukkig weer zoveel mensen kunnen zien en kunnen spreken. Het was echt iets heel moois. Nou weet ik dat veel van deze mensen dit zullen lezen, dus even speciaal voor jullie. Heel erg bedankt voor het komen en voor de lieve woorden. Mijn oma verdiende dit en wij stellen dit zeker op prijs. Zelf vond ik het ook enorm lief wat sommige van jullie tegen mij zeiden. Het was een eer om te horen dat jullie mijn blog mooi vonden om te lezen en zeker het berichtje over mijn oma. Sommige had ik nog nooit in het echt ontmoet, maar het was mooi om het toch eens te kunnen. Bedankt voor alles xxx

Fabian van der Gijze
Volg mij verder ook via  Facebook,  Twitter en  Instagram

oma

Dag lieve oma

20 januari 2019 was het dan toch echt zo ver. Mijn lieve oma is helaas overleden. Ik lag na mijn nachtdienst net in bed en toen ging mijn telefoon over. Op mijn scherm zag ik Ma staan en ik wist al genoeg. Ik hoorde aan de andere kant iemand met al haar kracht naar de juiste woorden zoeken. Een kleine snik en een slik en de woorden kwamen eruit. Fabian, oma is net rond 6 uur overleden. Iets wat geen geheim meer was. Een paar dagen geleden zat ik namelijk vierdagen lang elke dag naast haar bed. Te genieten van onze laatste dagen en voor haar te hopen dat ze snel zou gaan.

Een ander zou het misschien heel moeilijk hebben gevonden, maar ik vond dit de één van de mooiste vierdagen ooit. Je ziet iemand wel afglijden naar beneden, maar wel op een bijzondere manier. Ze was op en daardoor lag ze op haar sterfbed te wachten tot haar hart er mee zou stoppen. Eerst had ze het besef nog niet helemaal, maar vanzelf kwam dat besef wel. Uit mijn werk rende ik naar de trein en vloog richting Rotterdam. Daarvoor had ik namelijk te horen gekregen dat we waren begonnen en dat het zomaar voorbij kon zijn die dag. Bij aankomst leefde ze gelukkig nog. Ze keek mij aan, gaf een compliment over mijn kleding en wilde een knuffel. Ik kreeg de mooiste en de fijnste knuffel ooit. Trillend probeerde ze mij zo goed mogelijk te pakken, gaf haar een kus op haar wang en ik voelde dat ze de juiste knuffel had gevonden. Ze liet niet meer los tot ze het genoeg vond. Een kleine traan rolde over onze wangen. We wisten het. De maatjes moesten afscheid gaan nemen.

Gelukkig duurde mijn weekend vier dagen en die heb ik allemaal nog met haar mee kunnen maken. Ik zat naast haar en kreeg haar hand in mijn hand gedrukt. Normaal aaide ze mijn bol, maar nu was het andersom. Ik mocht alleen niet bozig van haar kijken, want dan zei ze dat gelijk. Met een brede glimlach bleef ik dus naar haar kijken en genoot van elk moment. Ze gaf hier en daar nog wat wijze advies. De derde dag stak ze haar duim naar mij op en seinde ze dat ik iets dichterbij moest komen. Wat zorg je goed voor je moeder, bedankt daarvoor lieverd. Die woorden kwamen inderdaad wel aan. Ik beloofde haar dat ik dat altijd zou blijven doen. Tevreden zag ik een knikje.

Na vier dagen afscheid nemen moest ik weer terug naar mijn eigen huisje. Wachtend op het belletje wat sowieso eraan zat te komen. Verdrietig kon ik niet zijn. Ik was blij voor mijn oma. Geen pijn meer, geen angst meer en hopelijk weer terug bij mijn lieve opa. Mijn oma was mijn grootste fan en één van mijn voorbeelden. Een vrouw die er altijd was, zelf geen makkelijk leventje heeft gehad en daarom extra goed voor ons zorgde. Zij ving ons op tijdens het onderduiken en stond altijd paraat. Ze was een schat en soms veel te goed voor iedereen op deze wereld. Als ze iets liefs kon doen dan deed ze dat. Niemand mocht ontevreden weg gaan. Het was een schat en ik ga haar zeker niet vergeten.

https://www.instagram.com/p/Bs2q8OpggWP/

Ik leefde al altijd met haar in mijn hart, maar zal dat nu nog meer doen. Het is goed zo, ze heeft het goed gedaan. Dag lieve oma, hopelijk tot ooit.

Fabian van der Gijze

Het zijn de kleine dingen die het doen

Kom die weer met een softe december blog post. Alleen het heeft niet echt alleen met december te maken. Het gebeurt namelijk gelukkig wel wat vaker. Zoals je misschien ooit wel eens heb gelezen probeer ik mijn moeder en/of mijn zus mee te nemen in mijn successen. Af en toe even uit eten mee nemen of een leuk uitje plannen. Thuis hebben ze het niet al te breed en ik kan het momenteel gelukkig makkelijk missen. Alleen hoe hard ik mijn best ook zou doen, mijn liefde zou dit nooit kunnen overtreffen. Het zijn juist de kleine dingen die het doen.

