Mijn positie in het gezin is toch flink veranderd

Tegenwoordig woon ik gezellig samen met mijn moeder. Voor het eerst woon ik echt alleen samen met mijn moeder. Vroeger was er altijd wel iemand in de buurt of kwam weer even terug intrekken door een moeilijke tijd. De tijden veranderen gewoon super snel. Nou vind ik dit persoonlijk een erg fijne woon situatie. Je positie veranderd alleen wel enorm. We worden op elkaar gewezen en we moeten het samen maar zien te redden.

Als kind wilde ik altijd zorgen voor het gezin. Ik zou mijn vader wel aanpakken en het gezin beschermen. Niemand zou aan mijn moeder of mijn zus komen. Ik ging nog liever zelf verloren dan dat we hun zouden verliezen. Niet een geheel gezonde situatie, maar het ging wel om liefde. In mijn ogen is liefde toch bijna nooit slecht. Je kan er wel heel veel van leren. Als kind stelde het alleen niet zo veel voor. Wat had ik nou weer kunnen doen. Al heb ik wel veel gesprekken in die tijd gevoerd. Nou ben ik gelukkig toch wat groter geworden en nog wijzer 😉 Er is echt een hoop veranderd. Nu de laatste paar maanden wordt dat wel steeds meer duidelijker.

Qua financieel gebied sta ik wel meer in de zonnestralen. Bij de rest van het gezin  is dit niet al te best. Al heb ik natuurlijk nog niet zo veel vaste lasten. Laten we het er maar gewoon op houden dat ik goed kan rond komen. Dat vind ik soms zelf wel pijnlijk voor mijn moeder. De eeuwige strijd en struggels kan ik nog elke dag lezen in haar ogen.  Met liefde zou ik haar dan veel willen doneren. Dat zal alleen niet de strijd oplossen en zoveel verdien ik nou ook weer niet. Gelukkig kan ze na heel wat jaren weer werken. Ze werkt nu op de plekken waar ze het liefst zou willen werken. Hopelijk zal dat op langere termijn haar omhoog helpen. Dan gaan wij zeker snel eens samen op vakantie 🙂

Mijn moeder is door haar nieuwe werk wel later dan mij thuis. Ik ben meestal al veel eerder terug vanuit stage. Nou zorg ik dus vaak voor het eten. Dat vind ik persoonlijk ook erg leuk om te doen. Ik hou echt van koken. Al wil ze mij toch nog te vaak helpen hoor. Kom ik thuis is alles al klaar gezet en geschild. Menige discussies al over gevoerd, maar dat moet ooit wel goed komen. Dat is toch denk ik een beetje dat moederseigen en een kleine schaamte. Schaamte is misschien een heel groot wordt, maar ik hoop dat je het wel begrijp. Normaal is de situatie gewoon andersom. Dan voelt het misschien een beetje onnatuurlijk. Ach, ons leven is soms toch al onnatuurlijk, dus daar moeten we lekker schijt aan hebben. Ik doe het met liefde.

Vroeger zat ik ook altijd weer te zeiken als ik moest afwassen. Zelfs dat begin ik met wat meer liefde te doen. Al mag mijn moeder wel wat minder theeglazen gaan gebruiken. Wat drinkt dat mens veel zeg. Één of twee glazen zijn genoeg hoor. Nee, even zonder dollen ik begin het wel met meer liefde te doen. Gewoon lekker even dat koptelefoontje op en mee zingen met de muziek. Anders doe ik ook muziek luisteren en dan kan ik net zo goed gelijk even dit doen. Wat kan dat nou kwaad om dat om de dag te doen.

We zijn ook echt elkaars biechtvader geworden. We kletsen gewoon heel veel. Dan ben ik toch altijd weer blij dat ze haar verhaal weer even durf te delen. Zo doe ik dat gelukkig ook andersom. We kletsen toch altijd al super veel. Kunnen we dat beter samen doen. Volgens mij hebben we er beide wel profijt van. Hopelijk lucht het haar ook altijd net zo veel op als dat het voor mij doet.

