De volgende keer maak ik de keuze met mijn hart

Sommige keuzes maak je met je hoofd en sommige moet je gewoon met je hart maken. Dat laatste vind ik helaas vaak veel te lastig. Wanneer ik begin te denken, krijg ik het niet meer uit mijn hoofd. Dan kan ik nog zo graag een keuze met mijn hart willen maken, maar ik blijf er aan denken. Bij elke keuze komt het uitvoeringsmoment. Soms voor je het zelf uit en soms wordt het al eerder door een ander uitgevoerd. Helaas was het bij deze keuze het tweede geval.

Deze periode zat ik met alles en iedereen in mijn hoofd te stoeien. Ik werd stil en veranderde weer eens. Weer veroorzaakte andere mijn stemming. Noem het depressief of noem het lekker anders, maar ik ben dan gewoon even mij zelf niet. Ik blijf nachten wakker liggen en ben enorm aan het piekeren. Moet ik dit we doen of moet ik er lekke mee stoppen. Zo stopte ik met het Luxor theater en zo kwam een andere keuze ook steeds dichterbij. Mijn hart schreeuwde doorgaan, maar mijn hoofd wilde iedereen beschermen. Je kan niet voor iemand bepalen om zo bij je te blijven. Om mijn hoofd wat rust te geven zocht ik naar een beslissingsmoment. Allen dat moment werd nooit behaald. Ten minste ik zit nu eigenlijk in dat moment, alleen de keuze werd al gemaakt. Het werd stoppen.

Alleen momenteel schaam ik mij dood en weet ik mij geen houding te geven. Ik weet niet hoe ik mij nu anders had gevoeld, maar ik had deze keuze never nooit gemaakt. Ik weet bijna voor de volle 100% dat ik lekke door was gegaan en met heel veel plezier had genoten. Dit keuzemoment had never nooit terug gekomen. Ik ben blij met wat ik heb of beter gezegd met wat ik had. De dagen tellen net zo snel af als de uren. Het is voorbij voordat je het weet. Mede doordat ik dat door heb kan ik gewoon niet optimaal genieten. Het vliegt op en neer en blijf maar denken. Denken aan de keuze die ik onbewust toch al had gemaakt met mij hoofd, maar veel liever met mijn hart had willen maken. Gewoon weer schijt aan de rest en gewoon doen wat goed voel.

Mensen bouwen toch ook in oorlogen dingen op, waarom zou mijn situatie dan speciaal zijn. Dat is gewoon nooit het geval geweest. Al dacht ik dan dom genoeg van wel. Dan kan je nog zo goed je best doen en je zelf verbeteren. Alleen je kan gedraag nooit goed praten. Wanneer iemand je ooit iets heeft zien doen, vergeet die dat nooit meer. Jat maar eens een snoepje van een kind. Dat kind zou je gezicht nooit meer vergeten en vertrouwen.

Nou kan je natuurlijk altijd nog zeggen dat mensen je gewoon moeten steunen. Heb je het moeilijk dan ben ik er voor je. Alleen dan moet je het zelf wel eerst hebben toegestaan. Wanneer je zwijgt gebeurd er niks. Dan wordt alleen je gedraag gezien, de momenten en niks anders. Om het letterlijk te zeggen je hebt het dan gewoon verneukt. Ik durf nu zeker wel te zeggen dat ik dit heel hard heb verneukt.

