Daar gingen we weer als Feyenoord supporters

Gisteren was één van die dagen dat je er achter kon komen dat ik voor Feyenoord ben. Dat is eigenlijk niet vaak het geval. Die reden heb ik hier al eens een beetje verteld, dus dat ga ik niet nog eens helemaal doen. Gisteren zat ik wel  weer eens een keertje met mijn Feyenoord T-shirt aan. Sinds ik geen vriendin meer heb  kijk ik wel zo vaak mogelijk, maar mijn T-shirt draag ik zeker niet elke wedstrijd. Echter bracht het gisteren niet echt veel geluk 😉

Heel af en toe lees je er iets op terug op Twitter, maar dat is echt zelfde. Ik zou mij dan ook nooit als hardcore fan plaatsen. Tegenwoordig is dat volgens mij wel een trendje geworden, want in eens zijn er allemaal fans die er dagelijks  over praat. Ben benieuwd hoelang ze het vol zullen houden, maar goed we zullen het beleven.

Gisteren was ik denk ik wel één van de weinige Feyenoord supporters die er nog wel om kon lachen. Het was ook wel echt weer een Feyenoord actie hoor. We moeten natuurlijk niet vergeten dat het om Feyenoord gaat. Kijk als het volgende week weer niet lukt zal ik er ook zeker van balen, maar volgend jaar zal ik zeker weer met plezier kijken. Met een beetje geluk krijg ik dankzij dit weer zo’n lekkere Feyenoord  tompouce. Daarin tegen is het wel een beetje jammer dat mijn verlofdag van school niet doorgaat. Had wel zin in een feestje. Bovendien vond ik het ook wel mooi om te zien dat heel mijn klas in eens naar de huldiging zou gaan. In hun geval had ik trouwens precies het zelfde gedaan hoor.

Misschien komt het wel doordat ik geen hardcore fan ben hoor, maar na deze wedstrijd schaamde ik mij wel weer echt voor sommige ‘’supporters’’. Online gingen we weer lekker los met kk joden en joden moeten aan het gas. De ME moest er ook weer eens bij komen. Ja, ik heb de berichten over het provoceren wel gezien en was er zelf niet bij, maar dit komt echt niet alleen door hun. Om die kk joden berichten hebben alle Ajax fans zeker ook gevraagd. Het is verdomme 2 dagen na 4 mei. Toen ging een pizzakoerier nog viraal, omdat hij net als de meeste mensen 2 minuten stil was. Hoe kan je dan nu dit allemaal gaan roepen. Sorry, maar op dit soort dingen loopt mijn hoofd vast hoor. De connectie is echt heel ver te zoeken. Laat mij dan maar lekker een kleine voetbal liefhebber zijn 😉

 Één ding vond ik daarin tegen wel echt mooi om te zien. Veel supporters wachten netjes de Feyenoord bus af en voerde als nog een klein feestje. Dan kan je wel geen fan voor Feyenoord zijn, maar dit soort clubliefde is toch mooi om te zien. Er zijn maar weinig andere clubs waar je dit op zo’n moment zal tegenkomen. Op dat soort momenten ben ik wel eventjes blij dat ik onderdeel ben van die groep. Gewoon door blijven lachen en hopen. We staan minimaal nog een week bovenaan. Zal toch een mooie grap zijn. Vanaf dag 1 eerste staan en dan alleen de laatste week tweede komen te staan. Ja, dat is Feyenoord.

Volgende week zal ik zeker weer eens in mijn Feyenoord T-shirt naar de wedstrijd kijken. Eindelijk na al die weken weten we dan eens wie er dit seizoen zich kampioen mag noemen. Hopelijk moet ik dan voor maandag weer mijn sjaal uit de kast toveren. Ik wacht toch al heel mijn leven op dat mooie moment. Toen was ik 1 jaar oud en kon ik er niet bij zijn. Nu zal ik er zeker proberen om er bij te zijn. De verlof is in ieder geval weer aangevraagd. Bovendien zal het de 14de ook wel een hele leuke te late verjaardagscadeautje zijn.

Fabian van der Gijze

Je kan mij ook volgen via  Facebook,  Twitter,  Instagram,  google+en Bloglovin 

Gezellig met papa mee naar Feyenoord (verleden)

Het is zo ver Fenerbahçe-Feyenoord is begonnen. De meeste mensen denken dan alleen nog maar aan de wedstrijd. Bij mij heersen er altijd nog meer gedachtes. Zoals je misschien al weet heb ik er voor gekozen om niet meer met mijn vader om te gaan. Mijn vader was altijd mijn voetbal maatje. We voetbalde altijd samen en hij nam mij regelmatig mee naar Feyenoord. Dat was zijn lust en zijn leven en daar wilde hij mij graag bij hebben. Ik moest en zou zien hoe mooi het wel niet is in de kuip.