Na een week werken kan ik gelukkig weer even naar mijn huis terugreizen. Even weer genieten van het gezin en mijn familie. Moe trek ik de koelkast open en zie er een fles drink yoghurt staan. Een drankje wat ik sinds mijn jeugd ontzettend lekker vind. Ik had hier zeker niet zelf om gevraagd, maar het is een kleine verrassing van mijn moeder. Zelf niet veel geld om te makken, maar toch even een fles voor mij kopen. Ik kan er niks aan doen, maar smelt dan elke keer weer en voel stiekem ergens al een traantje vallen vanbinnen.

Haar liefde zou ik nooit kunnen overtreffen. Zo voelt het in ieder geval voor mij. Geld is naar mijn mening niet zo belangrijk en deel het altijd met liefde. Alleen het zou nooit uit maken hoeveel ik ertegenaan zou smijten. Juist, door dat er met weinig zulke kleine dingen worden gekocht voor mij laat zo veel liefde zien. Misschien vind een ander dat misschien heel gek of onbenullig. Alleen ik hou er zo ervan. Met zulke momenten hoef ik echt geen stoer ventje meer te zijn. Ik laat liever dan een pure traan vallen van respect. Alleen met echte liefde en blijdschap kan je zoiets veroorzaken.

Dan hoor ik mijn moeder stiekem alweer klagen dat ik de fles weer eens in één keer op heb gedronken. Alleen toch spelen we dezelfde scene steeds weer opnieuw af. Gewoon even wanneer het weer moet en we elkaar weer eens willen laten zien dat we om elkaar geven. Het zijn dan echt de kleine dingen die het doen. Daar kan niks en niemand tegen op en ik hou er zo ontzettend veel van.

Thanks ma 😉

Fabian van der Gijze
Volg mij verder ook via  Facebook,  Twitter en  Instagram

Hij een slechte vader en ik een slechte zoon

Staan we toch mooi quitte zou je denken na de titel. Over deze titel heb ik heel vaak na zitten te denken. Ergens zit er toch een vorm van waarheid in. Een vorm die ik hier ook soms wel eens naar mijn hoofd geslingerd krijg. Mijn vader kon gewoon niet voor ons zorgen en was zelf eigenlijk nog een kind. Som kon je hem zeker bestempelen als een goede vader, maar voornamelijk als een slechte vader. Dan kom ik ook nog mooi om het hoekje kijken als zoon. Een jonge die alles voor zijn vader over had, maar toch na een tijdje besloot om afstand te doen van zijn vader. Een slechte zoon zou je het kunnen noemen.

Regelmatig schreef ik al over de verstandhouding met mijn vader. Mijn vader dronk veel te veel, herhaalde zijn eigen jeugd bij ons en kon niet eens voor zichzelf zorgen. Na de scheiding ontfermde ik dus zelf maar over hem. We deden samen boodschappen, pakte de posten deed de huishouden. We waren veel hechter geworden en ik besloot dat ik eigenlijk bij hem in zou trekken. Een situatie die vast en zeker uit de hand was gelopen, maar ik had het voor hem over. Ergens wist ik als geen ander dat hij er zelf ook niks aan kon doen. Verslaving is een ziekte en hij had zelf gewoon te weinig liefde gehad. Liefde die ik mijn vader wel zou geven.

Alleen toen kwam er ineens een vakantie met mijn vader en mijn zus, waarin alles fout ging wat er fout kon gaan. Het werd zelfs zo erg dat mijn zus en ik bijna stiekem naar huis waren gevlucht zonder koffer. Gelukkig konden we dit op een mooie manier uitstellen. Nog één keer na de vakantie ging ik naar hem toe. Beetje fake lachen en leuk doen en stiekem al mijn dierbare belangrijke spullen verzamelen. Ik wist iets wat hij nog niet wist. Hij zou mij hierna nooit meer gaan zien. Ten minste niet door mij zelf. Mijn vader was het niet meer. Ik hoefde niet meer de zoon te zijn die zo lief en leuk was. Genoeg handen boven het hoofd gehouden en genoeg mijn ogen gesloten. Het was tijd voor actie.

Ik mocht dan wel nog zo jong en klein zijn, maar ik wist alles wat hij gedaan had. Tot de kleinste details had ik door wat hij ons aan deed. Ik wilde namelijk zelf ook altijd alles onder zoeken en door hebben. Het was gewoon te veel geworden en ik werd ineens de slechte zoon. De zoon die voor het zin koos, de zoon die zijn vader verliet en in de kou liet staan. Het start sein van een leven die voor hem alleen nog maar slechter werd. Was het terecht, Ja misschien wel, maar of ik het hem ook gunde dat weet ik nog steeds niet. Eigenlijk gun je dat niemand en al helemaal niet je eigen vader. Hier en daar werden we er dus ook schuin door aan gekeken. Mijn vader had weer een verhaal gemaakt dat wij hem hadden laten vallen en sommige wilde dus alleen naar zijn kant luisteren. Flikker dan maar snel een eind op dacht ik dan altijd maar. Alleen toch ga je er als kind over piekeren.