Fabian van der Gijze

Volg mij verder ook via  Facebook,  Twitter en  Instagram

de slechtste keuze, maar misschien ook wel de beste

In het leven moet je gewoon af en toe iets tegen je zin doen. Die zin heb ik persoonlijk vaak langs horen komen. Vanzelf spreken ga je er dan ook vanuit dat het ook echt zo is. Je krijg gewoon af en toe kut baantjes. Natuurlijk heb ik die ook gehad. Zo vond ik vakken vullen tot 23:00 echt een ramp. Na een paar gebeurtenissen besloot ik die eerste zin te vergeten. Hou je niet te lang bezig met dingen die e niet graag doe. Toch heb ik het nog eens gedaan. Al is het op een andere vlak wel mijn beste keuze ooit geweest

Mijn Mavo tijd vloog echt voorbij. De nog 5 jarige VWO werden in eens nog maar 3 jaar mavo. Hierdoor stond ik veel sneller al voor mijn volgende keuze. Welke opleiding zou ik nou eens gaan doen. Echt met veel te weinig informatie vanuit school moest ik mijn keuze maken. De entertainment en muziek kant had mij altijd al getrokken. Alleen ik wist totaal niks van die opleidingen. Je hoorde er gewoon niks over. Het leek wel de verboden opleiding. Tegen mij werd er vooral gesproken over de economische studies. Daar zou mijn opleiding zijn. Dat jaar had ik nooit lager dan een 8.6 gehaald voor economie en mijn examen sloot ik af met een 9.5. Voor geen één toets of examen had ik dan maar ook iets geleerd. Ik ha het trucje gewoon door.

Zodoende belande ik op mijn studie genaamd financiële beroepen. Een studie richting de boekhouding en assistent accountant. Je eerste jaar bestond gedeeltelijk uit MBO niveau 3/4 en het jaar er na zou ik dan door stromen naar niveau 4. Dat is later dan gelukkig ook gebeurd. Ik had alleen de pech dat ik echt in een kut klas kwam. Ongemotiveerd en veel te druk. Misschien kwam het daardoor, maar ik vond het steeds minder leuk worden. De leuke mensen gingen naar een andere opleiding en we zaten op het laatst nog  maar met 5 mensen de lessen te volgen. Ja, de twijfel begon ook bij mij te komen. Wtf deed ik daar nou nog.

Echter gebeurde er wel iets anders. Ik kreeg studiefinanciering, later ook stagevergoeding en via mijn stage had ik ook gelijk een zomerbaantje. Het gevolg was een groeiende rekening. Nou hebben we het thuis zeker niet breed, dus dit kwam op alle vlakken goed van pas. Ik kon in eens van alles kopen en dromen konden werkelijkheid worden. Qua genot had ik dus de slechtste keuze ooit gemaakt, maar financieel gezien had ik echt de beste keuze ooit gemaakt. Zodoende besloot ik toch om door te gaan en mijn laatste twee jaar hier nog gewoon af te maken. Een keuze wat stiekem toch echt tegen mijn zin in was.  Het was anders toch mooi een weg gegooid jaar geweest en even snel uitgerekend ook een heleboel centjes.

Dat geld nooit je drijfsfeer moet zijn wist ik al lang. Daar sta ik nog steeds dik achter. Ik wordt er in ieder geval echt ongelukkig van. Dat heb ik afgelopen jaar wel echt gemerkt. Stage ging moeizaam en in de les was ik eigenlijk altijd aan het weg dromen. Hoe vaak ik mij zelf wel niet voor mijn kop heb geslagen wil je niet weten. Later werd het mij nog moeilijker gemaakt. Mijn studie verplaatste weer naar een andere gebouw en dat was dood leuk naast de MBO theater opleiding. Zo van hier had je eigenlijk willen zitten, maar nu loop je er lekker voorbij.

Gelukkig heb ik mijn uitvlucht wel een beetje speels kunnen vinden. MBO is voor mij op alle vlakken buiten Engels niet mijn juiste niveau. Hierdoor hoef ik eigenlijk nooit echt te leren en extreem goed op te letten. Ik ontdekte het figureer wereldje en met mijn verdiende geld kon ik op vakantie en geld investeren in mijn tv droom. Dit werd mijn redding. Van mijn baas mocht ik vrij wanneer ik een klus kon krijgen en op school kon ik altijd verloof regelen. Beter dan dit kon het niet. Hierdoor werd de dagelijkse sleur er regelmatig uitgehaald. Soms enorme lange dagen, maar dat heb ik er zeker voor over. Ik ben mijn baas en mijn mentor er dan ook super dankbaar voor. Ze moeten het ook maar goed keuren.