Eerst kochten we altijd kaartjes. Zo kon ik de scores op schrijven en bewaren. Dat heb ik ook altijd gedaan en geloof het of niet, maar al die tickets liggen nog steeds boven op zolder. Zo ook één van mijn mooiste wedstrijden. De beker finale tussen Feyenoord en Roda (2008). Toen ik oud genoeg was kreeg ik mijn eerste seizoen kaart. Elke thuis wedstrijd zat ik weer op mijn vertrouwde plekje in vak CC.

Kijk ik heb echt heel veel nare herinneringen aan die man, maar dit vond ik echt altijd heel leuk om met hem te doen. Hij nam mij heel erg in bescherming en als ik mij zorgen maakte probeerde hij het daar altijd op te lossen. Ik wist bijvoorbeeld niet dat je bij bekerwedstrijden tussen de uit supporters zat. Ik heb gehuild van angst dat wilde je niet weten. Hij pakte mij toen bij mijn hand en ging toen samen met mij naar een paar tegenstanders. Zo doende werd ik op mijn gemakje gesteld en kreeg ik de rust terug. We hebben hun zelfs nog geholpen om een vlag op te hangen. Normaal zou mijn vader dat nooit hebben gedaan, maar ik denk dat hij zich wilde bewijzen tegenover mij.

Hoe een wedstrijd dag er uit zag kan ik mij nog goed herinneren. We aten op tijd onze botterhammen zodat we er op tijd konden zijn. Daarna gingen we snel naar de kuip toe. We parkeerde zijn bus altijd een paar km ver zodat we makkelijk konden parkeren en weg konden rijden. Tijdens het lopen gingen we altijd nog even langs bij een stam kroeg. Na wat te hebben gedronken gingen we dan toch echt door naar Feyenoord. Zodra je de brug over liep samen met alle supporters en politie kreeg je het magische gevoel in je buik. Wat voelde dat altijd geweldig.

Je kon dan ook altijd de tranen in mijn vaders ogen zien staan. Hij was echt trots om daar te mogen lopen met mij. Als hij uit alles mocht kiezen zou hij denk ik dat kiezen. Met mij daar lopen. Persoonlijk heb ik het altijd wel een beetje moeilijk gevonden om daar zonder hem te lopen. Sowieso heb ik het altijd wel lastig gevonden om naar een wedstrijd te gaan of via de tv te bekijken. Ik mis hem eigenlijk nooit, maar zulke momenten is er toch een beetje gemis. Misschien is dat ook wel de rede dat ik nu al heel lang niet meer naar de kuip ben gegaan en een tijd lang niks meer gaf om Feyenoord. De lol was er vanaf. Mijn muur hangt dan nog wel vol met Feyenoord artikelen, maar het wedstrijd gevoel was echt weg. (Aan mijn muur hangt trouwens nog een ander verhaal, maar daar later over meer.)

20160929_221705

Het gevoel om daar met mijn vader te zijn mis ik wel, maar ik zou het nooit meer met hem willen voelen. Wel zou ik heel graag weer meer het gevoel van toen terug willen krijgen. Gewoon de lol van het spelletje terug krijgen. Uit volle borst mee zingen, schamend toe kijken als het slecht gaat en het stadion laten trillen als ze schoren. Het is zo ontzettend jammer dat zulke gevoelens gelijk worden verpest door andere hun fouten.

Ook aan de Feyenoord  bezoeken zijn nare herinneringen te vinden hoor, maar dit is één van de weinige waar de goede winnen van de kwaden. Het voelt altijd zo dubbel. Het is fijn, maar ook weer niet. Ik weet in ieder geval dat hij nou zou zitten te tieren, want ze staan achter. Dat mis ik dan weer niet ;). Herken je dit een beetje of denk je nu echt wat lult hij allemaal. Ik hoop in ieder geval dat ik later met mijn kind daar met tranen in mijn ogen kan lopen en het hem of haar onvergetelijke dagen kan bezorgen!

Fabian van der Gijze

Je kan mij ook volgen via Facebook,Twitter,Instagram,google+en Bloglovin