De ontmoeting na het onderduiken (verleden)

Toen we weer gesetteld waren in Puttershoek en het weer iets rustiger was kreeg ik weer contact met mijn vader. Ik en mijn zus spraken, dus weer af dat we bij hem langs zouden komen en gelijk dan maar bleven slapen. Dit was achter af de domste fout die we toen konden maken. Hoezo? Daar kom ik zo op terug.

De dag dat het zou gebeuren was er een feest in Puttershoek. We wonen dicht bij het dorp dus je krijg alles mee en je kon er niet om heen. We liepen wat rondjes op de markt tot dat er beweging kwam op het podium. Ze gingen mensen mooier maken. Ze zouden een knipbeurt krijgen en dure spullen. Noem het maar op. De kandidaten stonden al vast dus niemand kon nog mee doen. Tot onze verbazing werd plotseling een naam geroepen. Van die naam schrokken we zo erg. Was namelijk de naam van mijn vader.

We waren hier niet op voorbereid. We zijn in shok snel terug gegaan naar huis. We durfde nergens meer heen. We waren gewoon te bang, maar in de middag hadden we wel met hem afgesproken. We zijn toen met behulp van een oud vriendin van mijn moeder naar hem gegaan.

Alles leek later een verassing te zijn en goed bedoeld, dus de vriendin ging weg plus onze stres. Alles verliep goed tot de dag er na. Toen gebeurde er iets wat ik niet snel zou vergeten en mijn dapperheid zichtbaar werd. Mijn moeder kreeg ons niet te pakken en raakte in paniek. Hoe vaak hoor je wel niet op het nieuws dat er iets gebeurd met kinderen.

Ze kwam aan bij mijn vaders huis. Er ontstond meteen een hele grote ruzie. Mijn moeder kreeg geloof ik een klap en zakte later ergens boven aan de dijk in elkaar. Zonder dat mijn zus en ik dit wisten. Zonder dit te weten. Wist ik iets heel zeker. Ik wilde niet meer blijven op die plek. Al was ik nog in mijn  pyjama ik moest gelijk weg of ik me toch nog heb omgekleed weet ik niet meer.  We stormde naar huis. Daar bleek niemand te zijn. we werden gek. Eindelijk toen we mijn moeder aan de lijn kregen hoorde we dat ze was opgevangen en veilig was.

Later is toch het contact weer tot leven gekomen en ging het een lange tijd weer goed, maar daar over later meer.

Fabian van der Gijze

Onderduiken (verleden)

Deze titel roep vast vragen bij mensen op. Dat snap ik helemaal. Is namelijk ook iets wat niet voor komt, maar ik heb toen ik in  groep 4 zat moeten onder duiken en een tijdje niet naar school kunnen gaan.

Zoals ik net al schreef zat ik in deze periode nog in groep 4. Dus de tijd waar je overal een beetje de basis van leer. Was denk ik halve wegen mijn school jaar toen het gebeurde. Mijn docent kwam vrijdag middag die dag naar me toe. Ze zei  blijf je even zitten Fabian. Iedereen ging weg want in de onderbouw ben je klaar vrijdag middag. Mijn lerares kwam naar me toe en zij dat ik even langer op school moest blijven, omdat mijn moeder even nog niet kon komen. Ik vond het maar raar, maar ging dus maar naar de overblijf tussen alle boven bouwers. Ik kreeg een paar boterhamen van een overblijf moeder. Toen de boven bouwers gingen bouwen en knutselen ging ik weer naar mijn klaslokaal. Ik werd achter de pc gezet en ging maar spelletjes spelen. Later die dag zag ik mijn moeder huilend op school aan komen. Ik snapte er toen even niks meer van. We gingen met de hoofd van de school mee naar zijn huis. Wat hier is gebeurd weet ik zelf ook niet meer precies. Ik ben van uit hier naar mijn zus gegaan want die was nog op haar school in Oud-Beijerland. Uiteindelijk moest ze een paar weken bij een vriendin blijven slapen, omdat ze niet school kon missen.

Mijn moeder en ik moesten naar het politie bureau. Hier kwam ik er achter wat er was gebeurd mijn vader had mijn moeder bedreigd met de dood en gezegd dat het niet uit maak hoe lang hij er voor moest zitten, maar ze zou dood gaan. Ik mocht bij de politie mannen zitten op de computer. Mijn moeder moest toen vertellen wat er was gebeurd en aangiften doen. Ik heb toen eerst een tijdje in een motel gewoond samen met mijn moeder. We moesten namelijk wachten tot er een plekje vrij was in een opvang centrum (een onderduik adres). Toen we in ons eerste opvang centrum zaten was het echt niet leuk. We werden in ons eentje zonder eigenlijk goed voedsel in een huis gezet. We zijn af en toe stiekem naar de stad gegaan om het nog een beetje gezellig te maken. Gelukkig hebben we maar heel even hier moeten verblijven, want hier was het echt niet leuk.

het vervolg is hier te lezen.

Fabian van der Gijze

de tumor in mijn moeders knieën (verleden)

Toen ik nog niet zo heel oud was, kwam mijn moeder bij het zieken huis te lopen. Ze had namelijk last van haar knieën. Zelf dacht ze dat het wel mee viel en het misschien door de zware bevallingen kwam.

Ze ging dus naar de dokter. De dokter bekeek het en vond dat het tijd was om naar het ziekenhuis te gaan. Dit heeft mijn moeder dus ook gedaan. Na veel onderzoeken in het ziekenhuis hadden ze het probleem gevonden. De uitslag wat ze brachten was niet wat mijn moeder had verwacht. Er bleek een tumor in haar knie te zitten. De tumor moest er uit want anders zou ze haar bennen wel kunnen kwijt raken.

Ik was nog maar heel klein in deze tijd. En begreep er niet echt veel van. Na een tijdje dacht ik na al die bezoeken dat het ziekenhuis mijn moeders 2de huis was. En zei dan ook altijd als we haar weg brachten. Tot de volgende keer als je weer naar je andere huis komt. En rende dan snel naar het speeltuintje tegenover het ziekenhuis. Ik vond haar tweede huis ook altijd veel leuker, want er waren heel veel aardige mensen en het speeltuintje was veel leuker dan die in Puttershoek.

Toen mijn moeder werd op genomen in het ziekenhuis voor haar operatie was het erg stil in huis. Ik dacht dus dat mijn moeder weer even ging relaxen in haar 2de huis. Toen we haar na haar operatie gingen op halen bleek ze ineens in een rolstoel te zitten. Dit vond ik heel erg gek maar ook heel erg leuk, want ik mocht altijd op haar schoot zitten, terwijl mijn vader ons duwden.

Na de operatie moest mijn moeder vaak terug voor onderzoek. De operatie was gelukt en de tumor was gelukkig helemaal verwijderd en was niet terug gekomen.

Later bleek mijn vader dit niet aan te kunnen. Hij was aan de alcohol gegaan en ging heel vaak vreemd. Hij deed nu het zelfde als wat zijn jeugd heeft verpest. Hij had nooit hulp gehad dus deed hij het zelfde wat zijn ouders deden. De fles pakken als het teveel word.

Achteraf baal ik wel dat ik toen zo klein was toen dit gebeurde. Ik heb mijn moeder niet kunnen steunen, zoals ik nu wel zou doen. Ik snapte het toen gewoon niet of ik wilde het gewoon niet begrijpen. Gelukkig is de tumor nog steeds niet terug gekomen. Zwakken knieën houd mijn moeder altijd wel en haar littekens. Maar het belangrijkste wat e nog steeds over heeft gehouden zijn haar benen.

Fabian van der Gijze