Dan zie ik mij zelf ineens als kleine jonge

Gekke foto hé. Eigenlijk is deze foto door een grapje ontstaan. Om mijn moeder te irriteren zetten ik al ons fruit recht op. Ineens bleef ik naar deze twee peren en de kiwi kijken. Gek genoeg deed het iets met mij. Ik werd er stil van en droomde in eens terug naar vroeger. In eens liep ik als klein kindje hand in hand met mijn ouders in het bos. Het hielt mij zo bezig dat ik deze foto heb gemaakt en er deze blog post over moest maken.

Gelukkig kan ik de laatste tijd goed nadenken over het verleden. Dit is vroeger wel eens anders geweest. Tegenwoordig probeer ik af en toe er juist even bij stil te staan. Dit keer was dat niet de bedoeling, maar het zorgde wel voor een mooi beeld. Toen de problemen nog niet echt door waren gedrongen bij mij leek alles heel mooi en lief te verlopen. Wij hadden vaak kleine  gezinsmomenten. Als het even kon dan gingen we naar het strand en/of naar het bos. Dit soort uitjes vond ik altijd helemaal geweldig. Lekker los rennen, van alles even beet pakken, stoer naast papa tegen een boom plassen of in eens in een hoge boom klimmen.

Sommige dingen zijn mij echt heel sterk bij gebleven. Zo weet ik één zin nog heel goed te herinneren. Die zin ging als volgt: ene, tweeën hoppakeje. Het gevolg van deze zin zou ik nooit vergeten. Mijn voeten vlogen boven de grond en ik werd even heen en weer geslingerd door mijn ouders. Dit vond ik altijd prachtig. Mijn sterke papa en mijn lieve moeder waren gewoon mijn lopende schommel. Schommels waren geweldig, dus hun ook. Waarschijnlijk vonden hun spieren het iets minder leuk, maar mijn lach maakte alles weer goed. De warme gevoelens van toen voelde ik gewoon weer even. Het waren een paar seconde, maar het beeld deed mij echt goed. Nee, ik mis mijn vader niet, maar zulke momenten mis ik soms wel eens.

Het is toch bizar dat drie stukken fruit mij even terug kon slaan. Nou weet ik dat beelden, geluiden en gedachtes je heel veel konden laten zien, maar dit had ik nog nooit eerder mee gemaakt. Het deed mij oprecht een beetje pijn om ze weer terug te leggen. Het plaatje klopte in mijn hoofd helemaal. De kleine zachte kiwi staat voor het kleine onwetende jongetje, de dikke peer stond voor mijn sterke vader en de slanke mooie peer voor mijn moeder. Ja, dit zou ik normaal ook heel ver gezocht vinden, maar laat mij ook eens gek denken.

Nou was ik heel benieuwd of iemand anders er ook iets in kon zien. In mijn geval gooi je dan gewoon een foto op twitter. Onder de 140 weergave waren er 3 drie net zo gek om er ook iets in te kunnen zien. De andere zagen niks of durfde niet te reageren, maar dat zullen we nooit weten. Iemand zag in de kiwi het binnenste gedeelte van een Kinder Suprise en de andere twee dachten aan Barbapapa. Waarschijnlijk hadden ze nog nooit zo naar fruit gekeken, maar ze hadden wel de fantasie om er iets anders in te zien. Dat vind ik dus zo mooi van het mensenleven. We zijn echt tot zo veel gekke en nutteloze dingen in staat. Nou weet ik niet wat voor gevoel ze er bij kregen, maar die van mij voelde heel goed. Precies het gevoel wat ik even nodig had.

Misschien voelde je mij vraag al een beetje aankomen, maar heb jij dit ook wel eens gehad. Heel misschien zag je ook wel iets anders in deze foto of herken je mijn gevoel bij een ander plaatje. Heb jij wel eens heel lang naar iets gekeken, omdat het je even ergens anders heen bracht. Als je het aandurf laat dan zeker even een reactie achter. Ben echt heel benieuwd of een beeld dit ook bij jou kan doen. Sommige dingen kan je natuurlijk ook naar slechte tijden brengen, maar hopelijk betekend dat ook dat je nu heel ver bent gekomen!

