Hoe gaat het nu met mij

Laatst schreef ik in een blog post dat het even niet zo goed met mij ging. Nu krijg ik daardoor regelmatig de vraag: Hoe gaat het met je. Sowieso wanneer mensen oprecht vragen hoe gaat het, vind ik het al mooi. Nu helemaal. Zeker van collega’s. Je bent ten slotte vaak toch alleen maar collega’s en ik zit lekker afgesloten van de rest in mijn hok. Ondertussen ben ik voor wat rust nu op de vlucht in een vliegtuig. Dit keer weer Engeland richting Londen, maar goed hoe gaat het nu met mij?

De eerste paar dagen

Eerlijk gezegd bleef het gevoel enorm lang aanhouden. Gelukkig is mijn zicht niet nog een keertje ineens verdwenen. Anders was ik waarschijnlijk wel iets paniekeriger geworden. Wel voelde ik mij heel licht, onzeker en angstig van binnen. Een gevoel wat ik niet vaak meer ervaar. Het gekke er aan was ook dat ik het met geen woord kon omschrijven. Ik stond op met het gevoel en ging er weer snel mee naar bed. Wanneer iemand aan mij vroeg hoe gaat het met je, dan kon ik alleen maar antwoorden dat ik mij heel vreemd voelde. Ik dacht eerst dat het mogelijk weer een weekje was waarin ik wat somberder was. Dat heb ik wel vaker, maar dit was anders. De stress en de druk hadden wel een enorme invloed. Dat voelde ik aan alles.

Gekke hartkloppingen

Toen het eindelijk weekend was dacht ik dat het na veel slaap weg zou trekken. Dit bleek alleen net iets anders te lopen. Ik begon namelijk bijna zelf aan mij zelf te vragen hoe gaat het met je. Ik had even mijn boodschappen gehaald en liep mijn kamertrap op. Mijn hart begon ineens enorm te keer te gaan. Het leek wel alsof die er uit was. Ik besloot op de bank te gaan liggen, mijn hartslag te meten en daarna ademoefeningen te doen die ik bij zangles had gehad en bij mijn psycholoog. Zodoende werd ik weer wat rustiger. Het voelde net alsof er iemand achter mij aan had gerend, terwijl er helemaal niks aan de had was. Het was ook niet dat ik moeite had met de trap, want ik ben momenteel fitter dan ooit. De hele dag bleef dit aanhouden. Het gekke er aan was het feit dat ik het alleen voelde wanneer ik juist tot rust kwam. Toen ik een lange wandeling maakte, had ik namelijk geen last van die hartkloppingen.

Hoe gaat het nu met mij?

Dat ik op tijd even mijn luchtbubbel in vlucht voel ik aan alles. Alleen ik ben wel blij met het feit dat ik mijn glimlach weer terug heb gevonden. Ik heb weer wat kleur gekregen en ga weer gesprekken aan. Dat heeft te maken dat ik deze tijd mooie gesprekken heb gevoerd, de stress wat afnam en dat ik enorm veel rust heb gepakt. Het vreemde gevoel is er ergens achterin nog wel te vinden, maar te ver om nog echt goed te voelen. Op de vraag Hoe gaat het met je, zal ik nu dus even antwoorden met het gaat. Nu lekker genieten van een nieuw avontuur en dan zien we de rest wel weer. We kunnen te slotte altijd nog achteraf aan een dokter vragen Hoe gaat het nu met mij?

Ooit wel eens zo’n vreemde aanval gehad?

Fabian van der Gijze

Volg mij verder ook via YouTube, Facebook,  Twitter en  Instagram

Godzijdank is december ook weer voorbij

In december zou ik eigenlijk al weer beginnen met bloggen. Dit heeft twee redden. Ik vind 1 januari altijd zo’n overdreven start datum en in december zit ik altijd vol met emoties. Wanneer ik dat voel, schrijf ik naar mijn mening de beste blog posten. Echter ben ik toch pas in januari weer echt  begonnen. Wel expres twee dagen na 1 januari. Zo ben ik dan ook wel weer. Nou voel ik het december gevoel wel nog een beetje. Vandaag ga ik dat dus lekker hier weg schrijven. Kijken of je het misschien ook wel herken. We gaan weer lekker persoonlijk vandaag.

