Een scheiding uit een kinds ogen

Eigenlijk lees je alleen verhalen uit de oog van een volwassenen. Kinderen worden vaak niet gehoord. Dit heb ik zelf ook heel vaak ervaren. Volwassen mensen vulde mijn gedachtes  zelf in. Dit haten ik zo erg. Ook word er vaak voor jou gepraat. Mensen nemen het bijvoorbeeld voor jou op tegen je ouders. Uh, volgens mij heb ik daar nooit naar gevraagd. In deze nieuwe serie ga ik mij weer even verplaatsen in dat kleine jongetje. Natuurlijk kan ik niet voor ieder kind spreken, want alle situaties en gevoelens zijn natuurlijk anders. Toch wil ik het gaan proberen. Zoals je zie pak ik direct een mooi onderwerp aan. Vandaag vertel ik mijn verhaal die toen bijna niemand wilde horen.

Samen zit ik met mijn zus boven in de bad kamer. Ze probeer mij gerust te stellen. Dit hoef voor mij al lang niet meer. Het was al normaal geworden. Papa is dronken en mama word weer eens uitgescholden. Het zou eens klaar moeten zijn met dit gezeik. Dit zou veel beter zijn voor alle partijen. Misschien vind mama het wel fijn als ik gezellig bij haar kom liggen. Papa slaap waarschijnlijk toch wel weer op zolder. Als hij er niet is om mama te beschermen dan doe ik dat wel.

Dit waren vooral mijn gedachtes tijdens de scheiding. Mijn moeder zou beschermd worden. Die taak zou ik op mij nemen. Nee, niet alleen voor mijn moeder, maar ook voor mijn zus. Ze moeten hoe dan ook uit elkaar gaan. Een paar andere ouders hadden dat ook al gedaan, dus dan kunnen mijn ouders dat toch ook gewoon doen. Die mensen hebben het nu juist veel gezelliger en bijna geen ruzie meer. GELUKKIG gingen mijn ouders iets later ook scheiden. Zoals je misschien van de verleden halen weet ging dit niet normaal, maar ze waren uit elkaar.

Gelukkig heb ik expres met hoofdletters geschreven. Als kind was ik hier namelijk bes blij mee. Het kon gewoon niet langer meer. Ik durf het niet voor alle gevallen te spreken, maar ik dat de meeste kinderen in zulke gevallen zo denken. Als kind ben je niet dom en je wilt al helemaal niet je ouders ruzie horen maken. Een paar keer maak niet uit, maar bijna elke dag word echt te veel. Je wil gewoon rust en die krijg je niet zomaar.

Wel weet ik nog heel goed dat ik heel erg twijfelde. Bij wie zou ik nou eens gaan wonen. Papa geef mij allemaal cadeautjes en heeft een veel grotere huis. Van mama heb ik stiekem altijd meer gehouden, maar ze is wel veel strenger. Mijn vader had dit al snel door en probeerde een beetje op mij in te praten. Mijn moeder heeft dit gelukkig nooit gedaan. Natuurlijk vertelde zij ook wel eens een slecht verhaaltje over hem, maar ze vertelde mij altijd dat mij vader ook een hele lieve man was. Dit vond ik altijd zo knap. Hoe kan je nou nog steeds goed over hem praten. Misschien is die liefde wel de rede dat ik bij mijn moeder ben gaan wonen. Bovendien moest ik natuurlijk mijn moeder en mij zus beschermen tegen het kwaad.

Toen ik mijn plekje had gevonden kwam het volgende probleem. Andere mensen die het beter weten dan jou ouders. Er kwamen soms echt mensen naar mij toe om te zeggen dat papa en mama even raar deden. Nou weet ik dat dit niet alleen bij mij was. Blijkbaar is dit een raar trekje wat heel vaak voor komt. Je heb natuurlijk altijd mensen die tegen scheiden zijn. Je mag van mij weten dat ik die mensen echt haatten als kind en stiekem nu nog steeds. Ze durfden het gerust ook tegen mijn ouders te zeggen hoor. Hoe durven jullie je kinderen dit aan te doen. Wie doet dat nou. Zulke mensen moeten echt meer met hun zelf bezig zijn. Nou woon ik in een dorp en daar is dit probleem echt heel groot. Er valt altijd wel over iemand te roddelen. Als kind heb ik dit juist als naarste ervaren. Je had eindelijk je rust gevonden en dan komen er een paar mensen het vuur weer aan wapperen. Als of het nog niet genoeg was geweest.

Naast de rust zag ik door mijn ogen nog een paar voordelen. Één daar van is voor heel veel kinderen herkenbaar. Je kreeg in eens twee keer zoveel cadeautjes. Als je bijvoorbeeld jarig was kreeg je van beide een cadeautje. Met die cadeautjes moest je natuurlijk rotzooi maken. Nu had je in eens twee verschillende plekken om dat te kunnen doen. Als het bij mama niet in de woonkamer kon, dan kon het wel bij papa. Je had gewoon in eens twee huizen om je uit te leven. Mijn ouders bleven gewoon in het zelfde dorp wonen, dus ik had dubbel geluk. Overdag ging ik mij heel vaak uitleven bij mijn vader thuis. Hij was toch werken, dus niemand had er last van. Even een tip tussen door. Vertrouw nooit je kind je huis toe ;). Wat voor ongein ik wel niet heb uitgehaald, dat wil je echt niet weten.