Nou gaat deze kiwi toch maar eens slapen 😉

Fabian van der Gijze

Je kan mij ook volgen via Facebook,Twitter,Instagram,google+en Bloglovin

De trap waar alles begon (verleden)

Tijdens het  (hard)lopen loop ik meestal expres langs of over een stenen trap. Niet omdat ik deze trap zo mooi vind, maar omdat die trap veel voor mij betekend. Dit was één van de plekken waar ik als kind goed besefte dat mijn leven niet zoals een ander zou gaan verlopen. Op die trap heb ik een keer heel laat helemaal in het donker verstopt samen met mijn moeder. We belde mijn tante waar we later ook gingen slapen.

Laat ik eerst maar uitleggen hoe we precies op deze trap terecht kwamen. Zoals je misschien al eens heb gelezen was mijn vader een alcoholist. Hij kwam vaak laat thuis en dan was hij vaak al kacheltje lam. Toen hij merkte dat mijn moeder het uit zou gaan maken ontstonden er steeds meer ruzies. Normaal kwam hij thuis en viel hij direct in slaap op de bank. Dit keer was het anders. Hij kwam thuis en ging al vervelend gedraag tonen. Beetje voor beetje voelde je de spanning op bouwen. Er stond een bom op ontploffen. Zo’n ruzie had ik zelf nog niet eerder tussen hun gezien. Wat er precies allemaal is gezegd of gedaan kan ik mij niet meer zo goed herinneren, maar ik weet nog goed dat ik samen met mijn moeder weg vluchten naar buiten toen hij half in slaap was gevallen.

Mijn zus kon helaas niet mee weg snieken. Ze was boven en wij moesten snel handelen. Mijn moeder was namelijk van plan om mijn tante te bellen. We liepen in het donker snel naar de haven toe. We dachten hier wel even veilig te kunnen zijn en te kunnen bellen. We gingen samen op de trap zitten. Mijn moeder was/is een sterke vrouw. Toch zag ik de tranen in haar ogen staan. Ze had pijn en verdriet van binnen. Haar dochter zat nog thuis en haar man had haar weer eens proberen te intimideren.

Gelukkig had ze haar telefoon nog kunnen pakken. Hier mee belde ze één van haar zussen. De schat van een vrouw zorgde er voor dat mijn moeder iets rustiger werd. Ze stelde voor om eventjes bij haar en het gezin te slapen. Daar zijn we toen ook op in gegaan of we ook gelijk die dag daar heen zijn gegaan weet ik niet meer. Mijn tante wilde mij ook nog even aan de lijn. Net als altijd vond ik het fijn om haar stem weer even te horen. Haar lieve woorden vlogen door de telefoon zo recht in mijn hart. Zelf was ik vooral bezorgd om mijn moeder, maar in eens was er nog iemand bezorgd om haar en om mij. Nee, dat gesprekje zal ik nooit vergeten.

Toen mijn moeder had opgehangen hebben we nog een tijd lang op die bijzondere trap gezeten. We praten en praten, maar door. Zelf dacht ik ook aan verhaaltjes van vroeger. Waar was toch dat gezinnetje gebleven die daar vroeger stro hutten maakten met elkaar. Elke keer als er weer was gemaaid. Gingen we snel naar de haven toe. De grootste lol had ik daar als kind. Achteraf was dat natuurlijk ook deels gespeeld. Het ging al heel lang slecht met mijn vader en verpesten het steeds meer voor iedereen. Die gedachtes maakte mij steeds bozer. Het liefst had ik mijn vader het huis uit gegooid, maar wat kan je nou als kind bereiken. Het enigste wat ik kon doen was de echte man uit te hangen. Er zijn voor mijn moeder en mijn zus. Ik moest en zal sterk blijven en hun troost zijn.

Na lang te hebben gezeten gingen we snel weer terug naar mijn zus. Die zat daar maar heel alleen boven. Ik ben daarna nooit meer met mijn moeder daar op die plek geweest. Toch kom ik daar de laatste tijd best vaak met rennen. Even een glimp opvangen van die oo zo koude en donkere trap. De momenten zijn voorbij, maar de herinneringen die blijven voort leven. De verhalen die zich daar hebben afgespeeld zou ik niet meer willen vergeten. Zulke nare momenten hebben één heel mooi puntje. Ze laten je zien wat het leven je kan brengen en wat voor  mooie mensen er zijn. Ik hielt al super veel van mijn tante, maar sinds die dag toch iets meer. Je neemt toch maar even een getraumatiseerde gezin in huis en dat moet je maar willen. Nee, die trap blijf een mooie, maar ook zo’n trieste trap.

