Moeten we de laatste dag in Marokko nog gaan vechten

De Marokko roadtrip kwam dan toch echt aan zijn einde. De reis die ik begon met enorm veel twijfels. Voor het eerst had ik bijna een vakantie gecanceld door mij zelf. Gelukkig ben ik dit avontuur niet uit de weg gegaan. Het bleek de meest rare vakantie situatie te zijn en een vakantie met zo veel antwoorden. Ja, wat verwacht je als je met je ex en haar gezin op vakantie gaat. Al hadden niet alle antwoorden met haar te maken. Marokko  was de perfecte land om even alles te overdenken. Gelukkig was er nog één dag over en op een laatste dag kan je alles doen. Hierna vlieg je terug en kan je er toch niks meer aan veranderen.

Het afscheidsmoment kwam steeds dichterbij. Hier wilde ik eerst weer over gaan piekeren. Tot ik weer even aan één van mijn vakantiemotto’s dacht. Alles kan de laatste dag. Juist de laatste dag vind ik altijd het meest bijzonder. Je neemt onbewust afscheid van alles en je geniet daardoor extra veel. Mijn lach kwam terug en ik ging goed gemutst in de auto zitten. Er stond ons nog een lange weg naar Marrakesh te wachten. Vele kilometers zouden weer onder ons door schieten. Samen met Sem keek ik nog wat afleveringen van ‘’That 70s show’’. We eindigde dus echt zoals we begonnen. Reizend, naast elkaar en een serie om de tijd te doden. Ja, je kan het er bij je zelf niet vaak genoeg bij in wrijven hé. Nee, ik vond het juist wel mooi om te zien. Het had toch voor zo’n 9 leuke maanden gezorgd en voor een mooie vriendschap.

We stopten nog even voor wat foto’s en dronken wat op een terrasje in Quarzazate. Marokko wat blijf je mij toch verassen. Ik  had het erg mooi verwacht, maar dit overtrof steeds weer mijn verwachtingen. Hier moet ik gewoon weer eens terug komen. Zonder twijfels, een goed gevoel en een goede Jazz muzieklijst. De afgelopen dagen had ik stiekem zo genoten. Daarnaast gelukkig ook weer zo veel geleerd. Ik was mij zelf echt weer even helemaal kwijt. Dit had ik echt even nodig. De therapie die ik nodig had. Mijn lach en mijn tranen had ik weer even terug gevonden.

Na wat uurtjes reizen kwamen we dan weer in Marrakesh aan. Vanaf dat moment ging het een beetje fout. Wij moesten onze leen auto op een bepaalde plek parkeren. We werden geholpen door twee gasten. Waarschijnlijk waren ze even oud als ik zelf. Ze brachten ons naar de juiste locatie. Dit was natuurlijk gewoon hun baan. Helaas hadden de ouders dat even niet door. Die wilde hun gewoon een kleine fooi geven. Ja, toen begon al het ellende een beetje. De sfeer sloeg langzaam om. Achteraf betaalde Sems vader de jongens wel netjes, maar één jonge was al boos weg gelopen. Die had het helemaal gehad. Toen kwam alleen nog het auto momentje. Wat deden we namelijk met de sleutels. Hun wilde die hebben, maar was dat wel betrouwbaar. Het is toch een leenauto van een ander bedrijf.

Zou wat zijn als hun hem de dag erna willen ophalen en hij is ineens verdwenen. Van beide kanten kon ik de irritatie dus wel begrijpen. Hun voelde zich beschuldig en wij wilde gewoon alles checken. Nou blijf ik gelukkig altijd wel kalm. Je bent toch op vakantie, dus dan moet je toch een beetje genieten hé. Wanneer je ruzie zoekt wordt je vanzelf later genaaid. Voordat een ander het door had kwam die voorspelling uit. De koffer service was ineens veel duurder geworden. De baas had ons gebracht en wilde gewoon van ons af. Tja, was ergens weer te verwachten. Op dat moment was ik volgens mij nog één van de weinige met een lach. Ik had ten miste weer wat om over te bloggen. Zo kan ik gelukkig veel dingen weg lachen. Zo heeft alles toch weer een voordeel.

Het hotel was daarin tegen wel echt perfect. De gastheer was echt super aardig. Echter dacht hij wel dat we langer bleven dan één kort nachtje. Hij had niet verwacht dat we rond 4 uur al weg gingen en richting het vliegveld moesten rijden. Dat werd voor ons beide dus een kort nachtje. Hij wilde ons toch nog even zijn mooie hotel showen. Voor het eerst kregen we dus nog even een rondleiding. Hij had een prachtig plekje te pakken hoor. Helaas konden we alleen de Jacuzzi niet meer uittesten. Niet echt handig om nu nog alles nat te gaan maken.

De laatste uren vlogen echt weer voorbij. Voor ik het wist at ik mijn laatste avondmaal in Marokko. Gelukkig wel op ene schitterde plek. We keken zo over alles en iedereen heen. Ik heb het niet zo met Marrakesh, maar de avond wel. Ik kan moeilijk ontkennen dat dit er echt schitterend uit ziet. Nog even genieten van de taal, de mensen, het eten en de omgeving.

We gingen deze dag extra vroeg naar bed. Ik kan je alleen zeggen dat ik geen oog dicht heb gedaan. Ik moest toch nog even een nieuw afscheidsbriefje schrijven. Ik gaf Sem stiekem altijd briefjes. We zouden elkaar dan weer even niet gaan zien, dus dan moest ik altijd iets liefs achter laten. Dat verdiende ze en dan keek ze weer even naar iets uit. Nou was ik deze reis begonnen met een brief in mijn koffer. Die brief is echter nog steeds in mijn koffer te vinden. De brief was zeker mooi en eerlijk geschreven. Alleen deze vakantie had mij zoveel dingen laten zien. De brief klopte voor geen meter meer. Het zou voelen als een brief vol leugens. Het werd veel kleiner, maar zo eerlijk mogelijk. Deze laatste nacht zal mij in ieder geval altijd blijven herinneren. Hij was eerlijk, echt, kort en liet mij weer zoveel dingen zien. Een perfecte laatste nacht van een veel te gekke vakantie. Daar was bijna niks voor nodig.

