De horror vakantie in Frankrijk (foto’s #3)

Vandaag ga ik het hebben over de verhalen achter de foto’s van mijn vakantie in Frankrijk. Zoals je misschien hier op heb gelezen is deze vakantie helemaal fout afgelopen. Ondanks dit heb ik eindelijk weer een paar foto’s kunnen bemachtigen. Ondanks de hele slechte afloop was het toch een hele leuke vakantie. Vanwege deze reden wil ik vandaag graag terug blikken op deze vakantie. Al vind ik een van deze foto’s wel heel moeilijk om te zien. Straks hier meer over

 

gek doen met jermaine

Vlak bij het strand zagen we een hele grote tijdschrift. Sampies met mijn zus ben ik er toen heen gelopen. We zagen dat het een beeld was. Er zaten twee groten gaten in. Hierdoor kon je hoofd door heen. Zoals je al op de foto kan zien leek het dat wij als zanger en zangeres in het blad stonden. Zelf vond ik dit altijd super leuk om met mijn zus te doen. Gewoon even gek doen en daar hou ik van.

 

wie is er weer in gegraven

Zoals ik in de vorige foto sessie al had besproken ben ik gek op het strand. In Frankrijk zaten we daarom expres vlakbij het strand. De golven waren hier fantastisch. Als het eb of vloed werd werden de golven enorm. Mijn zus en ik gingen dan vaak op onze lucht bedjes de zee in om te surfen. Één keer was de zee zo heftig en sterk dat mijn zus de zee werd in getrokken. Gelukkig zag ik het op tijd en kon ik mij zus er uit trekken voor ze echt de sjaak was. Helaas zijn hier van geen foto’s en was dit de enigste strand foto die het heeft overleefd.

groepsfoto van het circus

Dit vond ik zelf het leukste aan onze camping in Frankrijk. Je kon bij een circus en hier leerde je heel veel dingen. Zelf was ik altijd gek op de Chinese bordjes en een hele grote bal waar je op moest lopen. Daar oefende ik ook het meeste op, want elke week kwam er een uitvoering. Mijn zus en ik hebben mee gedaan aan 2 binnen uitvoeringen en 1 buiten uitvoering. De mensen die hier samen met mij en mijn zus op de foto staan leerde ons deze trucjes.

 

Helaas een hele wazige foto, maar hier ben ik bezig met mijn optreden. Ik stond hier op een plank en die lag weer op een hele grote rol. Dit was op het begin heel lastig, want je moest goed je evenwicht bewaren. Deze optreden weet ik mij nog goed te herinneren. Samen met een Franse jongen moest ik eerst net als of doen dat het een soort van boot was. Zoals je een beetje op de foto kan zien moesten we later er op kaan staan. Op dat moment begon de show pas echt. Hierna pakte we twee paar Chinese bordjes en lieten we ze draaien op de stokjes. Dit zal ik nooit vergeten. Wie had ooit gedacht dat ik ooit in een circus zou staan met bijvoorbeeld een Chinese bordje op mijn neus liet draaien.

bezig met mijn act

samen met mijn vader schaken

Dit vind ik zelf een moeilijke foto. Hier sta ik namelijk met mijn vader op. Zoals jullie misschien al hebben gelezen op mijn blog heb ik er voor gekozen om geen contact meer met hem te hebben. Foto’s met hem samen blijf ik, daarom wel een beetje moeilijk vinden. Nu dan over deze foto.

Heel weinig mensen weten dit over mij, maar ik kan best goed schaken. Vroeger zat ik ook bij een schaak groep op mijn basis school. Hier heb ik ook drie diploma’s voor behaald en twee bekers. Mijn vader was de enige die ook kon schaken en mij ook aan kon. Hij had voor ons een heel groot schaak bord gekocht en speelde heel vaak met mij een potje schaken. Dit zijn soms nog wel de kleine dingen die ik mis, want ik hechte er veel waarde aan.