Persoonlijk vind ik echt dat we ons in een mooi plaatje bevinden. Samen hebben we het toch maar mooi voor elkaar. Geen echte ruzies meer en gewoon elkaar een beetje pesten. Dat hoort er gewoon bij. Zeker bij onze moeder-zoon band. Dan is mijn positie en gedrag maar anders dan in ander gezin. Ik ben hier heel blij mee

 

Fabian van der Gijze

volg mij verder ook via  Facebook,  Twitter en  Instagram

Mijn vader redden mijn leven en ik die van hem

Vandaag ga ik het weer eens hebben over mijn vader. Dit is volgens mij al weer een lange tijd geleden. Het is dit keer weer eens een positieve blog post, maar tegelijkertijd ook een moeilijke om te schrijven. Zoals je misschien wel weet heb ik het contact verbroken met hem. Zonder hem had ik dat helemaal nooit kunnen doen. Sterker nog, dan had niemand hier van mijn bestaan geweten.

Je heb je leven natuurlijk altijd te danken aan een man en een vrouw. In mijn geval zijn dat gewoon mijn ouders. Mijn vader heeft mij alleen twee keer een leven gegeven. Heel wat jaartjes terug zou ik namelijk verdronken zijn. Godzijdank is dat niet gebeurd. Dan had ik dit alles moeten missen. De sterke man die mij toen redde was mijn vader. Ik was namelijk door een vis de rivier in getrokken. Mijn vader en ik waren vroeger altijd aan het vissen. Dit keer waren we met het gezin op vakantie en dan moest het water natuurlijk getest worden. Zoals altijd straalde ik van oor te oor.  Tot dat ik in eens in het water belande met mijn hengel.

De rivier was echt heel erg krachtig. Er stond een enorme stroming. Op dat moment had ik nog geen zwemdiploma en kon ik totaal niet zwemmen. Ik kwam twee keer weer boven water en verdween daarna onder water. Het verdrinkingsmoment weet ik nog exact te herinneren. Ik kan nog zo voor mij halen dat ik onder water aan het spartelen was, de belletjes om mij heen verschenen en hoe donker het wel niet was. Vanaf dat moment wordt het zwart. Het eerste wat ik mij weer kan herinneren is een telefoon gesprek tussen mijn ouders . Ik was in een hele diepe slaap geraakt. Achteraf lijk het wel een kleine schrik coma. Dat moment was ik echt helemaal weg.

Vroeger

bron: Soepkippenshop

droeg ik gelukkig altijd petten. Deze dag had ik mijn Ernsten Bobbie petje op. Het petje was bijna helemaal zwart, maar gelukkig bevatten het ook witte dieren pootjes. Later bleek dit één van mijn reddingen te zijn. Mijn vader kon mij daar door nog net op tijd zien en uit het water trekken. Gek genoeg zijn we daarna gewoon weer heel normaal door gegaan. Dat klink misschien niet heel gek in jou oren, maar dit is de eerste keer dat er weer over wordt gesproken. Zo ver ik mij kan herinneren is hier echt nooit meer over gesproken. Eigenlijk echt zonde, want een paar seconde later had mijn leven zomaar al eens voorbij kunnen zijn. Iets in mij zeg dat ik heel blij moet zijn dat het nooit zo ver is gekomen. Niet vanwege mijn leven, maar dat van het gezin. Ik gok dat het verlies te groot was geweest. Misschien waren de problemen dat wel nog groter geworden.

Dit verhaal was nog nooit naar buiten gebracht. Mijn verhaal heb ik hier wel al eens gezegd. Ik heb namelijk samen met mijn zus mijn vaders leven gered. Hij heeft namelijk een aanval gekregen terwijl wij in Frankrijk over de snelweg reden. Dat verhaal is hier te lezen, dus laat ik dat maar niet nogmaals uit typen. Hier over heb ik persoonlijk veel over gesproken. Niet omdat ik er zo graag over praat, maar omdat het gewoon te spraken val. Alleen het woord Frankrijk is daar al genoeg voor. Er is alleen één iemand die ik daar nooit over heb gesproken. Net als het verdrinkingsverhaal hebben mijn vader en ik dit dood gezworen. Er is echt nog nooit één woord overgevallen. Geen bedankje, maar misschien nog wel raarder geen enkele vraag. Hij weet er zelf namelijk helemaal niks van.

