Wanneer je meer verdient dan heel je gezin bij elkaar

Tegenwoordig werk ik fulltime achter de schermen. Hierdoor heb ik een vast inkomen en daar mag ik zeker niet over klagen. Alleen daarbij komt wel iets heel geks kijken. Van het ‘originele’ gezin verdien ik het meeste. Het is zelfs zo erg dat ik meer verdien dan alle gezinsleden bij elkaar opgeteld. Dat is iets om heel trots op te zijn, maar het is aan de andere kant ook stiekem te triest voor worden. Het hoort gewoon niet. Alleen al om die redde probeer ik mijn geluk zoveel mogelijk te delen met de mensen die mij lief zijn.

Mede door dat mijn ma altijd zo lief is voor andere, werden wij vroeger enorm veel geholpen. Haar vriendinnen en familieleden stonden altijd voor ons klaar. Het kwam soms echt uit de gekste hoeken. Heel vaak hoorde ik de zin ‘’wij kunnen het missen en helpen je graag’’. Die zin heb ik heel goed in mijn oren geknoopt. Voor mij beteken het namelijk heel veel. In mijn ogen vertelt het dat je altijd je geluk met geliefdes moet delen. Het hoef zeker niet altijd om geld te draaien. Geluk kan natuurlijk ook in je zitten en dan is een grote glimlach ook genoeg.

https://www.instagram.com/p/BmLT6DvlrJQ/?hl=nl&taken-by=fabiangijze

Ik durf wel te zeggen dat ik momenteel in de gelukkigste periode zit van mijn leven. Sta op met een lach en ga er ook weer mee naar bed. Dat gevoel wil ik alleen maar mee naar huis brengen. Gewoon even om mijn ma weer extra vrolijk en trots te maken. Zo reis ik meestal gelijk uit mijn werk door naar huis, wanneer ik een paar dagen vrij ben. Na zes lange dagen heb ik dat gewoon even nodig en thuis kunnen ze het ook wel waarderen. Dat denk ik tenminste. Deze periode ben ik echt nog meer een familie mens geworden. Ik wil mijn ma zo vaak mogelijk opzoeken en mijn lieve omaatje. Gewoon even het geluk met iemand te kunnen vieren en andere te zien glimlachen. Na ons avontuur is dit ook wel eens een mooie periode. Misschien raar om zelf te zeggen maar het was ook wel eens verdient hoor.

Alleen thuis is de struggling qua geld nog steeds te zin. De voedselbank speelt nog een belangrijke rol en er kan niet echt gespaard worden. Dat is enorm raar om te zien, want ik kan nu gewoon kopen wat mijn hartje begeerd. In de supermarkt zou ik niet hoeven op te letten welk merk ik nou weer in mijn mandje gooit. In de inleiding had ik het erover dat ik meer verdien dan heel mijn originele gezin bij elkaar. Daar bedoel ik mijn zus, mijn moeder en mijn vader mee. Van mijn vader weet ik dat die hier en daar wat rondzwerf en als het goed is niet echt meer werk, mijn moeder werkt maar dat is helaas niet genoeg en mijn zus kan helaas eventjes niet werken. Daar sta ik dan van een mooi afstandje naar te kijken. Elke keer voel ik stiekem weer een kleine traan voor hun. Met liefde zou ik met ze willen ruilen. Het is natuurlijk geen normale situatie dat ik dit als jongste kan zeggen.

https://www.instagram.com/p/BotKnmwCS1Y/?hl=nl&taken-by=fabiangijze

Zo probeer ik bepaalde dingen af en toe gezellig voor ze te regelen. Even mijn ma mee nemen naar iets leuk of iemand uit eten mee nemen. Zo nam ik mijn moeder weer eens gezellig mee naar de Chinees en trakteerde ik mijn zus op een wereldrestaurant. Ik wilde gewoon even met het huidige gezin weg en zij had het nooit kunnen betalen. Dat moest ze dan ook eerlijk zegen, maar wie ben ik dan om haar niet mee te nemen. Heb geen vriendin en mijn salaris wordt gewoon netjes gestort. Natuurlijk neem ik haar dan mee. Dat verdien ze ook zeker. Ik kan het niet anders over mijn hart verkrijgen. Zo zaten we dan lekker ouderwets weer eens met zijn alle in een all can you eat restaurant. Ik kan je vertellen dat ik straalde van binnen, want dit had ik nou echt even nodig. Daar kan niks tegen op en zulke momenten heb ik gewoon nodig.