 

Dit was dan alweer deze foto sessie over Frankrijk. Hopelijk vond je het leuk om te zien en te bekijken. Benieuwd naar de vorige foto sessie? Die kan je hier bekijken. Veder wil ik je nog een fijne dag wensen en hopelijk tot ziens.

 

Fabian van der Gijze

Je kan mij ook volgen op Facebook, Twitter, Instagram,google+ en Bloglovin

 

In het horror ziekenhuis van Frankrijk (verleden)

Dit verhaal is het vervolg van wat hier werd beschreven. Veel lees plezier.

We reden heel snel weg met de ambulance. Ik had geen moment de kans gekregen om de Duitse man en vrouw te bedanken voor hun goede hulp. Ze waren toen en nu nog steeds onbekende voor mij en zal nooit te weten komen wie ze waren. Had ze graag ooit nog willen bedanken.

In de ambulance kregen we te horen waar we heen gingen. We belde mijn moeder om haar op de hoogte te stellen. Zij was onder tussen bezig om ons te kunnen halen en belangrijke gegevens aan het verzamelen.

We kwamen aan bij het ziekenhuis in Frankrijk. Mijn vader was onder tussen bij gekomen en werd mee genomen naar een kamer. De dokter die mijn vader zou behandelen kwam naar ons toe. Hij onderzocht mijn vader. Hij tikte bij deze onderzoek met een hamer op zijn knie. Hij kreeg door deze klap gelijk trillingen over zijn lijf en een schok over zijn lichaam.

Mijn zus en ik moesten mee naar het kantoor van de arts. De beste man kon geen Engels, dus hadden we een probleem. Wat deed hij dus hij starten rustig google translate op om met ons te praten. We moesten hem uitleggen wat er was gebeurd en of mijn vader medicatie in had genomen. Daarna typte hij weer terug met daar informatie in wat we konden door geven aan mijn moeder en wat hij dacht wat er was gebeurd met mijn vader. Hij dacht aan een stressaanval, omdat mijn vader veel stress had op het moment van het ongeluk en er waren veel overeenkomsten.

Mijn zus moest naar het toilet. Hier zeten onze ongeluk weer voort. Mijn zus liet namelijk door de stress en angst die ze had mijn vaders telefoon vallen in de wasbak terwijl de kraan aan stond. Wij het mobieltje gelijk droog maken en ja gelukkig deed hij het weer.

We kregen te horen van mijn moeder dat zei en een vriend van mijn vader en moeder ons kwamen ophalen. Vanwege mijn moeders slechte knieën kon ze namelijk niet zelf zo’n lang stuk rijden met de auto. Dit zal wel pas in de avonds zijn, want hun rit zal nog wel even duren tot ze bij ons waren.

Mijn zus en ik moesten dus de tijd gaan doden. We gingen op onderzoek uit waar we precies waren. We liepen naar boven waar we 2 groten deuren rechts van ons open zagen staan. We hoorden daar een piep vandaan horen komen. Zo’n piep die je altijd op tv hoor als iemand overleed. We keken naar rechts en zagen daar iemand te komen overleiden. Ze probeerde de persoon in kwestie zijn hart weer op gang te laten komen door middel van een heftige schok. Het lukte niet en er werd vervolgens een deken/doek over zijn hoofd gelegd. We hadden zo juist iemand dood zien gaan. Dit hadden we nooit mogen zien, maar we hadden al gemerkt dat dit ziekenhuis anders was dan andere. Was een heel oud gebouw. De artsen spraken alleen hun eigen taal en er hingen overal posters op van mensen die verdwenen waren uit het ziekenhuis die ze zochten. We waren moe en wilde weg.

We hebben heel lang in een winkel/cafétje gezeten zonder spullen/geld. Die lagen namelijk nog allemaal in de auto. Eindelijk na super lang wachten  kwam mijn moeder en Daniel aan bij het ziekenhuis. We gingen met zijn  alle naar mijn vader. Die werd die avond nog onder zocht en zou dan de dag erna worden verplaatst naar Nederland. Wij kregen de keuze om te blijven of te vertrekken naar Nederland. Ik wilde blijven, want ik vertrouwde het ziekenhuis niet en dacht misschien komt mijn vader morgen helemaal niet in Nederland. We gingen toch later die dag naar huis.