Van mij zelf weet ik dat ik een enorme gevoelsmens ben. Daar ben ik persoonlijk heel blij mee. December was voor mij vaak een ontluchtingsmaand. In een jaar maakte we thuis vaak heel veel mee en dan zagen we dit meestal als nieuwe start. We vierden dit dan ook vaak met de familie. Kerst en oud en nieuw waren we vaak samen. Vooral in de tijd dat dit echt nodig was. Dit vond ik persoonlijk altijd één van de fijnste dingen om mee te maken. Gewoon met zijn alle één zijn. Hierdoor vond ik december echt de mooiste maand van het jaar. Echter is de familie samenstelling tegenwoordig enorm veranderd. Vroeger waren wij eigenlijk de enige die niet meer compleet waren. Nu is dat zeker niet meer het geval. Mijn opa is al een tijdje overleden en mijn oom was helaas veel te vroeg gestorven door een ander. Daarnaast speelt er ook een heleboel bij andere familie leden.

Dit jaar gingen we wel weer kerst vieren met elkaar. Alleen kon ik er dit jaar niet bij zijn. Sinds een paar maanden heb ik natuurlijk weer een vriendin en daar moest ik deze dagen natuurlijk ook wel bij zijn. Eerste kerst was bij haar en dan zou zij de tweede kerstdag en oud en nieuw bij mij zijn. Dit is natuurlijk gewoon logies. Alleen in mijn hoofd krijg ik het er niet uit. Ik vind mij zelf dan echt een enorme lul. Hoe kan je nou weer je familie in de steek laten? Dat doe ik zeker niet, maar het gevoel is zeker wel aanwezig. Ik heb dit nu al twee keer gehad. Het went alleen gewoon niet. Zo zou ik dan ook nooit zo snel meer op vakantie gaan in december. Anders misschien wel in december, maar niet deze dagen. Gelukkig kon ik wel 31 december en 1 januari thuis zijn. Met oud en nieuw moest ik gewoon bij mijn moeder zijn en 1 januari bij mijn familie. Dat luchten toch wel weer een beetje op.

Alles voelde dit jaar alleen dubbel op. De prikkels waren enorm. Ik heb er namelijk best veel moeite mee dat het met mij vrij goed gaat. Alles volgt elkaar op en in de meeste gevallen heb ik geluk. Om mij heen is dit helaas zeker niet het geval. Die spanning is dan enorm te voel. Wederom voel ik mij dan een enorme lul. Hoe egoïstische kan je eigenlijk zijn hé. Alleen het gekke is wel dat ik mij het slechts van allemaal voel. Je zweeft een beetje overal overheen en niks boeit je nog. Het zal allemaal wel. Het loopt zoals het zal lopen.

Eerlijk gezegd is het achteraf best mooi gelopen. Ik heb echt hele mooie en leuke dagen mogen mee maken. Ik heb er echt op mijn manier van genoten. Soms iets te stil, maar van binnen was een hele brede glimlach te zien. Vond het ook erg gezellig om de familie van mijn vriendin verder te ontmoeten. Alleen één ding vond ik toch wel het mooiste. Dat was de aanwezigheid van mijn kleine omaatje. Tegenwoordig gaat het niet meer zo heel goed met haar. Ze is op een mooie leeftijd, dus daar kan ik op zich wel mee leven. Alleen ik vind elk moment met haar nu extra speciaal. Daar kan ik nou echt van genieten. Het blijf toch echt een heel mooi en bijzonder mensje.

Nou blijf het gevoel een beetje hangen door het stage gezeik. Alleen we zijn wel weer lekker aan de slag met alles. Ik heb mijn toetsenbord weer gevonden, de laatste examens komen er aan en ik geniet van alles en iedereen. Zo ga ik vooruit en vind ik mijn opluchting weer vanzelf. Laat het nieuwe jaar maar weer net zo mooi worden als 2017, want dat was toch stiekem wel een fantastische jaar!