Nou heb ik wel meer verhalen gehoord van kinderen die in een scheiding zaten. Sommige zijn echt heel boos op hun ouders of één van hun ouders. Hoe durf mama bijvoorbeeld papa in te ruilen voor een ander. Hier over had ik natuurlijk ook iets kunnen schrijven, maar ik heb dat expres niet gedaan. Dit verhaal kan ik met zekerheid vertellen en die van andere niet. Ik weet gewoon dat er heel veel kinderen zijn die stiekem juist blij zijn met de scheiding. Vooral als je ziet dat alles goed verloop. Dat is bij mij helaas niet het geval geweest, maar goed das weer voor een andere keer. Wel vraag ik mij af of er nog suggesties zijn voor uit de ogen van een kind. Mijn geheugen is gelukkig heel goed, dus ik kan de meeste dingen nog wel voor mij halen. Wees niet te bang om een vraag te stellen 🙂

Voor nu hoop ik dat ik het in ieder geval een beetje goed heb verwoord voor een paar kinderen en hopelijk vond jij het mooi om te lezen. Graag tot ziens

 

Fabian van der Gijze

Je kan mij ook volgen via Facebook,Twitter,Instagram,google+en Bloglovin

kind

De wereld uit een kinds ogen (heden)

Gisteren moest ik samen met mijn vriendin wachten op onze trein. We waren samen gezellig uit eten geweest en als toetje een bioscoop film gepakt. Helaas konden we net de trein niet pakken. We besloten even thee te drinken bij de Starbucks. We gingen bij het raam zitten. Ik kijk dan altijd graag naar de grote menigte. Je merk gewoon dat iedereen anders is. Er veel mij al snel iets op. Namelijk een jongetje die vol gefocust met zijn moeder speelde.

Het jongetje rende steeds snel van zijn moeder weg en liet haar vervolgens schrikken. Natuurlijk schrok zijn moeder niet echt, maar speelde ze leuk mee. Ik geniet daar altijd zo erg van. Al is het nog zo druk. Kinderen kunnen dan zo gefocust ergens op zijn en niks meer door hebben. Ook nog werkelijk bijna alles geloven. Meestal nog zorgeloos door het leven gaan en overal van genieten. Dat is toch eigenlijk een van de mooiste periodes van je leven. Toen ik dat weer eens zag. Moest ik er echt eens een blogpost aan weide. Ik vind het zo iets moois.portrait-317041_640

Als kind kan je nog uren op het gras liggen en naar de wolken staren. Niet alleen omdat je de tijd er voor heb, maar ook omdat ze de fantasie er nog voor hebben. Als kind zag je in letterlijk elke wolk wel iets. Oo dat is een tijger en dat is een dikke meneer die een banaan eet. Ja, ik kon echt alles verzinnen. Zou ik nu nog steeds uren lang op het gras kunnen liggen? Nee, ik denk het niet. Wanneer je ouder word raak je dat kostbare bezit meestal kwijt. Je begint het door te krijgen hoe alles in elkaar zit. Natuurlijk schrikken je ouders niet echt als je je handen voor je hoofd houd en je in eens boe zegt.

Ondanks ik het zelf nu door heb kan ik er zo van genieten. Het liedje ‘’de glimlach van een kind’’ snap ik dan volkomen. Ik merk dan altijd dat ik heel blij word. Zelf zou ik nu nog niet aan kinderen moeten denken, maar op ze zeker later te mogen krijgen. Natuurlijk is het leuk om te zien dat een kindje dit met zijn ouders doet, maar hoe magische moet het wel niet voelen als jij zogenaamd moet schrikken. Ik ga zeker leuk mee spelen. Eventjes je schaamte en normale gedrag op zij zetten en lekker gek mee spelen. Ik ren er wel achterna hoor.

Over dit soort onderwerpen kan ik ook uren blijven schrijven. Bij sommige blogposten heb je wel eens dat je een beetje moeite heb, maar dit schrijf ik altijd in één stuk door. Met een grote glimlach begon ik met type en stop ik nu ook weer met type. De gedachten aan die tijd maak mij altijd weer blij. Hopelijk blijf ik dit altijd zo leuk vinden. Als ik ooit deprisief zou raken zet mij dan aub bij kindjes neer die gek doen met hun ouders. Binnen een uur zie je een glimlach op mijn gezicht.

Kijk je er zo zelf ook naar of heb je echt niks met kinderen. Misschien is het bij jou al het geval dat je met je kind moet mee spelen of komt het er binnenkort aan. Hopelijk ervaren je het zelfde als mij. Ik kan er gewoon niet meer van weg kijken. Het is gewoon te lief en te mooi en dat gevoel gun ik echt iedereen. Ondanks alles veranderd op de wereld. Één kind houd altijd zijn fantasie en dat zouden we moeten koesteren

 

Geniet nog lekker van je wekend en hopelijk verloop jou dag ook al zo leuk 🙂

Fabian van der Gijze

Facebook,Twitter,Instagram,google+ en Bloglovin