Toch baal ik nog steeds wel van mijn keuze. Wat had ik graag geprobeerd om op de MBO theater school te komen. Daar had ik veel meer aan gehad. Echter zou ik niet weten of ik nogmaals voor deze weg had gekozen. Ik vind het namelijk wel heel vet dat ik nu al mijn eigen vakantie naar Thailand en Boekarest kon betalen. Bovendien heb ik het afgelopen jaar ook een hoop leuke spullen er van kunnen kopen. Nou weet ik alleen natuurlijk nog niet hoe het verder gaat lopen. Voor het zelfde geld heb ik mijn glazen in gegooid door niet naar de theater school te gaan. Gelukkig heb ik daar volgens jaar wel iets anders voor gevonden. Ik ga namelijk elke zaterdag naar de Luxor musical academie. Hier kijk ik echt naar uit. Noem het een soort van weekendopleiding. Ja, ook dit werd weer mogelijk gemaakt door mijn financiële keuze.

Ik haat mij zelf echt dat ik voor de geld keuze ben gegaan. Alleen ik krijg er zoveel voor terug. Al hoop ik wel echt dat dit de laatste keer is dat ik een keuze maak waar ik echt niet gelukkig van word. Ik kan het namelijk wel echt aan mij zelf merken dat dit stiekem niet mijn beste keuze ooit was.

Fabian van der Gijze

volg mij ook via  Facebook,  Twitter,  Instagram,  google+en Bloglovin 

Een moeilijke keuzen (heden)

Oke, ik zit met een belangrijke keuze. Misschien heb je het al een beetje mee gekregen. Dit jaar ben ik een accountant opleiding begonnen en volg nu een stage. Mijn stage periode is nu voor bij, maar gelukkig mag ik de zomer door werken. Al heel vaak heb ik door laten schijnen dat ik het heel erg naar mijn zin heb.

Eergisteren had ik een kleine vergadering met mijn baas en mijn stage periode. Hier uit bleek dat ze ook heel te vrede zijn met mij. Mijn basis was echt minimaal. Ik zit nu nog maar in het eerste jaar van MBO. Als accountant moet je minimaal HBO in je zak hebben. Gelukkig kreeg ik twee maanden geleden de kans om toch stage te lopen. Mijn baas vertelde mij dat ik toch bewees dat ik veel meer aan kon. Volgens mij kreeg ik daarom ook een paar taken. Hier mee ging hij mij denk ik een beetje uit testen.

Het team is niet groot, maar best hecht. Hij merkte net als mij dat ik hier geen problemen mee had. Hier moet ik ook heel eerlijk in zijn, want mijn collega’s waren vanaf dag één gelijk heel normaal en aardig tegen mij. Echt geen enkele moment heb ik het gevoel gekregen dat ik een stagiaire ben. Hij vertelde mij dat hij in mij wel een vaste collega ziet. Natuurlijk wel als ik zo door blijf gaan en mijn diploma’s haal. Natuurlijk ligt die keuze dan altijd nog bij mij, maar ik heb het echt naar mijn zin. Ik vind het zo leuk. Dat ik mijn volgende stage periode van 1 september tot 1 januari er ook nog blijf.

Volgend schooljaar zit ik alweer in de tweede. Als het goed is ontvang ik het schooljaar daar op mijn MBO niveau 4 diploma. Dan gaat het pas echt beginnen, want bij HBO moet ik toch echt eens gaan leren. Over mijn HBO keuze twijfel ik alleen enorm. Zoals je misschien ook al weet is mijn droom baan totaal iets anders. Het liefste word ik namelijk presentator of acteur. Dit is altijd al zo geweest. De laatste tijd is die droom steeds meer gaan groeien. Ik besloot ook even te kijken naar HBO opleidingen richting die kant. Natuurlijk werd ik hier verliefd op. Het liefste zat ik er al.

