Dan sta je toch even mooi in de krant

Er is één ding die altijd terug kom in mijn tv/film avontuur. Dat is namelijk brutaal zijn. Niet te brutaal natuurlijk, maar meer in de zin van durven. Je moet je naar de voorgrond werken. Dit lukt niet alleen met hard werken. Nee, soms moet je wel eens brutaal iemand aanspreken of iets doen. Nou ben ik altijd wel een boevenkop geweest en ga ik heel graag uitdagingen aan. Misschien had je het al ergens voorbij zien komen dat ik mee doe in het nieuwe seizoen van Het Instituut. Dit vond ik echt fantastische om te doen. Alleen dit project trok zo veel aandacht van mij, dat ik het groter wilde aanpakken. Hoe vet zou het niet zijn om hiermee in de krant te komen? Laat het brutale maar beginnen.

Normaal doe ik dingen direct. Dit keer was dat wel anders. Voor het  eerst was ik weer eens een keertje zenuwachtig. Gek gevoel, maar ergens ook wel heel lekker. Door de zenuwen heen vroeg ik mij ineens af waarom dat eigenlijk zo was. Waren het de reacties, de mogelijke nasleep of gewoon omdat dit iets is wat ik echt graag doe. Van geen één gedachte kon ik dood gaan, dus ik rende vol adrenaline naar de telefoon en toetste het telefoon nummer van de plaatselijke krant in. Daar gingen we dan. Hij ging over. Na  een paar seconde hoorde ik ineens een hallo. Ja daar ga je dan. Vanaf dat punt moet je ineens gaan pitchen. Al liggen daar mijn talenten gelukkig wel 😉 Ik mij zelf dus netjes voorstellen en vertellen dat ik mee heb gedaan met het nieuwe seizoen van het instituut. Nou hij snapte er eerst geen bal van. Wie laat zich dan ook opsluiten voor experimenten. Na een tijdje begon hij het gelukkig wel te begrijpen en er een leuk verhaal in te zien. Hij zou even in overleg gaan.

Vanaf toen moest ik snel gaan schakelen. In mijn getekende contract stond dat ik media dingen in overleg moest doen. Ik belde dus gelijk Blazhoffski (het media bedrijf). Natuurlijk met mijn geluk was iedereen van het instituut al lang weer weg en de enige vrouw die mij kon helpen op vakantie. Gelukkig werd ik wel heel goed geholpen en zouden ze het regelen. Alleen dan krijg je toch weer een krant die je terug belt. Gelukkig begreep de schrijver dat ik moest wachten en zou de volgende dag terug bellen. Alleen dan moest ik wel hopen dat de krant pas als tweede zou bellen. Dat bleek achteraf natuurlijk net niet het geval te zijn. Met een beetje risico zei ik dus dat hij in de middag wel langs kon komen. Wel vond ik het belangrijk dat we het kranten artikel eerst konden goedkeuren. Dit begreep hij gelukkig ook en dat was dan ook totaal geen probleem. Het interview was in ieder geval geregeld nu de goedkeuring nog.

Die kwam gelukkig ook al erg snel. 20 minuten later werd ik namelijk gebeld door één van de belangrijke vrouwen achter het instituut. Uiteraard kreeg ik eerst de vraag ‘’hoe komen ze dan ineens bij jou terecht’’. Dan moet je toch schaamteloos zeggen dat je ze zelf heb gebeld. Mij ging het er alleen om dat ik toestemming zou krijgen. Zoals ik had verwacht was de enigste eis dat ze het even na moesten lezen. Top, dan was alles dus helemaal geregeld.

Mijn mams was de deur even uit voor de voedselbank, dus het interview kon in alle rust plaats vinden. Gelukkig kwam er een hele vriendelijk man aan de deur. Ik hem 3 keer beloven dat we cola in huis hadden. Nou mooi niet dat ik ook maar ergens cola kon vinden. Een goed begin is het halve werk zeggen we dan maar. Zoals gezegd was het een hele aardige man, dus iets anders was ook totaal geen probleem. Toen we gingen zitten gebeurde er iets leuks. Hij begon dus over mij te praten. Hij vertelde mij dat die ondertussen al veel te weten was gekomen en zich er in verdiept had. Zo wist hij ook dat ik al een tijdje aan het bloggen ben. Volgens mij zijn nichtje kon mij namelijk via mijn blog. Dit was dus echt de eerste keer dat zoiets gebeurde. Nog nooit had ik gehoord dat iemand mij kon via mijn blog. Toch wel een speciaal momentje. Hij vroeg of die hier ook iets over mocht vermelden en dat mocht uiteraard van mij wel. Extra reclame voor het merk fabiangijze.

Het gesprek liep echt heel goed. Voor we het wisten hadden we de hele tekst in orde. We spraken af dat hij het rond zondag a maandag naar mij zal sturen en ik het dan direct zou laten controleren. Dat verliep gelukkig allemaal soepel. Tekst werd op het woordje BNN na goed gekeurd, want dit moest tegenwoordig natuurlijk BNNVARA zijn. Als dit zou worden aangepast, dan zou ik al snel in de krant komen te staan.

https://www.instagram.com/p/Batkuych6k3/?hl=nl&taken-by=fabiangijze

Jaa, daar stond ik dan ineens de helft van bladzijde drie te vullen. Nou had ik de tekst zelf natuurlijk al door genomen, maar ik was stiekem wel echt trots hoor. Dit kan dan wel een programma zijn waar je maar een nummertje ben, maar ik stond daar wel mooi mee in de krant. Je kan het artikel trouwens hier lezen.