 

Fabian van der Gijze

volg mij verder ook via  Facebook,  Twitter en  Instagram

Tja, hoe voel ik mij eigenlijk momenteel

De tweede titel van mijn blog is ‘’Hoe mijn leven is verlopen en hoe hij nu verloopt’’. Dat was de aller eerste zin die ik op mijn site plaatste. Dit deed ik expres. Die zin is stiekem heel speciaal voor mij. Ik vind het heel mooi om naar mijn verleden te kijken en wat voor effecten dat nu op mijn leven heeft. Het is gewoon een feit dat het als een rode draad altijd door mijn leven zal lopen. Soms negatief, maar gelukkig ook vaak positief. Nou zetten ik voor het schrijven mijn mooie liedjes lijst op en stak ik twee kaarsjes aan. De lach volgde van zelf. Ja, de perfecte moment om even stil te staan bij mijn leven. Hoe gaat het nou eigenlijk echt met mij.

Misschien is het heel gek in jouw ogen, maar ik sta altijd graag even stil bij hoe ik mij voel. Gewoon even echt heel diep en real naar je zelf kijken. Ik schreef laatst over vorige blog. Daar beledigde ik mijn en jouw fake smile. Momenteel is er bij mij vaak een brede glimlach te zien. Gelukkig is dat zeker niet mijn best fake smile. Nee, deze is zo echt als die maar kan. Ik voel mij momenteel echt heel goed. Het gaat volgens mij ook echt goed met mij.

Nou heb je in mijn vorige blog wel twee goede redden hiervoor kunnen lezen. Ik mag mee helpen in ene tv programma en ik ga naar Thailand. Alleen er is zo veel meer wat mij gelukkig maak. Zo ben ik bijvoorbeeld door naar mijn laatste MBO 4 jaartje, dus weer een jaartje dichter bij het volgen van mijn tv/acteer droom. Daar kijk ik echt naar uit. Nou hoop ik gelijk een leuke studie te kunnen gaan volgen, maar anders wordt het een jaar knallen met tv/film klussen. Hoe dan ook wordt het na mijn MBO echt top. Dat weet ik zeker.

Het volgende blijdschapspuntje is voor jouw misschien wel een beetje raar. Momenteel maakt Twitter en andere sociale media platformen mij heel blij. Er zijn bepaalde mensen waardoor die lach op mijn gezicht wordt getoverd. Denk dat ze zelf wel een beetje weten wie ik bedoel. Mijn moeder staat in ieder geval altijd gek op te kijken als ik met een brede glimlach weer op mijn telefoon kijk. Ze snapt het volgens mij nooit helemaal, maar stiekem vind ze het wel leuk om te zien. Vriendschappen is voor mij een heel belangrijk, maar daar ook ene moeilijk puntje. Ik ben echt heel select in de mensen die ik echt bij mij toe laat. Ik kan dan vaak wel met iedereen opschieten, maar dat is toch weer anders. Tja, misschien laat ik het te weinig merken, maar ja hun maken wel een belangrijke deel uit van mijn lach. De ene natuurlijk net ietsjes meer dan de ander.

Gek genoeg krijg ik de laatste tijd ook veel waardering. Mensen waar ik veel gesprekken mee voer en ook mensen die bijvoorbeeld mijn blog posten over mijn moeder hebben gelezen. Door het laatste puntje krijg ik haast nog een fan club 😉 Ik hoef zeker geen waardering voor wat ik doe. Dit doe ik gewoon graag. Als je alles weg zou halen, dan krijg je dit gewoon bij mij te zien. Ik vind het heerlijk om een mooi persoonlijk stukje te schrijven. Ik wil mij zelf laten janken en nog vele met mij. Mij zal je dan ook altijd eerlijk horen zeggen als ik een traantje weg moet pinken. Daar ben ik niet te mannelijk voor. Persoonlijk vind ik het bij een ander ook altijd mooi om te zien en van te horen. Niks kan op tegen pure emoties. Dat is gewoon het mooiste wat er is.