Na een tijdje nam mijn zus weer contact met hem en hierdoor kreeg ik ook een brief met wat geld erin. Geld wat ik eigenlijk niet wilde aanpakken, maar wat we wel echt hard nodig hadden en een brief die ik niet eens wilde lezen. Ik schreef een kort bedankt briefje, maar schreef er wel direct in dat ik mij mooi niet laat omkopen. Hij gaf later aan dat hij dit absoluut niet waardeerde, maar toch bleek het een aanzet te zijn voor een nieuwe start. Een start die we samen weer hebben om zeep gebracht. De ene week hadden we veel contact en zagen we elkaar soms, maar in een andere maand hoorde we elkaar helemaal niet meer. Hij voelde niet meer als een vader. Het was zo’n verre vriend geworden waar je eigenlijk geen contact meer mee wilde.

Weer verbrak ik het contact en weer voelde het als een enorme opluchting. Van één van zijn scharrels kreeg ik toen ineens een brief. Een brief die mij vertelde hoe slecht ik eigenlijk voor mijn vader was en het niet waard was om zoon genoemd te worden. Een scharrel die zelf haar man en kinderen bedroog voor mijn vader en mijn vader daarentegen weer in de maling nam. Maar hé dat terzijde hé. Alleen met één ding had zij en mijn vader wel ergens gelijk. Ik had zelf ook soms kunnen bellen. Alleen ik had toen wel de leeftijd dat ik niet eens zelf beltegoed kon betalen en ik had geen zin om alle woonlocaties af te bellen. Je wist namelijk nooit waar hij moest verblijven. Alleen het zoon gevoel ontbrak denk ik ook te erg.

Ik koos ervoor om mijn eigen leven op te bouwen en hem de zijne te gunnen. Met mij erbij bleef die steeds weer hangen en dingen verkloten. Hij werd te veel herinnerd aan hoe die was/is. Dat remde hem vervolgens weer heel veel af. De slechte zoon stempel werd weer gezet en het boeide mij eigenlijk geen eens meer. Eindelijk had ik echt de keuze voor ons gemaakt. Een keuze die ons beide een mogelijkheid gaf tot iets moois op te bouwen. Bij mij is dat gelukkig gelukt en bij hem helaas niet. Het verleden en de eenzaamheid heeft hem waarschijnlijk te veel opgeslokt. Wanneer hij door zou zijn knallen had het misschien iets kunnen betekenen, alleen het level verschil is te groot geworden en de gevoelens te slecht. Hij was de slechte vader en ik de slechte zoon en daar ben ik te vrede mee. Ik weet ten minste hoe het zit.

Fabian van der Gijze

Volg mij verder ook via  Facebook,  Twitter en  Instagram

Wanneer je meer verdient dan heel je gezin bij elkaar

Tegenwoordig werk ik fulltime achter de schermen. Hierdoor heb ik een vast inkomen en daar mag ik zeker niet over klagen. Alleen daarbij komt wel iets heel geks kijken. Van het ‘originele’ gezin verdien ik het meeste. Het is zelfs zo erg dat ik meer verdien dan alle gezinsleden bij elkaar opgeteld. Dat is iets om heel trots op te zijn, maar het is aan de andere kant ook stiekem te triest voor worden. Het hoort gewoon niet. Alleen al om die redde probeer ik mijn geluk zoveel mogelijk te delen met de mensen die mij lief zijn.

Mede door dat mijn ma altijd zo lief is voor andere, werden wij vroeger enorm veel geholpen. Haar vriendinnen en familieleden stonden altijd voor ons klaar. Het kwam soms echt uit de gekste hoeken. Heel vaak hoorde ik de zin ‘’wij kunnen het missen en helpen je graag’’. Die zin heb ik heel goed in mijn oren geknoopt. Voor mij beteken het namelijk heel veel. In mijn ogen vertelt het dat je altijd je geluk met geliefdes moet delen. Het hoef zeker niet altijd om geld te draaien. Geluk kan natuurlijk ook in je zitten en dan is een grote glimlach ook genoeg.

https://www.instagram.com/p/BmLT6DvlrJQ/?hl=nl&taken-by=fabiangijze

Ik durf wel te zeggen dat ik momenteel in de gelukkigste periode zit van mijn leven. Sta op met een lach en ga er ook weer mee naar bed. Dat gevoel wil ik alleen maar mee naar huis brengen. Gewoon even om mijn ma weer extra vrolijk en trots te maken. Zo reis ik meestal gelijk uit mijn werk door naar huis, wanneer ik een paar dagen vrij ben. Na zes lange dagen heb ik dat gewoon even nodig en thuis kunnen ze het ook wel waarderen. Dat denk ik tenminste. Deze periode ben ik echt nog meer een familie mens geworden. Ik wil mijn ma zo vaak mogelijk opzoeken en mijn lieve omaatje. Gewoon even het geluk met iemand te kunnen vieren en andere te zien glimlachen. Na ons avontuur is dit ook wel eens een mooie periode. Misschien raar om zelf te zeggen maar het was ook wel eens verdient hoor.