Mijn vader die nog steeds verliefd was op mijn moeder wilde nog in ieder geval een kus geven aan mijn moeder. Na die kus en afscheid te hebben genomen van mij en mijn  zus vertrokken wij naar huis.

Mijn vader kwam inderdaad niet de dag erna naar huis. Hij heeft heel lang daar in het ziekenhuis gelegen. Hierna werd hij eindelijk vervoerd naar huis en moest hij in quarantaine in een Nederlands ziekenhuis liggen. Dit is blijkbaar een standerd procesduren als je lang in een ziekenhuis heb gelegen in het buiten land We kregen de kans om geïnterviewd te worden door hart van Nederland, maar dat hebben we laten gaan, want mijn vader was daar te zwak voor. Wel heb ik later vernomen dat het groot nieuws was op de radio in Frankrijk en Duitsland. Onze spullen van de auto werden na super lang  wachten terug gebracht naar ons. Alleen was al onze kleding gaan weg roten, omdat het heel lang in een opslag had gestaan. De leen auto had helemaal geen schade opgelopen ondanks mijn zus en ik hem hadden moeten parkeren langs de snel weg. Gelukkig kreeg ik mijn knuffels wel terug en hadden die geen schadden op gelopen en staan ze nog steeds hier bij mij thuis.

 

Met mijn vader hebben we hier achteraf nooit meer over gepraat. We hebben ook eigenlijk nooit een bedankje gehoord ondanks wij die dag zijn leven hebben gered. Dit is een van de dingen die ik hem nog steeds kwalijk neem, want persoonlijk zal ik iemand bedanken en er over praten. Dit was mijn heftige vakantie in Frankrijk. Voor mij gaat er nooit meer een vakantie naar dat land. Is te veel gebeurd om er heen te willen.

Fabian van der Gijze

Het auto ongeluk in Frankrijk (verleden)

Na een week extra vast te hebben gezeten in Frankrijk konden we eindelijk weg. (lees dit eerst hier) Mijn zus en ik zouden over een paar dagen alweer op vakantie gaan met mijn moeder. Mijn vader wilde daarom het hele stuk weer in één keer rijden en bovendien was hij deze vakantie ook helemaal zat.

De weg verliep eigenlijk super goed. Ik zat lekker in mijn eentje achterin met mijn ds te spelen. We stopten een paar keer bij benzine stations om even onze benen te streken en even iets te eten/drinken. Één tankstation blijf mij altijd bij.

bron: 123rf

Mijn zus en ik moesten naar de wc. ik ging naar de mannen wc’s en voor ik binnen was hoorde ik ineens mijn zus super hard schreeuwen. Zo hard ik kon rende ik naar de vrouwen wc waar mijn zus was. Ze stond verschrokken bij een wc deur die open stond. Ik ging er naast staan en wist niet wat ik zag. Overal op de muren van de wc zag je hand afdrukken. Hand afdrukken wat is hier nou erg aan zal je misschien wel denken, maar deze waren wel heel vies. Waren namelijk bloedhandafdrukken. Heel de muur zat er mee vol. Ook allemaal voetafdrukken. We zijn weg gerend naar de auto en gingen weer veder. Helaas is dit niet het ergste van de reis.

Achteraf denk ik wel eens hopelijk was het een vrouw zonder normen en waarden in haar maandelijkse periode. Anders zou er nog wel eens iets heel ergs kunnen zijn gebeurd voor wij daar waren. Maar goed de reis ging veder.

We stopten even later weer bij een tankstation. Mijn vader nam een  speciale energiedrankje met heel weinig alcohol er in. We reden weer veder. Mijn vader moest vlak daarna snel weer stoppen hij
voelde zich beroerd. Hij ging volledig over zijn nek. Hij begon ook heel erg met trillen, maar we moesten door zei hij. Hij voelde zich weer wat beter.