Mijn moeder maakt mij sowieso de laatste tijd enorm blij. Nee, daar hoef ze zelf helemaal niks voor te doen. Dat ze er is, is al genoeg. Ik pest haar de laatste tijd veel te vaak. Vraag mij niet waar dat de laatste tijd vandaan komt, maar het is gewoon een rare manier om te zeggen dat ik heel veel van haar hou. Gelukkig moet ze er stiekem zelf ook wel om lachen. Ook al zegt ze vaak van niet. Ja, we moet wat hé nu we echt alleen samen wonen. Heerlijk dat kibbelen tegen elkaar. Net het mannetje en vrouwtje. Misschien moet ik inderdaad wat minder pesten, maar ik wordt er in ieder geval heel erg gelukkig van. Sorry mamma xxx

Nou lult mijn moeder voor 10 personen hoor, maar toch ben ik wel blij met de rust die terug is gekomen. Je merkt echt het verschil nu we alleen nog samen zijn overgebleven. Ik hou en haat de drukte en rommelige dingen om mij heen. Af en toe moet ik gewoon even een plekje voor mij zelf hebben. Even een plekje waar het extreem rustig is en niemand mij kan storten. Thuis is nu echt zo’n mooi plekje voor mij. Bovendien trek ik mij nu ook weer meer me zelf terug in mijn kamer en in mijn muziek kamertje. Kaarsjes aan en gaan met die banaan. Voor een druktemaker en chaoot is dat echt heel fijn.

Als ik echt een min puntje zou moeten op noemen is het alleen zijn. Nou ben ik officieel niet eens een jaar single hoor, dus ik mag zeker niet klagen. Alleen ik heb heel graag een lief. Gewoon iemand waar je alles mee kan delen. Dat zou echt het enigste min puntje zijn, maar dat komt van zelf wel weer goed. (hoop ik) Het zit mij nu in ieder geval nog niet in de weg. Mijn oma heeft er volgens mij iets meer last van. Die probeerde mij laats aan alle kandidaten te koppelen. Ook al waren ze bezet. Top zo’n oma.

Hopelijk gaat het met jou net zo goed als met mij. Anders komt dat zeker vanzelf wel weer goed, kijk maar naar mijn verleden en hoe het nu gaat. Er zullen altijd top momenten komen 😉

Fabian van der Gijze

volg mij ook via  Facebook,  Twitter,  Instagram,  google+en Bloglovin 

Wat zou goed zijn voor mij (heden)

Persoonlijk vind ik het erg belangrijk om mij zelf af en toe te checken. Heb ik het nog naar mijn zin en wat kan beter. Ik heb gewoon geleerd dat dit erg belangrijk is. Ja, ik weet zelf donders goed dat ik een moeilijke persoon ben. Dit is nou eenmaal zo. Ik heb gewoon veel emoties en raakt super snel afgeleid. Toch probeer ik alles uit mij zelf te halen. Deze laatste weken zeg ik tegen iedereen dat het super goed met mij gaat. Dat is ook echt het geval. Er komt in eens zoveel leuke dingen op mijn pad en daar ben ik echt dankbaar en blij om. Toch wilde ik juist deze week mij zelf aankijken en bedenken of ik mij echt top voel. Persoonlijk denk ik van niet. Er kan nog zoveel beter.

De vraag wat zou nou echt goed voor mij zijn, is een beetje beangstigend. Als ik die vraag nou direct kan beantwoorden. Gaat het dan wel zo goed met mij? Natuurlijk weet ik echt wel dat het niet top gaat. Dat voel ik echt wel aan. Het gaat serieus heel goed, maar top zeker niet. Er zijn zoveel dingen wat ik beter zou kunnen doen. Die feit raak mij behoorlijk. Is het niet eens tijd om mijn leven weer eens volledig om te gooien en tijd voor een nieuwe verhaal. Eigenlijk heb ik niet zo heel veel te verliezen. Zo veel stelt alles nou ook weer niet voor.