Geld is maar iets kleins en ik echt er niet echt waarde aan. Alleen ik weet wel wat voor iets moois je er allemaal mee kan doen. Op zulke momenten maakt geld wel zeker gelukkig. Ik verdien meest dan wel het meest, maar dat maakt hun niet minder. Ben juist super trots om mijn moeder en mijn zus. Ze houden het mooi maar wel samen vol. Daar is het woordje trots ook alleen maar goed genoeg voor. Het blijft leerzaam en mooi om te zien. Alleen daarom zou ik alles met hun delen. Het is tijd om na al die zorg eens wat terug te doen 🙂

 

Fabian van der Gijze

Volg mij verder ook via  Facebook,  Twitter en  Instagram

Mijn positie in het gezin is toch flink veranderd

Tegenwoordig woon ik gezellig samen met mijn moeder. Voor het eerst woon ik echt alleen samen met mijn moeder. Vroeger was er altijd wel iemand in de buurt of kwam weer even terug intrekken door een moeilijke tijd. De tijden veranderen gewoon super snel. Nou vind ik dit persoonlijk een erg fijne woon situatie. Je positie veranderd alleen wel enorm. We worden op elkaar gewezen en we moeten het samen maar zien te redden.

Als kind wilde ik altijd zorgen voor het gezin. Ik zou mijn vader wel aanpakken en het gezin beschermen. Niemand zou aan mijn moeder of mijn zus komen. Ik ging nog liever zelf verloren dan dat we hun zouden verliezen. Niet een geheel gezonde situatie, maar het ging wel om liefde. In mijn ogen is liefde toch bijna nooit slecht. Je kan er wel heel veel van leren. Als kind stelde het alleen niet zo veel voor. Wat had ik nou weer kunnen doen. Al heb ik wel veel gesprekken in die tijd gevoerd. Nou ben ik gelukkig toch wat groter geworden en nog wijzer 😉 Er is echt een hoop veranderd. Nu de laatste paar maanden wordt dat wel steeds meer duidelijker.

Qua financieel gebied sta ik wel meer in de zonnestralen. Bij de rest van het gezin  is dit niet al te best. Al heb ik natuurlijk nog niet zo veel vaste lasten. Laten we het er maar gewoon op houden dat ik goed kan rond komen. Dat vind ik soms zelf wel pijnlijk voor mijn moeder. De eeuwige strijd en struggels kan ik nog elke dag lezen in haar ogen.  Met liefde zou ik haar dan veel willen doneren. Dat zal alleen niet de strijd oplossen en zoveel verdien ik nou ook weer niet. Gelukkig kan ze na heel wat jaren weer werken. Ze werkt nu op de plekken waar ze het liefst zou willen werken. Hopelijk zal dat op langere termijn haar omhoog helpen. Dan gaan wij zeker snel eens samen op vakantie 🙂

Mijn moeder is door haar nieuwe werk wel later dan mij thuis. Ik ben meestal al veel eerder terug vanuit stage. Nou zorg ik dus vaak voor het eten. Dat vind ik persoonlijk ook erg leuk om te doen. Ik hou echt van koken. Al wil ze mij toch nog te vaak helpen hoor. Kom ik thuis is alles al klaar gezet en geschild. Menige discussies al over gevoerd, maar dat moet ooit wel goed komen. Dat is toch denk ik een beetje dat moederseigen en een kleine schaamte. Schaamte is misschien een heel groot wordt, maar ik hoop dat je het wel begrijp. Normaal is de situatie gewoon andersom. Dan voelt het misschien een beetje onnatuurlijk. Ach, ons leven is soms toch al onnatuurlijk, dus daar moeten we lekker schijt aan hebben. Ik doe het met liefde.