In twee jaar tijd moet ik dan toch echt de knoop door hakken. Ga ik auditie doen voor de toneel en acteur school of ga ik voor een HBO opleiding waar ik een grote kans heb op een vaste baan met een vaste salaris. Ik weet het echt mijn god niet. Waarschijnlijk ga ik sowieso kijken en auditie doen, maar stel je voor. Ik haal de selectie. Wat moet ik dan kiezen. Normaal twijfel ik echt nooit. Als ik iets in mijn hoofd heb voor ik het gewoon uit. Dit is echt één van de eerste keer dat ik het niet weet.

Als je mij al een veel langere tijd volg heb je misschien wel eens gelezen over mijn moeders neef genaamd geerd. Hij vond bij de laatste televisie ring gala een Emmie. Hij moest eerst een andere opleiding volgen van zijn ouders en is daarna toch naar de toneel school gegaan. Dit kan ik natuurlijk ook doen, maar is dat niet ontzettend zonde van de tijd. Als ik dat in één keer haal ben ik wel mooi tien jaar kwijt.

Gelukkig heb ik nog twee school jaren te gaan en gelukkig heb ik de mogelijkheid tot kiezen. Toch plan ik zulke dingen graag voor uit. Zoals veel van mijn lezers niet weten heb ik vroeger op schaken gezeten en heb ik drie diploma’s behaald. Hier moet je altijd voor uit kunnen denken en misschien wil ik het daarom nu nog steeds doen. Met vooruit denken kan je heel ver komen, maar het kan zorgen voor echt veel twijfels. Nu heb ik een vraag voor jouw. Wat zou jij doen als je mij was? Zou je droom volgen of gaan voor zekerheid? Ik ben er erg benieuwd naar. Heel veel mensen moeten die keuze maken of hebben ze het al moeten maken. Iedereen denk er anders over. Persoonlijk hou ik heel veel van risico nemen, dus misschien weet ik het stiekem al een beetje, maar zeker weten doe ik het niet.

Zet je altijd volledig in en je gaat merken dat dit zich terug betaald.

Fabian van der Gijze

Mij kan je verder volgen op: Facebook,Twitter,Instagram,google+en Bloglovin en natuurlijk volg ik je terug.

Mijn grootste angsten (heden)

Iedereen heeft wel zo zijn angsten. Bij de gedachten aan je angsten ga je haren al omhoog staan en word je er al doodsbenauwd.  Mijn blog gaat over erg persoonlijke dingen waar de meeste mensen niet willen dat het op straat komt te liggen. Mij open stellen voor andere is geen angst van mij. Dat doe ik zelf graag. Ik merk dat ik er mensen mee kan helpen en kan raken. Angsten heb ik zeker en ik schaam mij er totaal niet voor, maar vele doen dat wel. Vandaar ga ik het vandaag hebben over mijn grootste angsten. Veel plezier met lezen.

Op een of ander manier zijn de foto’s niet zichtbaar. Ik ben hier van op de hoogte en druk mee bezig.

Angst nummer één is (bloed
)prikken. Als ik van de dokter hoort dat ik het maar weer eens moet gaan doen word ik gelijk al bang. Dit komt denk ik door de eerste keer. Ik was er al een beetje bang voor en toen ging de vrouw die mij ging prikken vertellen wat er wel niet fout kon prikkengaan. De naald kan bijvoorbeeld gaan breken in je arm. Ja dan ben je de lul zei ze. Ik hield het niet meer. Mijn armen gingen over elkaar en zei ik wil weg. Als ik iets niet wil dan ga ik het echt niet doen. Ik kreeg een zalfje wat tover zalf heet. Hier werd mijn arm mee verdoofd waardoor ik wat minder angstiger werd en de (pijn) niet zou voelen. Ik moest toen helemaal naar het ziekenhuis om te prikken, want hier behandelde ze je heel lief en weten ze heel goed wat ze moeten doen. Sinds dien wil ik eigenlijk alleen maar in het ziekenhuis prikken. Als er weer een dag aan breek waar ik moet prikken val ik altijd na de prik gelijk flauw. Nee het zit niet tussen mij oren dat dit gebeurd, want het is al 5 keer voor gevallen.