Neem bijvoorbeeld mijn rust. De laatste tijd heb ik een gigantische leuke druk gevoelt. Korte nachten, vroeg opstaan, veel reizen en mijn dromen volgen. Mijn lichaam kon dit helaas niet zo goed aan. Ik moest 4 a 5 dagen echt goed uit rusten.  Alleen merk ik dat dit niet de enigste dingetje is. Een thuisbasis zie ik echt als een rust/relax plek. Dit is de laatste tijd niet meer het geval. Ik ben druk bezig op mijn computer voor mijn blog en tv werkzaamheden. Mijn telefoon gaat continu af en dat trek ik misschien wel het minst.

Ja, ik geef toe dat ik erg actief ben op het internet. Alleen als ik heel eerlijk ben is dit niet echt heel goed voor mij. Er zijn zoveel vragen die door mijn hoofd ga, want heb ik al een mailtje ontvangen van pietje, zou die gene dit al gelezen hebben en wat zou zij aan het doen zijn. Ik maak mij er echt gek mee. Het is niet eens een verslaving te noemen. In mijn ogen hoort het er gewoon bij. Mijn apparatuur kan ik gerust uitzetten. Alleen dit doe ik echter niet. Voor bepaalde dingen en mensen wil ik gewoon continu bereikbaar zijn. Als ik een berichtje stuurt naar iemand hoop ik ook op een snelle reactie. Dit hoop ik dus ook voor een ander terug te kunnen doen.

Mijn gedrag in de avond is al helemaal niet goed te praten. Mijn telefoon lig vlak onder mij met geluid aan en voor het slapen gaan kijk ik nog even een filmpje op mijn Ipad. Als ik dan toch wakker moet liggen doe ik het liever met een filmpje er bij. Natuurlijk blijf je dan nog langer wakker. Binnenkort wil ik ook echt gaan proberen dit af te leren, want het loopt een beetje uit de handjes.

Veder merkte ik dat ik met sommige dingen echt heel erg zat. Gelukkig ben ik dat nu wel aan het ophelderen. Hier ontstond ook mijn drie brieven uit. Door alle drukte en veranderingen is er helaas ook een hoop verloren gegaan. Ik investeerde mijn tijd in het verkeerde en ja dat krijg je later te zien. Wanneer ander bijvoorbeeld uitgaan zit ik gezellig thuis op de bank. Dat is natuurlijk leuk, maar af en toe zou ik ook eens naar buiten willen gaan. Gewoon even een filmpje pakken, discotheek in gaan of gewoon even uit eten. Dat doet een mens goed. Helaas merk ik dat heel veel mensen denken dat ik niet mee wil gaan. Meestal komt dit door hun alcohol gebruik en misschien hebben ze daar ook wel een beetje gelijk in. Je gaat niet naast mensen zitten die zich thuis vol gooien, terwijl jij met je sinaasappelsap er naast zit. Er moet echt iets komen wat ik leuk vind om te doen in het wekend.

Ook mis ik heel erg een maatje. Gewoon iemand waar je goed mee kan praten en af en toe een knuffel kan aan geven. Dit heb ik altijd al nodig gehad en bijna altijd wel gehad. Zeker de laatste twee jaar. Nu mijn relatie uit is mis ik dat toch wel echt. Misschien is dat ook wel echt de reden dat ik het nooit heb uitgemaakt. Er was altijd wel iemand om terug op te vallen. Het meisje en alles er om heen mis ik niet echt, maar wel dat gevoel. Nou maak ik mij zelf altijd helemaal gek op dat gebied en kan ik dagen denken aan iemand, maar toch.

Al die dingen merk ik ook heel erg op school en eerlijk gezegd ook op stagé. Ik heb het reuze naar mij zin, maar toch ontbreek er iets. Vaak ben ik er futloos door mijn slaap gebrek en de uitdaging is weg. Mijn verwachtingen qua moeilijkheid waren heel hoog, maar dit valt helaas tegen. Als je het door heb, dan heb je het ook wel echt door. Meer is er eigenlijk ook niet over te zeggen.