Op de lacherige manier wat hij altijd kon zei hij. Dit heb ik nog nooit mee gemaakt. Hij trilde zo erg. We stopten dus maar weer op de volgende parkeer plek. Hij probeerde even te slapen maar dit ging niet. Mijn zus en ik  waren even gaan lopen. We zeiden tegen elkaar dit is echt niet goed. Hij voelt zich echt slecht. We wisten dat het erg was wat hij had, maar wat hier na gebeurde hadden we nooit kunnen bedenken.

We reden weer veder, want mijn vader kon echt niet slapen en we waren tenslotte haast Frankrijk uit. Ik stond op het punt om inslaap te vallen, want ik was nog heel jong en kon zo’n lange reis nog niet helemaal aan. Op dit moment eindigde haast mijn leven. Mijn zus schreeuwde ineens heel hard. Dit keer niet door een vieze wc, maar door mijn vader. Ik schrok weer helemaal wakker. Vol gefocust op wat er gebeurde. Ik keek om Mij heen wat er aan de hand was. Wat ik toen zag zou ik nooit meer vergeten.

Mijn vader was niet meer aan het trillen, maar aan het schudden. Hij had een aanval terwijl hij reed op de A1 in Frankrijk. Je mocht daar 120 dus we reden heel snel. Ik zag de auto steeds sneller gaan. Ik keek eens goed naar mijn vader. Er kwam blauw schuim uit zijn mond en hij was buiten westen. Ik pakte de stuur en deed de gevarenlichten aan terwijl mijn zus probeerde te remmen en van zijn 6 naar de 1 schakelde. Ineens schot er een kranten artikel in mijn hoofd terug. Jongen red moeder door over gras te rijden. Ik zag gras aan de zijkant van de weg en wist dit zou nog wel eens kunnen werken.

We remde inderdaad af. We stonden stil langs de snelweg. We probeerde naar buiten te gaan, maar dit kon niet. De deuren zaten op slot. We wisten niks van deze auto af, dus ik trok de sleutels er maar uit. Gelukkig sprongen onze deuren open, maar die van mijn vader bleef dicht. We rende naar buiten en zwaaide als gekken langs de weg. Ik zag mijn zus in storten en vallen op haar knieën, maar op dat moment gebeurde er iets wat ik nooit zal vergeten. Er stopten een man en een vrouw in een Duits busje. Hij zag gelijk wat er was hij rende naar mijn vader en kreeg de deur open. Hij deed een stokje tussen mijn vaders mond en belde het alarm nummer. Hij bleek arts te zijn en een goede ook.

bron: wikipedia

Er kwamen snel overal kruizen te staan op de borden van de snel weg en de Ambulance was snel te plekken. Mijn vader werd geholpen en mijn zus werd gecontroleerd. Met mij gebeurende er iets vreemds. Op een of ander manier begreep ik heel goed wat iedereen zei, terwijl ik nog nooit Duits, Engels of France had gehad op school. Ik bleef extreem rustig en kreeg mijn moeder aan de lijn. Ik legde uit wat er was gebeurd. Ze zou alles gaan regelen in Nederland en wij moesten mee in de Ambulance om mijn vaders leven te reden.

Hoe het veder afloop in het zieken huis en hoe wij thuis komen doe ik in een andere blogpost die binnen kort online komt. Dit doe ik, omdat het anders veel te lang zou worden

Bedankt voor het lezen van de blogpost. Het vervolg is hier te lezen

Volg mij verder ook via YouTube, Facebook,  Twitter en  Instagram

Fabian van der Gijze

Vast in Frankrijk  (verleden)

Mijn vader, mijn zus en ik gingen voor 2 weken naar Frankrijk om vakantie te vieren. Deze vakantie veranderde van een leuke vakantie tot een ware hel vakantie. Waarom? Ik ga het je nu vertellen.

We waren onder weg naar Frankrijk. Mijn vader wilde het in een keer rijden, dat zou hij makkelijk rede zei hij. Onderweg begon het ongeluk al van deze vakantie. Mijn moeder belde ons en wij praten rustig met haar aan de lijn. Er was nog niks aan de hand. Tot het moment dat wij werden ingehaald op een gevaarlijke manier. Mijn vader toeterde. De man die in de andere auto reed pikte dit niet en remde vol op zijn rem. Mijn vader kon hem net ontwijken. Heel de bus ging heen en weer. Mijn moeder in paniek, omdat ze alles hoorde. Gelukkig konden we gewoon veder.