Vroeger zat ik ook altijd weer te zeiken als ik moest afwassen. Zelfs dat begin ik met wat meer liefde te doen. Al mag mijn moeder wel wat minder theeglazen gaan gebruiken. Wat drinkt dat mens veel zeg. Één of twee glazen zijn genoeg hoor. Nee, even zonder dollen ik begin het wel met meer liefde te doen. Gewoon lekker even dat koptelefoontje op en mee zingen met de muziek. Anders doe ik ook muziek luisteren en dan kan ik net zo goed gelijk even dit doen. Wat kan dat nou kwaad om dat om de dag te doen.

We zijn ook echt elkaars biechtvader geworden. We kletsen gewoon heel veel. Dan ben ik toch altijd weer blij dat ze haar verhaal weer even durf te delen. Zo doe ik dat gelukkig ook andersom. We kletsen toch altijd al super veel. Kunnen we dat beter samen doen. Volgens mij hebben we er beide wel profijt van. Hopelijk lucht het haar ook altijd net zo veel op als dat het voor mij doet.

Persoonlijk vind ik echt dat we ons in een mooi plaatje bevinden. Samen hebben we het toch maar mooi voor elkaar. Geen echte ruzies meer en gewoon elkaar een beetje pesten. Dat hoort er gewoon bij. Zeker bij onze moeder-zoon band. Dan is mijn positie en gedrag maar anders dan in ander gezin. Ik ben hier heel blij mee

 

Fabian van der Gijze

volg mij verder ook via  Facebook,  Twitter en  Instagram

De vader en zoon rol waren omgekeerd (verleden)

Over mijn avonturen met mijn vader heb ik hier al veel over geschreven. Over zijn dronkenschap, maar ook over de mooie momenten samen en met het gezin. Alleen over de rol verdeling heb ik nog nooit eerder geschreven. Die was na een tijdje nog al bijzonder. Ik was zijn vader geworden en hij niet meer die van mij. Hij was het kind die opgevoed moest worden en ik de volwassenen die dat deed. Een sterke, maar zo’n bizarre band was ontstaan.

Mijn vader heeft net als mij niet echt een jeugd gehad. Er werden de vreselijkste dingen bij hem gedaan. Hier door moest hij later ook naar verschillende pleeg gezinnen. Iets waar ik nog altijd respect voor hem heb. Helaas heeft nooit iemand hem naar therapie gebracht. Dat was een taboe en was niet nodig. Alleen gekken gingen daar heen. Hé, bedankt hé. Hierdoor is hij helaas zelf ook in dat drank en vreemdgaan cirkeltje gegaan. Wat hem was aangedaan, deed hij nu andere aan. Gelukkig niet alles. Echter was hij ook nog nooit echt opgevoed. Hij moest zelf volwassen zien te worden. Iets wat ik zelf ook maar al te goed weet hoe het voelt.

Toen de scheiding echt door was gezet veranderde iets heel belangrijks. Mijn moeder viel weg, maar eigenlijk ook zijn moeder. Het was zijn vrouw, maar ook de gene die hem verbeterde en dingen leerde. Echter had ik toen nog niet verwacht dat ik de vader rol op mij zou nemen. Toch belande ik wel al snel in de vader rol. Ik hielp in de huishouden. Persoonlijk vond ik dat gewoon erg leuk. Ik vond/vind strijken bijvoorbeeld echt leuk om te doen. Zodoende had ik plezier en kon ik mijn vader gelijk helpen. Dit was alleen niet de enigste waar ik de vader rol voor in nam. Nee, er waren veel meer dingen.

Een goed voorbeeld hier van is slapen. Normaal vraag je als kind aan je ouders of je er tussen in mag kruipen of naast één van je ouders. Bij ons was dat andersom. Hij vroeg aan mij of ik bij hem bleef slapen. Niet voor iets geks, maar echt gewoon voor de nachtmerries en de eenzaamheid tegen te gaan. Iets wat ik normaal gesproken thuis juist aan mijn moeder vroeg. Als hij weer al eens in slaap viel op de bank, zorgde ik dat hij door kon slapen en het niet koud had. Ik maakte een klein beetje op en bleef naast hem de wacht houden. Er waren gelukkig genoeg leuke horror films op tv en met een beetje geluk zag je ineens een mooie vrouw voorbij komen. Zo dra hij weer wakker was begeleiden ik hem gezellig mee naar boven.