Ik ben echt heel blij dat ik weer even feedback heb gegeven aan mij zelf. Het voelde gewoon allemaal niet compleet. Dit keer ga ik echt mijn best doen om bepaalde dingen te veranderen. Misschien moet ik af en toe gewoon even mijn telefoon uit doen en lekker een boek pakken of juist vaker hard gaan lopen. Er is in ieder geval nog genoeg te doen in mijn ogen!!

Bekijk jij je zelf wel eens op deze manier? Voel jij je echt zoals je zegt of is het stiekem anders? Mocht jij een mening hier over hebben. Laat het gerust achter. Ben erg benieuwd!

Fabian van der Gijze

Je kan mij ook volgen via Facebook,Twitter,Instagram,google+en Bloglovin

Mijn gevoel laten zien door middel van muziek (heden)

Soms krijg ik wel eens te horen dat ik een binnen vechter ben en niet echt mijn emoties toont. Bij mij gaat dit gewoon iets anders in zijn werk. Zelf ben ik nooit zo van het zielig doen. Er zijn doelen waar ik voor wil gaan. Een beetje zielig doen heeft naar mijn menig geen nut. Als ik ergens heel veel emoties en gevoel door krijg. Probeer ik het altijd te laten zien en/of te laten horen via een andere manier. Één van die manieren is muziek. Mocht je ooit willen weten hoe ik mij voel? Dan moet je gewoon met mij mee luisteren.

Tegenwoordig heb ik een heel goed voorbeeld hiervan. Zoals de meeste wel weten is het uit gegaan met mijn vriendin. Als je mij in die tijd had kunnen zien en kunnen horen. Kon je dit al van te voren voorspellen. Zelf was ik niet oprecht vrolijk en ik luisterde heel veel liedjes waar een relatie naar de knoppen ging. Ik heb Marco Borsato echt kapot gedraaid. Simpel weg omdat hij mijn gevoel het beste kon voorwoorden. Momenteel luister ik voor het schrijven van deze blogpost weer naar zijn album #1.

Er was maar één iemand die mij gevoel goed raden en misschien aanvoelde dat ik het wist. Grappig genoeg was dat namelijk mijn ex vriendin die het aangaf. Ze zei letterlijk ” probeer je mij iets te zeggen?”. Misschien wilde ik dat onbedoeld ook wel een beetje. Misschien wilde ik haar wel laten zien dat ik het al lang wist en het haar onbedoeld iets moeilijker maken dan het al was.

https://www.youtube.com/watch?v=dIPu1HqG_Lk

Vlak voor het uitging kwam er een nieuw nummer in de top 40 te staan. Dit nummer klonk in mijn oren direct perfect. Deze singel ging namelijk over een stel wat niet meer echt praten met elkaar. Gek genoeg heb ik dit liedje de hele dag aangehad toen het echt uit was. Misschien nog wel de bizarste feit is dat ik er ook nog de hele avond op heb staan dansen in de badkamer. Ik dans wel eens vaker stiekem alleen, maar dit vond ik zelf echt heel raar om mee te maken. Het mooiste er van is dat ik het ook nog eens heb gefilmd. Ik bespaar jullie de beelden, maar ik zag mij in eens van een hele andere kant. Alle stress was in één keer voorbij en ik had het perfecte nummer gevonden om dit te uiten. Dit mooie vrolijke liedje heet we don’t talk anymore.

Je kon in deze periode echt heel goed mijn gevoel aan voelen als je naar mij luisterde, maar er zijn nog heel veel andere gevoelens. Zoals de meeste onder tussen wel weten gaat mijn leven zeker niet over rozen. Toch mis ik mijn jeugd wel af en toe heel erg. Dit gemis kan ik tegenwoordig natuurlijk hier weg stoppen, maar ook zeker in muziek. Als je mij volgt op Twitter weet je over wat voor muziek ik het nu ga hebben. Ik heb het natuurlijk over jaren 90 muziek en andere hele oude nummers uit mijn jeugd. Wat hou ik er van. Als ik mijn ogen dan heel even dicht doe zie ik mij zelf weer even heel klein. Om het ene liedje moest ik vroeger heel veel huilen, maar tijdens een heel ander nummer moest ik juist weer dansen. Om die momenten weer even terug te kunnen halen door middel van muziek vind ik echt prachtig. Mijn geheugen is erg goed en dat vind ik erg fijn op zulke momenten. Ik kan echt een hele film afspelen van speciale momenten die ik toen heb meegemaakt.