Uiteindelijk stonden we dan op het vliegveld. We vertrokken de zelfde tijd, maar met een ander vliegtuig. Ik was veel goedkoper uit  door een overstap te maken. Daarnaast heb ik het niet zo met Ryanair. Ik vloog dus lekker met Royal Air Maroc. Even een tussenstop maken in Casablanca en dan 4 uur later richting Amsterdam vertrekken. Alleen dan kwam eerst nog het moeilijke afscheid. De laatste dagen waren zo puur geweest dat dit gewoon een ontploffing was. Voor ik het wist zag ik de tranen komen op de wangen van Sem. Helaas lukte het mij weer alleen om ze in mij te laten vallen. Ach, het moment was gewoon mooi. Ik zag weer de mooiste emoties. Bij iedereen was dat terug te lezen. Dat doet mij zoveel. Ik haat het als mensen door mij gaan huilen, maar het blijf ook mijn lievelingsemotie om te zien. Het is zo mooi en puur. Doei en tot ooit hé.

Over de terug vlucht valt niet zo veel meer te vertellen. Wel kan ik je echt Roual Air Maroc aanraden. Naar Casablanca vloog ik echt in een privé vliegtuig en het vliegtuig richting Amsterdam was ook echt top. Er was geen gezeik en alles zat er bij in. Ik kreeg eten en had een koffer van 30 kilo mogen mee nemen. Dit had ik anders nooit gehad. Voor dit en €100 minder bleef ik graag nog even in Marokko. Dit vliegtuig was gewoon genieten en dit veroorzaakte een hele mooie afscheid. Twee mensen die door alles afscheid moesten nemen. Te grote afstanden en te grote gebeurtenissen had dit veroorzaakt. Er was door ons weinig aan te doen. Het loopt toch wel zoals het loop. In ieder geval enorm veel geleerd en we gaan weer op zoek naar dat laatste puzzelstukje. We zijn helaas nog niet compleet.

Fabian van der Gijze

Volg mij verder ook via  Facebook,  Twitter en  Instagram

Sommige reacties doen je toch net ietsjes meer

Als blogger krijg je gelukkig regelmatig feedback op je blog. Persoonlijk vind ik dat meestal erg leuk. Nou heb ik ook niet echt vaak te maken gehad met slechte feedback, maar ook dat is wel eens te vinden. Zo lang het gewoon netjes blijf, zal je dit soort reacties hier gewoon terug vinden. Dit zijn alleen niet de reacties die echt iets met mij doen. Nee, die eer krijgen alleen de bijzondere reacties. Over die reacties wilde ik eens een blog schrijven. Natuurlijk vind ik alle andere reacties ook heel leuk, alleen bij dit soort reacties ligt vaak een verhaal achter.

Persoonlijk probeer ik altijd aanwezig te zijn op familie verjaardagen. Eigenlijk kom ik daar altijd wel tante Anja tegen. Waarschijnlijk zullen sommige lezers die naam wel herkennen. Haar naam komt hier vaak te spraken. Een paar jaar terug heb ik bijvoorbeeld een paar dagen/weken bij haar gelogeerd met mijn moeder en mijn zus. Op een verjaardag kwam zij een keertje naar mij toe gelopen. Uit het niets zij ze in eens ‘’ lief van je’’. Zelf wist ik niet 1 2 3 waar ze het toen over had. Tot dat ze er achter aan voegde ‘’ja ik lees heus wel eens je blog posten hoor’’. Op dat moment kon  er niks meer fout gaan. Zij is één van de belangrijkste persoon uit mijn leven. Dan snap je denk ik wel waarom haar reactie mij zoveel deed.

De volgende reactie kwam ook zeker van een belangrijke persoon. De reactie van hier boven is namelijk afkomstig van mijn kinderpsycholoog. De man die mij keer op keer weer op vrolijkte en die echt naar mij luisterde. Hij zag geen kind, maar iemand die veel te vroeg volwassen was geworden. Hij reageerde onder deze blog.  In deze blog schreef ik over één van mijn laatste werkdagen. Het moment dat alles om mij heen weg viel, mijn hart even stopte met klopte en alle herinneringen met hem voorbij vlogen. De man die zoveel voor mij had betekend stond uit het niets zo’n 10 a 20 meter voor mij. Achteraf besloten we elkaar weer eens te ontmoeten. Dit keer niet in zijn spreekkamer, maar gezellig op een terrasje. Één van de mooiste weerzien ooit.

De afgelopen tijd heb ik er ook een paar mogen ontvangen. Misschien heb je mijn blog post over Vaginisme wel gelezen. Hierin kon je lezen dat ik naar de mooie/interessante  documentaire my fucking problem was geweest. In deze blog post schreef ik ook een stukje naar de maakster. Gelukkig had ik haar email adres gevonden, dus kon ik er voor zorgen dat zij mijn blog post ook echt te lezen zou krijgen. Naast het delen van mijn blog post, vond ze ook de tijd om mij terug te mailen. Hierin kreeg ik de grootste compliment die ik kon krijgen.

Ook via Facebook krijg ik soms mooie reacties voor geschoven. Zo ben ik Arco bijvoorbeeld echt dankbaar. Een paar maanden terug las hij voor het eerst één van mijn blog posten. Sindsdien krijg ik bijna elke keer weer een reactie van hem terug. Erg leuk om te lezen. Bovendien vind ik het ook een grote eer dat ik de enigste blogger ben waar hij standaard de verhalen van lees.

Om even eerlijk te zijn heb ik het de laatste tijd weer even zwaar met mij zelf en met mijn omgeving. Dat was hier zeker goed te merken. Er kwam een poosje niks online en de heden verhalen waren niet al te vrolijk. Zo kon je laatst lezen dat ik een gat in mijn deur had geschopt. Op die blog post kreeg ik bijzonder veel reacties. Al die reacties waren stuk voor stuk lieve reacties. Toch sprong er voor mij al snel één echt boven uit.