Echter had ik iets nooit durven te dromen. Dit artikel werd een enorme bal die begon te rollen. Dankzij dit artikel kreeg ik ineens hele leuke contacten. Zo nam rtv Rijnmond ineens contact op om te filmen/interviewen en mag ik naar de plaatselijke radio. Allemaal dromen die al een klein beetje uit mogen komen. Nee, dit had ik nooit durven te dromen en ik ga jullie hier zeker van  op de hoogte houden.

Wordt vervolgt

Oh, vergeet natuurlijk niet te kijken naar het instituut elke donderdag rond 21:20 op npo 1

Fabian van der Gijze ook wel bekent als nummer 82 😉

volg mij verder ook via  Facebook,  Twitter en  Instagram

 

Mijn casting gesprek voor het Instituut 2017

Dit schreef ik echt net na mijn casting gesprek. Nog onwetend wat er allemaal zou gaan gebeuren. Dit gesprek eindigde in iets heel moois. Ik mocht een week lang opgesloten zitten en opnemen, ik kwam in de krant, rtv Rijnmond kwam langs en ik mocht naar de radio. Dit alles door dit gesprek. Een verhaal om nooit te vergeten 🙂 

Ps ik heb na deze dag nooit meer dit documentje opengemaakt, dus dit is echt puur in die emotie flow 

Daar zit ik dan goed gemuts op een strandje in Amsterdam. Muziek in mijn oren, muggen op mijn gezicht en zand in mijn sokken. Ach, daar kan niemand toch over klagen. Even een vraagje, maar waarom heb ik nog nooit van dit strandje gehoord. Door die muggen hè? Zoals je misschien wel weet woon ik zo’n twee uur ver weg van Amsterdam af. Ik ben hier dan ook echt niet vanwege het strandje alleen. Nee, ik had net een belangrijke casting dag op het kantoor van BlazHoffski Productions voor het tweede seizoen van het instituut.

Nou was ik hier ruim op tijd, dus ging ik nog eventjes een ometje lopen. Eigenlijk ben ik nooit echt zenuwachtig, maar als het bijna zo ver is begint het een beetje te kriebelen. Ik loop het er op deze manier altijd graag even uit. Zo liep ik hier dus net met Marco Borsato in mijn oren door de gezellige straten. Toen zag ik ineens een strand bordje. Ja, daar zou ik straks even gaan zitten en relaxen. Eventjes afkoelen en stoom afblazen.

Zo gezegd, zo gedaan. Ik ben er even bij gaan zitten. Met een heel goed gevoel ging ik vandaag van huis. Nou ben ik nooit zo van het invullen, want je ziet het van zelf wel. Alleen ergens in mijn hoofd vulde ik al in dat ik 1 van de 100 kandidaten zou gaan worden. Dat fijne gevoel sloop er heel gauw in. Om bij de casting dag van het instituut te kunnen komen moest je 2 rondes door komen.Dit bestond uit 2 vragen lijsten en 1 filmpje. Ronde 1 is voor mij niet eens een week geleden. Op alles wat ik inleverde kreeg ik binnen 24 uur een uitnodiging voor de volgende opdracht. Deze uitnodiging kwam zo snel dat ik een beetje bij beetje positiever werd. Volgens mij is dat ook echt terecht aangezien dit de aller eerste casting dag was en ik  één van de laatste personen was die zich had ingeschreven. Daarnaast belde ze mij als enigste even persoonlijk op, vanwege de snelle uitnodiging .  Geloof mij dat geef een heel goed gevoel.

https://www.instagram.com/p/BUUehhoh8So/?hl=nl&taken-by=fabiangijze

Als het kon had ik mijn geld op mijn leeftijd ingezet als oorzaak. Niet veel 18/19 jarige mensen zouden zich hier voor inschrijven en het misschien niet eens durven. Het woord experiment en een week opsluiting schrik mensen toch vaak een beetje af. Nou mijn gevoel werd gelijk letterlijk bevestigd. Het was mijn leeftijd hoor. Komt dat achterlijke getalletje toch nog eens van pas. Het gesprek verliep echt verder echt heel vloeiend en fijn. Het leek wel als of het een gesprek was tussen twee collega’s/vrienden. Mijn complimenten voor haar, want dat moet je als vragensteller echt mee hebben. Al komt het misschien ook door het gespreksstof. We hadden het namelijk over mijn vader. Hoe we precies op dat punt uit kwamen zou ik niet eens meer weten, maar dat we daar waren gekomen is een feit. Misschien had ze zo iets wel eens mee gemaakt, maar ze had de ik begrijp je blik. De blik die ik niet vaak tegen kom.

Na ons gesprekje schudden we elkaars hand en mocht ik door naar de volgende persoon. Gelukkig weer een vrouwelijke meid. We moesten samen het contract even doornemen. Zij las alles rustig voor en vroeg of ik het begreep. Nou ben ik deze contracten ondertussen wel gewent, dus ik had weinig vragen. Er stond ook niet zo veel speciale dingen in. Gewoon het gebruikelijke zwijg plicht en dat soort dingen. Mijn rechten en mijn plichten. Het was voor nu dan alleen nog maar doorlezen. Als het bekend is dat ik mee mag doen krijg ik hem per mail opgestuurd, zodat ik hem kan onderteken. Geloof mij dat doe ik met liefde, want ik kan niet wachten tot ik mee mag doen. Alleen voor ik dat krijg te weten zijn we wel weer vier weken verder.

Zo doende stapte ik vol informatie naar buiten en belande ik op deze plek. Al ben ik eerlijk gezegd alweer verplaats. Het begon in eens hard te gieten. Een regen bui die ik graag met open armen en een brede lach verliep. Het voelde goed en ik kan niet wachten tot ik dit avonduur hopelijk aan mag gaan. Dan kan mijn zomer niet meer stuk. Echt niet

Fabian van der Gijze