angst om kwijt te raken
Bron: proud2bme

De volgende angst is iemand kwijt raken die voor mij dierbaar is. Ik bedoel hier niet ouderdom sterfte mee, maar iemand kwijt raken door een ongeluk of door weinig contact. Ik probeer altijd hele goede vriendschapen op te bouwen. Dit doe ik alleen met de mensen die ik echt aardig vind en alles voor hun zou doen. Het gebeurd wel eens dat je zo iemand kwijt raak. Ik baal hier heel erg van. Helaas kan je hier niet altijd iets aan
doen. Het gebeurd, maar ik ben er altijd wel bang voor. Het meeste ben ik bij deze angst bang voor de dood van een ander. Ik moet er niet aan denken dat ik dit nog eens mee moet maken.

 

elkaar helpenIemand niet kunnen helpen is de derde angst van mij. Als ik iemand zie die hulp nodig heeft. Wil ik altijd helpen. Ik vind het dan heel moeilijk als ik dit niet mag of kan doen. Soms willen mensen gewoon geen hulp of heb je simpel weg niet de bevoegdheden om te kunnen helpen. Ik zou altijd alles proberen te doen voor iemand die hulp zoek en als dit dan mislukt dan ben ik echt heel boos op mij zelf. Had ik het niet anders moeten aan pakken. Zelfde geld komt iemand zo erg in de problemen dat hij het niet meer aan kan en zie ik die gene de volgende dag in de krant staan. Natuurlijk is dit dan niet mijn schuld, maar dat zou ik dan wel voelen.

 

Zoals ik hier heb geschreven is woeden een groot probleem van mij. Deze kantcsm_woedeaanvallen_bd7ea2f2ea van mij is één van de grootste angsten van mij. Ik kan er nu wel meer mee omgaan, maar de angst dat het terug komt is heel groot. Hoe ver zou ik kunnen gaan in een woede aanval. Ik ben best sterk en niet bang om als het zou moeten een klap te geven, maar wat als ik
niet meer kan stoppen. Hoe vaak zie je het niet voorbij komen op het nieuws dat iemand weer is door geslagen. De angst mij ooit zo op het nieuws te zien is toch wel een blijvende angst die ik altijd al heb gehad.

angst voor keuzesDe laatste angst is bij mij gegroeid in de loop van de jaren. Deze had ik eerder nooit gehad. Ik heb het over de angst om verkeerde keuzes te maken. Ik heb een bepaald beeld in mijn hoofd wat ik later heel graag zou willen hebben. Ik hoop later eindelijk een rustig leven te kunnen leiden. Een gelukkig leven met vrouw en kinderen en hopelijk een eigenzaak. De laatste tijd zie je  dit ook terug komen op mijn blog. Zo als deze blog over keuzes maken. Ik ben hier erg druk mee bezig in mijn hoofd. Moet je sommige dingen niet af slaan om iets te kunnen bereiken of juist helemaal te veranderen in je leven om zeker te zijn. Gooi ik hier door niet mijn eigen leven of die van een ander over hoop. Ik hoop dat ik goed bezig ben en later de bevestiging kan vinden dat ik het goed doe.

 

Zo als je kan lezen de meeste angsten zijn anders dan die van een ander. Ik heb niet de angst om dood te gaan door bijvoorbeeld verbranding of verdrinken. Mijn angsten gaan vooral om wat er gebeurd met een ander. Ik moet er niet aan denken.