Alleen thuis is de struggling qua geld nog steeds te zin. De voedselbank speelt nog een belangrijke rol en er kan niet echt gespaard worden. Dat is enorm raar om te zien, want ik kan nu gewoon kopen wat mijn hartje begeerd. In de supermarkt zou ik niet hoeven op te letten welk merk ik nou weer in mijn mandje gooit. In de inleiding had ik het erover dat ik meer verdien dan heel mijn originele gezin bij elkaar. Daar bedoel ik mijn zus, mijn moeder en mijn vader mee. Van mijn vader weet ik dat die hier en daar wat rondzwerf en als het goed is niet echt meer werk, mijn moeder werkt maar dat is helaas niet genoeg en mijn zus kan helaas eventjes niet werken. Daar sta ik dan van een mooi afstandje naar te kijken. Elke keer voel ik stiekem weer een kleine traan voor hun. Met liefde zou ik met ze willen ruilen. Het is natuurlijk geen normale situatie dat ik dit als jongste kan zeggen.

https://www.instagram.com/p/BotKnmwCS1Y/?hl=nl&taken-by=fabiangijze

Zo probeer ik bepaalde dingen af en toe gezellig voor ze te regelen. Even mijn ma mee nemen naar iets leuk of iemand uit eten mee nemen. Zo nam ik mijn moeder weer eens gezellig mee naar de Chinees en trakteerde ik mijn zus op een wereldrestaurant. Ik wilde gewoon even met het huidige gezin weg en zij had het nooit kunnen betalen. Dat moest ze dan ook eerlijk zegen, maar wie ben ik dan om haar niet mee te nemen. Heb geen vriendin en mijn salaris wordt gewoon netjes gestort. Natuurlijk neem ik haar dan mee. Dat verdien ze ook zeker. Ik kan het niet anders over mijn hart verkrijgen. Zo zaten we dan lekker ouderwets weer eens met zijn alle in een all can you eat restaurant. Ik kan je vertellen dat ik straalde van binnen, want dit had ik nou echt even nodig. Daar kan niks tegen op en zulke momenten heb ik gewoon nodig.

Geld is maar iets kleins en ik echt er niet echt waarde aan. Alleen ik weet wel wat voor iets moois je er allemaal mee kan doen. Op zulke momenten maakt geld wel zeker gelukkig. Ik verdien meest dan wel het meest, maar dat maakt hun niet minder. Ben juist super trots om mijn moeder en mijn zus. Ze houden het mooi maar wel samen vol. Daar is het woordje trots ook alleen maar goed genoeg voor. Het blijft leerzaam en mooi om te zien. Alleen daarom zou ik alles met hun delen. Het is tijd om na al die zorg eens wat terug te doen 🙂

 

Fabian van der Gijze

Volg mij verder ook via  Facebook,  Twitter en  Instagram

oma

Blijft de familie wel nog bij elkaar

Bij sommige blog onderwerpen denk je wel eens, moet ik dit nou wel of niet schrijven. In de meeste gevallen schrijf ik die blog post dan juist wel. Dit keer was het weer het geval. Voor mij is familie altijd een heel belangrijk ding geweest. Ik had eigenlijk alleen die van mijn moeders kant, dus die waren bij alles waard. Ze steunde ons in leuke tijden, maar ook zeker in de minder leuke tijden. Alleen na mate we ouder worden, veranderd er steeds meer. We groeien echt enorm uit elkaar.

Mijn lieve omaatje is alweer richting de 90 aan het gaan. Ze is hier en daar wat zwakjes aan het worden, dus je kan wel spreken van een mensje van de dag. Je weet dat het er ooit aan zit te komen. Hiervoor probeer ik en vele andere gelukkig vaak bij haar langs te komen. Zo is haar idee ontstaan om weer eens gezellig met een paar familieleden te gaan eten. Mijn tante maakte daar een groepsapp voor aan. Van die dingen waar je normaal nooit in wil terecht komen, maar bij familie zal dat wel anders zijn. Ik was gezellig aan het werk, dus ik wist niet eens dat ik erin was gegooid. Toen ik later terug zat te lezen schaamde ik mij dood voor mijn eigen familie. Binnen 10 berichtjes was er al een hele discussie gaande. Iets wat enorm gezellig moet worden begint al met een enorme smet. Kan ik één van de jongste zijn in de familie, maar je bent gek als je niet ziet dat dit niet klopt.

Mijn leventje is behoorlijk raar gelopen, maar helaas is dat bij de meeste in mijn familie wel het verhaal. Iedereen heeft wel een paar verhalen die hij/zij met zich mee draagt. Persoonlijk zou ik juist verwachten dat dit voor een mooie hechte band zou zorgen. Helaas blijkt dat niet het geval te zijn. Er ontstaan hier een daar scheurtjes en we groeien uit elkaar. Te triest voorwoorden eigenlijk. Het begon mij gewoon steeds meer op te vallen. Één van mijn neven heb ik bijvoorbeeld echt al meer dan een jaar niet gesproken en dat voelt voor mij dus eigenlijk niet oké.

https://www.instagram.com/p/BXsccRUhbyY/?hl=nl&taken-by=fabiangijze

Net gaf ik al aan dat mijn oma een mensje van de dag is geworden. Ik ben echt bang voor het moment dat zij op een dag weg zal vallen. Niet vanwege haar, want ik weet dat ze er wel achter zal staan. Alleen wat gebeurt er dan met de familie. Sommige zie ik echt alleen nog maar bij mijn oma. Als dat weg valt, heb ik het idee dat hun in de stilte verdwijnen. De familie is dan gewoon te veel uit elkaar gevallen en iedereen gaat zijn eigen leventje tegemoet. Misschien moet je dit soort dingen niet altijd hard op uitspreken, maar ik weet eigenlijk wel zeker dat dit gaat gebeuren. Volgens mij voelen we het allemaal zo en wie ben ik dan op erover te zwijgen. Praat liever dan dat ik alleen maar zwijg, want dat doen we al te veel naar elkaar.