Fabian van der Gijze

Je kan mij ook volgen via Facebook,Twitter,Instagram,google+en Bloglovin

Gezellig met papa mee naar Feyenoord (verleden)

Het is zo ver Fenerbahçe-Feyenoord is begonnen. De meeste mensen denken dan alleen nog maar aan de wedstrijd. Bij mij heersen er altijd nog meer gedachtes. Zoals je misschien al weet heb ik er voor gekozen om niet meer met mijn vader om te gaan. Mijn vader was altijd mijn voetbal maatje. We voetbalde altijd samen en hij nam mij regelmatig mee naar Feyenoord. Dat was zijn lust en zijn leven en daar wilde hij mij graag bij hebben. Ik moest en zou zien hoe mooi het wel niet is in de kuip.

Eerst kochten we altijd kaartjes. Zo kon ik de scores op schrijven en bewaren. Dat heb ik ook altijd gedaan en geloof het of niet, maar al die tickets liggen nog steeds boven op zolder. Zo ook één van mijn mooiste wedstrijden. De beker finale tussen Feyenoord en Roda (2008). Toen ik oud genoeg was kreeg ik mijn eerste seizoen kaart. Elke thuis wedstrijd zat ik weer op mijn vertrouwde plekje in vak CC.

Kijk ik heb echt heel veel nare herinneringen aan die man, maar dit vond ik echt altijd heel leuk om met hem te doen. Hij nam mij heel erg in bescherming en als ik mij zorgen maakte probeerde hij het daar altijd op te lossen. Ik wist bijvoorbeeld niet dat je bij bekerwedstrijden tussen de uit supporters zat. Ik heb gehuild van angst dat wilde je niet weten. Hij pakte mij toen bij mijn hand en ging toen samen met mij naar een paar tegenstanders. Zo doende werd ik op mijn gemakje gesteld en kreeg ik de rust terug. We hebben hun zelfs nog geholpen om een vlag op te hangen. Normaal zou mijn vader dat nooit hebben gedaan, maar ik denk dat hij zich wilde bewijzen tegenover mij.

Hoe een wedstrijd dag er uit zag kan ik mij nog goed herinneren. We aten op tijd onze botterhammen zodat we er op tijd konden zijn. Daarna gingen we snel naar de kuip toe. We parkeerde zijn bus altijd een paar km ver zodat we makkelijk konden parkeren en weg konden rijden. Tijdens het lopen gingen we altijd nog even langs bij een stam kroeg. Na wat te hebben gedronken gingen we dan toch echt door naar Feyenoord. Zodra je de brug over liep samen met alle supporters en politie kreeg je het magische gevoel in je buik. Wat voelde dat altijd geweldig.

Je kon dan ook altijd de tranen in mijn vaders ogen zien staan. Hij was echt trots om daar te mogen lopen met mij. Als hij uit alles mocht kiezen zou hij denk ik dat kiezen. Met mij daar lopen. Persoonlijk heb ik het altijd wel een beetje moeilijk gevonden om daar zonder hem te lopen. Sowieso heb ik het altijd wel lastig gevonden om naar een wedstrijd te gaan of via de tv te bekijken. Ik mis hem eigenlijk nooit, maar zulke momenten is er toch een beetje gemis. Misschien is dat ook wel de rede dat ik nu al heel lang niet meer naar de kuip ben gegaan en een tijd lang niks meer gaf om Feyenoord. De lol was er vanaf. Mijn muur hangt dan nog wel vol met Feyenoord artikelen, maar het wedstrijd gevoel was echt weg. (Aan mijn muur hangt trouwens nog een ander verhaal, maar daar later over meer.)

20160929_221705

Het gevoel om daar met mijn vader te zijn mis ik wel, maar ik zou het nooit meer met hem willen voelen. Wel zou ik heel graag weer meer het gevoel van toen terug willen krijgen. Gewoon de lol van het spelletje terug krijgen. Uit volle borst mee zingen, schamend toe kijken als het slecht gaat en het stadion laten trillen als ze schoren. Het is zo ontzettend jammer dat zulke gevoelens gelijk worden verpest door andere hun fouten.