Het was als of we quitte stonden. Ergens is dat natuurlijk ook wel zo, maar het blijf raar. Hoezo wil je niet weten wat er is gebeurd? Je had haast je tong er af gebeten. Als ik mijn vader was geweest, dan was ik echt helemaal gek geworden. Al had ik er misschien zelf eens over moeten beginnen. Mijn vader is namelijk net als mij een binnen vechter. We kunnen het zelf wel oplossen. Nou is dat bij mij gelukkig de laatste paar jaren wel afgenomen. Bij hem weet ik dat natuurlijk niet.

Die laatste zin zetten ik er expres bij. Dat laatste zie ik namelijk ook als een redding. Alleen was dit waarschijnlijk de redding voor twee mensen. De zelfde twee mensen die elkaar al eens hadden gered. Ik heb mij zelf hier namelijk enorm veel mee geholpen, maar volgens mij ook mijn vader. Zelf kon ik de onzekerheid gewoon echt niet aan en de pijn wat er omheen hoorde. Bij mijn vader heeft het denk ik andere gevolgen gehad. Die man zat hielt zich nog zo aan alles vast. Hierdoor viel hij steeds weer in het zelfde gat en kwam hij niet meer vooruit. Ik weet zeker dat hij nog elke dag aan mij zou denken, maar hij gaat nu wel meer door. Hopelijk zal dat ook altijd zo blijven, want één ding is zeker. Het was voor hem ook iets wat hem was aangedaan en dat weet ik als geen ander!

Fabian van der Gijze

Volg mijn avonturen ook via  Facebook,  Twitter,  Instagram,  google+en Bloglovin  tot daar 🙂

secondes

De secondes, minuten en uren vliegen je voorbij

De secondes tikken voor bij, de uren vlieg voor bij en de dagen gaan voorbij. Het is voor ons eigenlijk niet te bevatten wat we mee maken. Jij kan stil willen blijven staan, maar de rest gaat gewoon verder. Je komt in je leven miljoenen mensen tegen, maar hoeveel leer je er eigenlijk echt kennen. Ja, met sommige heb je een praatje gemaakt, maar hoeveel mensen denk jij echt te kennen. Aan een blik heb je al genoeg informatie. Zodra je die ziet, weet je wat die gene hierna ga doen of gaat zeggen. Je hoort het nog niet te weten, maar toch weet je het.

Je hebt er ooit voor gekozen om hem of haar beter te leren kennen, maar weet je nog waarom? Wat trok jou als een magneet aan. Was er nou echt iets speciaals of verbeelde je het gewoon. Misschien had je wel veel beter een stap verder kunnen zetten en de liefde van je leven ontmoet. Wat zonde zeg. Dan had je nu gewoon een gelukkig gezinnetje gevormd.

Zeg nou eens heel eerlijk. Waar ben je nou in godsnaam beland. Je zit heel zielig in je eentje ongelukkig te wezen. Ja, je heb een mooie huis en mensen kennen je. Alleen kennen die mensen op hun beurt jou wel weer echt? Het cirkeltje wat je zo haat heb je door één stomme fout zelf rond gemaakt. Wie geef je nu de schuld. De secondes, omdat ze altijd zo snel voor bij tikken of kan je beter voor de uren kiezen? Misschien is naar je zelf kijken ook een goed idee. Wie zal het zeggen?

Ik in ieder geval niet. Ooit heb ik het geprobeerd, maar wat heeft het voor nut gehad. Het kosten mij een hoop secondes. Sterker nog het bleek uren en dagen te duren. De tijd die ik had ben ik nu toch al kwijt. Misschien had ik op mijn beurt wel mijn droom vrouw kunnen ontmoeten. Natuurlijk wil ik je geen schuldgevoel aan praten, maar misschien ben jij wel de oorzaak van mijn eenzaamheid. Is het eerlijk om jou dat te verwijten? Nee, misschien niet hè, maar ik zou er wel voor kunnen kiezen. Dan zou zomaar in één simpele seconde onze enigste echte vriendschap kwijt kunnen zijn. Dan heb je in eens een mooi lijstje met verpeste dagen. Dagen waarin je hele andere dingen had kunnen doen dan met mij te zuipen in de kroeg. Ach wie zal het zeggen hè?