Dan mis ik wel eens de tijden van mijn jeugd. In ons gezin ging het zeker niet oké, maar ik genoot wel echt van die familie dagen. Soms kijk ik stiekem even naar mijn oude verjaardag foto’s. Iedereen leefde nog gewoon en we kwamen nog gezellig bij elkaar. Mijn vader mocht er dan soms wel niet bij zijn door een ruzie, maar mijn familie was er ten miste altijd. Een familie waar ik toen kon opbouwen, In de moeilijke tijd en hopelijk daarna nog steeds. Al voelt dat nu soms even anders.

Fabian van der Gijze

Volg mij verder ook via  Facebook,  Twitter en  Instagram

oma

Eindelijk weer even bij mijn lieve oma langs

Ik ben niet zo stoer dat ik kan doen alsof mijn familie mij niks boeit. Op dit gebied ben in liever een softie. Drie weekenden keek ik er al naar uit. Ik zou weer even naar huis gaan en naar mijn oma gaan. Één van de mensen die zoveel voor mij betekend. Toevallig moesten we samen in dezelfde week verhuizen. Ik kon daardoor wel nog helpen in haar oude huis, maar haar nieuwe kamer had ik helaas nog niet kunnen zien. Helaas betekende dat ook dat ik mijn omaatje even niet had gezien. Het werd dus zeker tijd om weer even haar op te zoeken. Op naar die rode appelwangetjes.

Mijn oma heeft de laatste paar jaar vaak slecht gelegen. Boven alle verwachtingen komt ze er steeds weer bovenop. Een echte strijder en al helemaal na opa’s dood. Onbewust ga je toch nog meer van zo’n lief mensje genieten. Mijn moeder zij het toevallig ook een maandje terug. Je maakt ineens veel meer foto’s van en met iemand. Nou ben ik totaal geen liefhebber van foto’s, maar ik vind het te lief en te leuk om even met mijn oma op de foto te gaan. Ze ziet het zelf als een grappige spiegel, maar ik weet wel beter. Het zorgt in ieder geval voor hele oprechte foto’s.

https://www.instagram.com/p/BmLT6DvlrJQ/?hl=nl&taken-by=fabiangijze

Gelukkig is mijn oma enorm trots op mij en heeft ze mij altijd gesteund. Zij weet net als mij dat ik vaak bij haar moest slapen en 3:00 a 4:00 uur weer vertrok. Alles om maar weer bij opnames aanwezig te kunnen zijn. Zij is één van de redenen dat ik een C.V. kon opbouwen voor de camera en dat ik nu hier in Hilversum ben gaan wonen. Ze is daar zo trots op. Pakte ze even mijn handje stevig vast en vroeg hoe ik het er nou had. Is het toch al een beetje gelukt hé, je zit in ieder geval in het wereldje. Daar kan ik haar alleen maar gelijk in geven. Ja, en ik word dan alleen maar meer verliefd op haar. Die blije twinkeling in haar ogen kunnen alleen maar veel met je doen. Dan ben ik gewoon even heel blij dat ik naast haar kan zitten. Die blik is zo puur en daar kan echt niks tegenop.

De afgelopen tijd heeft ze mij ook zeker soms laten schrikken. Niet alleen omdat ze slecht lag, maar ook door kleine veranderingen in haar karakter. Ze is af en toe echt gemeen over mensen aan het roddelen. Blijkbaar kan dat ineens veranderen. Ze klaagde echt over alles en iedereen. Gelukkig mag ik haar dan wel recht aankijken. Hoe slecht iemand ook ligt, je moet altijd eerlijk blijven. Ik vertelde dan ook dat die mensen ook ziek zijn en dat ze zelf ook soms zo raar heeft gedaan. Gelukkig wordt ze dan wel weer even realistische en geef ze toe dat het niet zo netjes is. Het zou normaal ook niet echt bij haar passen, want ze was juist altijd aardig tegen alles en iedereen.

https://www.instagram.com/p/BTeUTgThZX0/?hl=nl&taken-by=fabiangijze

Nu ik weer lekker in mijn kamer ben terug gekeerd, durf ik wel te zeggen dat ik dit bezoekje zeker even nodig had. Heb haar weer even kunnen zien en we hebben samen weer even kunnen lachen. Ze had ook nog niet zoveel over mijn baan gehoord en ik wilde haar natuurlijk wel trots bij praten. Geloof mij ik ben nu echt zo happy, maar daar kan niks tegen op. Wanneer het tijd is zullen we zeker rust erbij hebben. Alleen nu geniet ik gewoon extra veel van haar en dat voelt enorm goed. Ik had geen betere oma willen wensen.