Wil je zelf iets kwijt over mijn angsten of heb je zelf hele grote angsten. Ik ben benieuwd. Laat dan gerust een reactie achter onder deze blog post.

 

Dit was het einde alweer van deze blogpost. Hopelijk tot een volgende blogpost. Tot ziens

 

Fabian van der Gijze

Je kan mij ook volgen op Facebook, Twitter, Instagram en Bloglovin

Welke weg is mijn pad

Is dit wel mijn pad? (heden)

Bij mij slaan de twijfels altijd heel snel toe. Elk moment denk ik wel ergens over na. Zo ben ik nou gewoon, maar als ik een bepaalde keuze heb gemaakt dan begint gelijk het twijfelen. Vaak zit ik dan zo in mijn gedachten dat ik werkelijk niks mee krijg van wat er om mij heen gebeurd. De laatste tijd is dit weer heel erg aanwezig.

Dit komt voornamelijk, omdat ik nu best veel tijd over heb en dus veel tijd om te denken. Als er even een momentje is om te denken over mijn keuzes, dan doe ik dat meteen. Over welke keuzes dan. Nou werkelijk om alles. Zelfs als ik iets tegen iemand zeg denk ik af en toe de hele tijd aan dat zinnetje terug. Had ik de zin niet anders kunnen formuleren of beter helemaal niet kunnen zeggen. Dit is echt een van mijn grootste en haast de enigste onzekerheden.

Oke school gaat super goed, maar wat heb je aan school als je er buiten misschien wel allemaal fouten maak. Het is een oneindige en onnodige discussie, maar toch blijf ik hem volgen. Zelf weet ik ook wel dat mijn leven nu juist goed begind te lopen, maar gaat het misschien niet te goed. Nu sta ik juist voor soms voor luxe keuzes. Niet luxe qua geld, maar bijvoorbeeld wat ik ga doen en wat ik wil.

Één ding weet ik zeker met bloggen ga ik door, want dat is echt mijn grootste hobby op dit moment. Zou ik dan niet af en toe weer eens muziek moeten maken, want dit is ook een grote hobby van mij die ik nu langzaam laat verwaarlozen. Altijd is er wel een want die ik niet kan los laten. Kies ik voor het pad die ik loop of pak ik een omweg.

Hier denk ik de laatste tijd echt vaak over na. Mijn duizeligheid is weer heftig terug gekomen, ik slaap weer slecht en twijfel weer vaak over dingen. Loop ik dan wel mij juiste pad nu en bepaal ik nu niet hoe mijn leven er later zal uit gaan zien.

Door lopen zal ik altijd, maar tot wanneer al je daar mee doorkunnen gaan. Je heb niet altijd alles in de hand. Daar ben ik al lang achter. Als ik de regie had in mijn leven dan was mijn leven heel anders gelopen.

Ik sta hier nog wel met mijn beide voeten op mijn pad en heb de laatste tijd veel bereikt. Naar mijn mening heel veel, dus ergens doe ik het wel goed. Alleen met bloggen kom ik mij de laatste tijd wel heel erg tegen. Ik denk weer terug aan bepaalde momenten die ik zelf ook anders had kunnen doen, maar ik besloot toen iets anders te doen. Het lijkt er af en toe op dat ik heel onzeker ben. Tot heden was ik dit totaal niet als ik er over na dacht. Ik durf eigenlijk alles wel. Al zou het door super veel mensen worden gezien. Als ik iets wilde zou ik het doen zonder ook maar enige schaamte, maar ben ik echt zo of doe ik maar dat ik zo zelf verzekerd ben. Ik denk dat ik daar nu beetje voor beetje achter aan het komen ben.

Keuzes moet je maken in je leven. Ik sta denk ik nu op het punt waar ik echt zelf de regie aan het pakken ben. Ik ben benieuwd hoe ik mijn script er uit gaat laten zien en welke pad ik ga bewandelen

 

Fabian van der Gijze