Één van mijn sterkste gevoel/emotie is verliefdheid. Als ik echt om je geef ga ik er vol voor. Misschien soms wel iets te veel, maar zo ben ik ik gewoon. Verliefdheid vind ik één van de mooiste dingen die er is. Mijn benen en mijn handen beginnen er altijd gewoon van te trillen als het echt heel erg is. Dit heb ik nog maar een paar keer gevoelt, maar wauw wat is dat een gek en een mooi gevoel. Hoe raar is het wel niet dat het heel mijn lichaam laat trillen. Het is angst nog nooit gelukt, maar juist verliefdheid lukt het wel. Dit gevoel is wel iets moeilijker om te raden. In deze periode luister ik heel veel liefdes liedjes, maar ook heel veel vrolijke nummers. Ik heb een paar maanden terug het nieuwe album van Nielson echt te veel beluisterd. Ik was zo gelukkig en verliefd. Dit album was gewoon perfect om mijn gevoelens lekker te laten gaan. Elk moment dat ik er weer even naar kon luisteren deed ik het weer. Stiekem werd ik ook gewoon een beetje verliefd op Nielsons album.

 

Zelf probeer ik ook altijd naar het effect van muziek te kijken. Sommige nummers bezorgen mij kippenvel, maar sommige laten mij echt huilen als een klein gevoelig meisje. Meestal hebben zulke nummers wel een betekenis voor mij. Ik moet bijvoorbeeld heel vaak huilen bij nummers van Adel. Dit komt voor natuurlijk door haar mooie stem en tekst, maar ook door de crematie van mijn oom. Hier draaiden ze toen ook haar muziek. Eigenlijk had ik het hoe erg ik het ook vond het de hele tijd droog gehouden, maar zodra ik Adel hoorde begon ik toch eens hard te janken. Nog steeds zou ik al die mensen er op binnen zien komen. Het raakte mij ook niet alleen. Nee, bijna iedereen liep de huilen. Hoe stoer die gene ook mocht zijn. Adel prikte daar even door heen met haar muziek. Dit soort momenten waardeer ik muziek enorm. Het laat zien hoe gevoelig wij allemaal zijn en hoe mooi het effect is van muziek. De muziek vind ik ook echt altijd één van de belangrijkste dingen van een begrafenis/crematie.

Zo zijn er nog zoveel andere liedjes en muziek stijlen die mij gevoel en emotie kan laten zien. Toch besluit ik het hier nog maar eventjes bij te houden. Als mijn lezers het ook leuk vindt om te lezen dan ga ik een andere keer zeker weer veder. Voor nu heb ik een paar tips gegeven en mogen de mensen mijn gevoelens weer gaan raden. Soms is dat inderdaad heel moeilijk, maar als je mij een beetje leert kennen. Kan je het al snel raden. Wel vraag ik mij heel erg af of jij dit gevoel nou ook herkend. Zet jij net als mij ook een bijzonder liedje op om even te kunnen huilen en terug te denken aan mooie en slechte momenten. Laat jij je emotie ergens in ziet of zeg je het gewoon tegen iedereen. Mijn manier weet je nu een beetje, maar mocht je het willen delen. Laat mij dan aub jouw manier weten. Ik vind het oprecht een eer en heel mooi om zulke dingen te lezen. Wees niet te bang om je te laten horen 🙂

Fabian van der Gijze

Je kan mij ook volgen via Facebook,Twitter,Instagram,google+en Bloglovin

Ik ben af en toe ineens heel onzeker (heden)

Voor ik in de eerste kwam te zitten en nog niet zo veel gaf om wie ik ben. Voelde ik mij heel zelfverzekerd. Vroeger deed ik eigenlijk alles wat ik wilde doen en schaamte kende ik eigenlijk niet echt. Dit veranderde sinds ik in de eerste kwam en over mij zelf ging na denken. Vandaag wilde ik het graag hebben over deze verandering. Ben benieuwd of iemand het ook herkend.