Elke dag maken we verschillende keuzes. De ene keuze heeft meer invloed dan de ander. We zijn in onze kern eigenlijk hele kwetsbare en bange mensen. Door de drukte en ontwikkeling denk je daar niet vaak bij na. Alleen als we zo bang zijn, waarom dan eigenlijk net hier voor? Waarschijnlijk om dat je dan gek wordt en zodoende jaren gaat verspillen en ja die jaren zijn ons kostbaar. Voor je het weet wordt het door een keuze wel jou laatste jaar en die keuze hoef nog geen eens die van jou te zijn. Misschien is die wel van een idioot die niet naar zijn beste vriend heeft geluisterd.

Fabian van der Gijze

 

 

wie ben ik?

Ja wie ben ik eigenlijk? Nou ik ben Fabian, mijn volledige naam is Fabian van der Gijze. Ik ben nu 17 jaar oud. Ben begonnen met mijn leven op 13-05-1998. Gelijk toen liet ik al merken dat ik er kwam/was. Maar dit leg ik later nog wel uit. Maar wie ben ik nou eigenlijk en wat doe ik allemaal.

Je weet mijn naam al en mijn leeftijd. Dit is eigenlijk het standaard begin van elke ontmoeting. Daarna kom je meestal pas achter de andere feitjes en eigenschappen van iemand. Ik wil jullie via mijn blog laten lezen hoe mijn leven is verlopen en hoe hij nu is. Die is niet al te makkelijk verlopen. Ik wil jullie laten lezen hoe en waarom ik ben geworden hoe ik nu ben. Laten we eerst maar makkelijk beginnen, want wat zijn nou eigenlijk mijn hobby’s. Nou dat ga ik je nu vertellen.

Het zijn eigenlijk best normale hobby’s. Ze zijn niet echt speciale of raar (tenminste denk ik). Ik hou ontzettend van muziek maken en beluisteren. Ik kan dankzij een cursus veel bespelen, maar ik focus me eigenlijk alleen nog op: gitaar en keyboard bespelen. Qua luisteren naar muziek ben ik een rare. Ik heb geen enkel lievelings nummer, want uit alle nummers die ik leuk vind zou ik nooit kunnen kiezen. Ik luister gewoon wat ik leuk vind. ik heb wel  lievelings artiesten. Het meeste luister ik naar Ed Sheeran en Adele. De muziek van Adele heeft een speciale betekenis voor mij. Maar hier over later meer.

Doe ik aan sporten. Nee hier doe ik niet aan. Heb vroeger wel lang gejudood en heel kort gevoetbald. Voetbal als sport was niks voor mij. Gewoon voor de fun en te bekijken vind ik wel gewoon leuk.

Welke opleiding doe ik. Ik zit in me laatste jaar van vmbo-t. Als ik me examens haal dan ga ik volgend jaar de opleiding assistent accounting volgen in Rotterdam.

Hoe ziet mijn leven er voor de rest uit. Ik woon samen in een huis met me moeder, nu nog met mijn zus en met 2 konijnen, 1 poes en mijn vissen. Ik heb een vriendin genaamd May. Ik heb sinds 06-07-14 met haar. De datum is voor mij makkelijk te onthouden omdat mijn moeder dan ook jarig is. Ander zou ik het al heel vaak zijn vergeten dit komt door 2 redenen. Reden 1 is ik heb dyslexie dus daarom kunnen me zinnen soms niet kloppen. Reden 2 is mannen zijn hier gewoon niet goed in. Denk dat jullie me nu al wat beter hebben leren kennen. En ik hoop dat jullie me blijven volgen als blogger en me hopelijk zien zulle groeien

Fabian van der Gijze

Volg mij verder ook via YouTube, Facebook,  Twitter en  Instagram