De meeste ouders hebben waarschijnlijk wel eens hun kind te dronken opgehaald en weer thuis gebracht. Ik heb dit ook mee gemaakt. Alleen moest ik hem naar huis brengen. We waren bij een feestje van onze buren. Die had een locatie afgehuurd aan de andere kant van ons dorp. We waren er na de chinees gelukkig heen gelopen. Aan de eind van de avond wist mijn vader namelijk niet meer waar hij woonde. Hij was helemaal gedesoriënteerd. Waar we rechts moesten, wilde hij naar links. Boos dat hij was als ik hem toch te andere kant mee trok. Toen we eindelijk thuis waren gebeurde er natuurlijk weer iets anders. Je moest om thuis te komen namelijk eerst met een trapje naar beneden lopen. Naast de trap was een platen weg/trap om de container en fietsen naar boven te tillen en weer naar beneden. De beste man vond het wel een goed idee om hier naar beneden te rennen. Het gevolg hiervan was lekker bloedend. Hij viel en viel vol met zijn kop tegen de groenen container. Gelukkig hielt hij er alleen een bloedneus aan over. Ik hielp hem hier bij, bracht hem weer naar boven en ging uit bezorgdheid naast hem liggen.

Volwassen mannen huilen niet. Dat had ik mij altijd wijs gemaakt. Mijn tranen waren allemaal al opgegaan. Hierdoor werd ik al heel snel hard en krijg je niet zo snel een traan over mijn wangen te zien. Heel soms lukte het nog iemand, maar alleen een dierbare kon zo iets bereiken. Er was wel iemand die huilde. Dat was natuurlijk mijn vader. De tranen vielen van zijn wangen en vaak zat ook over mijn kleding door naar de grond. Een gezicht wat ik nooit meer zou vergeten. Ogen rood en er was altijd wel één traan die bleef hangen op zijn gezicht. Zijn snor en baard prikkelde op mijn gezicht. Ja, hier was iets heel goed te zien. Hij was mijn vader niet meer, nee ik was de vader en hij het kind. Een kind met veel verdriet die getroost moest worden.

Later kwam ik ook op het punt om bij hem in te trekken. Daar mocht ik alles bepalen en was ik de volwassenen. Voordat laatste knokte ik altijd heel hard. Ik was al veel volwassener dan mensen dachten en dat zou ik andere eens bewijzen. Gelukkig ben ik echter nooit bij hem ingetrokken. Mijn kamer plannen lagen al klaar, maar het was te laat. Ik nam afstand van hem door de vreselijke vakantie en alle gebeurtenissen. De vader nam afscheid van zijn zorg kindje en kon zelf weer kind worden. Al was ik daar al lang voorbij gegroeid.

Persoonlijk ben ik aan de ene kant wel blij met de vakantie gebeurtenis. Ik wil niet weten wat ik nog allemaal mee had gemaakt als ik daar was in gaan trekken. Mijn vader werd echt steeds meer het kind. Ik bepaalde echt alles. Dat gebeurd wel in meerdere gezinnen, maar dit werd echt ongezond. Het was bijna aan de bizarre kant. Als het zo was door gegaan was ik er denk ik zelf ook onderdoor gegaan. Dat moet toch altijd voorkomen worden. Je kan andere alleen helpen als je zelf helemaal in orde ben en nee, dat was ik zeker niet.

Later heb ik dit zeker wel terug gezien in mijn leven. Ik probeerde mensen te beschermen en de vader figuur te behouden. Mijn zus probeerde ik zoveel mogelijk te begeleiden, maar ook mijn moeder. Helaas is hier regelmatig ruzies uit ontstaan. Wat heel begrijpelijk is. Alleen denk ik dat mijn moeder de oorzaak nog niet zo door had. Waarschijnlijk lees ze dit ook met een beetje verbazing en een heel misschien wel met een kleine traan. Momenteel weet ze wel meer over mijn ervaringen en gedachtes, maar toen zaten we echt allemaal in een verwerkingsproces. Dan denk niemand meer na. Helaas zag je dit ook op school goed terug. Ik was de oudste en hierdoor kreeg ik een soort van de leiding. Iets wat ik erg prettig vond, maar waar ik mij later enorm tegen heb verzet. Hierdoor ben ik een paar mensen zeker uit het oog verloren en werd ik het stille jongetje in de eerste klas. Alleen ik had eindelijk wel mijn rust gevonden, maar het kind in mij was nog ver te zoeken.