Zoals ik al vaak heb aan gegeven is de middelbare een achtbaan geworden voor mijn gedrag en mijn uitstraling naar andere mensen toe. Ik ben 20 kilo afgevallen en kreeg er een gevoel bij. Namelijk onzekerheid. Eerlijk gezegd heb ik dit echt nooit gekend. Als je ergens kon dansen of zingen deed ik dat direct en ik deed alles wat ik bedacht. Om een voor beeld te geven over een situatie nu. Als ik bijvoorbeeld bij een gala ben durf ik niet te dansen. Ik verstijf en ga met mijn ene hand zachtjes krabben in de andere had.

Zulke dingen kon ik echt niet van mij zelf. De eerste keer dat ik dit gevoel voelde was ik oprecht heel verbaast en werd er een beetje bang van. Toen ben ik van zelf begonnen met die zenuwachtig trekje. Mijn handen vouw ik over elkaar heen en begin zenuwachtig met mijn duim heen en weer te gaan. Gelukkig is dit wel minder geworden de laatste tijd, omdat ik de laatste 3 jaar heel goed ga. Ik onderneem weer dingen, heb super goeie vrienden/vriendinnen gekregen en mijn hobby bloggen gaat ook super goed.

Gelukkig heb ik dit gevoel niet bij alles gekregen. Voor een groep mensen staan en presenteren vind ik gek genoeg geweldig. Dat vind ik oprecht heel leuk om te doen, maar pak er een fotocamera bij en ik word super erg onzeker. Als er een foto word gemaakt van mij weet ik nooit een houding te geven. Sta er altijd heel lullig bij of lach er een beetje half op.

Over dit probleem heb ik al vaak genoeg nagedacht. Hoe zou dit nou toch komen? Natuurlijk heb je zo iets als de puberteit, maar daar geloof ik niet echt in. Toen ik af viel is het erger geworden, maar ik had het er voor ook al. Zelf denk ik dat het door mijn gedachten komt. De momenten wanneer ik het heb voel ik mij altijd ineens super erg bekeken. Mijn gedachtes beginnen dan op hol te slaan. Ik bedenk mij gelijk wat iedereen zal denken en daar zit het probleem voor mij. Als iemand een mening over mij heeft en ik hoor het maak het mij niks uit als ik het maar weet. Als dit niet het geval is word ik gewoon heel onzeker, want wat zouden ze denken en waarom blijven ze kijken.

Gelukkig beïnvloed het mijn leven niet echt, maar toch zit ik er wel een beetje mee. Mijn vriendin en andere willen ook wel eens uit en leuke dingen met mij doen. Heel vaak pas ik dan. Zeker als het met een groep is die ik nog nooit eerder heb ontmoet. Eerlijk gezegd vind ik het ook heel lastig om deze blog post te schrijven. Mijn zinnen verander ik heel vaak en vind het moeilijk om het te type. Dit komt denk ik, omdat ik het zelf ook niet snap. Hoe kan ik zo zelfverzekerd zijn, maar ineens inklappen en mij onzeker voel.

Dit was weer een hele moeilijke persoonlijk blog post. Hopelijk heb ik mijn gevoel een klein beetje kunnen beschrijven. Hebben jij ook wel eens een gevoel er bij gekregen. Zowel een slecht of een goed gevoel. Wil je er iets over kwijt laat dan zeker een reactie achter. Ik ben altijd erg benieuwd naar zulke onderwerpen bij andere. Gelukkig word het stap voor stapje minder en groeit mijn zelfverzekerdheid weer terug. Toch wilde ik dit vertellen op mijn blog, want dit is zeker een belangrijk onderdeel van mij.

 

Kijk gerust nog veder bij een van mijn andere blogposten en hopelijk tot ziens.

Fabian van der Gijze

Je kan mij ook volgen op Facebook,Twitter,Instagram,google+en Bloglovin