Ook aan de Feyenoord  bezoeken zijn nare herinneringen te vinden hoor, maar dit is één van de weinige waar de goede winnen van de kwaden. Het voelt altijd zo dubbel. Het is fijn, maar ook weer niet. Ik weet in ieder geval dat hij nou zou zitten te tieren, want ze staan achter. Dat mis ik dan weer niet ;). Herken je dit een beetje of denk je nu echt wat lult hij allemaal. Ik hoop in ieder geval dat ik later met mijn kind daar met tranen in mijn ogen kan lopen en het hem of haar onvergetelijke dagen kan bezorgen!

Fabian van der Gijze

Je kan mij ook volgen via Facebook,Twitter,Instagram,google+en Bloglovin

 

De leuke momenten van mijn jeugd (Verleden)

Het is weer eens tijd geworden om te schrijven over de leuke dingen van mijn jeugd. Als kind heb ik natuurlijk ook heel veel mooie en leuke dingen mee mogen maken. Soms zijn zulke momenten juist ontstaan door alle gebeurtenissen. Vandaag dus weer een blog over de leuke momenten. Hopelijk vinden je het leuk om te lezen. Veel lees plezier.bone-708588_640

Als ik denk aan mijn jeugd denk ik automatische aan spelletjes. Ik was en ben echt gek op spellen. Voor mij duurt een spel nooit lang genoeg. Mijn lievelings spel was toch wel de ouderwetse monopoly. Elke week speelde ik dit wel met mijn vader en soms vonden we een slachtoffer die ook weer eens mee wilde doen :). Als ik nu soms nog eens een potje speelt denk ik altijd weer even terug aan die tijd.

Hutten bouwen is ook echt een hoogte punt van mijn jeugd. Dit deed ik eerst altijd alleen, maar later met vrienden. We gingen altijd met zijn alle naar de hut. Vooral op Woensdag, want dan hadden we lekker veel tijd om te werken aan onze hut. We hadden een hele mooie plek langs het water. De ene keer konden we alleen bij het bovenste gedeelte blijven als het vloed was, maar als het eb was konden we de hele kust aflopen. Heel vaak vonden we hier dan weer spullen die we konden gebruiken voor onze hut. Ook zaten er altijd een paar mannen vlak bij onze hut gezellig koffie te drinken. Hun hielpen ons soms ook door spullen aan ons te geven. Binnenkort komt er een hele blogpost over verhalen van deze hut, want dat zijn er echt een hoop.

child-613199_640

Niet veel mensen weten dit, maar mijn vader deed vroeger aan betaald voetbal. Hij kon profvoetballer worden. Alleen dit ging dit door zijn gezin situatie. Wel heeft hij heel vaak gevoetbald met mensen die wel door zijn gegaan en sommige heeft hij zelfs geholpen om beter te worden. Door mijn vaders voetbal geschiedenis vond hij het altijd heel leuk om met mij te voetballen. Dit deed ik dan ook heel graag met hem. Altijd voetbalde we samen als we op een camping stonden of we zochten thuis een leuke plek op om samen even te trappen. Dit is zeker een mooie herinnering aan hem.

Misschien is deze voor sommige wel heel raar, maar voor mij is het zeker een mooi moment. Namelijk de eerste video-games-925929_640games die ik kreeg en helemaal plat heb gespeeld. Er ging een hele wereld voor mij open toen wij onze eerste computer kregen thuis. Hij was super dik en van slechte kwaliteit, maar het was zo leuk. Later kreeg ik ook nog een PlayStation 1. Toen is echt mijn liefde ontstaan voor de PlayStation. Het was zo’n magische gevoel om een controller te hebben en allemaal spellen te spelen. De werelden waren zo groot en de spellen waren zo leuk.

De  laatste mooie herinnering is ontstaan door alle problemen. Namelijk de band van het gezin. Mijn moeder, zus en ik hebben zo’n sterke en mooie band gekregen. Daar kom echt niemand tussen. Ook de familie heeft ons altijd gesteund en dat doen ze nu nog steeds. Om deze banden te zien en mogen mee maken vind ik echt heel speciaal. Deze banden moet je echt op bouwen en zulke goede krijg je niet zomaar. Hier was en ben ik enorm dankbaar voor.

Welke momenten zijn voor jou heel mooi van je jeugd en wat ben je heel erg dankbaar. Laat het mij zeker weten. Dit was het weer voor vandaag. Lees gerust nog even veder en graag tot ziens.