Dat was de reactie van Nynke. Nynke volg ik al vele jaren via Twitter. Eerst via een fan account, maar daar stopte ze na een tijdje mee. Vanaf toen ben ik haar persoonlijke account gaan volgen. Nou weet ik zeker niet alles over haar, maar ze is een interessant persoonlijkheid. Een persoonlijkheid waar ik zelf erg tegenop kijk. Volgens mij schuilen er hele mooie verhalen achter haar. Via haar foto’s probeer ik die verhalen altijd een beetje in elkaar te puzzelen. Haar veel te  heldere blauwe ogen, verraadden gelukkig heel af en toe een beetje. Misschien houd ze mij voor de gek met filters, maar anders heeft zij echt één van de mooiste ogen van het internet. Ik heb het al vaak genoeg gezegd, maar dat mag hier ook wel eens gezegd worden.

Nou merk ik dat ze de afgelopen tijd soms even de tijd neemt om mijn verhalen te lezen. Dat vind ik echt een eer. Dan flikt ze het ook nog eens om deze lieve reactie achter te laten. Ja, dan kan zij hier zeker niet ontbreken. Nou hoop ik ooit een real life internet tour te kunnen doen. Nynke is dan zeker iemand die ik dan wil ontmoeten. Wie weet kan zij mij dan eens helpen met een mooie blog post te schrijven, want daar zal ze zeker goed in zijn.

Eigenlijk zijn er echt nog veel meer bijzondere reacties die ik graag zou willen laten zien. Straks bedank ik nog één iemand in het bijzonder, maar voor de rest stop ik hier voor nu wel even met deze blog post. Dit gaat zeker nog vaker terug komen op mijn blog. Ik vind het persoonlijk erg belangrijk om mensen af en toe terug te bedanken. Via deze manier kan dat gelukkig voor een groot publiek die sommige zeker verdienen.

Zo ook de laatste vrouw. Ik heb haar eigenlijk al veel te vaak bedankt, gepest en aan jullie voorgesteld. Alleen die eer verdient ze ook echt. Natuurlijk heb ik het over de vrouw die mij te wereld heeft gebracht. Soms heeft ze het wel eens moeilijk met mijn blog posten, maar er is geen één keer geweest dat ze niet trots op mij is geweest. Elke keer staat zij weer achter mij. Hopelijk weet ze dit zelf ook, maar ma ik zal ook altijd achter jou staan. Misschien pest ik je af en toe veel te vaak, maar het is gewoon te leuk. Zolang je maar wel onthoud dat ik heel veel van je hou.

Van iedereen zou ik afstand kunnen doen, maar afstand van jou zou ik mij niet kunnen voorstellen. Je bent mijn moeder en dat zal je ook zeker altijd blijven. Bedankt dat je er altijd voor mij bent en waarschijnlijk ook altijd blijf doen. Zonder jou had ik hier zeker niet gezeten en zonder jouw steun had ik dit zeker allemaal niet kunnen doen. Ik hou van je oudje 😉

Fabian van der Gijze

Volg mijn avonturen ook via  Facebook,  Twitter,  Instagram,  google+en Bloglovin  tot daar 🙂

Even roddelen over mijn oma

Regelmatig bedank ik hier iemand die mij heel veel waard. Deze mensen hebben vaak voor mooie momenten gezorgd. In tijden dat wij het echt nodig hadden waren deze mensen er. Over één vrouw heb ik het wel heel vaak, maar ik heb nog nooit echt een blog post over haar geschreven. Aan de titel en de foto kan herken je haar misschien al, maar natuurlijk heb ik het over mijn omaatje. De vrouw die eigenlijk nooit klaagde over de dingen die ze mee heb gemaakt. Haar jeugd was zeker niet makkelijk. Er was oorlog en ze had het ook nog eens niet getroffen met haar vader. Vandaag dus een speciale blog over haar.

In verleden blog posten en de figuratie blog posten heb ik het heel vaak over haar. Dat komt simpel gezegd, omdat ze er altijd voor ons is geweest. Tijdens een gebeurtenis was ze er en daarna stond ze er nog steeds. Momenteel steunt ze mij ook weer enorm. Ze woont vlakbij de perfecte opstap plek richting de treinen. Haar grote bank is ook nog eens mooi mee genomen. Van haar mag ik dan ook echt altijd komen logeren om naar een film klus te gaan. Dankzij haar heb ik al regelmatig klussen kunnen aannemen, die ik anders nooit had mogen doen. Wel heb ik mijn oma iets moeten beloven. Als iemand zeg dat hij of zij fan van mij is, dan moet ik zeggen dat mijn oma toch de grootste blijf.

Misschien is dat ook wel zo. Mijn oma heeft mij door het slechte zien niet echt kunnen zien op tv, maar ze laat andere wel voor haar kijken. Bijna al het personeel in haar verzorging hotel weet wie ik ben. Als ze weet wanneer ik op tv komt moet iedereen het ook weten. Het grappigste tot nu toe vind ik de AH reclame. Mijn oma had namelijk tegen elk personeelslid en alle familie leden verteld dat ik in de AH reclame te zien was.  Hier kreeg ik dan ook allemaal berichtjes over. Er is alleen één heel klein detail. Ik zat helemaal niet in die reclame. Gelukkig kon ik bijna iedereen er van overtuigen dat ik het niet was. Behalve één vrouw en dat was natuurlijk mijn oma. Ik kon het haar echt niet bij brengen dat ik het niet was. Later heb ik het maar opgegeven. Als dat mensje het graag wilt geloven mag dat van mij. Vind ze alleen maar leuk.

Dat mijn oma een oude kletskous is een feit. Als je haar niet stop dan praat ze echt de hele dag door. Dat laatste was eerst altijd lekker overdreven bedoeld, maar blijkbaar is het echt zo. In haar slaap praat ze blijkbaar gewoon lekker door. Soms schrik ik echt waker. Mijn oma was plot in haar kamer een heel gesprek begonnen. Nee, niet tegen mij, maar tegen haar vriendin Bep. Een vrouw die ze sinds kort heeft ontmoet. Echt super leuk voor haar en het ziet er zo aandoenlijk uit. Als hun begonnen met een verhaal kwam je er echt niet meer tussen. Dan toch maar een stroopwafel pakken, want die heeft mijn oma gelukkig nog steeds altijd voor ons liggen.