Fabian van der Gijze

volg mij ook via  Facebook,  Twitter,  Instagram,  google+en Bloglovin 

Even terug naar de basis

 

Op mijn sociale media’s kwam deze foto online te staan.

https://www.instagram.com/p/BSqT73NhRGH/?taken-by=fabiangijze

Nou probeer ik de laatste tijd meer dingen vast te leggen. Ik wil er weer eens aan gaan wennen om op foto’s te gaan. Nou is mijn foto lach hier nog niet echt perfect, maar ik moest en zou deze foto maken. Gelukkig werkte de andere twee een beetje mee. nou stonden we niet het zelfde, maar ik wilde de foto hier onder graag nog eens opnieuw maken.

Deze foto zie je hier wel eens vaker voorbij komen. Dat heeft één simpele reden. Ik ben echt tering trots op die foto. Als ik er naar kijk word ik altijd vrolijk en positief verdrietig. Voor mij straalt dit iets heel moois uit. Uit deze foto lees ik namelijk het volgende:  WTF wil je proberen te bereiken, wij staan samen sterk en wat er ook gebeurd, dit zal altijd de basis blijven.

Dat is in het verleden vaak gebleken, maar nu nog steeds komt het vaak weer zo terug. Helaas vallen er wel eens mensen om ons heen weg, maar dit zal altijd stand blijven houden. Nou hou ik er van dat ieder een lekker voor zich zelf praat, maar volgens mij vinden deze twee lieve vrouwen dat ook. Natuurlijk komen er wel eens scheurtjes in de mooie basis. Dat is gewoon iets natuurlijks. Alleen wij hebben wel het geluk dat we hele sterke lijm hebben. Het zou bijvoorbeeld helemaal kunnen scheuren, maar ik geloof er heilig in dat we dan als nog bij elkaar terug komen.

Nou ben ik persoonlijk wel van mening dat er zo weinig mogelijk foto’s van iets moet bestaan. Heel vaak zie ik tientalen foto’s voorbij komen met de zelfde betekenis. Dan vraag ik mij altijd weer af waarom dat zo is. Achteraf kom je er dan vaak achter dat het gewoon een mooie schijn was. Relaties moeten volgens de foto’s zo mooi zijn. Echt alles wat er gebeurd is zo mooi. Achteraf verdwijnen alle foto’s en hoor je er niks meer van. De betekenis van deze foto is voor mij echt uniek en zal ik niet snel ergens anders meer vinden. Ik heb geen tientallen bewijsstukken nodig. Af en toe een reünie foto is voor mij genoeg.

Dit is mijn basis en hier voel ik mij goed!!

Fabian van der Gijze

Volg mijn avonturen ook via  Facebook,  Twitter,  Instagram,  google+en Bloglovin  tot daar 🙂

Een dagje oude maas met het gezin (heden)

Vanwege mijn vakantie en Bevrijdingsdag heb ik deze week een lekker lang wekend. Voor mij betekend dat meestal opblijven, veel bloggen en uitslapen. 5 mei werd ik helaas toch vroeg wakker. Ik had tot twee uur de blog post de Tweede Wereldoorlog geschreven en was behoorlijk brak. Ik besloot lekker lang in mijn bedje te blijven liggen en even alles terug kijken en een beetje klote op sociale media’s.

Om elf a half twaalf werd het toch echt eens tijd om onder de douche te stappen. In eens hoorde ik mijn moeder van beneden roepen. Een beetje geïrriteerd vroeg ik wat er was. Ze riep terug dat ze naar de Karwei en de oude maas ging met haar vriend en mijn zus. Vervolgens vroeg ze of ik mee ging. Ze had het denk ik niet verwacht, maar ik zei weer eens een keertje ja. Normaal ga ik tegenwoordig niet meer zo vaak mee. Nooit meer zo zin en heb meestal zelf wel iets anders te doen. Voor de oude maas maakte ik dit keer even een uitzondering. Vroeger kwam ik er altijd als kind en er hangen een hoop leuke herinneringen. Ook vond ik het wel fijn voor mijn zus. Misschien kan ik het niet altijd even goed laten zien en ben ik wat harder, maar ik ben er in deze tijd wel voor haar. Ik zie ook wel dat ze zich heel slecht voelt. Anders was ze ook niet tijdelijk weer bij ons ingetrokken. Zo lekker ligt een in klap bedje niet en ik spreek uit ervaring de woon kamer is ook niet de ideale slaap plek.