Na super lang te hebben gereden hadden we het eindelijk gevonden. We moesten naar een tent komen, want de gene die ons zou ontvangen was al lang dicht. Wij maakte kennis met de man en de vrouw die ons caravan regelde voor de organisatie. Super aardige mensen en brachten ons naar onze caravan. We kregen een uitleg over wat er te doen was en waar wat was. Ze hadden het over een kindercircus waar je heen kon als je wilde en je inschrijven om mee te doen.

Mijn zus en ik hebben dit later gedaan en 2 keer opgetreden met het circus. Dit was voor mij het leukste aan de vakantie. Heb er veel geleerd zoals een chineesbordje laten draaien op een stokje terwijl je op een grote bal loop.

De eerste paar weken waren super gezellig tot er op een avond iets was gebeurd. Je moest je auto parkeren op de parkeerplaats buiten het park. Dit hadden wij dus vanaf dag 1 gedaan. Deze avond veranderde mijn hele vakantie en misschien wel mijn leven hierna. Deze avond heeft mijn leven, die van mijn vader en mijn zus een andere dag haast ons leven gekost, maar dit vertel ik de volgende verleden post.

Wat is er dan gebeurd vraag je waarschijnlijk af. Eigenlijk iets heel onschuldigs. Een vrouw die dronken was had super veel auto’s geramd en had iedereens auto helemaal kapot gereden. Waaronder ook onze bus. Wij zouden een paar dagen later weg gaan. Dit ging dus niet meer door. Wij moesten langer blijven tot we een vervangende auto kregen. Op dat moment vond ik dit niet zo erg. We konden langer blijven bij het circus en langer in Frankrijk.

Later bleek dit wel anders te gaan uitpakken. Er ontstond veel stress. Het was niet meer zo leuk als eerst. We wilde naar huis. Mijn vader had ook nog eens bij een regenachtige dag zijn telefoon buiten laten liggen. Hierdoor deed hij het niet meer. Wij naar de mensen van de organisatie gaan om hulp te vragen. Wij waren goed bevriend geraakt met deze mensen en hielpen ons goed.

We mochten met hun mobiele telefoon bellen naar mijn moeder om te overleggen hoe we terug kwamen. We hadden namelijk eindelijk een vervangende auto gekregen. Godzijdank we konden naar huis. Één klein probleempje. We waren de heen weg met een bus en moesten terug met een BMW vierpersoonsauto. De fietsen en nog en paar spullen konden niet mee terug naar huis. In overleg met de 2 mensen van de organisatie, kwamen we tot conclusie dat we het, maar even bij hun moesten laten staan en later per vracht naar Nederland zouden laten komen.

Deze spullen hebben wij nooit meer terug gezien. Deze (aardige) mensen konden zich ineens niks meer herinneren van ons bestaan. Wij konden hun wel heel goed herinneren. Wij wisten zelfs hoe hun kinderen heten en waar ze allemaal woonden. Helaas hebben we ondanks dit nooit onze spullen meer terug gekregen. Ze waren van de aardbol verdwenen. Ook onze borg hebben we nooit meer terug gezien. Onze caravan die we de hele dag als bedankje hadden schoongepoetst, was volgens hun super vies achtergelaten en overal was wel iets.

Al deze dingen kunnen mij gestolen worden. Wat de terugweg is gebeurd is namelijk veel erger. Dit had mijn einde namelijk kunnen zijn. Mijn vader kreeg namelijk een stres aanval terwijl die reed. Deze vervolg post is hier te lezen.

ps: sorry voor het gebrek aan plaatjes. Heb op elke computer/ laptop gekeken, maar kan de foto’s nergens meer terug vinden

Bedankt voor het lezen en hopelijk tot ziens,

Fabian van der gijze