Helaas zijn er natuurlijk een hoop nadelen aan het ouderdom. Haar lieve vriendin Bep is namelijk vorige week gestorven. Dit vind ik echt heel rot voor haar en natuurlijk voor Bep. Mijn oma was al jaren niet meer op vakantie geweest en nu zou ze met een stichting en Bep het toch weer gaan proberen. Hopelijk vind ze haar plezier weer terug om er toch heen te gaan, maar ik denk dat het er nu niet meer in zit. Je zit wel gelijk haar sterke krachten terug. Ze staat blijf elke keer weer opstaan en door gaan. Daar heb ik zoveel respect en bewondering voor. Je moet het maar kunnen. Zij is dan ook echt één van mijn voorbeelden hoe ik door moet vechten. Even stil staan en daarna weer veel harder door gaan. Al breek dat laatste haar wel een beetje op.

Je kan merken dat ze nu echt oud aan het worden is. Alles gaat heel moeizaam en af en toe heeft ze van die depressieve dagen. Voor haar gevoel komt dan niemand meer langs en zit ze hele dagen alleen, terwijl er om de dag sowieso iemand langs was geweest. Ze ziet de lol af en toe echt niet meer. Zo is mijn oma normaal nooit maar ik kan het echt heel goed begrijpen. Dit stimuleert mij wel nog meer om van haar te genieten. Nu kan het nog. Als ze de strijd ooit wil opgeven en rust kan vinden vind ik dat goed, maar tot die tijd wil ik echt van elke moment genieten. Ze is en blijf een topper. Hopelijk kan ik haar later nastreven. Gewoon lekker eigenwijs blijven en juist als ze je afschrijven heel hard terug komen. Uiteindelijk kies je er zelf een beetje voor wanneer je afgeschreven kan worden. Verlies je de kracht en de wil om verder te gaan. Nou, dan gaat het in eens heel snel.

Nou hoop ik echt dat mijn oma nog de wil terug vind om toch nog op vakantie te gaan. Helaas wel zonder Bep, maar ik denk dat het haar goed zal doen. De tegen slagen gaan haar niet in de koude kleren zitten. Bovendien heeft ze niet alleen haar zorgen. In mijn gezin, maar ook in de andere gezinnen is een hoop gebeurd en nog steeds aan de gang. Als moeder wil je dit gewoon niet zien. Haar keuze zal ik zeker accepteren. Mijn oma zou mij dan wel altijd steunen, maar andersom sta ik ook voor 100% achter haar. Misschien moet ik dat alleen wel iets vaker zeggen. Gelukkig kan ik merken dat ze het in ieder geval wel weet. Zolang ik elke keer haar lach zie als ik langs komt en bewoners/personeel mij herkennen . Dan weet ik dat het nog goed zit

Hopelijk heb of had jij ook een hele lieve achterban 🙂

Fabian van der Gijze

Je kan mij ook volgen via Facebook,Twitter,Instagram,google+en Bloglovin

De bijzondere maand december

Zoals je hoogswaarschijnlijk wel al heb gemerkt het is december. Mocht je het tot nu toe nog niet helemaal beseft hebben, dan weet je het nu :). December is mijn meest gehate, maar ook mijn meest geliefde maand. In december is mij vroeger heel veel duidelijk geworden. Ik ging over bepaalde dingen na denken, maar kwam ook achter heel veel dingen. Voor mij gaat december niet alleen over de feestdagen, maar vooral om de liefde die je kan krijgen, maar ook kan geven. Vandaag hoop ik je te kunnen laten lezen waarom December voor mij zo’n speciale maand is.

Veel mensen zien december als iets heel moois en één van de gezelligste maanden. Gezellig met de mensen waar je van houd lekker eten en gezellige dingen doen. Je moet er mooi uit zien voor de rest. Mooier dan ooit loop je naar beneden om je aan te sluiten bij de rest. Iedereen is vrolijk en goed gemutst. Het eten en de drankjes gaan er goed in. Met een beetje geluk krijg je nog een perfect cadeautje wat echt bij je pas. Misschien merk je mijn onder toontje al een beetje.

Regelmatig heb ik de echte koude kant van december meegemaakt. Op het feestje was het inderdaad heel gezellig, maar de terug weg sloeg de sfeer al snel om. De drankjes waren inderdaad erg lekker. Dat had mijn vader al heel snel door hoor. Van de leuke warme kant was direct al niet meer zichtbaar. Nee, de kille koude kant nam de rol wel over. Zo dra de scheiding gedaan was werd het er niet beter op. Nee, de angst was een paar jaar later opgestaan. Mijn vader merkte natuurlijk ook de stilte. Zodoende klopte hij met feestdagen op onze deur om ons even te kunnen zien. Dan zag je in eens de man waar je bang en verdrietig om ben voor je neus staan. De rust was weer eens gekeerd en mijn woede werd weer aangezet.

20151216_222410

Deze tijden kunnen inderdaad heel leuk gemaakt worden, maar meestal heb je daar wel geld voor nodig. Dat was ons tweede probleem. Het geld was er simpel gezegd gewoon niet. We waren al blij met een sneetje brood. Voor cadeautjes of duur vlees was echt geen budget. Als kind vond ik dit niet zo pijnlijk om te zien. Wel vond ik het pijnlijk om mijn moeder te zien leiden. Iedereen wilt zijn of haar kinderen het beste gunnen. Je zag de verdriet in haar ogen staan als ze dacht dat ze het weer niet voor elkaar had gekregen.

Persoonlijk had ik het zwaar met iets heel anders. December is ook de maand waar je toch aan de mensen gaat denken die er niet meer zijn. Mijn oom die ik als mijn vader zag was er niet meer. Dood door schuld. Zijn lieve vrouw kreeg tot mijn schrik ook nog eens borst kanker. Mijn tweede gezin waar ik zo blij en trots om ben stond in eens vol verdriet. Natuurlijk probeerde we er allemaal iets moois van te maken, maar in die tijd kon ik dat echt niet. Nee, hun verdriet rolde ook over mijn wangen. De man waar ik zo veel van was gaan houden was niet meer aanwezig om mij pittige kipjes te geven. Elk jaar als het weer niet pittig genoeg voor mij was, zei hij weer wacht jij maar. Helaas wacht ik nu in eens onbeantwoord.