 

Groetjes 🙂

Fabian van der Gijze

Je kan mij ook volgen opFacebook,Twitter,Instagram,google+ en Bloglovin

Één van de belangrijkste dingen uit mijn leven is muziek (heden)

Al een paar keer heb ik aan gegeven op mijn blog dat ik een echte muziek fanaat ben. Ik kan mij geen dag meer voor stellen zonder muziek. Aan mij kan je nooit echt zien hoe ik mij voel. Dit moet je bij mij horen. Muziek laat horen hoe ik mij voel. Soms door het luisteren van bepaalde liedjes veranderd mijn gevoel. Bepaalde liedjes of muziek stukken maken iets in mij los of laten mij denken aan bepaalde momenten. Dit kunnen zo wel leuke als niet leuke momenten zijn. Muziek heeft nooit iemand van mij kunnen af pakken, dus dat was altijd wel aanwezig. Een voorbeeld hiervan is het nummer Vlinders van  Brainpower. Dit liedje brengt mij terug naar de opvangcentrum waar ik ondergedoken heb in Rotterdam. Op een avond draaide we namelijk dit nummer en zongen we met zijn alle mee. Dit was een mooi moment, maar zeker ook heel bizar.

Zelf bespeel ik zelf ook muziek instrumenten. Ik kan gitaar, keyboard en de snaardrum bespelen. Helaas heb ik deze hobby iets laten weg glijden. De smoesjes hier voor zijn: ik heb geen snaardrum, weinig tijd en te moe. Eigenlijk heeft het gewoon met mij zelf te maken. Voor gitaar en keyboard heb ik nooit echt les gekregen. Alles wat ik kan heb ik mij zelf aan geleerd. Het geld was er gewoon simpel weg niet. Hierdoor liep ik vast bij bepaalde dingen wat ik niet snapte. Ik werd dan zo boos op mij zelf en op de rede waarom ik het niet kan. Dit is eigenlijk het enigste stukje waar ik voor baal dat we weinig geld hebben. Hopelijk is dit later anders en kan ik het echt eens goed leren. De wil is er om het weer op te pakken. Alleen moet ik een beetje moet verzamelen om het ook echt weer te gaan doen. Als het zo ver is laat ik af en toe wel een stukje zien op mijn blog.

Mensen vragen weleens wat voor nummer ik dan zo bijzonder vind en wat ik hun dan aanraad. Op de tweede vraag geef ik meestal geen antwoord. Muziek moet je voelen en dat is voor iedereen anders. De herinnering wat ik bij bepaalde liedjes of de maker heb kan niemand ook ineens voelen bij een liedje. Één van de mooiste liedjes is voor mij Hallelujah. Terwijl ik totaal niet gelovig ben. Hallelujah speelde ik vroeger alleen zo vaak huilend af dat het nummer heel bijzonder is geworden voor mij. Hoe zou ik dit gevoel ooit kunnen over brengen aan jou. Dat kan gewoon niet. Waarschijnlijk snap je mijn keuze voor dit nummer ook niet.

Je mag ook best weten dat ik af en toe echt geen zin of inspiratie heb om te bloggen. Hiervoor heb ik een afspeel lijst gemaakt met allemaal treurige nummers die mij aan mooie en slechte momenten laat denken. Hierdoor krijg ik gelijk allemaal ideeën om te bloggen en krijg ik meestal de mooiste verhalen. Waarschijnlijk heeft iedereen wel bepaalde liedjes bij bezigheden. De sporters onder ons is een mooi voorbeeld hier van. De meeste zie je altijd met oortjes in. Waarschijnlijk luisteren ze allemaal nummers wat hun motiveert.

Wat betekend muziek voor jou en wil je misschien een liedje en je herinnering delen met ons. Misschien verwacht je het niet, maar dit is één van de moeilijkste persoonlijke blogpost die ik heb geschreven. Ik moest er erg veel bij na denken en het raakte mij. Misschien komt het door het herinneren van momenten of aan het feit dat ik haast zelf geen muziek meer maak. Ik zou het eerlijk gezegd echt niet weten, maar goed het is gelukt. Ben benieuwd of je jou moment wil en ook durft te delen met mij en de andere lezers. Bedankt voor het lezen en misschien tot ziens

 

Groetjes 🙂

Fabian van der Gijze