 

Fabian van der Gijze

De beste knuffel die er is

Vroeger was ik een tijd lang geen fan van een knuffel. Tegenwoordig ben ik er zeker meer van gaan houden. Dat krijg je in het theater/film wereldje er al snel gratis bij. Je geeft dan best vaak een knuffel weg. In het buitenland zie je het ook veel vaker terug komen. Geen simpele hand, maar gewoon even een knuffel. Sommige blijven je alleen net iets beter bij. De knuffel die jij of een ander gewoon even nodig. Gelukkig kan ik die soms ook even geven.

Ik zat thuis mijn nieuwe blog post te promoten. Een paar uurtjes later zou ik moeten vertrekken. Een verjaardagsfeestje waar ik stiekem toch eens een keer heen wilde gaan. In mijn oog hoek zag ik mijn telefoon oplichten. Iets waar ik echt niet tegen kan. Daarom verstop ik dat ding super vaak als ik begin met bloggen of even rustig wil leven. Als je het ziet moet je het ook gewoon even bekijken. Gelukkig had ik mijn telefoon niet weg gestopt. Het was inderdaad een belangrijk berichtje. Het berichtje was namelijk afkomstig van een dierbare persoon.

Ze zat er gewoon eventjes door heen. Terecht ook. Ik ken zulke moment als geen ander begrijpen. Alleen normaal gesproken was ik er dat moment bij geweest. Dat was dit keer helaas niet het geval. Wel wist ik dat ik daar even later zou verschijnen. Een beetje als verassingselement. Alleen ik kon aan alles lezen dat het echt nodig was. Gelukkig is ze een hele krachtige persoon en bleef ze gewoon op haar locatie. Ik beloofde haar alleen één ding. Ze zou een hele dikke knuffel krijgen van mij. Die had ze zeker verdiend. Daarnaast had ze die denk ik ook gewoon even nodig. De mooiste knuffel die er eigenlijk gewoon bestaat. Een brood nodige knuffel.

Zo vertrok ik gezellig naar mijn locatie. Beetje zenuwachtig voor alles en iedereen, maar ik liep nog. Om een hoekje wachten ik het juiste moment af. Je kan natuurlijk niet overal zomaar naar binnen lopen. Vooral niet als maar twee mensen je verwachten. Oké, daar was het moment. Niet denken, maar doen. Ik liep naar binnen en hoorde ergens al mijn naam en daar achteraan verassing. Toen ging ik gewoon lekker zitten en toe kijken. Normaal had ik daar ook tussen gestaan. Stress weg, want ik was blij dat ik er niet tussen stond. Dit was zeker niks voor mij geweest. Gelukkig kon ik iets anders wel doen. Een liefdevolle knuffel geven, want ze kwam er gelukkig aan gelopen hoor.

Ergens voelde ik mij wel schuldig. Die knuffel had ik al veel eerder die dag moeten/kunnen geven. Goed het is maar gewoon hopen dat de liefde een beetje over kwam. Ik vond het in ieder geval echt even een moment om niet zo snel te vergeten. Volgens mij gaf ik later nog een knuffel, maar de eerste blijf mij toch het beste bij. Die was gewoon het mooiste. Niet omdat die zo goed was. Het was meer een aai over de rug en we moesten weer door. Alleen de gedachten er achter vind ik super mooi. Ik hou van zulke momenten en daar wil ik altijd van blijven genieten.

Nou was die knuffel wel voor har bedoeld, dus ik hoop maar dat ze het ook zo een beetje voelde. Alleen wij mensen praten daar dan laten niet echt meer over. Ik typ er gelukkig alleen wel over en zij leest het waarschijnlijk ook. Dan kan ik van alles zeggen, maar dat zal veel te veel zijn. Ik kan alleen maar blijven zeggen dat je die knuffel altijd kan komen halen. Een ander kan zo veel doen, maar ik verdwijn niet zo heel snel. Zeker niet voor goede vriendschappen. Ik zie maar een paar vrienden als familie en daar hoor je zeker bij. Daarnaast durf ik het zeker wel te zeggen. Je hoort bij mijn beste vrienden/vriendinnen groep 🙂

Fabian van der Gijze

volg mij verder ook via  Facebook,  Twitter en  Instagram

Mijn positie in het gezin is toch flink veranderd

Tegenwoordig woon ik gezellig samen met mijn moeder. Voor het eerst woon ik echt alleen samen met mijn moeder. Vroeger was er altijd wel iemand in de buurt of kwam weer even terug intrekken door een moeilijke tijd. De tijden veranderen gewoon super snel. Nou vind ik dit persoonlijk een erg fijne woon situatie. Je positie veranderd alleen wel enorm. We worden op elkaar gewezen en we moeten het samen maar zien te redden.

Als kind wilde ik altijd zorgen voor het gezin. Ik zou mijn vader wel aanpakken en het gezin beschermen. Niemand zou aan mijn moeder of mijn zus komen. Ik ging nog liever zelf verloren dan dat we hun zouden verliezen. Niet een geheel gezonde situatie, maar het ging wel om liefde. In mijn ogen is liefde toch bijna nooit slecht. Je kan er wel heel veel van leren. Als kind stelde het alleen niet zo veel voor. Wat had ik nou weer kunnen doen. Al heb ik wel veel gesprekken in die tijd gevoerd. Nou ben ik gelukkig toch wat groter geworden en nog wijzer 😉 Er is echt een hoop veranderd. Nu de laatste paar maanden wordt dat wel steeds meer duidelijker.