Na een paar jaar dit mee te hebben gemaakt zag ik de mooie kant opbloeien. Van elke kant kwam er hulp en/of een uitnodig. Juist van de mensen waar je het niet zo snel van verwachte kwamen de gekste dingen. Het was zelfs een keertje zo gek dat we met zo’n 6 a 7 kerstpakketten thuis zaten en volgens mij was ik toen de enigste die er ééntje van mijn werk had gekregen. Mensen hadden mijn moeder opgegeven voor een RTL kerstpakket,  mensen hadden zelf dozen gevuld en de voedselbank probeerde zo veel mogelijk te geven. Zo’n doosje kan dan misschien niet zo veel voorstellen, maar toen ik op dat moment naar mijn moeders tranen keek werd ik zo gelukkig. De tranen waren dat jaar niet van verdriet of schaamte. Nee, dit jaar kwamen ze door vreugde en gelukkig. De angst was er zeker nog wel aanwezig, maar het kon even vergeten worden. Het werd eens tijd om te genieten. Achter ons lagen een hoop heftige jaren en voor ons waren de volgende hobbels alweer te zien, maar f*ck dat even. Deze maand kon ons even niks meer schelen.

Sinds dat jaar ben ik december anders gaan beschouwen. Ik probeerde zo dicht mogelijk bij de mensen te zijn waar ik om geef en overal de liefde uit te halen. Voor mij zelf stelde ik de doel om minimaal één persoon blij te maken die het echt heel erg verdiend. Dat ben ik dan ook echt gaan naleven. Het ene jaar hielp ik mijn stressvolle nicht in de keuken tijdens kerst. Zodoende werd ze weer wat rustiger en kon ze iets meer genieten. Ze is altijd wel een stresskip geweest, maar ik snapte precies waarom het dit keer erger was. Ze wilde laten zien dat zij ook gelukkig was en haar vaders naam moest hoog gehouden worden. Ik was enorm blij dat ik haar kon helpen.

Van vorig jaar heb ik daarin tegen wel enorme spijt. Zoals je misschien heb gelezen ging ik mee met vriendin. Tegenwoordig mijn ex vriendin, maar goed dat doet het er even niet aan toe. Hun gaan elk jaar op wintersport in Zwitserland. Ik hielt zo veel van haar dat ik dacht dat ik bij haar moest zijn. Later heb ik hier zoveel spijt van gekregen. Voor we weg waren kwamen de schuld gevoelens al op dagen. Voor het eerst had ik ergens heimwee naar. Van iedereen had ik toestemming gekregen om mee te gaan, maar stiekem was ik op zoek naar die ene nee. Precies het jaar dat mijn opa er niet meer bij was ging ik ook weg. Ik heb mij echt nooit zo kut gevoeld en zo vaak huilend in slaap gevallen. Dit jaar was ik dan absoluut niet mee gegaan. Het was mijn ding gewoon niet. Die liefde en gezelligheid die ik gewend was van de laatste paar jaar was gewoon niet aanwezig. Ja, misschien klink dit heel ondankbaar, maar dit was wel mijn gevoel. Gelukkig heb ik toen wel één van de mooiste vrouwen uit mijn leven kunnen bedanken. Namelijk de vrouw die mij zoveel liefde heb gegeven mijn moeder. Dit jaar was het eens mijn beurt om haar te verassen. Ik had zelf een hele lange blog geschreven en had contact gelegd met de mensen die heel veel om haar geven. Toen ik hoorde hoe blij en trots ze was met dit gebaar was mijn kerstwens toch nog een beetje uitgekomen. Natuurlijk was het niet mijn bedoeling om mijn moeder te laten huilen, maar vond het wel heel speciaal dat ik daar voor had bezorgd.

Dan komen we in eens aan bij di jaar. Net als elk jaar ging ik opzoek naar iemand waar ik iets moois of liefs voor kon doen. Een paar dagen geleden had ik die persoon in eens gevonden. Die gene had mij enorm geraakt met haar verhaal. Gelukkig wist ik precies wat deze persoon heel graag wilde hebben. Het was iets kleins, maar sinds ze het heeft ontvangen weet ik hoe blij ze er mee is. Mijn december kan nu dus al niet meer stuk. Toch knaagt er nog een ander verhaal aan mij. Ik merkte al meerdere keren dat de altijd vrolijke persoon niet meer zo heel vrolijk was. Zodra ik alles heb geregeld hoop ik ook haar blij te kunnen maken en ik denk dat ik al weet hoe ik dat kan doen. December duurt nog wel even, dus mijn kans pak ik nog wel. Hopelijk kan ik dit ook naar een mooie einde brengen, want als geen ander weet ik hoe die liefde kan aanvoelen. Dat geweldige gevoel gun ik bijna iedereen.

Wat betekend december voor jou. Zit er iets speciaals voor jou aan deze maand of heb jij er eigenlijk niks mee. Ben benieuwd J

Fabian van der Gijze

Je kan mij ook volgen via Facebook,Twitter,Instagram,google+en Bloglovin

herinneringen aan mijn grote zus (verleden)

Momenteel is het niet bepaald rustig in mijn privéleven. Met mij zelf gaat het heel goed. Ik kan en mag eindelijk dingen doen wat ik echt leuk vind. Helaas kan ik dat niet zeggen over de rest van mijn gezin. Er speelt echt een heleboel. 1 en 3 april kwamen er voor het eerst blogposten online die niet echt over mij ging, maar over mijn zus. Hier vertelde ik kort dat ze een grote abces in haar nek had en deze tot twee keer toe onmiddellijk weg gesneden moest worden. Ik was bij haar en zat in eens naast een live operatie. Volgens mij heb ik toen ooit nog wel eens verteld dat ze weer naar huis mocht, maar daarna ben ik over haar gaan zwijgen. Hier geef ik vaak aan dat dit mijn blog is en mijn verhaal. Ik vertel wel eens over andere, maar ik heb er altijd iets mee te maken. Andere hun privéleven ga ik hier niet beschrijven.

