In eens zag ik mijn vader weer (heden)

Maandag tot donderdag zijn mijn stage dagen. Vrijdag moet ik helaas weer naar school toe. Ik stap altijd uit mijn bus op Zuidplein en loop dan richting mijn school. Standaard loop ik met oortjes in. Lekker lopen op de ritme van de muziek. Heerlijk vind ik het. Deze vrijdag ochtend gebeurde er alleen iets waar van ik behoorlijk schrok. De route die ik moet lopen om naar school te gaan is behoorlijk druk. Allemaal jongeren gaan naar hun school en heel veel mensen gaan naar het zieken huis. Toen ik bij het ziekenhuis liep kwam er iemand van de andere kant er aan lopen. Als ik loop kijk ik soms een beetje naar beneden. Dat was nu ook weer het geval. Toen ik naar boven keek om te kijken wie langs mij liep kreeg ik echt een hartverzakking. De man die langs mij liep was namelijk mijn vader of iemand die echt heel erg op hem leek. Ik kon het ook niet echt goed zien, want ik liep snel en de man ook.

Zoals vaak beschreven op mijn blog heb ik geen contact meer met mijn vader. Het koste mij echt te veel energie die ik niet meer terug kreeg en er is simpel weg gewoon te veel gebeurd. Dat ik hem niet meer zie doet mij echt niks. Zelf heb ik hier voor gekozen en dat maakt mij juist gelukkiger. Blijkbaar doet het mij wel iets als ik hem wel weer zie. De rest van de route en eigenlijk de rest van de dag heb ik er de hele tijd aan gedacht. Ten eerste omdat ik niet weet of hij het echt was en ten tweede omdat ik er echt van schrok. Er kwam ineens een soort angst dat ik een tik op mijn schouders zou voelen, want hoe zou ik hier dan op reageren. Het zelfde geld reageert hij iets verkeerd en word ik heel boos of ren ik er zelf gelijk van door. Het gezicht van mijn vader vloog echt de hele tijd door in mijn hoofd en ik kan je vertellen dat is echt niet fijn.

Je verwacht hem gewoon niet daar en zeker niet precies als ik daar loop. Voor mij is het echt gewoon afgesloten en hoef ik hem nooit meer te zien. Als hij dan ineens voor je staat heeft dat zo’n impact. Ik hoop oprecht dat dit dan ook de laatste keer was. Voor het zelfde geld heeft hij iets en moet hij daar elke week weer terug komen. Dit  gevoel hoef ik echt niet elke week te voelen. Het heeft mij al zo veel bezorgd en dat mag nu ook wel eens afgesloten worden. Bang ben ik er zeker niet voor, maar de schrik zat er zeker goed in. Het gevoel is echt niet te beschrijven. Het was echt als of hij uit de dood was ontstaan.

Helaas heb ik er nog wel eens mee te maken. Dit komt vaak door andere mensen. Heel veel snappen het namelijk nog niet zo goed dat ik niks meer over hem wil horen. Zo hoor ik nog regelmatig wat hij doet en waar hij woont. Het liefste wil ik dan zegen ‘’lekker boeiend allemaal’’, maar mijn moeder heeft mij netjes opgevoed en dit zou niet echt het goede voorbeeld zijn. Denk het niet hoor, maar de mensen die iets over hem wilde zeggen tegen mij. Hou het lekker voor je of val er maar iemand anders mee lastig!

Zijn er eigenlijk lezers die dit herkennen. Ziet één van jullie ook iemand niet meer door een rede of ontwijk één van jullie ook iemand, omdat je die persoon niet onder ogen wilt komen. Als je het wil en ook durft. Laat dan zeker een reactie hier beneden achter of stuur mij eens een privé bericht. Van twee mensen weet ik het al, maar er zijn er vast wel meer.

Soms moeten mensen begrijpen dat je het verleden wilt laten rusten.

Fabian van der Gijze

Volg mij verder ook via YouTube, Facebook,  Twitter en  Instagram