Ze wilde al weg gaan, dus moest ik even gaan opschieten. Ik trok snel mijn kleding aan, deed mijn haar en spoot nog even een luchtje op. Toen ik beneden kwam deed ik nog even snel een boterham smeren voor onderweg en deed mijn lezen weer in. Ik was eindelijk klaar en daar gingen we dan. Onze eerste bestemming was de Karwei. De vrouwen konden het weer niet laten om naar de planten te kijken. Mijn zus besloot om een bramen plantje te komen voor haar tuintje. Ik vond het wel een goed ideetje om de buiten banken te testen. Nou ik kan je zegen ze zaten goed hoor en het zonnetje er bij was heerlijk.

Eindelijk konden we naar binnen. Mijn 2016-05-05 22.32.24moeder moest een parasol houder en kolen voor de barbecue en ik een nieuwe houder voor mijn vlag. Wij konden dit jaar weer niet onze vlag uit hangen en daar baal ik van. Er moest gewoon weer eens een  nieuwe houder komen. Steef en ik moesten zorgen voor de parasol houder en de vlaghouder. Natuurlijk konden we de vlag houder niet in één keer vinden en moesten we het even vragen. Ik begreep wel waarom we het niet vonden. Het lag namelijk bij de pluggen. We hadden alles verzameld. De Karwei had bonnen in het boekje gedaan waar je per transactie op twee producten 20% korting kreeg. Mijn moeder besloot dat het een verstandige idee was om iedereen twee producten te geven en te laten af te rekenen. Ik vond het maar gek en ben weer terug gegaan naar buiten om wederom in het zonnetje te zitten. Ze komen van zelf wel weer naar buiten. Dat kwamen ze eerste instantie niet. De kassa werkte niet echt mee en duurde het allemaal weer veel langer. Toen ze eindelijk buiten kwamen konden we naar de oude maas.

pannenkoekenToen we aan kwamen merkte we al snel dat we allemaal honger begonnen te krijgen. Na een beetje zeuren en smeken gingen we naar het pannenkoekenhuis. Het was al weer zo lang geleden dat we daar hadden gegeten. Ik een kaas spek pannenkoek. Dat vind ik altijd zo lekker om te eten. Vooral bij pannenkoekenhuizen. Helaas had ik er al een stuk uit gesneden, maar dit keer ben ik niet vergeten er een foto van te maken. De personeel was nog steeds even gezellig en een paar mee de werkers maakte nog even een praatje met ons. Spontane contact met klanten vind ik altijd erg belangrijk en kan ik erg waarderen. Als je ooit in de buurt ben is het echt een aanrader om er eens een bezoek je te brengen. Sowieso een bezoek aan de oude maas is geen slechte plan. Als het mooi weer is. Is het echt een prachtige plek om tot rust te komen.

2016-05-05 22.31.27

We maakte nog een korte wandeling bij de oude maas, maar mijn moeder merkte al snel dat het niet verstandig was om een te groot rondje te lopen. Ondanks het korte rondje vond ik het echt heel gezellig om weer eens met zijn alle iets te gaan doen. Ik moet eigenlijk weer wat vaker mee. Gewoon meer tijd vrijmaken, maar dat is soms even wat lastig. Heb je zelf ook van die plekken waar je vroeger kwam en waar je nu heel af en toe nog even heen ga of heel graag naar toe zou willen gaan? Ik vond het in ieder geval weer eventjes heel prettig om herinneringen op te halen van vroeger, want ja er waren ook een hoop leuke dingen.

Ik wens je nog een fijne dag en bedankt voor het lezen van deze blogpost. Graag tot ziens 🙂

Fabian van der Gijze

Je kan mij ook volgen op: Facebook,Twitter,Instagram,google+ en Bloglovin