Sinds 3 april is het bergafwaarts gegaan met mijn zus. Ze moest om die reden ook bij ons thuis logeren. Mij heb ik hier nooit echt over gehoord. Zoals net aan gegeven doe ik dat gewoon niet. Nu gaat het momenteel echt heel slecht met haar. Ook hier ga ik niet meer over uitwijken. Zelf kan ik er gelukkig goed mee omgaan, maar toch wil ik het heel graag eventjes een keer over haar hebben. Over wat er nu speelt kan ik simpelweg niet praten. Misschien komt dat ooit, maar misschien ook nooit. Rondom mijn zus heb ik een hoop herinneringen. Mij leek het me een hele mooi moment om het juist nu daar over te schrijven. Vroeger leek het wel eens anders, maar ik geef echt zielsveel om haar. Ik heb echt een hele boel herinneringen met en aan haar. Meer dat ze zich zelf denk ik kan voorstellen.

Mijn zus en ik schelen ongeveer vierenhalf jaar. Hierdoor ontstond er wel eens een leeftijdskloof . Dit kon je redelijk vaak terug zien. Mijn zus was een behoorlijke puberraar. Haar gedrag stapte ik voor geen meter en ging er toen ook vaak vol tegen in. Hier ergerde zij zich weer aan en zo ontstond er weer een helse ruzie. Die ruzies konden echt heel ver gaan. Helaas kwam dat dan ook vaak door de zelfde persoon. Die persoon ben ik. misschien zou je het nu niet meer van mij verwachten, maar ik was iemand vol woede en boosheid. De emoties en het gedrag van mijn grote  voorbeeld werd mij te veel.  In die tijd judo de ik ook nog eens hoog. Geloof mijn woorden, maar ik ben veel sterker dan iedereen denk. Mijn zus werd toen der tijd echt vaak op de grote gegooid of geduwd. Helaas kan ik dat niet meer terug draaien. Gelukkig hebben we tegenwoordig juist een veel betere band gekregen. We kunnen zelfs af en toe hele mooie en goede gesprekken hebben. Vaak gaan deze gesprekken over vroeger. Soms leuke, maar natuurlijk soms ook over de mindere dingen.

20151217_234508

Één herinnering wordt vaak terug geroepen. Er kwam namelijk een vriendin van mijn zus bij ons eten. Geloof mij ze was echt een mooi meisje. Al vanaf kleins af aan vind ik vrouwen gewoon heel mooi. Vooral van die speciale vrouwen ging/gaat mijn hartje sneller kloppen. Dit meisje had dus dat speciale. Haar vader was namelijk overleden door een ziekte en zij was echt super sterk. Nou had ik opgevangen dat ze een tatoeage had laten zeten van haar vader met zijn ass er in. Om met haar te kunnen praten begon ik hier over. Nou, toen gebeurden er iets waardoor ik haast een hard verzakking kreeg. Ze vroeg heel trots of ik hem wilde zien. Natuurlijk zei ik uit belangstelling ja. Voor ik mijn ja echt kon uitspreken stond ze op en maakte haar broek wat losser. Haar tatoeage zat namelijk net tussen haar heupen en haar billen. Nou mijn dag kon niet meer stuk hoor. Daar zat ik dan stotterend iets uit te brengen. Zij mocht wel vaker langs komen hoor.

Persoonlijk rodel ik echt bijna nooit tot vrij wel niet, behalve dan met mijn zus. Soms kunnen we samen op de bank zitten en echt over van alles en nog wat gaan roddelen en kletsen. Ondanks ik hier helemaal niet van hou, vind ik dit juist heel leuk en gezellig. Misschien ben ik wel gewoon heel blij dat we eindelijk echt eens kunnen praten samen. Er is een tijd geweest dat we dat echt niet konden en dat heb ik stiekem altijd wel jammer gevonden. Het is  toch mijn grote zussie.

20151216_224016

Als ik naar hele oude foto’s terug kijk vfoto sessie strandalt mij ook echt altijd iets op. Mijn zus was mega trots dat ze een zus was geworden. Ze wilde vaak bij mij zijn en gezamenlijk spelen. Zo klauterde we samen in bomen en vielen we gezellig in slaap op de bank. Ook al herinner ik mij daar niks van, moet ik er echt altijd om lachen. Het leek wel of ik haar zoon was zo trots was ze. Had graag gehad dat ik mij kon verplaatsen terug in die tijd. Geen stress en geen vuiltje in de lucht. Er stond ons gewoon een normaal en een heel mooi leven te wachten. Wie kon ons nou iets maken?

Header foto's frank

Om mooi af te sluiten ga ik weer terug naar haar vriendinnen. Vroeger had ik de mazzel dat ik er heel schattig uitzag. Geloof mij dit werkt goed bij de vrouwtjes. Zoals ik net al aan gaf vond ik de vrouwtjes al snel heel interessant. Ik moest er gewoon voor zorgen dat ik de middelpunt was bij haar kinderfeestjes. Helaas voor haar lukte het mij ook weer elke keer. Zo wilde iedereen dat ik mee deed met karaoke en mee ging naar de bioscoop. Mijn moeder en mijn zus hadden mij dit echt verboden, maar zoals iedereen weet. Tegen een groep vrouwen kan je simpel weg gewoon niet op. Deze kleine jongen mocht dus gezellig mee naar de film en mee zingen. Later ging ze mij gebruiken op een slaapfeestje. Zij ging een horror/triller film kijken en als de film bijna afgelopen was zou ze mijn een seintje geven. Ze had namelijk een leuk klusje voor mij. Ik moest heel hard op de deur gaan bonken. Nou, ik heb haar met liefde geholpen 😉

Nou denk ik dat ze dit helaas niet gelijk kan lezen, maar toch wil ik nog even iets aan haar kwijt.

Lieve zussie, het is nu eventjes niet gemakkelijk, maar we knallen er door heen. Wij zijn sterker dan andere denken, maar vooral ook dan we zelf beseffen. We zullen ze eens laten zien wie wij zijn. Als het straks weer iets beter met je gaat, gaan we zeker een keertje samen iets leuks doen. Dat mis ik af en toe enorm en volgens mij is dat geheel wederzijds. Je weet het ik zeg het niet vaak, maar ik hou wel heel veel van je xxx

Fabian van der Gijze

Je kan mij ook volgen via Facebook,Twitter,Instagram,google+en Bloglovin

Laten we het gewoon eens hebben over de liefde (heden)

Heel af en toe heb ik het wel eens over de liefde op mijn blog. Alleen zo ver ik mij kan herinneren is er nog nooit een blog post verschenen die specifiek over de liefde ging. Voor jou is dat misschien logischer dan voor mij. Vaak verwachten mensen het niet van mij, maar ik vind de liefde één van de leukste dingen die er is. Vaak houden de meeste mannen niet zo van alles wat met liefde te maken heb. Ik ben dus zo man die nooit zonder zou willen. Dit heb ik echt altijd al gehad.