Qua financieel gebied sta ik wel meer in de zonnestralen. Bij de rest van het gezin  is dit niet al te best. Al heb ik natuurlijk nog niet zo veel vaste lasten. Laten we het er maar gewoon op houden dat ik goed kan rond komen. Dat vind ik soms zelf wel pijnlijk voor mijn moeder. De eeuwige strijd en struggels kan ik nog elke dag lezen in haar ogen.  Met liefde zou ik haar dan veel willen doneren. Dat zal alleen niet de strijd oplossen en zoveel verdien ik nou ook weer niet. Gelukkig kan ze na heel wat jaren weer werken. Ze werkt nu op de plekken waar ze het liefst zou willen werken. Hopelijk zal dat op langere termijn haar omhoog helpen. Dan gaan wij zeker snel eens samen op vakantie 🙂

Mijn moeder is door haar nieuwe werk wel later dan mij thuis. Ik ben meestal al veel eerder terug vanuit stage. Nou zorg ik dus vaak voor het eten. Dat vind ik persoonlijk ook erg leuk om te doen. Ik hou echt van koken. Al wil ze mij toch nog te vaak helpen hoor. Kom ik thuis is alles al klaar gezet en geschild. Menige discussies al over gevoerd, maar dat moet ooit wel goed komen. Dat is toch denk ik een beetje dat moederseigen en een kleine schaamte. Schaamte is misschien een heel groot wordt, maar ik hoop dat je het wel begrijp. Normaal is de situatie gewoon andersom. Dan voelt het misschien een beetje onnatuurlijk. Ach, ons leven is soms toch al onnatuurlijk, dus daar moeten we lekker schijt aan hebben. Ik doe het met liefde.

Vroeger zat ik ook altijd weer te zeiken als ik moest afwassen. Zelfs dat begin ik met wat meer liefde te doen. Al mag mijn moeder wel wat minder theeglazen gaan gebruiken. Wat drinkt dat mens veel zeg. Één of twee glazen zijn genoeg hoor. Nee, even zonder dollen ik begin het wel met meer liefde te doen. Gewoon lekker even dat koptelefoontje op en mee zingen met de muziek. Anders doe ik ook muziek luisteren en dan kan ik net zo goed gelijk even dit doen. Wat kan dat nou kwaad om dat om de dag te doen.

We zijn ook echt elkaars biechtvader geworden. We kletsen gewoon heel veel. Dan ben ik toch altijd weer blij dat ze haar verhaal weer even durf te delen. Zo doe ik dat gelukkig ook andersom. We kletsen toch altijd al super veel. Kunnen we dat beter samen doen. Volgens mij hebben we er beide wel profijt van. Hopelijk lucht het haar ook altijd net zo veel op als dat het voor mij doet.

Persoonlijk vind ik echt dat we ons in een mooi plaatje bevinden. Samen hebben we het toch maar mooi voor elkaar. Geen echte ruzies meer en gewoon elkaar een beetje pesten. Dat hoort er gewoon bij. Zeker bij onze moeder-zoon band. Dan is mijn positie en gedrag maar anders dan in ander gezin. Ik ben hier heel blij mee

 

Fabian van der Gijze

volg mij verder ook via  Facebook,  Twitter en  Instagram

Gezellig even naar mijn oma en de oudjes toe

Vanaf kinds af aan heb ik altijd maar één oma gehad. Die vanaf mijn vaders kant heb ik nooit leren kennen. Al ben ik daar juist wel blij mee. Ik mag gelukkig wel van geluk spreken dat ik een hele leuke oma heb getroffen. Alleen de tijden veranderen helaas wel eens. Mijn oma wordt binnen kort alweer 86 en is behoorlijk aan het aftakelen. Ze woonde eerst in de zorg hotel, maar daar is het einde van in zicht. Ze kunnen haar zorgen niet meer aan en ze begint steeds meer dingen te zien. Zo zit ze nu in een observatie huisje samen met heel veel andere bejaarden. Een plek vol met mooie mensen, herinneringen en momenten.

Samen met mijn moedertje ging ik naar haar toe. Even op bezoek bij mijn lieve oma. Dit was de eerste keer dat ik haar daar ging opzoeken. Mijn moeder was er wel al één keer langs gegaan, maar die was de weg al lang weer vergeten. Haar geheugen is ook niet meer al te best 😉 Al vond ik dat best knap, want het leek wel alsof we door de dierentuin liepen. Ze hadden alles met codes afgesloten, maar ze hadden ook schuttingen neer gezet. De oudjes mogen natuurlijk niet weg rennen hé. Dat was in de meeste gevallen natuurlijk al niet meer echt mogelijk. Dat zag je al snel bij aankomst.