Mijn ouder stonden niet heel raar te kijken dat ik in de kleuter klas al mijn eerste vriendin kreeg. Nu kan je natuurlijk denken: ‘’ja, dat hebben zo veel kleuters’’, maar ik was toen echt verliefd op haar. Ik was er echt kapot van toen ze in groep drie heel ver weg ging wonen. Misschien zou ik nu nog steeds moeten balen, want ik heb gehoord dat ze nu een topmodel is geworden. Het jaar dat zij verhuisde moest ik een jaartje langer kleuteren. Nou, ik kan je zeggen dat dit het beste is wat je kan over komen als mini player. Ik had namelijk een gave als kleine Fabian.

Die gave was eigenlijk heel simpel. Zodra ik door had dat iemand mij leuk vond. Werd ik meestal ook smoor verliefd op dat meisje. In die tijd had ik ook nog eens het geluk dat ik alles mee had. Ik was altijd de oudste, had een heel schattig gezichtje en ik kon goed praten. Blijkbaar vielen daar heel veel meisjes op. Daar heb ik toen heel stom gebruik van gemaakt. Zodoende heb ik elk jaar wel verkering met iemand gehad. Er gebeurde niks bijzonders, maar ik had wel een vriendinnetje. Toch stoer om te zeggen. Eigenlijk vond ik zelf maar twee meisjes heel leuk. Het mooiste van alles is dat ik daar dus nooit iets mee heb gehad.

Één meisje van die twee wilde gewoon echt geen vriendje. Ze focuste vol op dansen. Dat was haar leven en ze moest op een dans school komen. Moet het haar na geven, want het is haar mooi wel gelukt. De ander wilde ik gewoon niet kwetsen. Ik wist heus wel dat basisschool liefdes niet echt stand hielden. Stiekem had ik altijd gehoopt dat het later ooit eens iets zou gaan betekenen. Dit was twee jaar later ook bijna het geval geweest. Daar had ik toen enorm spijt van, maar nu vind ik het ergens ook wel mooi.

Toen begon één van mijn slechtste jaren. Ik ging mij vol vreten en ik zei bijna niks meer. Het vrolijke schattige jongetje bestond niet meer. Hij was in één zomervakantie helemaal verdwenen. Nog steeds baal ik hier van, maar het is zo goed voor mijn ontwikkeling geweest. Ik begon heel veel dingen te leren en te zien. Uit het niets had ik mij zo sterk ontwikkeld. Mede daardoor leerde ik ook mijn ex vriendinnetje kennen, maar hoe dat is afgelopen hebben de meeste denk ik wel gelezen.

Tijdens die relatie kon ik eindelijk wel helemaal los gaan. Ik ben namelijk echt een romanticus. Mij maak je vrolijk met een avond wandeling of uren staren naar sterren. Met liefde gaf ik mijn laatste euro’s uit aan bijvoorbeeld een bloemetje. Het voelt gewoon goed om echt verliefd te zijn en iemand te kunnen steunen. Mijn vriendin vond dit maar gek. Zij was totaal niet romantische en had het nooit achter mij gezocht. Ja, mij maak je gewoon ook blij met een romantische film. Het moet niet een te kleffe boel zijn, maar die films kunnen echt heel goed zijn. Ook muziek kan mij echt raken. Dit krijg je denk ik als je opgroei met twee vrouwen in huis. Dan word je van zelf wel een doetje haha.

Als ik verliefd ben dan heb ik het ook echt goed te pakken. Ik kan dagen wakker liggen als ik er aan denk. Allemaal verschillende verhalen schieten door mijn hoofd. Hoe zou ik het eens romantische aan kunnen pakken en hoe zou nou een relatie met haar zijn. Ik heb het wel eens getweet, maar op zulke momenten ben ik haast een verliefde tiener meisje. Het ergste ervan is ook nog dat ik er om moet lachen. Wat ben ik toch ook een sukkel. Gelukkig wel een sukkel die echt het beste voor heb met een meisje. Persoonlijk vind ik niet dat dit in geld moet geuit worden, maar in daden. Iets liefs zegen of doen vind ik zelf veel belangrijker. Nee, dit doe ik absoluut niet op Valentijnsdag. Dat vind ik zo’n grote onzin. Nee, het moet echt zomaar ontstaan.

Misschien overdrijf ik het af en toe wel een beetje. De rede daarvan weet ik ook heel goed. Mijn vader was echt heel goed met vrouwen. Hij was echt een gentleman, alleen gebruikte hij dit niet al te best. Ik heb van dicht bij mee gemaakt wat liefde voor mensen kan betekenen en hoe slechte dingen kunnen uitpakken. Het verdriet wat ik soms zag deed mij zo veel pijn. Ik zou er echt alles aan doen om dat te voorkomen. Helaas heb ik mij daardoor wel heel veel te kort door gedaan en echt voor gek gezet, maar ik heb mij gelukkig nog nooit verlaagt. Dat blijf denk ik ook echt altijd zo.

Sorry, maar ik kan dat gewoon niet. Ik word oprecht boos als ik echt een luie zak zie. Help gewoon eens mee. Iedereen kan iets leren. Ik heb bijvoorbeeld ook leren koken en strijken. Hierdoor kon ik mijn moeder en mijn zus bijstaan. Sta op en help je meisje of jongen eens. Natuurlijk hoef je niet elke dag iets leuks te regelen of alles samen te doen, maar doe gewoon iets. Ik geloof echt heilig in lange en goede relaties. Als je elkaar gewoon de ruimte geef en blij maakt kan je zo ver komen. Het moet alleen wel van beide kanten komen. Anders heeft dat niet zo heel veel nut. Er zijn tegenwoordig zo veel mensen die uit elkaar gaan. Misschien is dat mijn romantische gedachtes, maar ik mis de tijden van vroeger. Mijn opa en oma waren 55 jaar getrouwd. Ze hadden dan wel af en toe wel eens ruzie, maar er was zo veel liefde te zien. Dat raakte mij echt. Ik hoop dan ook oprecht dat ik ooit iemand vind die echt bij mij pas. Misschien moet ik dan alleen eens leren om eerder mijn bek open te trekken. Ach, wie weet heb ik mijn droom vrouw allang ontmoet en op het oog. Wie zal het zeggen 😉

Fabian van der Gijze

Je kan mij ook volgen via Facebook,Twitter,Instagram,google+en Bloglovin

 

Drie persoonlijke brieven om mijn hart te luchten (heden)

L aatst kon ik weer eens niet slapen. Als ik echt niet kan slapen wil ik mezelf altijd nuttig maken. Meestal ga ik dan even lekker nadenken. Eindstand: Fabian helemaal wakker denkend over drie dingen die hem enorm dwarszitten. Oké, ik moet niet overdrijven. Twee dingen die me dwarszitten en één ding waar ik  vrolijk van kan worden, maar niet als ik kan slapen. Eigenlijk gaat het allemaal bijna over hetzelfde, maar wel over drie heel verschillende mensen. Toch vind ik dat ik er niet alleen mee moet zitten. Nee, ik moet er iets mee gaan doen. Zodra het weer licht wordt, ga ik lekker ouderwets brieven schrijven.

Twee brieven heb ik ook echt al geschreven. De ander moet ik nog even over na denken van hoe en wat. Met die brief wil ik ook echt knallen. Niks mag verkeerd in die brief staan. Dit word ook de enige brief die ik persoonlijk ga geven. Dit duurt denk ik nog wel even, dus ik heb de tijd. Ja, ik snap natuurlijk dat dit een beetje raar over komt. Laat ik het proberen een beetje uit te leggen. Één brief wist ik eigenlijk al dat het een afscheidsbrief zou gaan worden. De ander word misschien ook een afscheidsbrief, maar hopelijk een doorstarts brief. De laatste word een spannende. Dat word een nieuw begin brief.

Waarom ik zeker weet dat de eerste brief een afscheidsbrief is? Ik had heb direct zonder na te denken verstuurd. Nadat ik mijn reactie had gekregen besloot ik voor mij zelf te kiezen. Ik heb niks met dat onzekere gedoe. Weet je niet of wat je moet? Nou doeeeii. Waarschijnlijk kunnen veel mensen wel al invullen over wie en wat dit gaat. Helaas had ik niet eerder voor mij zelf gekozen, maar het voelt in ieder geval goed dat ik dit nu wel heb gedaan. Misschien tot ooit, maar voor nu bye.

De tweede brief heb ik er gelijk achteraan getypt, maar nog niet verstuurd. Dit simpel weg om geen moeilijke situatie te creëren bij die gene thuis. Deze persoon zouden jullie trouwens ook kunnen raden. Alleen wat jullie niet weten is dat er nog een hoop verhalen achter zit. Het is een beetje een schommelende vriendschap. Daar wil ik nu iets aan veranderen. Hopelijk word het een rechte lijn en anders stopt die vriendschap denk ik ook. Dit hoop ik trouwens echt niet. In mijn ogen zou dit echt heel zonde zijn. Er zit alleen wel een gevaarlijke kant aan deze brief. Ik ben hier in echt 100% eerlijk. Af en toe zorgde ik namelijk zelf voor een afstand tussen ons. Dit besloot ik toch maar eens uit te leggen. Waarschijnlijk word dit echt een verassing. Hopelijk krijg ik maandag direct een reactie wanneer ik hem verstuurd per mail.

De laatste vind ik zelf een hele leuke, maar zo’n spannende brief om hem te schrijven. Deze valt ook echt niet te raden. Deze brief zou kunnen lijden tot een vriendschap, relatie of echt helemaal niks. Zelf zou ik het echt niet weten. Heel stiekem hoop ik op een beetje geluk. Moet jij eens raden waar ik dan op hoop. Misschien had ik van mijn vorige relatie moeten leren dat een WhatsAppje niet werk, maar ik denk dat een brief in dit geval de beste keuze is. Al zeg ik het zelf, maar ik ben best goed in gevoelige verhalen typen. Dat kan jij beter beoordelen, maar tot nu toe hoor ik er niks slecht over. Ik moet tegenwoordig gewoon snel duidelijkheid. Dit kan ik wel weer voor mij houden, maar dat heeft nog nooit goed uit gepakt. Hopelijk kan ik hier over een paar weken iets meer over zeggen. Dit weet ik alleen oprecht niet.

Vriendschappen/relaties zijn voor mij echt heel zeldzaam. Als het echt een goede vriendschap/relatie is ga ik er vol voor. Als ik merk dat dit niet werkt dan zit ik er echt mee. Ja, ik heb tegenwoordig veel vriendschappen opgebouwd, maar deze vind ik net iets belangrijker. Als ik dan merk dat er geen schot in zit ga ik er echt wakker van liggen. Al vind ik het bij die laatste brief niet zo heel erg. Je zou mij echt eens moeten zien. Op liefdes gebied ben ik echt een tiener meisje die zich zelf helemaal gek maak. Vind het gewoon iets moois. Meestal probeer ik eerst uit te zoeken of het wederzijds is, maar dat is in dit geval heel lastig. Ach, ik zie het wel. Het slechtste wat kan gebeuren is dat er nog niet eens een vriendschap word opgebouwd. Dit zou ik zelf jammer vinden, maar goed alles is mooi mee genomen. Nou weet ik al dat mijn familie die dit gaat lezen gaat proberen te raden, dus veel succes. Ik pak lekker mijn zwijgrecht.

Word hopelijk vervolgd en anders alvast sorry voor de onduidelijkheid haha. Hopelijk durf jij ook direct zulke dingen aan te pakken. Weet uit eigen ervaring hoe dit je kan op vreten. Ben echt heel blij dat ik tegenwoordig en direct durf aan te pakken. Scheelt weer een paar slapeloze nachten. Dat doe ik wel voor je 😉

Fabian van der Gijze

Je kan mij ook volgen via Facebook,Twitter,Instagram,google+en Bloglovin