Wij kwamen namelijk aan op mijn oma’s afdeling. Ze was alleen niet te vinden in haar kamertje. Daar gaat ze natuurlijk niet zitten te mokken. Ze zat gezellig in de eetkamer/woonkamer. Dat kon je natuurlijk al van ver horen. Zo is dat in de meeste gevallen van mijn familie wel het geval. Je hoort en ziet ze overal wel kletsen. Zelfs ik val er vaak stil door. Al vind ik dat meestal juist grappig om te zien. Het is in ieder geval wel een kenmerk van de familie. Toen mijn moeder langs liep riep ze haar naam al vrij snel over de gangen heen. Hey, Marina. Ik kwam er maar stiekem achteraan gelopen. In de deuropening zat alleen een man in een rolstoel. Eigenlijk niks bijzonders te doen. Hij ging gewoon steeds in en uit de kamer. Van mij mocht die dat zeker gewoon lekker blijven doen. Als dat zijn ding is, zal je mij zeker niet horen klagen.

Gelukkig konden we na een tijdje in ieder geval wel langs hem lopen. Ik was hier tenslotte wel voor mijn oma. Daar leerde ik gelijk twee nieuwe mensen kennen. De ene woonde daar ook even tijdelijk en de ander was zijn vriendin. Het bleken dorpsgenootjes te zijn. Dit bewees wel gelijk weer dat we in dit dorp elkaar niet allemaal kennen. Deze twee leuke mensen had ik nog nooit van mijn leven gezien. Er vormde gelukkig al snel leuke gesprekken. Al was ik wel een beetje afgeleid. Midden op de tafel stond zo’n hele grote rode knop. Zo’n knop die bijna schreeuwt ‘’druk op mij’’. Gelukkig heb ik dat toch maar niet gedaan. Anders zou alle alarm bellen afgaan.

 

Na een tijdje zag ik nog een paar bekende binnen lopen. Mijn grote neef kwam met zijn vrouw en kinderen binnen gelopen. Nou heb ik al vaak zat hier verteld dat ik een grote zwak voor die kant van de familie heb. Ze hebben ons vroeger enorm vaak geholpen en mijn neef heeft mij veel mooie momenten bezorgd. Ik ben ook echt gek op zijn kleine hummeltjes. In de schattigheidswedstrijd van de familie sta ik zeker geen nummer 1 meer. Daar staan hun dik boven aan. De jongste was in slaap gevallen. Die werd slapend naar binnen gedragen. Daar werd hij op de stoel gezet en sliep gewoon rustig verder. Na een tijdje werd hij gelukkig wakker.

Mijn oma zag direct niemand meer. Dan draait het natuurlijk even alleen om die kleine hummeltjes. Dat snap ik voorkomen. Ik heb stiekem dan ook alleen nog maar even oog voor hun. Nou is er alleen één ding altijd zeker. Ze zijn eerst altijd een beetje verlegen en angstig voor mij. Als ik kijk, dan verstoppen ze zichzelf achter papa en mama. Na een tijdje verdwijnt dat gelukkig vanzelf weer. Tot die tijd ging ik even om mij heen kijken.

Er liep bijvoorbeeld een oud vrouwtje de hele tijd langs met haar rollator. Ze liep lang of ze ging even naar binnen. Heel gek, maar ze wist zelf ook niet zo goed wat ze nou echt wilde. Ook zat er een man in de kamer. Volgens mij kon de beste man niet meer praten. Hij wees wel de hele tijd naar mij. Ik lachte dan vriendelijk terug en dan ging hij weer tevreden naar voren kijken. Hopelijk heb ik zijn dag daardoor weer wat beter gemaakt. Het gaf mij in ieder geval een heel goed gevoel. Zo zag je in ieder geval wel weer dat elke bewoner zo zijn eigen trekjes had. Noem mij een idioot, maar dat vind ik heel mooi om te zien. Ik zou daar uren kunnen zitten en iedereen kunnen observeren. Het is te mooi om te zien.

https://www.instagram.com/p/BgvWb7EBbRP/?hl=nl&taken-by=fabiangijze

 

De neefjes waren in ieder geval ontwaakt uit hun verlegenheid. Zo kwam de oudste van de twee naar mij toe om een potje te kwartenten. Je moest alleen bij deze versie maar 3 plaatjes verzamelen. Blijkbaar won hij thuis bijna alle spellen. Dat doe ik alleen ook altijd, dus dit werd een serieus potje. Gelukkig kon hij tegen zijn verlies, want ook nu won ik beide potjes. Vol verbazing keek hij toe, wanneer ik weer drie plaatjes had verzameld. Na een tijdje vroeg hij ook voorzichtig ‘’ je speelt niet vals hé’’. Gelukkig hadden we wel een troostprijs we mochten peperemuntjes pakken uit oma’s laatje. Nou dat zagen ze wel zitten hoor. Ik voorop en hun achter mij aanrennen met hun korte beentjes. Het zag er echt te lief en te schattig voorwoorden uit. Ik moet dan altijd weer even terugdenken aan de momenten toen ik zo klein mannetje was.

Hierna waren we los hoor. Er kwam een fotosessie met elkaar en we gingen stiekem een beetje stoeien. Na een tijdje trok mijn moeder mij maar weer mee naar huis toe. Het werd iets te druk en te gezellig. Ja, ik word dan ook altijd weer even een klein kind. Ik hou gewoon veel van mijn familie en ik zie ze helaas zo weinig. Even losgaan met ze kan dan nooit kwaad.

Het was in ieder geval weer een dag om nooit te vergeten. Daar zijn deze momenten te mooi voor 🙂

Fabian van der Gijze

volg mij verder ook via  Facebook,  Twitter en  Instagram